Thursday, December 31, 2015

வெ.சா. நினைவாஞ்சலி:


கலை, இலக்கியத்தின் உக்கிரமான விமர்சனக் குரல் ஓய்ந்தது


சென்ற அக்டோபர் 3ஆம் திகதி, நான் லண்டனில் நின்றிருந்தபோது, என்னை இன்னும் கனடாவிலிருப்பதாக நினைத்த வெங்கட் சாமிநாதனிடமிருந்து, அப்போது திடீரென வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த திருமாவளவனின் உடல்  நிலையை விசாரித்து ஒரு முகநூல் செய்தி வந்தது. திருமாவளவன் தனது சுகவீனம் காரணமாக அடிக்கடி வைத்தியசாலை சென்று வந்துகொண்டிருந்த நிலையில் வி~யம் எனக்கு சாதாரணமானதாக இருக்க, வெங்கட் சாமிநாதனின் எழுத்தில் ஒருவித பதற்றமிருந்ததை நான் கண்டேன். அதனால் நண்பர்களிடம் விசாரித்து தகவல் தெரிவிப்பதாக அறிவித்துவிட்டு நான் அந்த முயற்சியில் இருந்தபோது, 5ஆம் திகதி வெ.சா.வே எழுதினார், ‘இனி விசாரிக்கத் தேவையில்லை, தேவகாந்தன். திருமாவளவன் போய்விட்டார்’ என்று.

அவரது பதற்றத்தின் உறைப்பு இன்னும் கனதியாக என்னுள் இருந்துகொண்டிருந்த பொழுதில் அக்டோபர் 21ஆம் திகதி ஓர் அதிகாலையில் வெ.சா. காலமாகிவிட்டதான முகநூல் பதிவு என்னை அதிரவே வைத்தது.
1931இல் கும்பகோணத்தில் பிறந்து, 21.10.2015 இல் பெங்களூருவில் காலமான வெ.சா.வுக்கும் எனக்குமிடையே ஒரு கால் நூற்றாண்டுத் தொடர்பிருந்தது. ‘எழுத்து’ பத்திரிகையில் அவரது எழுத்தையும், அவரது ‘பாலையும் வாழையும்’ நூலையும் வாசித்து அவரை ஒரு வியப்போடு தெரிந்திருந்த நான், 1990இல் சென்னையின் மடிப்பாக்கம் பகுதிக்கு குடிவந்த பின்னர்தான், அப்போது மடிப்பாக்கம் பகுதியில் குடியிருந்த வெ.சா.வை நேரில் அறிமுகமானேன். தொலைபேசித் தொடர்புகள் அதிகமில்லாத அக்காலத்தில் அலைந்து அலைந்துதான் அவருடனான தொடர்பைப் பேணினேன். இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு சேர்ந்து செல்வதற்கும் திரும்புவதற்குமான பொழுதுகள் பல்வேறு இலக்கிய வி~யங்களையும், நூல்களையும் பற்றிப் பேசுவதற்கு காலத்தை ஒதுக்கித் தந்திருந்தன. இலக்கியக் கூட்டங்களில்லாத சனி, ஞாயிறுகளில் அவரது வீட்டில் சென்று உரையாடினேன். மார்க்சியத்தில் பெரிய ஈடுபாடு கொண்டிருந்த எனக்கு, அந்த மார்க்சிய, கம்யூனிஸ்டு கட்சிகளின் தீராத எதிர்ப்பாளிமேல் ஏற்பட்டிருந்த ஈர்ப்பு ஒரு விந்தையாகவே இருக்கமுடியும்.

இருவேறு திசைகளில் சிந்தனைப் போக்கைப் படரவிட்டிருந்த நம் இருவருக்கிடையிலுமான இந்தத் தொடர்பில் எவ்விதமான மனவுறுத்தல்களும் இல்லாதிருந்தமை இன்னொரு அதிசயம். நான் ‘இலக்கு’ சிறுபத்திரிகை நடத்திய காலத்தில் கைலாசபதி நினைவுமலர் வெளியிட்டிருந்தமையை வெ.சா. அறிந்திருந்தார். ஆனாலும் அந்த என் ஈடுபாட்டை மீறியும் அவருக்கு என்மீது அன்பிருந்தது.

எனது ஆரம்ப கால நாவல்களை வாசித்துவிட்டு ஒருநாள், ‘நீங்களொன்றும் உங்களுக்கு ஈடுபாடான சித்தாந்தத்தை வலியுறுத்தி எழுதுபவராகத் தெரியவில்லையே’ என்று சொன்னார். பின்னர் சிறிதுநேரம் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, ‘மனத்திலுள்ள சிந்தனைப் போக்கை எழுத்தில் பதிவாகாமல் எழுதிவிட முடியுமா? அது ஒருவகைப் போலியாக இருக்க சாத்தியமில்லையா?’ என்று என்னைக் கேட்டார். ‘அது எடுத்துக்கொண்ட கதையின் கருவைப் பொறுத்து முடியுமென்றுதான் தோன்றுகிறது’ என்றேன் நான். மேலே, ‘எஸ்.பொ., மு.த. போன்றோரை உதாசீனப்படுத்தி கைலாசபதியும், சிவத்தம்பியும் இலங்கைத் தமிழ் இலக்கிய உலகத்தை ஆட்சி செய்வதுபற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’ என்றார். ‘இலங்கையில் தேசிய தமிழ் இலக்கியமென்ற கருதுகோளை முன்வைத்து இயங்கிய நிலையில் அவர்களுக்கு அது வேண்டிய ஒன்றாக இருந்திருக்கும்’ என்ற என் பதிலில் அவர் என்னை சிறிதுநேரம் தீர்க்கமாக உற்றுப் பார்த்தார். ‘நீங்கள் எப்போதுமே இப்படித்தானா? உங்களால் ஒரு வி~யத்தில் கறாரான முடிவுக்கு வரவேமுடியாதா? உங்களுக்கு கைலாசபதியும் வேண்டும், தீவிர இலக்கியமும் வேண்டுமென்றால் எப்படி?’ என்று சலித்தார். பின் ஒரு சத்தமான சிரிப்போடு ‘அதை விடுங்கள்’ என்றுவிட்டு வேறு வி~யத்துக்குத் தாவி என்னை அந்த ஸ்தம்பிதத்திலிருந்து மீட்டெடுத்தார். அவ்வாறு கலகலப்பை மீட்டெடுக்கும் ஒரு தந்திரம் வெ.சா.வுக்குள் இருந்திருக்கிறது.

2003இல் நான் இலங்கையில் தங்கியிருந்த காலத்திலும், பின்னால் 2004இல் கனடா சென்ற பின் சில காலமாகவும் அவருடனான தொடர்பு எனக்கு அருகியிருந்தது. தொடர்பு குறைந்திருந்த வேளையிலும் அவரைப்பற்றி அடிக்கடி நான் நினைத்திருக்கிறேன். ஒரு படைப்பு குறித்து, அவரது பாதையினூடாகவன்றி எனது வேறான பாதையினூடாகவும் ஒரே முடிவையே நாம் வந்தடைந்த வியப்பு நீண்டகாலமாக என்னுள் தங்கியிருந்தது. எனது மார்க்சிய ஈடுபாடு பின்-மார்க்சியமாக விரிவடைந்தும், பின்நவீனத்துவ ஈர்ப்பு கொள்ள ஆரம்பித்ததிலிருந்தும் அந்த முரண்நிலையை, கலை வேறு வி~யமென்பதை, நான் புரிந்துகொண்டேன். இவ்வாறாக என்னுள் நிகழ்ந்த வளர்சிதை மாற்றத்தில் வெ.சா.வுக்கு பெரும்பங்கு இருக்கிறது.

வெ.சா. இறக்கும்போது அவருக்கு எண்பத்து நான்கு வயது நடந்துகொண்டிருந்தது. பதினாறு வயதில் தொழில் வேட்டையில் இறங்கி வடமாநிலமொன்றில் முதலிலும், பின்னால் தொழில் வசதிபெற்று தில்லியிலும், ஜம்முவிலும் கடமையாற்றியவர். ஜம்முவிலிருந்து தில்லி மாறிய பின்னால் அங்கிருந்து வேறொரு மாநிலத்துக்கு உத்தியோக உயர்வுடன் வந்த மாற்றலையும் தில்லியின் கலை இலக்கியச் சூழல் காரணமாய் நீங்க மறுத்து உதறியெறிந்தவர். தமிழ்நாட்டிலிருந்து வெளியேறியமையும், தில்லி வாசமும் தன்னைச் செழுமைப்படுத்தின என பல்வேறு தருணங்களில் அவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

தன் மனத்தில் பட்ட கருத்துக்களை  அவர் மறைப்பேதுமின்றி முன்வைக்க ஆரம்பித்தது 1959இலிருந்து. அன்றிலிருந்து ‘கிட்டத்தட்ட 55 வருடங்களாக நிறைய அடி பட்டிருக்கிறேன்’ என்று சமீபத்திய ஒரு பதிவில் குறிப்பிடுகிறார் அவர். அவரது கலை இலக்கியத் தீவிரம் எவர் வசப்படுத்தலுக்கும் அகப்படாது அந்த 55 ஆண்டுகளாக நிமிர்ந்து நின்றிருக்கிறது என்பது அதன் அர்த்தம். அவரது நண்பர் க.நா.சு.வும் தன் கருத்துத் தீவிரம் காரணமாய் நிறைய எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தவர்தான். என்றாலும் அவரது கருத்துக்களின் பிரயோகக் காட்டத்தின் குறைச்சல் எதிர்ப்பையும் தீவிரமாக்கவில்லை. ஆனால் வெ.சா. எந்தக் கருத்தையும் காட்டமாகவே முன்வைத்தவர். அந்த எதிர்ப்பின் தீவிரம் 55 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்திருந்தும் அந்த வலியை அவர் அநாயாசமாகக் கடந்திருந்தார்.

சென்ற ஆண்டு பெங்களூருவில் கெம்பாபுர பகுதி சென்று அவரை நான் நேரில் சந்தித்தேன். சுமார் மூன்று நான்கு மணி நேரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். சிலகாலம் முன்பு வெளிவந்திருந்த ‘கடல் கடந்தும்’என்ற அவரது நூலை கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார். அது 2003ம் ஆண்டு கனடா இலக்கியத் தோட்டத்தின் இயல்விருது கிடைத்து கனடா சென்ற சமயத்திலிருந்து புலம்பெயரந்தோர் நூல்கள்பற்றியும், அவர்களது வாழ்நிலைபற்றியும் அவர் எழுதியவற்றினதும் பேசியவற்றினதும், முன்பு எழுதிய சில கட்டுரைகளினதும் தொகுப்பு.

அது புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம்பற்றிய மிக முக்கியமான ஒரு தொகுப்பென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. மார்க்சிய எழுத்துக்களை மறுத்து விமர்சித்து வந்த வெ.சா. அந்த நூலில்தான் கே.டானியலை தமிழில் தலித்திலக்கிய முன்னோடியாகவும், அவரது எழுத்துக்கள்  கொள்கைகளுக்குக்கூட சமரசமாகாதவை என்றும் விதந்து பாராட்டியிருந்த கட்டுரை வெளிவந்திருந்தது. அது தில்லியில் வெளிவந்துகொண்டிருந்த ஆங்கிலப் பத்திரிகையான Pயவசழைவ சஞ்சிகையில் (1988ல்) எழுதியிருந்த கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு.

நீண்டகாலத்துக்குப் பிறகு எமக்குள் நிகழ்ந்த சந்திப்பு அது. நான் கனடா சென்று சிறிது காலத்தின் பின் தொடர்பு கொண்டபோது அவர் மடிப்பாக்கத்தில் இருக்கவில்லை. பின்னர்தான் அறிந்தேன் அவரது மனைவி காலமான செய்தியும், அவர் மகனோடு பெங்களூரு போய்விட்டமையும். மின்னஞ்சல் முகவரியையும் அவர் மாற்றிவிட்டிருந்தார். பின்னர் ஒருவாறு தொடர்பு கொண்டபோது அவர் தம் மனைவியின் இழப்பில் மிகவும் தளர்ந்திருந்தமை குரலிலேயே தெரிந்தது.

அந்த அம்மாவை நான் நேரில் அறிவேன். அவருக்கு குடைநிழலாகவும் இருக்கும் குளிர்ந்த இதயம் இருந்தது. த்தகையவரின் இழப்பு நீண்டகாலம் வெ.சா. தொடருமென்று நான் எதிர்பார்த்ததுதான். அவர் அதிலிருந்து சிறிதுசிறிதாய் தெளிந்தார். சென்ற ஆண்டு சந்தித்தபோது வலி தெரியவில்லை. ஆனாலும் ஒருவகையான இழப்பிலேயே அவர் இருந்திருந்தார் எனத் தோன்றியது. அந்தளவாவது போதுமென்றே அப்போது எண்ணினேன். அடுத்தமுறை இந்தியா வரும்பொழுது வந்து பார்ப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டேன்.

அடுத்த ஆண்டு வந்தது. நான் பயணத்தின் பாதியில். ஆனால் அவர்தான் இல்லாமல் போயிருக்;கிறார்.

காலமும் தன் கதியிலும், கணிப்பிலும் கறாராகவே இருக்கிறதுதான். ஆனாலும் அவரின் நினைவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டு ‘அக்ரஹாரத்தில் கழுதை’ சினிமாவும், ‘பாலையும் வாழையும்’, ‘கடல் கடந்தும்’ போன்ற நூல்களும், ‘தமஸ்’ போன்ற மொழிபெயர்ப்பு நூல்களும் நின்றுகொண்டிருக்குமென்று நிச்சயமாக நம்ப முடியும்.
000

காலச்சுவடு, நவ. 2015

Thursday, October 15, 2015

உண்மையைத் தேடுதல் சாளரம்:4


கலகமும் முரணும் கண்டனமும்

‘கலக மானுடப் பிறவி’ என்கிறான் முதுவோன். ‘கலக மானுடரே கேளுங்கள்’ என்கிறான் ஒரு சித்தன்.  கலகக் குணம் மனிதருள் இயல்பாய் இருக்கிறது என்பது இதன் அர்த்தம். மதவழி மீறி இச்சைப்படி வாழ்தலை மேலே சொன்ன அடி குறித்திருப்பதை உணர்ந்துகொள்ள முடியும். ஆனால் இலக்கியக் கலகம் வேறானது. அதில் இரண்டு வகையான தன்மைகளை தெளிவாகவே காணமுடியும். ஒன்று, தன்னை இனங்காட்டவும் முன்னிலைப் படுத்தவுமாக. அடுத்தது, உண்மையில் தவறுகள் பிழைகளை இனங்கண்டு அவற்றை மறுதலிப்பதற்கான முனைப்பாக எடுக்கப்படுவது. இதில் பிந்திய கலக குணத்தையே இங்கு நான் சொல்ல முனைகிறேன்.

முன்புபோலவே இவ்வகைக் கலகம்பற்றி எனக்கு வேறு அபிப்பிராயமில்லை. கலகம் ஒரு விசாரணைக்கான அழைப்புத்தான். அதுவே நியாயத்தை உரைப்பதில்லையெனினும், அதிலிருந்து நியாயத்துக்கான ஒரு தீர்வு பிறக்கும் என்பதே அதை முன்னெடுப்பதற்கான காரணமும் ஆகும்.
முரணென்பது ஒரு நியாயத்தை முன்னிறுத்திக் கொள்ளப்படுவது. அதுவே முழுமையான நியாயமாக இல்லாதபோதும், அது நியாயத்தின் பெரும்பங்கை தன்னுள் கொண்டேயிருக்கும். இதுவரையான நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் நீண்ட பாதையைத் திரும்பிப் பார்ப்போமானால், முரணும் கலகமும் கண்டனமும் சார்ந்து நிகழ்ந்துள்ள பல்வேறு சம்பவங்களை நம்மால் இனங்காண முடியும்.

இலக்கியக் கலகக்காரராக நம் ஈழத் தமிழிலக்கியத்தில் முதன்மையாய் அறியப்பட்டவர் நாவலர். நாவலரெனச் சொல்ல நல்லூர் ஆறுமுகத்தைத் தவிர வேறுபேரிலர் என ஆக்கிவைத்திருந்த அதே நாவலர்தான். கண்டனங்கள் தெரிவிப்பதில் மகா சமர்த்தராயிருந்தவர். பிரதிகளில் சொற்பிழைகளைப் பொறுக்கமுடியாதிருந்தவரும்.

நாவலர் காலமாவதற்கு சில ஆண்டுகள் முன்னர்தான் இலங்கைச் சட்டமன்றத்துக்கான தேர்தலொன்று நடைபெற்றது. யாழ்ப்பாணத்துக்கு பொருத்தமான உறுப்பினரை தேர்வது சம்பந்தமாக அப்போது ஒரு ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெற்றது. அக்கூட்டத்தில் போட்டியிட்ட பிரபல வழக்கறிஞரான பிரிட்டோவுக்கும், இளம் வயதினரான பொன். இராமநாதனுக்கும் சார்பானவர்கள் தமது கருத்துக்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர். நாவலர் சமூகமாயிருந்தாலும் சுகவீனம் காரணமாய் விவாதத்தில் பங்குகொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். ஒருநேரத்தில் விவாத நிலையைப் பொறுக்கமுடியாது போகும் நாவலர் தலைவராயிருந்த விசுவநாதபிள்ளையை விலகென்று சொல்லிவிட்டு மேடைக்கு வந்து பிரிட்டோவுக்கு எதிரான கருத்துக்களை முன்வைத்தார். அந்தத் தேர்தலில் பொன்.இராமநாதனே பின்னால் வெற்றிபெற்றார்.

முரண் அவ்வாறிருக்கும்.

‘கண்டனம் கீறக் கல்லடியான்’ என்று ஒரு சொலவடையுண்டு. கல்லடி வேலுப்பிள்ளைக்கு ‘கல்லடியா’னென்று சுருக்கமான பேரிருந்தது. எங்கே தவறு நடந்தாலும் அதைக் கண்டித்து கருத்துச் சொல்ல பின்னிற்காத இந்தக் குணம் மதிக்கப்பெறுவது.

இவர்களுக்கடுத்து நம் காலத்தில் கலகத்துக்கு மிகப் பிரபலமாகயிருந்தவர் எஸ்.பொ. கருத்துச் சார்ந்து அவர் செய்தவற்றைவிட மரபுமீறும்படியாக அவர் செய்துகொண்ட ஒரு வி~யத்தை இங்கே கவனத்திலெடுக்கலாமென நினைக்கிறேன். அதிகமான வெகுஜன ஆங்கில நாவல்களை எழுதியவர்களுள் முக்கியமான ஒருவர் ஹரோல்ட் ராபின்ஸ். ‘A stone for Danny Fisher’ அவரது மிகச் சிறந்த நூல். ஒரு காலத்தில் ஆங்கில வாசக உலத்தை அந்தளவுக்கு ஆகர்ஷம்கொண்டிருந்த எழுத்தாளராக அவர் இருந்தார். ஜே.கே. ரோலின்ஸைவிட அதிகமாகச் சம்பாதித்தவர். அவரது மூன்று நூல்கள் இன்றும் இங்கிலாந்து சாதாரண பதிப்பு விற்பனையில் ஒன்று, மூன்று, ஆறு ஆகிய இடங்களில் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன. மிக்க புகழ் விரும்பி அவர். அவரது சுயவிபரத்தோடு கூடிய நூலின் பின்னட்டையில் சிகரெட் புகைப்பது, சிகரெட்டை மூட்டுவது, சிகரெட்டிலிருந்து இழைபிரியும் புகை தெரிய  காரில் சாய்ந்தபடி நிற்பது மாதரியான படங்களே இடம்பெற்றிருக்கும். இவ்வாறான படங்களை வெளியிடுவதை ஒரு பதிப்புப் பாணியாக மாற்றியதில் அவருக்கு முக்கியமான பங்கிருந்தது.  அவ்வாறான படங்களை முதன்முதலில் தன் நூல்களில் இடம்பெற வைத்த முதல் ஈழத் தமிழ்ப் படைப்பாளி எஸ்.பொ. என்றே கூறலாம். அவரது இரண்டாம் பதிப்பு ‘தீ’ நாவலில் அவ்வாறான புகைப்படமே இடம்பெற்றிருந்தது.

ஆனந்த விகடன் சஞ்சிகையில் ‘சிலம்பு’வில் கஞ்சா புகைக்கும் ஜெயகாந்தனின் புகைப்படம் இன்னொரு முரணின் வெளிப்பாடு. இவையெல்லாம் சரியென்றோ இல்லையென்றோ வாதாடுவதல்ல எனது நோக்கம். மாறாக மரபுகளை மீறிவிடுவதை மிகக் குறியாக சிலரால் செய்துவிட முடிகிறது என்பதைக் காட்டத்தான்.

ஒரு காலத்தில் தாடிமீசை இல்லாமல் முழுக்க மழிப்பதே வழக்கமாக இருந்துவந்ததை யாழ்ப்பாணத்தில் நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆரம்பகால தமிழ்ச் சினிமாக்களில்கூட அதுதான் வழக்கமாக இருந்தது. இவ்வாறான நிலையில் மூக்குத் தண்டு அளவுக்கு மீசைவிடுகிறதை சிலர் செய்திருந்தார்கள். இதை ஹிட்லர் மீசையென்று அப்போது சொன்னார்கள். ‘பொயின்ற் கட்’ மீசை எனப்பட்டதும் உண்டு. இவ்வாறான மீசை விட்டிருந்த படைப்பாளிகளில் முக்கியமானவர் பாவேந்தர் பாரதிதாசன். இவ்வாறான மீசை விடுவதற்கான தேவையை எனக்குத் தெரிகிறது. ஆனால், வழமையை மீறி இதைச் செய்யவேண்டியிருந்தபோதும் அசைவுறாமல் அதை அவர்கள் செய்திருந்தார்கள்.

நவீன தமிழ்க் கவிஞர்களுள் முக்கயமானவர் விக்கிரமாதித்யன். திருநெல்வேலிக்காரர். தனக்கான  தனித்துவமான ஒரு கவிதை நடையை அவர் கையாண்டாரென்று சொல்லமுடியும். ‘திருஉத்தரகோசமங்கை’ என்ற தொகுப்புக்குப் பிறகு இவ்வாறான ஒரு கவிதை நடையை அவர் விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார். தனது தந்தை இறந்த துக்கத்தில் ‘அப்பாவுக்கு’ என அவர் எழுதிய கவிதை அவ்வகையான கவிதைகளுள் மிக முக்கியமானதென்று நான் கருதுகிறேன். அது நான் அப்போது நடத்திக்கொண்டிருந்த ‘இலக்கு’ சிற்றிதழில் வந்திருந்தது.
தாடிமீசை வைத்து மிக அட்டகாசமாக இருப்பார். பாகவதரின் கிராப்புபோல தலைமயிர் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். அவ்வாறான தோற்றம் கவிஞர் ந.பிச்சைமூர்த்தியை அச்சொட்டியது. தாகூருக்கும் இணையாகச் சொல்லலாம். ஆனாலும் அவை நேர்த்தியானவை. விக்ரமாதித்யனதோ நேர்த்தி இல்லாமலிருக்கவென முனையப்பட்டவை. வழக்கத்துக்கு மாறாக முரணைக் காட்டிவிடுகிற தன்மையின்பாற்பட்டவை.

தொண்ணூறுகளில் மாதந்தோறும் ‘விருட்சம்’ இலக்கியக் கூட்டம் திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலுக்கு சமீபத்தில் நடந்துவந்தது. முக்கியமான ஆளுமைகளின் பேச்சும், சமகால இலக்கிய விவகாரங்கள் குறித்த வி~யங்களும் அக்கூட்டத்தில் அலசப்பட்டன. ஞானக்கூத்தன், அழகியசிங்கர், ‘வெளி’ ரங்கராஜன், ம.ராஜேந்திரன், கே.எஸ்.சுப்பிரமணியம் போன்றவர்களை அங்கேதான் அறிமுகமானேன்.

ஒரு விருட்சம் கூட்டத்துக்கு கவிஞர் விக்கிரமாதித்யன் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். கவிதைபற்றி விரிவாக உரையாற்றிவந்த அவர் இடையில் நிறுத்திவிட்டு, “யாரிடமாவது சிகரெட் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டு ஒன்றை வாங்கிக்கொண்டு, “கூட்டங்களில் சிகரெட் புகைத்துக்கொண்டு பேசுவது வழக்கமில்லை. ஆனாலும் அதை மீறி நடப்பதில் தவறுமில்லை” என்றுவிட்டு புகைத்துக்கொண்டுதான் மீதி உரையை ஆற்றிமுடித்தார். சிகரெட் கொடுத்தது நானென்பதை இங்கே சொல்லவேண்டியதில்லை.
இவற்றையெல்லாம் தங்களின் அடையாளங்களென்று இவர்கள் செய்தார்களென இவர்களை நேரில் அறிந்திருந்த காரணத்தாலேயே என்னால் சொல்லமுடியாதிருக்கிறது. இது இவர்களது குணாதிசயமாக இருந்தது. மாறுபடுவதை, கலகம்செய்வதை ஒரு நியாய நிலைப்பாட்டில் இவர்கள் விடாப்பிடியாகச் செய்துகொண்டேயிருந்தார்கள்.

இதெல்லாம் ஒரு காலம் என்று ஆயாசப்படுவதைத்தவிர இப்போது சொல்ல ஒன்றுமில்லை. இதற்கான காரணங்கள் இலக்கியத் தீவிரத்தை கறையான்போல் அரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்தபோதும் செய்ய எதுவும் தோன்றவில்லை. பொய்மையின் நிழல் எங்கும் விரிந்திருக்கும் வெளியில் எதை யார்தான் செய்துவிடல் கூடும்? ஆனாலும் உண்மையைத் தேடும் வழியில் எதையாவது செய்தும்தானாக வேண்டும். பார்க்கலாம்.

000

இ-குருவி, ஐப்பசி 2015

Wednesday, October 07, 2015

கலாபன் கதை: 2-10


மனதில் நங்கூரமிட்ட நினைவு


1984ஆம் ஆண்டின் ஒரு ஆடி மாதம் துபாயிலிருந்து கொழும்பு விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கிய கலாபனை கூட்டிவர சிவபாலன் சென்றிருந்தான். சிவபாலன் தொழில்புரியுமிடம் மட்டக்கிளப்பானாலும் அவனுக்கு கொழும்பையும் நன்கு தெரிந்திருந்தது. அவன் பல கொழும்பு நண்பர்களையும் தெரிந்திருந்தான். அன்று ஒரு லாட்ஜில் தங்கிக்கொண்டு மறுநாள் காலையில் பருத்தித்துறைக்கு பஸ் எடுப்பதே அவர்களின் திட்டமாகவிருந்து.

மாலையில் சிறிதுதூரம் நடந்துவிட்டு வரலாமென வெளியே சென்றிருந்த வேளையில் எதிர்பாராதவிதமாக கொச்சிக்கடை அந்தோனியார் சேர்ச்சுக்கு முன்னால் தன் நீண்டநாள் கப்பல் நண்பன் அத்துளவை கலாபன் கண்டான்.

தான் அப்போது இலங்கையில் பாட்டா கம்பெனியில் வேலைசெய்வதாகக் கூறிய அவன் ஞானக்கோன் ஏஜன்ஸி உடனடியாக ஒரு கப்பல் என்ஜினியரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறதாகவும், கொழும்பு துறைமுகத்தில் தடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு கப்பலின் சரக்கை அதை அனுப்பியவர்கள் நீதிமன்ற அனுமதிபெற்று வேறொரு கப்பலில் ஏற்றுகிறவரைக்குமான காலத்துக்கு சுமார் ஒரு மாதம் வரையுமே வேலை செய்யவேண்டியிருக்குமெனவும் தெரிவித்து, கலாபனுக்கு அது விருப்பமா என்றும் கேட்டான். சிங்கள இனத்தைச் சேர்ந்த அவனே கடந்த இரண்டு வருஷங்களாக கப்பலில் சேரமுடியாமலிருக்கிறானென்றால் தனக்கு சுலபமாக வேலைகிடைக்குமென நம்புவது முட்டாள்தனமென நினைத்த கலாபன், தனக்காக அதைப் பேசும்படி தன் சிங்கள நண்பனைக் கேட்டான். அவன் உடனேயே சிலிங்கோ கட்டிடத்துக்கு முன்பாகவுள்ள ஞானக்கோன்  கட்டிடத்திலுள்ள ஏஜன்ஸி அலுவலகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான். வேலையும் அவனது அனுபவங்களின் அடிப்படையில் உடனடியாகவே கிடைத்தது.

நண்பனை அனுப்பிவிட்டு சிவாவிடம் வந்த கலாபன், “நாளைக்கு காலையில பருத்துறைப் பயணம் இல்லை” என்றுவிட்டு விஷயத்தை விபரித்தான்.

“அங்க மனுஷி  பிள்ளையள் காத்துக்கொண்டிருக்கப் போகினம்” என்ற சிவாவுக்கு, “ஒரு மாசம்தான, கையில சுளையாய் நாளுக்கு ஐஞ்நூறு ரூவாயும் கிடைக்கும்” என்றான் கலாபன்.

அன்று வெள்ளிக்கிழமை ஆதலால் ஞாயிறு காலைவரை சிவபாலன் கூடநிற்பதாகவும், செல்லும்போது கலாபனின் இரண்டு சூட்கேஸ்களையும் கொண்டுசெல்வதென்றும், அடுத்த வாரம் பருத்தித்துறை செல்லும்போது அவற்றை கலாபனின் வீட்டில் அவன் கொடுப்பதென்றும் முடிவாகியது.

திங்கட் கிழமை காலையில் கலாபன் ஏஜன்ஸியிடம் சென்றபோது,  சரக்கை மாற்றி ஏற்றவேண்டிய கப்பல் வரும் திகதி விரைவில் தெரியவருமென்றும், அதற்கிடையில் கப்பலில் மின்சார உற்பத்திக்கான ஜெனரேட்டர்களையும், சரக்கை தூக்கும் கிரேன்களையும் எந்த நேரத்திலும் இயங்குவதற்கான தயார்நிலையில் வைத்திருப்பது அவனின் பொறுப்பென்றும் சொல்லப்பட்டது.

மறுநாள் காலையில் கப்பலுக்குச் சென்று தேவையானவற்றைக் கவனிக்க அவனுக்கு உதவியாக நான்கு பேரையும் ஏஜன்ஸி கொடுத்திருந்தது.
அதில் ஒருவன் நிமால். சிங்கள இனத்தைச் சேர்ந்தவன். மற்ற மூவரில் இருவர் தமிழர், ஒருவன் முஸ்லிம். 1983இன் இனக்க லவரத்துக்குப் பின்னான உடனடிக் காலமாக இருந்ததாலேயே அவ்வாறான ஒரு பார்வை கலாபனிடத்தில் தோன்றியிருக்கலாம்.

பகலில் சென்று ஜெனரேட்டரை இயங்கச் செய்து தேவையானவற்றை கவனிப்பதும், பெரிய ஆயத்தங்கள் செய்யவேண்டி இல்லாததால் மத்தியான சாப்பாட்டை கடையில் எடுப்பிக்கும்போதே சாராயத்தையும் எடுப்பித்து குடித்துக்கொண்டு மாலை ஐந்து மணிவரை இருந்துவிட்டு ஜெனரேட்டரை நிறுத்திவிட்டு அதற்கென ஏஜன்ஸியால் நியமிக்கப்பட்டிருந்த பாதுகாப்பு அலுவலரிடம் பொறுப்பைக் கொடுத்துவிட்டு கரை வருவதும்தான் கலாபனின் வேலையாக இருந்தது.

இரண்டு நாட்களின் பின் அங்கே தன்னுடன் வேலைசெய்த மூவரையும்விட நிமால் அவனுடன் வெகுவாய் ஒட்டிப்போகக்கூடியவனாய் இருந்தான். மேலும் நிமால் வேலை தெரிந்தவனாகவும், ஏஜன்ஸிக்குப் போய்வர என வெளிக்காரியங்களைக் கவனிக்க வல்லவனாயும் இருந்தான். அவனிடம் மோட்டார் சைக்கிள் இருந்தது எல்லாவற்றுக்கும் வசதியாகவிருந்தது.

அன்று ஒரு புதன்கிழமை. ஆமர்ஸ்றீற் றெஸ்ரோறன்ருக்கு சென்ற கலாபனும், நிமாலும் எட்டு மணிவரை பேசிக்கொண்டே மதுவருந்தினார்கள். அவர்களது பேச்சுகளும் முந்திய கப்பல்களில் வேலைசெய்த காலத்தில் துறைமுக நகரங்களில் அடைந்த இன்ப அனுபவங்கள்பற்றிவையாகவே இருந்தன. ஒருபோது கலாபன், “நிமால், தரவெண்ட எப்பா. கொழும்பக்க வடு ஹோமத?” என்று கேட்டான். அதற்கு நிமால், தனக்கு அப்போது திருமணமாகிவிட்டதென்றும்,  வேண்டுமானால் அவனை தனக்குத் தெரிந்த ஒரு நண்பனின் இடத்துக்கு கூட்டிச்செல்வதாகவும் கூறினான்.

ஒரு மணிநேர பயணமாகவிருந்தது அது. இருந்தும் கலாபனுக்கு தூரப் பிரக்ஞை எழவேயில்லை. கடைசியாக பிரதான பாதையிலிருந்து இடதுபுறம் திரும்பிய மோட்டார் சைக்கிள் சிறிதுநேரத்தில் ஒரு சிறிய வீட்டின் முன்னால் நின்றது.

கலாபன் இறங்கினான். சூழ இருள் குமைந்து விழுந்திருந்தது. தூரத்துக்கொன்றாக இருந்த மின்சாரத் தூண்களில் ஒளி குறைந்த குமிழ் விளக்குகள் மஞ்சள் நிறத்தில் அவ்வளவுதான் முடியுமென்பதுபோல் ஒளியைக் கசியவிட்டுக்கொண்டிருந்தன. தூரத்தில் யாரோ நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். கடைசி பஸ்ஸிலிருந்து வந்திறங்கி வீடு போகிற பிரயாணியாக இருக்கலாம். அந்த இடத்தை அமைதி விழுங்கியிருந்தது. எங்கோ றேடியோவில் கடைசி நிகழ்ச்சியின் முடிப்புரைபோன்ற அவசரமான தொனி கேட்டது. இன்னும் எங்கோ ஒரு குழந்தை அழுதது. யாரோ ஒரு பெண்ணின் சிரிப்புக் கேட்டது. அவை இன்னும் அந்த அமைதியை இறுக்கமாய்க் காட்டவே முயன்றுகொண்டிருந்தன. சற்றுநேரத்தில்தான் தெரிந்தது தாம் பிரதான பாதையைவிட்டும் ஏறக்குறைய இரண்டு மைல்களாவது உள்ளே வந்திருப்போமென்பது.

எண்பத்து நான்கில் இலங்கைக்கு வரவிருந்த திட்டத்தை மாற்றக் காரணமானதும், தூபாயிலிருந்து விமானம் பகலிலே பண்டாரநாயக்க சர்வதேச விமானநிலையத்தை வந்தடையுமாயிருந்தாலும் தனிப் பயணத்தைத் தவிர்க்க சிவபாலனை மட்டக்கிளப்பிலிருந்து கொழும்பு விமானநிலையம் வந்து தன்னை எதிர்கொள்ளச் செய்யவும் காரணமாகவிருந்தது எதுவோ அது இன்னும் உள்ளடங்கிருந்து அவனுள் மெல்ல அனுங்கியது.

மோட்டார் சைக்கிளை உள்ளே நிறுத்தி வந்த நிமால், “வாருங்கள்” என்றான். அசைவேதுமற்று நின்றிருந்த கலாபனைக் கண்டு, “ஏன்?” என்றான். கலாபன் மேலும் தன் உணர்வை அடக்காமல், “ஒன்றும் பயமில்லையே, நிமால்?” என்று கேட்டான். “அப்படியான இடத்துக்கு உங்களை அழைத்து வரமாட்டேன், அண்ணா” என்று கூறி நிமால் அவனை உள்ளே கூட்டிச்சென்றான்.

ஓட்டு வீடு. கற்சுவர்கள் சாந்து பூசப்படாமலிருந்தன. ஜன்னல்கள் இருந்தன. மறைப்புக்காக அவற்றுக்கு சாக்குகள் போடப்பட்டிருந்தன. உள்ளே லாந்தர் அளவு வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்துகொண்டிருந்தது ஒரு மின்குமிழ். அவையே அச்சத்தைக் கிளப்புவனவாக இருந்தன.

கலாபனிடத்தில் இன்னும் அச்ச அலைகள் அடங்காமலேயிருப்பது கண்டு அங்கிருந்த ஒரு முதியபெண்ணிடம் மெதுவாக ஏதோ சொன்னான் நிமால். அவள் இரண்டு கிளாஸ்களையும் சோடா போத்தலில் ஊற்றிய சாராயத்தையும் கொண்டுவந்து முன்னால் வைத்தாள்.

நேரமாகவாக அச்சம் அடங்கிவரப்பெற்றான் கலாபன். அந்த முதியவளின் மகள்போல் தோன்றிய ஒருபெண் அறை வாசலோரம் நிலத்திலமர்ந்து கால்நீட்டிச் சாய்ந்திருந்தாள். துண்டு கட்டியிருந்தாள். பெருங்கழுத்துச் சட்டையணிந்திருந்தாள். ஆனாலும் அடக்கமாகவே  மார்பகங்கள் முட்டிநின்றிருந்தன. தாய்போல் அன்றி வெண்மை மினுங்க இருந்தது அவள் மேனி. அவள் மிகஅழகாக இருந்தாள். அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்திலும் அவளது சிவந்த அதரங்கள் மினுங்கித் தெரிந்தன. மடிப்பு விழாதிருந்த இடுப்பு அவளது மெலிவைச் சொல்லியது. அது வறுமையின் மெலிவென்பது கலாபனுக்குப் புலனாகியது. அவ்வப்போது நிமாலோடு மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கலாபனின் பக்கம் திருப்பிய பார்வையில் கசிந்த சிரிப்பு அவளை இன்னும் அழகானவளாகக் காட்டியது.
கலாபனின் கலகலப்பின்மையை ஒருவாறு கண்டுகொண்ட தாயார் காரணத்தை நிமாலிடம் வினவினாள். அவர்கள் பேசியது பூரணமாக விளங்காவிட்டாலும் கடைசியில் அவள் சொன்னவற்றை நன்கு புரிந்தான் கலாபன். “மொக்கட்டத பயவென்ட ஓண? மே அபே கெதர.”

அந்தப் பேச்சே எப்படியென்றில்லாமல் ஒரு தைரியத்தை கலாபனுக்குள் உருட்டிவிட்டது. அவளது வீட்டில் அவளை யாரும் எதுவும் கேட்டுவிட முடியாது என்ற அர்த்தம் மட்டுமில்லை, அவளது வீட்டில் அவனுக்கு அல்லது எவருக்கும்கூட எந்த அசம்பாவிதத்தையும் அவள் அனுமதித்துவிட மாட்டாளென்ற உறுதிமொழியின் தொனிப்பும் அதில் இருந்தது. அது அவன் மனத்தில் இறுகி உறைந்தது.

மேலே சிறிதுசிறிதாக கலாபன் நிதானமடைந்து வந்தான். அவர்களது பேச்சில் சிறிதுசிறிதாய் இடையிடவும், சிரிக்கவும் செய்தான்.

அவர்கள் திரும்பத் தயாரானபோது மணி அதிகாலை ஒன்று.

லொட்ஜுக்கு திரும்பிய கலாபன் தூங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தான். பெரும்பாலும் அவனொரு பரவச நிலையில் இருந்திருந்தான். அவன் சென்று வந்த இடம் கம்பஹா என்பது தெரிந்தபோதுகூட அவனுக்கு யோசிக்க பெரிதாக அதில் எதுவும் இருப்பதாய்த் தெரியவில்லை. கம்பஹா சரியாக கொழும்பிலிருந்து கண்டி செல்லும் பாதையில் இருபத்தேழாவது மைல் கல்லிலிருந்து ஆரம்பித்தது. தனிச் சிங்களப் பகுதி. நாம் சிங்களர் கட்சித் தலைவராயிருந்த கே.எம்.பி.ராஜரத்தினாவின் அரசியல் தொகுதியும் அது.

மட்டுமில்லை, இருபத்தேழாவது கல்லில் இடப்புறம் திரும்பி மேலும் சுமார் மூன்று மைல் தூரத்திலிருந்தது அவன் சந்தித்துவந்த பெண்ணான சுமத்திராவின் வீடு. வெகு சமீபத்தில் பன்சால இருந்தது. அவன் பயத்தை வென்றானா? அல்லது அந்த அளப்பரிய அழகு அதை வெல்லவைத்ததா?
அவன் அங்கிருந்து புறப்படுவதற்கு சற்று நேரத்துக்கு முன்புதான் சுமத்திரா அவனுக்கு இலங்கை அழகு ராணிப் போட்டியில் இரண்டாவது இடத்தை வென்று கிரீடம் சூடியபோது எடுத்திருந்த தனது போட்டோவைக் காட்டியிருந்தாள். அதை நம்பாமல்விட கலாபனுக்குக் காரணமில்லை.

ஜனதா ஜாதிக விமுக்தி பெரமுனவின் ஆயுதப் புரட்சிக் காலத்தில் இறந்துபோன தந்தைக்குப் பிறகு குடும்பத்தில் வந்து விழுந்த வறுமையை தாய் எப்படியோ சமாளித்து வந்தாளென்றும், தாயாரின் நீண்டகால நோய்ப்படுக்கையின் பின்தான் அவ்வாறு அவள் சீல் சாராயம் விற்கத் தொடங்கினாளென்றும், அதையும் ஒளிவுமறைவாகவே செய்ததில் பெரும்பாலும் தங்களை வளர்த்தது கூப்பன் முத்திரையென்றும் அவள் சொல்லியிருந்தது அவனை என்னவோ செய்துகொண்டிருந்தது.

அவளது மேனியின் ஸ்பரிசம் அவனது உள்ளத்தில் ஆழமாய் எழுதப்பட்டாயிற்று. அவள் அழகாய் இருந்தாள். அதைவிட ஆசை மிக்கவளாய் இருந்தாள். அளவின் மேலான ஆசையிலிருந்து காமம் கிளைக்கிறது. அவள் இரண்டினதும் மத்திய புள்ளியிலிருந்தாள். ஒருவெறியை அவனிடத்தில் ஏற்றி தன்னைத் தணிவிக்கும் வித்தை அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. சுமத்திரா அவன் மனத்தில் விழுந்த ஆசையின் நங்கூரம். காலமே கலாபனின் இனிவரும் நாட்களை வழிநடத்தவேண்டியிருந்தது.

மேலும் ஒருமுறை நிமாலுடன் சென்றவன், மிகவும் இளக்காரமாக தன்னை அவன் நினைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக பின்னால் ஓட்டோவில் தனியே செல்ல ஆரம்பித்தான். ஒரு முஸ்லிம் ஓட்டோக்காரன் அவனோடு மிக அணுக்கமாக வந்திருந்தான். முதல்முறை சென்றிருந்தபோது வீட்டின் சமீபத்தில் அவனை நிற்கக் கேட்க, அதுவொரு மோசமான இடமென்றும், பக்கத்திலேதான் கசிப்பு காய்ச்சுகிற இடமிருக்கிறதென்றும் கூறி வேண்டுமானால் தான் கண்டி வீதி சந்தியில் நிற்பதாகச் சொன்னான் நளீம். சரியாக ஒரு மணிநேரம் கழித்து வரச்சொல்லி அந்தப் பிரச்னையை கலாபன் சமாளித்தான். அது அறிந்த சுமத்திரா அப்படி அவன் செய்யவேண்டியதில்லையென்றும், விரும்பினால் அவன் அங்கே தங்கி காலையிலேயே புறப்படலாமென்றும் தெரிவித்தாள்.

அவ்வாறு மூன்று முறை அவன் அங்கே தங்கினான். அந்த இரவுகளில்தான் சுமத்திரா தன் கடந்த காலத்தை மனந்திறந்து விரித்தது.

அவள் ஒரு சிறையில் இருப்பதாக அப்போது அவன் எண்ணினான். அவளை சுகபோகத்துக்காய், ஒரு விதத்தில் பெருமிதத்துக்காகவும், அவளது சிறகையுடைத்து வைத்திருக்கும் பிக்குவிடமிருந்து அவளைக் காப்பாற்றவேண்டியது தனக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கிற விதியென அவன் நம்பினான். அவளது சிறகுகளை மீட்டு அவளுக்கு மீள அளிப்பதே அவளை அனுபவித்ததற்கான சரியான கூலியென்பது அவனுக்குத் தீர்மானமாயிற்று.
திடீரென சரக்கை மாற்றியேற்றவேண்டிய கப்பல் அடுத்தநாள் துறைமுகம் வரவிருக்கும் செய்தி ஏஜன்ஸிமூலம் அவனுக்குக் கிடைத்தது. அன்றிலிருந்து அவன் கப்பலிலேயே தங்கவேண்டியிருந்தது. மட்டுமன்றி, வேலையும் பதினைந்து இருபது நாட்களுக்குள் முடிந்துவிடும். அதற்குள் சுமத்திரா குறித்து அவன் ஏதாவது நடவடிக்கையை எடுத்தாகவேண்டும்.

அவனது ஓட்டோ நண்பன் நளீம் அவனுக்கு உதவியாக இருக்க வாக்களித்தான். தனக்குத் தெரிந்த ஏஜன்ஸி மூலம் அவளை விரைவில் மத்திய கிழக்குக்கு அனுப்பிவிடலாமென ஆலோசனை கூறினான். அதற்கு கலாபனுக்கு நிறைய பணம் வேண்டியிருக்கும். அவனும் தயாராகவே இருந்தான்.

இரவிலே கப்பலிலேயே அவன் தங்கவேண்டி நேர்ந்ததால் முன்புபோல் சுமத்திராவீடு செல்ல அவனுக்கு வசதிப்படவில்லை. ஒருநாள் அப்துல்லா அகப்படாத நிலையில் பஸ்ஸிலேயே புறப்பட்டு கம்பஹா எல்லையை அடைந்தான். ஒன்பது மணிக்கு முன்பாகவே சுமத்திரா வீடடைந்த கலாபன் தன் எண்;ணத்தை சுமத்திராவிடம் விளங்கப்படுத்தினான். தெரிந்த உறவினர் யாராவது வீட்டில் தங்கியிருந்து ஏஜன்ஸி மூலமாய் மத்திய கிழக்கில் ஒரு வேலைக்கு அவளை முயற்சிக்க வற்புறுத்தினான். தேவையான பணத்தை தான் தருவதாக அவளிடம் உறுதிகூறினான். அவள் தன் சம்மதத்தை தன் கண்ணீரில் தெரிவித்தாள். விபரமறிந்த தாயார் அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு புத்தபகவான் அவனைக் காக்கவேண்டுமென்று மன்றாடினாள்.

அடுத்த சனிக்கிழமை தான் வந்து அவளை அழைத்துப்போய் கொழும்பில் விடுவதாகக் கூறிக்கொண்டு கலாபன் திரும்பிவிட்டான். அன்று அவன் அங்கே தங்கக்கூடயில்லை.

அங்கேயிருந்து அவளை வெளியே கொண்டுவருவதில் எதுவித சிரமமும் அவன் எதிர்கொள்ள இருக்கவில்லை என்பது வெளிப்படை. பணம்தான் முக்கியமான பிரச்னையாகவிருந்தது. அவளது கடவுச்சீட்டுக்கும், ஏஜன்ஸிக்கும் இருபதாயிரம் ரூபாயாவது தேவைப்படும். கொழும்புக் கப்பலில் வேலைசெய்த பணம் முழுவதையுமே கொடுக்கவேண்டி இருக்கும். அது பெரிய தொகைதான். ஆனாலும் அவன் வாக்குக் கொடுத்துவிட்டான்.
சனிக்கிழமை வந்தது. இரவு பத்து மணியளவில் நளீம் துறைமுக வாசலில் ஓட்டோவோடு தயாராகவிருந்தான். கலாபனை ஏற்றிக்கொண்ட ஓட்டோ கம்பஹாநோக்கிப் பறந்தது.

தனியார் பஸ்களின் பொலிஸ் சோதனை, சனிக்கிழமைகளின் வழக்கமான வாகன போக்குவரத்து நெரிசலென நீண்டநேரம் எடுத்ததில் கலாபனால் நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அணித்தாகத்தான் இருபத்தேழாம் கட்டைச் சந்தியை அடைய முடிந்தது.

சந்தியே இருள் படிந்துதான் இருந்தது. இரண்டு பலசரக்குக் கடைகள், ஒரு தேநீர்க்கடை. ஒரு சைக்கிள் மோட்டார் சைக்கிள் திருத்தும் கடையென நான்கைந்து கடைகள் தான் அந்தச் சந்தியில். அனைத்தும் அந்தவளவில் பூட்டியிருந்தன. நீண்ட பயண பஸ்கள் தவிர இனி அந்த இடத்துக்கு பஸ்களும் இல்லை. பயணிகள் காத்துநிற்குமிடத்தில் நான்கைந்து நாய்கள்மட்டும்  ஒரு பெட்டை நாய்க்காக உறுமிக்கொண்டும் கடிபட்டுக்கொண்டுமிருந்தன. மற்றும்படி அமானுஷ்யம் நிறைந்து வழிந்துகொண்டிருந்தது சந்தி.

ஓட்டோ வேகம் தணிந்து இடதுபுறப் பாதையில் திரும்புகிறவேளை எங்கோவிருந்துபோல் திடீரென இருளிலிருந்து வெளிவந்து கையை நீட்டி ஓட்டோவை நிறத்தினாள் சுமத்திரா. கூட தாயார். நெருங்கிவந்த சுமத்திரா, “கலாபன், நீங்கள் உடனேயே திரும்பிப் போய்விடுங்கள். தாமதிக்கவேண்டாம். உங்களைத் தாக்க எங்கள் வீட்டருகில் நேற்றுக்கூட ஆட்கள் காத்திருந்தார்கள்” என்று அவசரத்துடன் கூறினாள்.

“சரி, நீயும் ஏறு. இப்படியே நாம் போய்விடலாம், சுமத்திரா. இனி இங்கே வரவேண்டியதில்லை, ஏறு” என்றான் கலாபன்.

“சாத்தியமில்லை, கலாபன். கொழும்புக்குச் செல்வதுபோல் மாலை மூன்று மணிக்குப் புறப்பட்டு வந்து எங்கெல்லாமோ அலைந்துவிட்டு இருட்டியதிலிருந்து இந்த பஸ் நிறுத்தத்திலும் அந்த பஸ் நிறுத்தத்திலுமாய் இவ்வளவுநேரம் காத்துநிற்கிறோம். ஒட்டிநின்று எங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்களோவென்று இப்போதுகூட எனக்கு பயமாகவே இருக்கிறது. நீங்கள் என்னை பாலியல் அடிமையாய் வைத்திருக்கும் புத்த பிக்குவைவிட ஆயிரம் மடங்கு மேலானவர். உங்களுக்கு என்னால் எது காரணம் சுட்டியும் ஒரு ஆபத்து நேர்ந்துவிடக்கூடாது. உடனே புறப்படுங்கள். ட்றைவர் அண்ணா, தயவுசெய்து தாமதிக்காதீர்கள். அது உங்கள் இரண்டுபேருக்குமே ஆபத்து” என்றாள்.

அவளை எதற்காக நம்பாமல்விட வேண்டும்? கலாபனின் மறுப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓட்டோவைத் திருப்பினான் நலீம்.

அவ்வேளை நான்கைந்து சைக்கிள்கள் குறுக்குத் தெருவிலிருந்து சரசரவென வந்து சந்தியில் மிதந்தன. “அடோவ்… வேசிக புத்த…” என பல்வேறு வசைமொழிகளைத் தொடர்ந்து ஓட்டோவைநோக்கி கற்கள் பறந்துவந்தன. அதே திசையில் வீசப்பட்ட போத்தல்கள் நெடுஞ்சாலையில் விழுந்து சிதறின.
ஓட்டோ பறந்தது.

பின்னால் இரண்டு பெண்களின் கதறல் ஒரு கணம் கேட்டு மறைந்தது.
கலாபன் வெறி முறிந்து நிதானமாயிருந்து எல்லாம் யோசித்தான். அவனுக்கு மனம் கரிந்து கண்ணீர் கசிந்தது.

தமக்கு எதுவும் நேர்ந்துவிடக்கூடும் என்ற நிலைமையிலிருந்தும்தான் அவனைக் காக்க சுமத்திராவும் தாயாரும் அவ்வாறு நடக்க முனைந்திருந்தார்கள். அவனைக் காப்பாற்றுவது ஏதோ தங்களின் கடமைபோல் அதை அவர்கள் செய்திருந்தார்கள். தான் அவர்களைக் காப்பாற்ற முனைவதாகத்தான் அவன் அதுவரை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் சுமத்திராவின் தாயின் வாயிலிருந்து ‘மே அபே கெதர’ என்ற சொல் பிறந்த நாளிலிருந்து அவனை அவர்கள்தான் காப்பாற்றுமெண்ணத்தோடு இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது அப்போது அறிகையானது.

சுமத்திரா தாக்கப்பட்டிருக்கலாம். கொலைகூடச் செய்யப்பட்டிருக்கலாம். சாட்சிகள் இருக்கக்கூடாதென்பதற்காய் கூட அவள் தாயாரும். சுமத்திரா உடம்பால் தாக்கப்பட்டதோடு பெண்மையாலும் சிதைக்கப்பட்டிருக்கலாம். அவனே நேரடிக் காரணமில்லை. ஆனாலும் அவன் காரணமாயும்தான் அது நடந்திருக்க முடியும். இனி கண்ணீரைத்தவிர கொடுப்பதற்கு உரிய எதுவும் அவனிடமில்லை.


00000

தாய்வீடு, அக். 2015

Saturday, September 19, 2015

உண்மையைத் தேடுதல்\ சாளரம்:3



தேசாந்திரி



பக்கத்து வீட்டிலிருந்து லீசாவோடு வெளியே வந்த ரோனி என் வீட்டுக்கு முன்னால் வந்ததும் லீசாவின் இழுப்புக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக்கொண்டு வழக்கம்போல் சற்றுநேரம் அதிலேயே தாமதித்து நின்றது.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அந்த நாய் என்னை நன்கு அறி
ந்திருந்தது. மாலையில் உலாத்துகைக்காக அழைத்துச் செல்லும்போது வந்து ஒரு முறை என் கால்களை மணந்து பார்த்தும், என் முகத்தில் முகர என்மீது தாவ முயன்றும், தன் காலை என் கையில் போட்டு குசலம் விசாரித்தும்விட்டு அப்பால் செல்லுகிற நாய் அது. லப்ராடர்  இனம். மஞ்சள் கலந்த தவிட்டு நிறத்தில் இரண்டடி உயரத்தில் மிக அழகாக இருந்த ஆண் நாய்.

சிலநாட்களுக்கு முன்னால் ஒரு மாலை நேரத்தில் உலாத்துகை வெளிக்கிட்ட ரோனி என் வீட்டுக்கு முன்னால் வந்ததும் நின்றது. சற்று இருட்டாக  இருந்ததால் என்னைக் காணாமல்தான் தேடுகிறதோவென நினைத்து அசைவைக் காட்டினேன்.

உள்ளுக்குள்ளாய் என்னோடு தன் நாய்க்கிருக்கும் நட்பை விரும்பாத லீசா முடிந்தவரை முயன்று ரோனியை அப்பால் இழுத்துச்செல்லவே அப்போதும் முயன்றுகொண்டிருந்தாள். ஆனால் என் அசைவைக் கண்டுகொண்ட நாய் வழக்கம்போல குழைந்துகொண்டு வில்லங்கமாக அன்றைக்கு முன்னுக்கு வரவில்லை. அப்படியே சிறிதுநேரம் நின்று என்னைக் கூர்ந்து பார்த்தது. பின் திடீரென பெருந்தொனி எழுப்பிக்கொண்டு லீசாவையும் ஒரு வெறியில்போல் இழுத்தபடி என் மீது பாய வந்துவிட்டது. நான் அலறியடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குள் ஓடி கதவைச் சாத்திக்கொண்டேன்.

‘சாரி’ சொல்லிவிட்டு லீசா நாயை இழுத்துக்கொண்டு அப்பால் சென்றாள். அதற்கும் எனக்குமுள்ள உறவு அன்றோடு முடிந்துவிட்டதில் லீசா மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கக் கூடும். என் எதிர்ப்புறத்துக்கு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு அவள் சென்றது  தன் முகவிலாசத்தை மறைப்பதற்காகவே இருக்கலாம்.

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயில் யானைக்கும் தனக்குமுள்ள உறவு உடைந்த பாரதி நோய்வாய்ப்பட்டதுபோல் எனக்கு ஆகவில்லையென்றாலும், ரோனியின் நட்புடைவு என்னை சிலநாட்களாக அந்த நேரத்திலென்றாலும் வருந்தவே வைத்தது. ஆனாலும் சில மனிதர்களைப்பற்றி யோசித்தபோது ரோனியின் திடீர் மனமாற்றமொன்றும் நீண்டகாலம் என்னைப் பாதித்ததாகச் சொல்லமுடியாது.

மனிதர்களும் அவ்வாறுதான். கூடிக்கூடிக் கதைக்கிறார்கள். குசலம் விசாரிக்கிறார்கள். நட்பொழுக சிரித்து காப்பியோ, மதுவோ சேர்ந்து அருந்துகிறார்கள். பின்னொருநாள் எங்கிருந்தோ அவர்களது உறுமலொலி கேட்க திகைத்துப்போக நேர்கிறது. சிலர் அந்த சூழ்நிலையிலிருந்து குரலும் கேட்காத தொலைவுக்குக் காணாமலே போய்விடுகிறார்கள். தொலைபேசி அழைப்புக்களும் இல்லை. அழைப்பவற்றுக்கு பதில்களும் இல்லை. இத்தனைக்கும் இவர்களுக்கு ஆறறிவு என்கிறது மனிதநூல் வேதம். ரோனியை நான் இலகுவாக மன்னிக்க முடியும்.

எங்கேயும் மனிதர்கள் இவ்வாறுதான் இருக்கிறார்களென்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இதிலுள்ள விஷயம் என்னவென்றால் கூடும்போது பேசிய
பேச்சுக்களின், காட்டிய வீரங்களின் மறுதலையான நடத்தையே இவர்களின்
ஒளிவுக்குக் காரணமென்று பின்னால்தான் தெரியவருகிறது. உலகமே ஒரு
விரக்தி மண்ணடலமாய்த் தெரிகிறது. எங்காவது ஓடிவிடலாமென்று
தோன்றுகிறது. அவ்வாறுதான் பலதடவைகளிலும் என்னை நான்
தொலைத்திருக்கிறேன். தன்னைத் தொலைத்துவிட்டிருத்தல் என்பது ஓர் பரமானந்த விஷயம்.

பயணம் என்பதற்கு தொடங்குவதற்கிருப்பதுபோல் முடிவுமிருக்கும். எல்லை குறித்துத் தொடருவதே பயணம். பிரயாணி என்பதும், பயணி என்பதும் ஒன்று. ஆனால் தேசாந்திரி வேறு. தேசாந்திரியாகத் திரிபவனே ஒன்றைக் கண்டடைகிறான். அல்லது தேடலைச் சென்றடைகிறான். தன்னைத் தொலைத்தலென்பது ஏறக்குறைய தேசாந்திரித் தனமானதுதான். குறிப்பற்ற அலைதலும், சாத்தியமற்ற வெளி கடப்பும், அசாதாரணமான அனுபவங்களும் தேடியும் கிடைப்பதில்லை.

கையிலிருந்து நழுவியோடுகிறது ஒற்றைக் காசு. பாத்திருக்கிறான் உருட்டிவிட்டவன். கீழே கிடந்த குத்திக்காசை எடுப்பதற்குத்தான் மனிதர்களில் எத்தனை எச்சரிக்கைகள்! எத்தனை பாசாங்குகள், நடிப்புகள்! யாரோ ஒருவர் அதை எடுக்கவே செய்கிறார். பணத்தை உருட்டிவிட்டு தன்னை மறைத்திருக்கும் அவன் அதில் அடைவது ஞானம். சுத்த ஞானம்.

சித்தன் ஏன் வனமோடினான்? தேடலிலா, ஒதுங்கலிலா? இரண்டுக்குமாகவேதான். கயிற்றை பாம்பென்று நினைக்காமலிருக்க ஓடினான். பாம்பை பாம்பாகத் தரிசிக்கவும் அந்த ஓட்டம் தேவையாகவிருந்தது. அவன் ஒருமனப்பாடடைந்து அடைந்தால் ஞானம், இல்லையேல் அபவாதம் ஆகட்டுமென்றுதான் ஓடத் தொடங்குகிறான். ஞானம் அடையப் பெற்றிலனேல் மீண்டும் ஓடுகிறான். ஓட்டத்தில்தான் எத்தனை அனுபவங்களின் சித்தி! ‘பறத்தி போகம் வேறதோ?’ என்று கேட்க ஞானத்தால் முடியாது. போகியால் மட்டுமே முடியும். கேட்டால்தான் போகி யோகியாக மாறுகிறான். வாழ்க்கை இப்படித்தான் ஒரு சுழல்வில் இருக்கிறது. போகமும் யோகமும், ஞானமும் அஞ்ஞானமும்… ஒன்றையொன்றின் அடுத்த புறங்கள்.

நடப்பவனுக்கு தூரமே காலமாகித் தெரியும்போது, இருப்பவனுக்கு காலமே தூரமாகித் தெரியும். போகி நடக்கிறான். யோகி இருக்கிறான். இரண்டுக்குமே தமிழில் அடையாளங்களுண்டு. யோகியாக பிள்ளையாரையும், போகியாக ஒளவையையும் சொல்வார்கள். ஒன்றும் பேசாமலிருப்பவனை கல்லுப் பிள்ளையார் மாதிரி இருக்கிறான் என்கிறார்களே அதனால்தான். கல்லுப் பிள்ளையார் எப்போது பேசாமலிருந்தார்? அது பேசியது. ஆனால் புரியத்தான் அவர்களால் முடியவில்லை. கல்லுப் பிள்ளையார் யோகி. ஞானத்தின் வடிவம். இருந்தபடி எல்லாம் அறிந்த சொரூபம். ஒளவை ஞாலம் முழுக்க ஓடித் திரிந்தவள். பல அரசரிடையேயும் சந்து போனவள். போர்களைத் தவிர்த்தவள். ஞானத்தை தேசாந்திரியானதில் அடைந்தவள். கல்லுப் பிள்ளையாரின் மறுபுறம் ஒளவை. எதிரெதிரும்  ஒவ்வொன்றினதும் மறுபுறம். மறுபுறமே எதிர்ப்புறம்.

ரோனி நன்றாகவே இருந்தது. ஆனாலும் அதன் இருப்பு மறுபுறத்தில். நண்பர்களாயிருந்தவர்களும் நன்றாகவே இருந்தார்கள். ஆனாலும் என்னின் மறுபுறத்திலேயே அவர்களின் இருப்பு இருந்துவிட்டது. நண்பர்கள் செய்தது பயணமாகவே இருந்திருக்கிறது என்பது இப்போது புரிகிறது. ரயில் பயணத்துப் பயணிகளிடையே சந்திப்பு, சிரிப்பு, கதை பேச்சு எல்லாம் இருக்குமே, அதுபோன்ற ஒரு தொடர்பாடல். இலக்கு வந்தபோது பயணிகள் காணாமல் போனார்கள். தேசாந்திரி இலக்கற்றவன். அலைந்துகொண்டே இருக்கிறான். பயணிகளைத் தேடுவதுதான் அந்த நிலையில் அபத்தமாய் இருக்கிறது. தேடாமலிருப்பதே அந்த இடத்தில் விலகுதல்.

புரிகிறபோது ஞானம் வருவதுபோல் தெரிகிறதல்லவா?

‘ஒவ்வொரு நாளும் என் வாழ்வை வார்த்தைகளில் வடித்திடுவதற்கான முறைமையும், சூக்குமத் தன்மையுமே அவமானத்தையும், விரக்தியையும் நான் எதிர்கொள்ள உதவியுள்ளன’ என்ற கிரிகோரி டேவிட் ராபேர்ட்ஸின் வாசகமொன்று கொஞ்ச நாட்களாக என் மனத்தே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவுஸ்ரேலிய சிறையிலிருந்து தப்பி இந்தியாவுக்கு வந்த ராபேர்ட்ஸ், அங்கேயும் ஒரு திருடனாக, பாதாள உலக காரியங்களைச் செய்பவனாக எண்பதுகளில் வாழ்ந்திருக்கிறான். அவன் எழுதியதே மிகவும் பிரபலமாகப் பேசப்பட்ட நாவலாகிய ‘சாந்தாராம்’. இந்த ஞாபகம் வந்ததுமே ஒரு காலையின் முப்பது நிமிட நேரங்களில் முதல்நாளைய நிகழ்வுகளின், நினைவுகளின் பாதிப்பில் எழுகின்ற மனநிலையைப் பதிவுசெய்தால் எப்படியிருக்குமென்று பார்க்க விரும்பியதன் எழுத்துருவாக்கம்தான் இந்த மாதச் சாளரத்தினூடாக விரிந்திருக்கும் என் தரிசனம். எல்லோர் வாழ்வும் ஒருபோல் இல்லை. இது ஒரு பரீட்சார்த்தத்துக்குச் செய்ததுதான். ஆனாலும் அதில் விஷயம் மட்டுமில்லை, ஞானமுமே உண்டு. ஞானம் கிடைக்காவிட்டாலும் விரக்திக்கும் வாழ்வுக்குமிடையிலான தூரத்தை அது குறைக்குமாயிருந்தாலும் லாபம்தான்.

00000

இ-குருவி, செப்.2015




கலாபன் கதை:2-9


கடத்தல் கப்பல்


அதற்கொரு நீண்ட காலம் பிடித்திருந்தது. நினைப்பை மறக்க நினைக்கிறபோதே அது தீர்க்கமாக தன்னை முன்னிறுத்திக்கொண்டு மேலே மேலே வந்துகொண்டிருந்தது. இலங்கையில் இனக்கலவரம் நடந்து அப்போது எட்டு மாதங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. வீடு போகிற எண்ணம் கலாபனின் மனத்துக்குள்ளிருந்து துடித்துக்கொண்டிருந்தது. புதிதாகக் கட்டி குடிபுகுந்திருந்த வீட்டைப்  பார்க்கக்கூட அவனுக்குப் போக இயலாதிருந்தது. பிள்ளைகளைப் பார்க்கிற தவனம் ஒருபக்கம். ஆனாலும் நாட்டைவிட்டு பெருவாரியான மக்கள் இந்தியாவுக்கும், ஜேர்மனிக்கும் பிரான்ஷுக்கும் தப்பி ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், நிறைந்த வருமானமுள்ள ஒரு வேலையையும் விட்டுவிட்டு அந்த மண் பிறந்த மண்ணாகவே இருக்கும்போதிலும் திரும்பியோடிச் சென்றுவிட சுலபத்தில் மனம் உந்திவிடுவது இல்லை.

ஒவ்வொரு முறையும் பம்பாய் திரும்புகிற வேளைகளில்போலன்றி ஏனோ இப்போதெல்லாம் மனம் உவகையும், உடல் வீறும்கொள்ள பின்வாங்கிக்கொண்டிருந்தன. ஜெஸ்மினின் தொடர்பு ஒரு விலங்காக இறுகுவதற்கிருந்த கடைசி நிமி~ங்களில்தான் அதை அவனால் உணர முடிந்திருந்தது. அது அவளது எந்தத் திட்டமிடலில் விழுந்திருக்காதபோதும், அதை அவசரமாய்க் கழற்றிவிட்ட அவன் முடிவுசெய்தான். கடந்த இரண்டு மூன்று மாதங்களில் அதற்கான பூர்வாங்கங்களை அவன் இட்டிருந்தான்.

கப்பல் பம்பாய் வந்துசேர்ந்த அன்று மதியத்துக்குள்ளாகவே கப்பல் துறைமுகத்துள் சரக்கு ஏற்றியிறக்கும் மேடையில் கொண்டுவந்து கட்டப்பட்டுவிட்டது. கலாபன்  உடனடியாக அன்று வெளியே புறப்படவில்லை. போகவா, வேண்டாமாவென வெகுநேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். பின் வி.ரி.ஸ்ரே~ன் பக்கமாக இல்லாமல் வேறெங்காவது செல்லலாமென எண்ணிக்கொண்டு புறப்பட்டு வந்தான். அந்தவகையில் அவனால் ஜெஸ்மினையும், நடாவையுமேகூட ஒதுக்கிவிட முடியும்.

அவன் இருள்விழ ஆரம்பித்த ஒரு பொழுதில் வெளியே வந்தபோது நடாவுடன் துறைமுக வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தாள் ஜெஸ்மின்.
கடந்த எட்டு மாதங்களில் ஓரிரு தடவைகள் அவள் அவ்வாறு வந்திருக்கிறாள். அப்போதெல்லாம் பேரானந்தமுற்று அவன் கொண்டாடிய கணங்களாயிருந்தன அவை. ஆனால் அன்று ஏனோ அவனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. ஆத்திரம் வந்தது. அவள் விலங்காக இறுகுவது உணர ஆரம்பித்திருந்தவனுக்கு வார்த்தைகள் அதற்குகந்ததாகவே சீறி வெளிவந்தன.

“ஜெஸ்மின், இந்தமாதிரி இங்கேயே வந்து வாடிக்கை பிடிக்கிற அளவுக்கு வந்துவிட்டாயா? கடந்த மூன்று மாதங்களாய் உன்னிலிருந்து விலக நான் ஒதுங்கி ஒதுங்கி ஓடிக்கொண்டிருப்பதை உன்னால் விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லையா? வாழ முடியாதென்று இலங்கைத் தமிழ்ச் சனம் வழி கண்ட நாடுகளுக்கெல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில் மூன்று குழந்தைகளும் என் மனைவியும் எவ்வளவு மன உபாதைகள் அடைகிறார்களோவென்று நான் பகலிரவாய்த் துடித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். அம்மாவுடைய நினைவு வேறு. நீயோ நான் எல்லாவற்றையும் மறந்து இன்பப்பட்டே ஆகவேண்டுமென்பதுபோல் என்னை விடாப்பிடியாக கலைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயே. எனக்கு இது உண்மையில் விளங்கவேயில்லை, ஜெஸ்மின். தயவுசெய்து என் மனநிலையைப் புரிந்துகொள். அப்ஸரஸ் வந்தால்கூட இந்த மனநிலையில் என்னால்
அவளோடு போய்ப் படுத்துவிட முடியாது. நீ இதை நம்பவேண்டும்’ என்றவன்,
அவள் சொல்ல வார்த்தையற்று வெட்கிநின்ற நிலை காணாமலே நடா பக்கம் திரும்பினான்: “அவளுக்குத்தான் தெரியாது, உனக்கென்ன வந்தது, நடா?
நீயேன் கப்பல் வாசல்மட்டும் அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு திரியிறாய்?”
அவள் விம்மியது ஒருமுறை கேட்டிருந்தான். நடாவை ஏசிவிட்டு திரும்ப அவள் அங்கே இல்லை. சற்றுத் தள்ளியிருந்த பஸ் நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்த பஸ்ஸில் அவள் ஏறிக்கொண்டிருந்தாள். தன்னைக் கடக்கும்போது பஸ்ஸை அவன் பார்த்தான். ‘நீயா, கலாபா, இது சொன்னாய்?’ என்று துடித்துக்கொண்டிருந்த அவளது இதயத்தை அவளது கண்களில் அப்போது கண்டான் அவன். உடனேயே அவள் வீட்டுக்கு ஓடிப்போய், ‘ஏதோ மன ஈறலில் இருந்தபடியால் அப்படிச் சொல்லிவிட்டேன். தப்பாக நினைக்காதே’ என்று சொல்லவேண்டும்போல் துடிப்பெழுந்தது. ஆனாலும் அடக்கிக்கொண்டான். கொடுமையாக இருந்திருப்பினும் அதை அவன் செய்தே ஆகவேண்டியிருந்தது. முடிக்கவேண்டுமென்றிருந்தது, முடிந்துவிட்டது, அவ்வளவுதான்.

அவனுக்கு அன்று போதையாகும்வரை குடிக்கவேண்டியிருந்தது. “நீ என்ன செய்யப்போறாய், நடா? இப்பிடியே அவளின்ர வீட்டை போப்போறியோ? இல்லாட்டி…”

“என்னண்ணை இது? உங்களைப் பாக்கப் போறனெண்டு சொல்லியிட்டு வர தானும் வாறனெண்டு கூடிக்கொண்டு வந்திட்டாள்… நானென்ன செய்யேலும்? வாருங்கோ போவம்.”

கலாபனும் நடாவும் ராக்ஸியில் போய்க்கொண்டிருந்தபோது நடா சொன்னான், “ நல்ல இடமாய்ப் போவமண்ணை. இண்டைக்கு என்ரை சிலவு” என்றான் நடா.

“என்ன நடந்தது, நடா?”

“சீமன் புத்தகம் வித்தது. ஒறிஜினல் புத்தகத்துக்கு நல்லவிலை போய்க்கொண்டிருக்கு இப்ப.”

கலாபன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

குடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது நடா வழக்கம்போல கலகலப்பாக இல்லையென்பது கண்டு கலாபன் காரணம் கேட்டான். அதற்கு, “ரண்டு மாசமாய் வீட்டிலை அம்மாவிட்டயிருந்து காயிதமில்லை, அண்ணை. யாழ்ப்பாணத்தில பெரிய பிரச்சினை எதுவுமில்லையெண்டாலும் மனம் அடங்கிக்கிடக்குதில்லை. நானும் இஞ்ச வந்து இப்ப நாலாவது வரியம் நடக்குது. இனி இஞ்சை நிண்டும் செய்ய ஒண்டுமில்லை. கடைசியாய் முயற்சி பண்ணி ஒரு ஐயாயிரம் ரூவாய் எடுத்திருக்கிறன். அதை வைச்சுக்கொண்டு கப்பலைப்பற்றி நான் நினைச்சுக்கூடப் பாக்கேலாது. மூண்டு தங்கச்சியளெனக்கு. கப்பலெடுத்து அதுகளைப் பாக்குமெண்டுதான் அம்மா தன்ர சங்கிலி காப்புகளை வித்துப்போட்டு காசு தந்தவா இஞ்சவர. எல்லாத்தயும் மறந்திட்டு பம்பாய் ஊர்ச் சாரத்தைக் குடிச்சுக்கொண்டு இனியும் நான் திரிஞ்சா அதுகளுக்குச் செய்த துரோகமாயிடும். எண்டாலும் என்ர நிலையை ஆர் நினைச்சாலும் இனி மாத்த ஏலாதெண்டுதான் தெரியுது. கடவுளும் கைவிட்ட ஜென்மமாய்த் வந்திட்டன். ஆனால்…  நீங்கள் நினைச்சா… அதை மாத்தேலும், அண்ணை.”

கலாபன் கடகடவெனச் சிரித்தான்: “நானென்னடா செய்யேலும்? என்ர குடும்ப நிலமை தெரியுமெல்லே உனக்கு? அதோட இப்பதான் வீடும் கட்டி முடிச்சிருக்கிறன்.”

“நீங்கள் நினைக்கிறமாதிரியில்லை, அண்ணை. உங்கட குடும்ப நிலமை எனக்குத் தெரியாதே? நான் கேக்கிறது அதில்லை. எனக்குத் தெரிஞ்ச சிநேகிதனொருதன் துபாயிலை ஒரு அமெரிக்கன் ரக்போர்ட் கம்பனியில வேலைசெய்யிறானண்ணை. எப்பிடியெண்டான்ன துபாயிலை வந்து இறங்கியிடு, அந்தக் கம்பனியிலயே வேலையெடுத்துத் தாறனெண்டு சொல்லியிருக்கிறான். இந்தமுறை கப்பல் போகேக்கை என்னையும் கொண்டுபோய் அங்க விட்டியளெண்டா சாகிறமட்டும் உங்களைக் கடவுளாய் நினைச்சுக் கும்பிட்டுக்கொண்டிருப்பனண்ணை.”

“விசர்கதை கதையாத, நடா. வெளியில தெரிஞ்சுதெண்டா என்ன நடக்கும் தெரியுமே? வேலை போறதெண்டாலும் பறவாயில்லை, ரண்டுபேரும்  துபாயில உள்ளுக்க போற நிலைதான் வரும். உதை விட்டிட்டு வேற எதாவது கதை.”

“உங்கட கப்பல்ல நடக்கிறது உங்களுக்கே தெரியாதண்ணை. போன முறைகூட உங்கட ஒயிலர் செல்வா ரெண்டுபேரைக் கொண்டுபோய் துபாயில இறக்கிவிட்டவன். ஆளுக்கு ஐயாயிரம் ரூபாய் வேண்டிறான்.”
“அதுக்குத்தானாக்கும் நீயும் ஐயாயிரம் ரூபாய் சேத்து வைச்சிருக்கிறாய்? அப்பிடியெண்டா அவனிட்டயே கேளன்.”

“கேட்டிட்டனண்ணை. அடுத்த முறை கூட்டிக்கொண்டு போறதாய் போன மாசமே ரண்டு பேரிட்ட காசு வாங்கியிட்டனெண்டு சொல்லியிட்டான்.”
“அடுத்த முறை போ அப்ப.”

“இன்னும் ஒண்டரை மாசமிருக்கண்ணை. இந்த நிலமை இப்பிடியே எவ்வளவு காலம் நீடிக்குமெண்டு சொல்லேலாது. வசதி இருக்கேக்கை செய்திடவேணும்.”

பன்னிரண்டு மணியளவில் இருவரும் பாரிலிருந்து வெளிவரும்வரைகூட அந்த வி~யம்பற்றி நடாவுக்கு ஒரு முடிவைச் சொல்லவில்லை கலாபன். “எதுக்கும் நான் ஒருக்கா செல்வாவோட கதைக்கிறன்” என்று மட்டும் அவனை வி.ரி.சந்தியில் இறக்கிவிடும்போது சொன்னான்.

மறுநாள் பகல் செல்வாவிடம் அதுபற்றிக் கேட்டபோது செல்வா பதிலைச் சிரித்தான்.

“பயமில்லையேடா?”

“என்ன பயம்? இவங்கள கண்டதுகூட இல்லை. ஆருக்கும் தெரியாம ஸ்ரோஎவே வந்திட்டாங்களாக்கும், நாங்களென்ன செய்யிறதெண்டு சொல்லவேண்டியதுதான?”

அன்று மாலை நடா மீண்டும் சந்தித்து ஐயாயிரம் ரூபாயையும் கொடுத்து கும்பிட்டபடி நின்று கெஞ்சியபோது கலாபனால் மறுக்கமுடியவில்லை. ‘ஜெஸ்மினை அறுத்துவிட்டாச்சு, இதோட நடாவையும் அறுத்ததாய் இருக்கட்டு’மென்று நினைத்து சம்மதித்துவிட்டான். “ காசு எனக்கு வேண்டாம். இதை உனக்காயுமில்லை, உன்ர கொம்மாவுக்காயும் சகோதரங்களுக்காயும் செய்யிறதாய் வைச்சுக்கொள். கப்பல் நாளைக்கு ரண்டு மணிக்கு வெளிக்கிடுகுது. என்ர வேலைநேரம்தான். நான் கீழ நிக்கவேணும். உன்னை நேரத்தோட அறைக்குள்ள வைச்சுப் பூட்டியிட்டுத்தான் நான் போகவேணும். இருமிக் கிருமி, தும்மி உள்ள இருக்கிறதைக் காட்டியிடாத. நானில்லாத நேரத்தில சிகரட்டும் பத்தாத, கவனம்.”

பதினொரு மணிக்கு மதியச் சாப்பாட்டிற்கு கலாபன் போவதற்கு முன்பே நடா கப்பலுக்கு வந்துவிட்டான். யாரும் கவனிக்காத வேளையில் அவனை உள்ளே விட்டு அறையைப் பூட்டிவிட்டு கலாபன் சென்றான்.

மூன்று மணியாகிவிட்டது கப்பல் புறப்பட. வேலை முடிந்து வந்த கலாபன் அறைக்கு வர ஆறுமணி. அதன் பிறகுதான் பியரும் குடித்து சிகரெட்டும் புகைத்தான் நடா கொஞ்ச நிம்மதியோடு.

பயணத்தின் மூன்றாம் நாள் அது. அதிகாலை நான்கு மணிக்கு ஒரு ரீயும் இரண்டு பாண் துண்டுகளுடனும் வந்து கலாபன் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். அப்படியே முகத்திலடித்தது ஒரு வல்லிய வீச்சம். வயிற்றைக் குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. தானே இயல்பலாத நிலைமையைக் காட்டிவிடக்கூடாதென தன்னை அடக்கிக்கொண்டான். ஆத்திரத்தோடு நடாவைநோக்கித் திரும்பினான். கபின் லொக்கருக்கு பக்கத்தில் குறண்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த நடா அவனது பார்வையை நேரில் சந்தித்ததும் அழுதான். “அடக்கேலாமப் போச்சண்ணை” என்றான்.

கைகழுவும் பேசினுக்குள்ளிருந்து இன்னும் வீச்சமெழுந்துகொண்டிருந்தது. அராபியக் கடலில் பகலிலே சூடு குறைவாகவும் இரவில் குளிர் அதிகமும் அடிக்கிற காலப்பகுதி அது. கதவைச் சாத்திவிட்டு தண்ணீரைத் திறந்துவிட்டான் அதன் முழு வேகத்தில். இருந்தும்தான் வீச்சம் குறைந்தபாடாயில்லை. அதுவே கபினில் களவாக ஆளைக் கடத்திவருவதை வெளிப்படுத்திவிடக் கூடியது. பின்னால் போர்ட் ஹோலை விரியத் திறந்துவிட்டான். அமுங்கி வீசிய காற்று உள்ளே வரப் பஞ்சிப்பட்டது. அது போதாதென்று, வீட்டுக்குக் கொண்டுபோகவென வாங்கிவைத்திருந்த விலைகூடிய வாசனை ஸ்பிறேயை எடுத்து பேசின் வாய்க்குள் சீறவைத்து, அறைக்குள்ளும் நன்கு அடித்துவிட்டான்.

சொல்லவும் எதுவுமிருக்கவில்லைப்போல், செய்யவும் எதுவும் இருக்கவில்லை. கப்பல் துறைமுகத்தை அடைய இன்னும் சுமார் இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள் இருந்தன. ‘பாவம் பாத்துச் செய்தது. முருகா, நீதான் காப்பாத்த வேணும்’ என்ற பிரார்த்தனையோடு கலாபன் படுத்தான். அவன் கொடுத்த ரீயும் பாணும் வெகுநேரமாய் நடாவின் பக்கத்திலேயே இருந்துகொண்டிருந்தது.

மறுநாள் மாலை நான்கு மணிக்கு கப்பல் துறைமுகத்தை அடைந்தது. அறையைத் திறந்து வைத்துவிட்டுச் செல்வதாகவும், கதவை உள்ளே கொளுவி வைத்திருக்கும்படியும், கப்பல் துறைமுகத்தில் கட்டிமுடிந்து வெளியாட்கள்  வந்துபோய்க்கொண்டிருக்கும் ஆரவாரமான நேரத்தில் இறங்கிப் போய்விடும்படியும் நடாவிடம் சொல்லியிருந்தான் கலாபன். கப்பல் கட்டப்பட்டு நீண்டநேரம் துறைமுகத்தைப் பார்த்தபடி நின்று பொழுதைக் கழித்துவிட்டு கலாபன் அறைக்கு வந்தான். கதவைத் திறப்பதான ஒரு பாவனை காட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றபோது நடா அங்கில்லை. கலாபனுக்கு அப்போதுதான் நிம்மதி வந்தது. அதற்கு மேலேதான் அவன் குளிக்கச் சென்றது.
அன்று இரவு படுத்தபோது சந்தோஷமும் ஜொனிவோக்கருமாய் இரண்டு போதைகள் கலாபனுக்கு. பத்து மணிக்கு மேலாகிற சமயம் படுக்கையில் சரிந்தான். உறக்கம் கண்களை அழுத்துகிற நேரம், நடைபாதையெங்கும் தொம்… தொம்மென அதிரடிகள் எழுந்ததில் திடுக்கிட்டு கண்திறந்தான்.

அதேவேளை கதவு படார்படாரெனத் தட்டப்பட்டது. அது கப்பலில் வேலைசெய்பவர்கள் யாரும் தட்டுகிற சத்தமில்லை. அதிகாரம் ஒலியில் கொடிகட்டியிருந்தது. கலாபனுக்கு அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டுவிட்டது. ‘நடா பிடிபட்டிட்டான்’ என்றே எண்ணிவிட்டான். எழுந்து நடுங்குகிற கைகளினால் கதவைத் திறந்தான்.

வெளியே துபாய் பொலிஸ். கையில் நீண்ட கம்புடன் அராபிய உடையணிந்த துறைமுகப் பொலிஸ். அது சாதாரண பொலிஸ{ம் அல்ல, போதை வஸ்து கடத்தல் தடுப்பு இலாகா பொலிஸ்.

“நீ தனியத்தான் தங்கியிருக்கிறாயா?”

கலாபன் ஆமென்றான்.

“வெளியே வரக்கூடாது. வெளியிலிருந்து யாரையும் உள்ளே விடவும்கூடாது.”
பொலிஸ் அடுத்த கபினுக்குப் போனது.

கலாபன் சிகரெட் எடுத்துப் பற்றவைத்தான்.

கீழ்த் தளத்திலேதான் சந்தடி அதிகமாக இருந்தது.

அறைக்குள் இன்னுமே மெதுவாக இழைந்துகொண்டிருந்த மலநாற்றத்தை வந்த பொலிஸ் அறிந்திருக்குமா? நடா பிடிபட்டிருந்தாலும் கூட்டிவந்தது யாரென்று சொல்லாமலிருப்பானா? அவன் இயந்திர அறையில் தானாகவே ஒளிந்துவந்ததாகக்கூடச் சொல்லலாம். ஏதும் பிரச்னை ஏற்படுகிற சமயத்தில் அவ்வாறுதான் சொல்லவும் அவன் கூறியிருந்தான். நடா பொய்யை தீர்க்கமாய்ச் சொல்லுவானா? அல்லது துணைக்கு தெரிந்த ஒரு ஆள் வரட்டுமென்று உண்மையையே சொல்லுவானா?

நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது. இரண்டாம் பொறியாளரது அறைக்கு மெதுவாகச் சென்று பார்த்தான். அவர் ஜொனிவோக்கருடன் நேரத்தைக் கடத்திக்கொண்டிருந்தார். “செகண்ட், என்ன நடந்தது? ஏன் பொலிஸ் வந்தது?” கலாபனது கேள்விக்கு இரண்டாவது பொறியாளரிடம் பதிலில்லை.
கீழே சென்று பார்த்துவருவதாகச் சொல்லிவிட்டு கலாபன் இறங்கினான். அப்போதுதான் கப்பலின் முன்னால் துறைமுக மேடையிலிருந்து  பொலிஸ் வாகனங்கள் சில உறுமியபடி புறப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.

அந்தளவில் கீழ்த் தளத்திலும் கபினுகளிலிருந்து ஊழியர்கள் வெளியேவந்து ஒருவரோடொருவர் கதைத்துக்கொண்டு நின்றனர். நடாவின் பிரச்னைக்காக அந்தக் களேபரம் எழுந்திருக்கவில்லையென ஏதோவொன்று கலாபனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சம் நிம்மதி ஏற்பட்டது.

அப்போது கப்ரினின் கபினிலிருந்து பொலிஸ் உயரதிகாரிபோல் தோன்றிய ஒரு அராபியர் கீழே வந்தார். சிறிதுநேரத்தில் அவரது வண்டியும் புறப்பட்ட சப்தம் எழுந்தது.

பின்னர்தான் கப்பரின்மூலமாக, இரண்டாவது பொறியாளருக்கும், பின்னர் றேடியோ அலுவலருக்கும் பின் சாதாரண ஊழியர்களுக்கும் பிரச்னையின் வேர் தெரியவந்தது. கப்பலில் கொண்டுவந்திருந்த கஞ்சாவை வெளியே யாரிடமோ கொடுக்கப் போய்க்கொண்டிருந்த செல்வா கைதுசெய்யப்பட்டிருந்தான். கேட்டு கலாபன் திகைத்துப்போனான்.
மெதுமெதுவாக எல்லாரும் படுக்கச் சென்றனர். கலாபனும் சென்று படுத்துக்கொண்டான்.

அது பிரச்னை ஓய்ந்திருந்ததின் அடையாளம்தான். ஆனால் தீரவில்லை. தீருகிற பிரச்னையுமல்ல அது. மறுநாள் காலையில் அதன் விஸ்வரூபம் தெரிந்தது.

கடத்தல் கப்பலென்று கப்பல் தடுத்துவைக்கப்பட்டதோடு, அனைவரும் ஒட்டுமோத்தமாக திருப்பியனுப்பப்படவிருந்தனர். இயந்திரங்களைப் பராமரிக்க கப்பலிலே தங்க முடியுமா என கம்பெனி கேட்டபோது கலாபன் தயங்காமல் சம்மதித்தான். கலாபனையும், மேல் தளத்தைப் பராமரிக்க, கலாபனுக்கு உதவியாகவென ஒருவரையும் தவிர இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் அனைவரும் திருப்பியனுப்பப்பட்டனர்.  கப்பலும் தனியிடத்தில் இழுத்துச் சென்று கட்டப்பட்டது.

வெளிச்சமற்ற கப்பல் பேய் உறைந்த கப்பல்போல் பகலிலும் மௌனம்பூண்டிருந்தது. இரவு பயங்கரம் செய்தது. கடகடவென எப்போதும் ஒரு இரைச்சலைக்கொண்டிருந்த கப்பலில் தூங்கிய இருவருக்கும் கப்பலின் ஓரத்தை வந்து மோதிய சிறு அலைகளதும் பெருஞ்சத்தத்தில் தூக்கமும்வர மறுத்தது.

சமைத்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு துறைமுகத்துக்கு வந்தும் போயும்கொண்டிருந்த கப்பல்களைப் பார்த்தபடி மூன்று மாதங்களைக் கழித்தான் கலாபன்.

பதிதாக துறைமுகம் வரும் கப்பலெதிலாவது இலங்கைத் தமிழர் யாரேனும் வேலைசெய்கிறார்களா எனக் கவனிப்பதும், இருப்பதாகத் தெரிந்தால் அவர்களைச் சிநேகம்கொண்டு அவர்களோடு கப்பலுக்குச் சென்று குடிப்பதும், அங்கிருந்து பிளே போய், பென்ற் ஹவுஸ் போன்ற சஞ்சிகைகளை எடுத்துவந்து பகல் முழுதும் பார்த்தும் படித்தும் பொழுதைப் போக்காட்டுவதுமான அந்த வேலை நாளடைவில் கலாபனுக்கு அலுத்துப் போய்விட்டது.

அவன் கம்பெனிக்கு விலகல் கடிதம் எழுதினான். ஒரு மாதத்துக்குள் தன்னை தன் நாடு அனுப்புமாறு அதில் கேட்டிருந்தான்.

00000
 
தாய்வீடு, செப்.2015

Thursday, August 20, 2015

மதிப்புரை: பின் - காலனித்துவ இலக்கியம்

அரசியல், சமூக எதிர்ப்பு நிலைகளின் 
இன்னொரு முகாம்,
பின் - காலனித்துவ இலக்கியம்


காலச்சுவடு பதிப்பகத்தினரின் வெளியீடாய் அண்மையில் வெளிவந்திருக்கும் சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜாவின் ‘பண்பாட்டுப் பொற்கனிகள்’ என்ற நூலை அண்மையில் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஏற்கனவே இதில் வெளியாகியுள்ள சில கட்டுரைகளை அவை சஞ்சிகைகளில் வெளியாகிய தருணங்களிலேயே நான் வாசித்திருந்தாலும், ஒட்டுமொத்தமான நூல் கொடுத்த பாதிப்பு அதிகம். முழுமையான மதிப்புரையாகவோ விமர்சனமாகவோ அன்றி, நூலின் ஒட்டுமொத்தமான செல்திசை நோக்கிய கருத்தினை அலசும் ஒரு கட்டுரையாகவும் இது அமைய நேர்வது நூல் விளைத்த பல்தளங்களிலான மனப்பாதிப்பின் தீவிரத்தினால்தான்.

இரண்டு விஷயங்களை முதலிலேயே சொல்லிவிடுவது நல்லது. சமகாலத்தில் தமிழில் வெளிவந்துள்ள ஒரு முக்கியமான நூல், ந.முருகேசபாண்டியனின் மொழியில் சொல்வதானால், தமிழ் அறிவுலகத்தின் அ-பிரக்ஞை குளத்தில் வீசப்பட்ட கல்லாக தடமழிந்து போவதற்குத் தோதான தலைப்போடு வெளியிடப்பட்டிருப்பதை முதலாவதாகச் சொல்லவேண்டும். ‘பண்பாட்டுப் பொற்கனிகள்’ என்பது, ஏதோ மரபார்ந்த தமிழறிஞர்களது தமிழினத்தின் பண்பாடு சார்ந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பான மயக்கத்தை ஆரம்பத்திலேயே ஏற்படுத்திவிடுகிறது. அவ்வளவு முக்கியமான செய்தியொன்றை தமிழ்ப் புலத்தில் விதந்துரைக்க வந்த ஒரு நூலின் தலைப்பாக்கத்துக்கு நூலாசிரியர், பதிப்பாளர் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் அந்த அலட்சிய மனப்போக்கின் பொறுப்பை ஏற்றேயாகவேண்டும்.

இரண்டாவதாக, இதில் வெளிவந்துள்ள எழுத்துப் பிழைகள் கருத்து மயக்கங்களையும், பெயர் மாறுபாட்டினையும் ஏற்படுத்துகிற அளவுக்குச் சென்றிருக்கின்றன.  பட்டியலின் விரிவஞ்சி அதை விடுத்து, இடறு கட்டைகள்போல் இடையிடும் இச் சொற்பிழைகளைத் தாண்டிய என் வாசிப்புப் பயணத்தின் அவதானிப்புக்களை இனிச் சொல்வேன்.

ஆய்வுகள் அபிப்பிராயங்கள், பதிவுகள் பார்வைகள், பேசும் படங்கள் புத்தகங்கள், அனுபவங்கள் அவதானிப்புகள் என்ற நான்கு பகுப்புகளில் முப்பத்து நான்கு கட்டுரைகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்நூல் குறிவைத்திருக்கும் ஒரே இலக்கு ‘பின் காலனியம்’.
பின் அமைப்பியல், பின் நவீனத்துவம், பின் மார்க்சியம் வரிசையில் அண்மைக் காலமாக பிரஸ்தாபமாகியிருக்கும் இந்த நவீன கருதுகோள்பற்றி இதன் முதற் பகுப்பிலுள்ள முதற் கட்டுரை விளக்கமளிக்கிறது.
சிலபல காலமாக (சுமார் கால் நூற்றாண்டாக)  தமிழறிவுலகத்து தீவிர வாசகப்
 பரப்பிலும், மேலைத் தேய பல்கலைக் கழக மட்டங்களிலும் அவதானமாகியிருக்கும் இக் கருதுகோள், பொது வாசகப் புலத்தில் கவனம் பெறாமலேயிருக்கிறது என்பதைச் சொல்லவேண்டும். தீவிர வாசகர்களிடையேயும் மிகுந்த தெளிவினை இது கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லமுடியாது. அதன் காரணமாக அதற்கான மூலநூல்களினதும், ஆதார நூல்களினதும் தமிழ்மொழியிலான தோற்றம் வெகுவாயிருக்கவில்லை என்பதைச் சொல்வது ஏற்பு. சில கட்டுரைகளோடு அந்த முயற்சிகள் நின்றுபோயிருக்கின்றன. ஆனால் ‘பண்பாட்டுப் பொற்கனிகள்’ ஒரு நூலாக, பின் காலனியம்பற்றிய விளக்கம், அக் கருதுகோள் அடிப்படையில் அரசியல் நிகழ்வுகள், நூல் தோற்றங்கள், சினிமாக்கள் குறித்த ஆய்வாக, விமர்சனமாக வெளிவந்திருக்கிறது.

கட்டுரை குறித்து பல்வேறு கேள்விகளும், மாறுபாடுகளும்  தோன்ற முடியுமாயினும், இத் துறையில் ஒட்டுமொத்தமாக வெளிவந்த ஒரு நூலாக இதுவே இதுவரை என் கவனத்தில் பட்டிருப்பதால், கட்டுரையின் தாக்கம் குறித்து முதன்மைக் கவனம் செலுத்துவது பொருத்தமானது.
மார்க்சிய இலக்கியக் கோட்பாடுகள் குறித்தும், அவ் எடுகோள்கள் மேலான சில முக்கிய நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள் குறித்தும் திறனாய்வுரீதியிலான ஒரு நூல் வெளிவந்திருப்பின் எப்படி இருந்திருக்குமோ, அந்தளவுக்கு பின் காலனித்துவம் சார்ந்தளவில் பயனுள்ள ஒரு நூலாக இது அமைந்திருக்கிறது என்பது முக்கியமான விஷயம்.

பின் நவீனத்துவ காலம் முற்றாய் ஒழிந்துவிட்டது, அது பல குறைபாடுகளைக் கொண்டிருந்தது என்று முடிவுகொள்கிறது நூல். அந்த அடிப்படையிலேயே Slumdog Millionair   சினிமாவுக்கான கருத்தினையும் அது முன்வைக்கிறது. பல்வேறு மாற்று, தலித்திய சார்பாளர்களதும் ஆதரவை சினிமா பெற்றிருந்த வேளையில், இந்து அடிப்படைவாதிகளான பாரதீய ஜனதா கட்சி சார்பானவர்களதும் மற்றும் இந்திய கலாச்சார வாதிகளதும் எதிர்ப்பினைப்போல தானும் ஒரு கோணத்தில் இந்திய வறுமையை, வறுமையின் அழகின்மையை, அழகின்மையின் ஒழுங்கின்மையைச் சுட்டிக்காட்டி நூல் தன் கருத்தைத் தெரிவிக்கிறது, ‘சேரிநாய் லட்சாதிபதி: ஏழ்மையின் பாலின்பம்’ என்ற கட்டுரையில்.

கீழ்த் திசையை, குறிப்பாக ஆசியா, மற்றும் மூன்றாம் உலக நாடுகளை மையப்படுத்தும் பின் காலனியக் கருதுகோள், தன் புலத்தின் அழுக்குகள் ஐரோப்பிய அறிவுதளத்தில் பகிரங்கப்படுத்தப்படுவதை ஒருவகையில் விரும்பாதேயிருக்கிறது எனக் கூறலாம். ஒரு நெரிப்பின், ஒடுக்குதலின் அடையாளமாக நகரக் குடிசை வாழ்க்கையை உள்வாங்கும் மனநிலையின்றி, தன்னை மாற்றாருக்கு அதை அதுவாகக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பாத கருதுகோளின்மேல் வாசக சந்தேகம் தோன்றுவது இங்கே தவிர்க்கமுடியாததாகிறது.

சில காலத்துக்கு முன்னர் சல்மான் ருஷ்டியின் Immaginary Home lands  என்ற நூலை வாசிக்கக் கிடைத்திருந்தது. கென்ய இடதுசாரி எழுத்தாளர் நிகுஜி வா தியாங்கோ போன்றவர்களின் கருத்துநிலையில் நின்று, காமன்வெல்த் ஆங்கில இலக்கியமென ஒன்று இல்லையென அதில் வாதித்திருந்தார் ருஷ்டி. அவருடைய வாதம் விக்ரம் சேத், அனிதா தேசாய், அமிதாவ் கோஷ், சசி தாரூர் போன்ற இந்திய எழுத்தாளர்கள்போலவும், வி.எஸ்.நைபால், டொர்க் வொல்காட், பிரெட்த் வைற் ஆகிய மேற்கிந்தியத் தீவு எழுத்தாளர்கள் போலவும், மற்றும் நிகுஜி வா தியாங்கோ, வொல்லே சோயிங்கா, சினுவா ஆச்செபி போன்ற ஆபிரிக்க எழுத்தாளர்கள் போலவும் தோற்றமாகிக்கொண்டிருக்கும் ஆசிய ஆபிரிக்க இன எழுத்தாளர்களால் ஆங்கிலம் மேலைத் தேயத்தாருக்கு மட்டுமான மொழியாக தொடர்ந்தும் இல்லை, மட்டுமின்றி, அது மேலைத் தேயத்தாரினது கலாசார மொழியியற் தன்மைகளைக் கொண்டதாகவுமின்றி தேச வர்த்தமானங்களின் கூறுகளைக் வரித்ததாக ஆகியிருக்கிறது என்பதாகும். காமன்வெல்த் ஆங்கில இலக்கியமென ஒன்றே இல்லையென்றாகிறபோது, காலனியத் தன்மைகள் யாவற்றையும் அறுத்துக்கொண்டு ஏகாதிபத்திய அழுத்தங்கள் அதிகமாகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் பின்காலனிய கருதுகோளின் சாத்தியம் யோசிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகவே அமைகிறது. ஆனாலும் அது முன்மொழியும் ‘எதிர்ப்பிலக்கியம்’ என்ற கருதுகோள் அவதானிப்புக்குரியது.

பின் காலனியத்தின் முக்கிய தன்மை என்ன? நூல் விபரிக்கிறது, ‘பின் காலனித்துவம் என்பது ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக் குணம்கொண்ட ஒரு அரசியல் பார்வை. ஒரு எதிர்த்த நிலையுணர்வு’ என்பதாக. மேலும் அதுபற்றிக் கூறுகையில், ‘ஐரோப்பிய கருத்துநிலையிலிருந்து அதன் செல்வாக்குப் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கவே பின் காலனித்துவம் ஒரு சிந்தனைக் கருவியாகப் பயன்படுகிறது’ என்கிறது. பின் காலனித்துவத்தை மார்க்சிய நோக்குநிலையான ஒரு சிந்தனை முறையாகவும் இந் நூல் அடையாளம் காட்டும்.

அதுபோல் பல்லினக் கலாசாரத்தையும் கேள்விக்குரியதாக ஆக்குகிறது பின் காலனியம். பல்லினக் கலாசாரம் என்பது சில மத அனுட்டானங்களின் அனுமதிப்பாகச் சுருங்கியிருப்பதை நூல் சுட்டிக்காட்டத் தவறவில்லை. பல்லின கலாசாரத்தை மேற்குலகின் மேலாண்மை இருத்தலை நிலைநிறுத்துவதற்கான ராஜதந்திரத்தின் சுலோக வெளிப்பாடாக சரியாகவே இனங்காட்டுகிறது நூல்.

பின் காலனித்துவம் ஏதோவகையில் சிற்சில முரண்களைக் கொண்டிருக்கிறதோ என எண்ணக்கூடிய வகையில் நூலில் சில இடங்கள் தோற்றம் கொடுக்கின்றன. ‘இருபதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய திறனாய்வுகளில் - நவீனம், பெண்ணியம், அமைப்பியல் எல்லாமே மேற்கத்தைய சமூக அரசியல் கலாச்சாரக் கேள்விகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் விடைதேடும் முயற்சியாக உருவாகின. இதற்கு மாறாக பின் காலனித்துவம் மூன்றாம் மண்டல பிரச்சினைகளுக்கு விமோசனம் தேட 60களில் அமெரிக்காவில் குடியேறிய முன்னை நாள் காலனியப் பிரஜைகளால் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டது’ என்கிறது கட்டுரை.

மூன்றாம் மண்டல நாடுகளுக்கும் அமெரிக்காவில் குடியேறிய முன்னை நாள் காலனியப் பிரஜைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு என்ன என்ற கேள்வியில் நிறைந்த நியாயம் இருக்க முடியும். இந்த முன்னை நாள் காலனியப் பிரஜைகள் இன்றைக்கு அமெரிக்காவில் இருந்துகொண்டு தத்தம் நாடுகளுக்கான சிந்தனைப் போக்கினை ஓர் அறிவுஜீவித் தளத்தில் அமர்ந்து நிர்ணயம் செய்யமுடியுமென்பது, ஈழத்தில் வாழும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் செல்நெறியை புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் வாழும் மக்கள் நிர்ணயிப்பதற்குச் சமானமானது. பின் நவீனத்துவம் தன் தொடக்க காலத்தில் கொண்டிருந்த வீரியத்தினை இழப்பதற்கு, அது அறிவுத்தளம் சார்ந்த செயற்பாடாக மட்டும் இருந்ததான காரணம் ஒப்புக்கொள்ளப்படக் கூடுமாயின், பின் காலனித்துவம் அதே பாதையிலேயே தன் பயணத்தைத் தொடக்கியிருக்கிறது என்ற முடிபு, அதன் எதிர்காலம்பற்றிய அவநம்பிக்கையைக் கிளப்ப முடியும். இவ்வாறு வலுவிழந்த சித்தாந்தமாகத் தன்னைக் கட்டமைத்திருக்கின்ற பின் காலனித்துவம், பின் அமைப்பியலுக்கோ, பின் நவீனத்துவத்துக்கோ மாற்றாக நடைபோட முடியுமா என்பது தெளிவான வாசகக் கேள்வி.

இது நூலாசிரியரை நோக்கியதல்ல, பின் காலனித்துவம் என்ற சிந்தனைப் போக்கு அல்லது திறனாய்வுக் கோட்பாடு சார்ந்த கேள்விதான். அதுவும் விவாதத்துக்கானதாய் அன்றி, விளக்கம் கோரி எழுந்த கேள்வியாகத்தான் எழுந்திருக்கிறது. இவ்வாறான கேள்விகள் தோன்றக்கூடிய விதமாக விளக்க சாத்தியமற்ற கூறுகள் பின் காலனியத்தில் இருப்பதும் மெய்யே. நூலின் 17ம் பக்கத்திலுள்ள பின்வரும் வரிகளே இதற்குச் சான்று: ‘சென்ற நூற்றாண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட புத்தாக்கக் கோட்பாடுகளில் இரண்டு மிக ஆவேசமாக அலசப்படாதவை. இரண்டுமே பரபரப்பையும் பலரை எரிச்சலடையவும் செய்தவை. இரண்டுமே காத்திரமான விமர்சிப்புக்குள்ளானவை. இரண்டுமே இலகுவில் புரிந்துகொள்வதில் சிக்கலானவை. ஒன்று பின் நவீனத்துவம். மற்றது பின் காலனித்துவம்.’

‘அண்மைக் காலத்தில் பின் காலனித்துவ இலக்கியத்தில், பின் காலனித்துவ திறனாய்வில், இந்தத் துறை சார்ந்த அணுகுமுறைகளில் ஏற்பட்ட சில சிக்கல்களில், சில கேள்விகளில் உருவான கட்டுரை இது’ என ‘பின் காலனித்துவ இலக்கியப் போக்குகள்’ என்ற கட்டுரையில் அக் கட்டுரையின் தோற்றத்துக்கான காரணமாக பேராசிரியர் செல்வா கனகநாயகம் கூறுவதையும் இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

எட்வேட் சேத்’தே பின் காலனிய கோட்பாட்டுருவாக்கத்தின் மூலவராகக் கருதப்படுகிறார். அவரது Orientalism  என்ற நூல் அதைச் செய்தது. எட்வேட் சேத் உயிரோடிருந்த காலத்திலேயே அதன் கருத்தமைவு மாதிரியில் உள்ள குறைகள் பலரால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. பின் காலனித்துவம் ஓரளவு பலம் குறைந்த நிலையை அடைந்தபோது, பின் காலனித்துவ மும்மூர்த்திகள் என்றழைக்கப்படும் ஹிமி பாவா, காயத்ரி ஸ்பிவக், அஜாஸ் அஹமத் போன்றவர்கள் பல புதிய கோணங்களில் பின் காலனியத்தின் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்து விளக்கமளித்தார்கள்.

ஆயினும் இன்னும் விளக்கம் அளிக்கப்படவேண்டிய முனைகள் பின் காலனியத்தில் இருந்துகொண்டே இருக்கின்றன. பின் காலனியம் தோன்றி இற்றைக்கு சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகள் எனக் கொண்டால், அது கவனிப்புப் பெறத் தொடங்கி இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகின்றதாகக் கொள்ளமுடியும். இவ் இருபத்தைந்து வருட காலகட்டம் ஒரு சிந்தனைப் போக்கின் செயற்பாட்டினை முழுமையாக எடைபோடப் போதுமானதல்லவெனினும், அது செயற்களத்தில்  சாதித்தவை பிரமாதமாய்ச் சொல்லக்கூடிய அளவில் இல்லையென்றே தெரிகிறது.

இனி வரும் காலங்கள் அதை வீறார்ந்த சிந்தனைப் போக்காக மாற்ற முடியலாம். ‘பின் காலனித்துவத்தின் வீச்சும் பரப்பும் அது ஏற்படுத்தும் செய்கையிலும், பயனீட்டிலும்தான் எடைபோடப்படும்.  அறிவு மட்டத்திலிருந்து செயல்முறைக்கு இடம்பெயரத் தவறினால், தயங்கினால், மற்றைய திறனாய்வுகள்போல் பின் காலனித்துவமும் அதன் சக்தி வன்மையையும், விசையையும் இழந்துவிடும்’ என்று சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜா சொல்லும் கருத்தோடு, பின் காலனித்துவ கருதுகோளின் விளக்கம்பற்றிய அலசலை முடித்துக்கொண்டு, விமர்சனம் சார்ந்து அது வியாபகமாகியிருக்கும் கோணத்தைச் சிறிது பார்க்கலாம்.

மொழிகளில் இதுவரை காலத்திலும் தோன்றிய புத்தாக்கக் கோட்பாடுகள் எதுவுமே சமூக மாற்றத்தின் விளைவுதான் என்கின்றன விஞ்ஞானபூர்வமான முடிபுகள். ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தின் புத்தாக்கக் கோட்பாடாக பின் காலனியத்தை எடுத்துக்கொள்வதில் பெரிய சிக்கல் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அரசியல் சமூக தளங்களில் இதன் தாக்கம் எவ்வாறாயினும், இலக்கியத் தளத்தில் இது முன்வைக்கும் அழகியல் மிக்க கவர்ச்சியானது. எதிர்ப்பினையே ஒரு இலக்கிய அழகியலாக முன்வைக்கும் பின் காலனித்துவத்தின் இத் துறை சார்ந்த ஆக்கங்கள் கணிசமாய், தமிழ் மொழி உட்பட, ஆங்கில மொழியில் ஏற்பட்டிருப்பதை நூல் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
நூலின் எழுத்து, மொழிபற்றியும் சொல்லியே ஆகவேண்டும். தன் விமர்சன, ஆய்வு வெளிப்பாட்டினுக்கு சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜா ஒரு தனித்துவமான நடையையே கையாள்வதாகத் தெரிகிறது. வாக்கிய அமைப்புகள் இலக்கண மரபுமீறி உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அது எடுத்துக்கொண்ட எதிர்க் குரல்களின் அடையாளப்படுத்தலுக்கு ஏற்றதான ஒருநடைதான் நிச்சயமாக. பல கட்டுரைகள் ஒரு சம்மட்டி அடிபோன்ற அதிர்வோடு முடிவடைகின்றன. பல கவிதைகளில்கூட காணமுடியாத அழகு இது. வாசிப்பின் சுவாரஸ்யத்தை உறுதிசெய்பவை இக் கூறுகள்.

பல்வேறு ஆங்கிலச் சொற்களுக்கான தமிழ்ச் சொல் உபயோகிப்புகளும் குறிப்பிடப்பட்டாகவேண்டும். cliché க்கு தேய்வழக்கு, metaphysical  க்கு இயல்கடந்த மெய்விளக்கவியல், paedophilia வுக்கு பாலகநேசம், departmental store க்கு பகுதிவாரிக் கடையென பொருத்தமான சொற்கள் தேடியெடுக்கப்பட்டு உபயோகிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலுமான விரிவு நூலுள் நுழைந்து செல்வதின்மூலமே வாசக சாத்தியமாகக் கூடியவை.

சில கட்டுரைகள் கட்டமைப்பாலும், கருத்துச் செறிவாலும் வன்மை செறிந்து நிற்கின்றன. உதாரணமாக ‘தற்கொலைப் போராளிகளும் சமயப் பின்னணிகளும்: சில எண்ணங்கள்’, ‘சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் பிரதான பிரதியான மஹாவம்சம் பற்றிய ஒரு மறுவிசாரணை’, ‘புத்தகங்கள் சாம்பலான கதை’, ‘ஹைத்தி: ஊடகங்கள் சொல்ல மறந்த தகவல்’ போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். இவற்றுள் மஹாவம்சம் பற்றிய மறுவிசாரணை ஈழத் தமிழருக்கு உவப்பில்லாதபோதும் உள்ளுணர்வில் உறைக்கக்கூடியது. பின் காலனிய சித்தாந்தப்படியான தேடலில் இவ்வாறான முடிவுகள் கண்டடையப்பட முடியுமென்பது அதிரவைக்கிறது. மெய் தேடும் பயணத்தில் இந்தமாதிரியான சாத்தியம் நம்பிக்கையைத் துளிர்க்கவைக்கிறது.

விசாரணை, மறுவாசிப்பு, எதிர்ப்பு ஆகியன மூலங்களாகும் இந்த பின் காலனிய சிந்தனைப் போக்கின் வழியான மேற்குறிப்பிடப்பட்ட கட்டுரைகளே இதன் வீச்சுக்கு தக்க சான்றாகுவன.


000

 
தாய்வீடு, அக். 2011

உலகத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாடு

உலகத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாடு



‘கலாபன் கதை’ கடந்த ஆவணி இதழோடு நிறைவுற்ற பின்னால் ‘தாய்வீடு’  வாசகர்களைச் சந்திக்க நான் தயாராவதற்கு இரண்டு மாதங்கள் எடுத்திருக்கின்றன.

சென்ற மூன்று ஆண்டுகளுக்குச் சற்று அதிகமாகவே ‘தாய்வீ’ட்டில் நான் தொடர்ந்து எழுதி வந்திருப்பினும், ‘கலாபன் கதை’ எழுதிய பதின்னான்கு மாதங்களும் வித்தியாசமானவை. நேரிலும், தொலைபேசியிலுமாய் வாசகர்கள் தெரிவித்த பாராட்டுக்கள் என்னை சிலிர்க்க வைத்தன.
தமிழ் வாசகப் பரப்பில் இவ்வாறான படைப்பின் திறம் குறித்த வெளிப்பாடுகள் அரிதானவை என்பதை நானறிவேன். நிர்விகற்பனாய் படைப்பெழுச்சி மிகும் தருணங்களில் எழுதிய பின்னர், படைப்பு எனக்கே திருப்தி தருகிற அளவில் பத்திரிகைக்கு அனுப்பிவிட்டு, அடுத்த படைப்பை எண்ணியிருப்பதே என் இயல்பு.

ஆனால் ‘கலாபன் கதை’ வெளிவரத் தொடங்கிய மாதத்திலிருந்து வாசகர்கள் சார்பில் தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துக்கள் என்னை ஒரு சலன நிலைக்கு ஆளாக்கியிருந்தன.

இன்னுமின்னும் சிறப்பான தொடராக அது வரவேண்டுமென்று மனதாரவே நான் அக்கறைப்பட்டேன்.

விலைமாதர் குறித்து நான் எழுதநேர்ந்த சந்தர்ப்பத்தில், தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்ட ஒரு பெண், அவர்கள் குறித்து நான் கௌரவமாக எழுதவில்லையென்று குறைப்பட்டார். விலைமாதர், குற்றவாளிகள், மனநிலை பிறழ்ந்தோர் ஆகியோர் மீதெல்லாம் எனக்கு மிகுந்த கரிசனம் உண்டு என்றும், அவர்களை அவ்வாறு ஆக்கிய சமூகத்தின் மீதுதான் என் கோபமென்றும் அவருக்கு விளக்க நான் அதிகமாகவே பிரயாசையெடுக்க நேர்ந்தது. அது ஒரு மகிழ்ச்சியான தருணம். இதேபோல் பல்வேறு நேரடி, தொலைபேசிப் பாராட்டுதல்களுக்கும் காரணமாயமைந்த ‘தாய்வீடு’ பத்திரிகைக்கு என் நன்றிகளை இவ்வேளை நான் தெரிவித்தே ஆகவேண்டும்.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், வெகுஜனப் பரப்பை நோக்கி என் எழுத்துக்கள் நகர்கின்றனவா என்றொரு கேள்வியும் என்னுள் எழவே செய்தது. சுவாரஸ்யத்துக்காக எழுத்தை மலினப்படுத்தும் வகையில் என்றும் என் பேனா (இப்பொழுது கணினி) எழுதியதில்லை. அதற்கெதிரான சிறுபத்திரிகை இயக்கத்துள்ளிருந்து வளர்ந்தவன் நான். இன்றும் கூடுதலான தொடர்புகளோடு இருப்பவன். ஆயினும் வெகுவான ஜனப் பரப்பை ஈர்க்கின்ற படைப்பு மலினமானதாக இருக்கவேண்டியதில்லை, அது படைப்பின் வலிமையால் நேர்ந்ததாகக்கூட இருக்கலாம் என பின்னர் நான் தெளிவுகொண்டேன்.

ஆரம்பத்தில் ‘கலாபன் கதை’போன்ற ஒரு முழுக் கதையளவாகும்  படைப்பைத் தருவதே என் எண்ணமாகவிருந்தது. ஆனால் மனத்தில் முட்டிமோதும் கருத்துக்கள் உங்களை வந்தடைந்தாகவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இவ்வாறான பக்க எழுத்தை ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எவ்வளவு மாதங்கள் செல்லக்கூடுமோ? ஆனாலும் தகுந்த ஒரு சமயத்தில் தொடர் நாவலோடு உங்களைச் சந்திப்பேன்.

இதில் எடுத்துரைக்கப்பட இருப்பவை காரசாரமானவையாக இல்லாவிட்டாலும், சாரமான விஷயங்களாக இருக்குமென்று உறுதியாக என்னால் சொல்ல முடியும். நம் உயிர் பிடித்து உலுப்பும் எத்தனையோ பிரச்சினைகள் கண்ணெதிரில் உலவிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் உண்மை முகம் தெரிந்தாகவேண்டும் எமக்கு.

000

அடுத்த ஆண்டு தை மாதத்தில் இலங்கைத் தலைநகர் கொழும்பில் நடைபெறவிருக்கிறது உலகத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாடு. ஒரு அலையாக எழுந்த அதுபற்றிய வாதப்பிரதிவாதங்கள் ஓரளவு இப்பொழுது அடங்கியிருப்பதாகச் சொல்லலாம். இதுபற்றிய எனது கருத்தினை வேறுநாடுகளில் இருக்கும் தமிழ் எழுத்தாள நண்பர் சிலர் என்னிடம் கேட்டிருந்தனர். நானும் மறைக்காமல் எனது கருத்தைக் கூறியிருந்தேன். அதை அவர்கள் விரும்பவில்லையெனத் தெரிகிறது. அதற்கு நானென்ன செய்யட்டும்?

ஓரளவு அடங்கியுள்ள இப் பிரச்சினை மார்கழி அல்லது தை மாதமளவில், அதாவது மாநாடு தொடங்குகிற காலமளவில், இன்னும் கூடுதலான உக்கிரம் பெறவே வாய்ப்பிருக்கிறது. லும்பினி இணைய தளத்தில் ஷோபா சக்தியினால் செய்யப்பட்ட லெ.முருகபூபதியின் நேர்காணல், மாநாடு கொழும்பில் நடத்தப்படுவதை எதிர்ப்போரின் மனநிலையை ஒட்டுமொத்தமாக மாற்றியிருக்க வேண்டும். அவ்வளவு தெளிவுபூர்வமான நேர்காணல் அது.

ராஜபக்ஷ அரசாங்கத்தை எதிர்த்து ஒரு கேள்வி கேட்க முடியுமா, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட ஜனங்களின் பகுதிக்குச் சென்று பார்வையிட முடியுமா என்று உப்புச் சப்பற்ற கேள்விகள் மாநாட்டை எதிர்ப்போரினால் கேட்கப்பட்டிருந்தன. இனவெறி பிடித்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கம், அதைத் தன் கடந்த கால போர்க் குற்றச் செயல்களினை மறக்கடித்து, விடுதலைப் புலிகள் தவிர்ந்த மற்றைய தமிழ் வெகுஜனங்களின்மீது தனக்கு எந்தவிதமான மாறுபாடுமில்லையென்பதை சர்வதேச சமூகத்தின் முன்னால் காட்டிக்கொள்ள இதை ஒரு சந்தர்ப்பமாகப் பாவித்துக்கொள்ளும் என்பது உண்மைதான்.

முள்ளிவாய்க்காலில் அத்தனை கொடுமைகள் தமிழ் மக்கள்மீது புரியப்பட்ட பின்னரும் அதைத் தடுக்க ஒரு புல்லைக்கூடக் கிள்ளிப்போடாத தமிழக முதல்வர் கருணாநிதியை உலகத் தலைவர், செம்மொழியாம் தமிழை வளர்க்க அவதாரமெடுத்தவர் என்றெல்லாம் புகழாரங்கள் சூட்டியதுபோன்று துதிபாட யாரும் அழைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. செம்மொழி மாநாட்டில் புகழ்பாட முந்தி நின்றவர்களே உலகத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டில் ஒதுங்கிக்கொண்டது துர்ப்பாக்கியமானது.

உலகத் தமிழர் மாநாடு முள்ளிவாய்க்கால் பிரச்சினைகளுக்கான கண்டன மாநாடாகக் கூட்டப்படவில்லை என்பதை நாம் ஞாபகத்தில் கொள்ளவேண்டும். இந்தப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்த்தால் பல விஷயங்கள் தாமாகப் புரிந்து போய்விடக் கூடியவை.
செல்பவர்கள் எழுத்தாளர்கள். தமது படைப்பையோ, கருத்துச் சார்ந்த படைப்பையோ, அது குறித்த வளர்ச்சி மாற்றம் பற்றிய கருத்துக்களையோ மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்த வேண்டியவர்கள். அவர்கள் ராஜபக்ஷ அரசுக்கெதிராக இதுவரை முன்மொழியாத எந்தக் கருத்தை மாநாட்டில் முன்வைத்துவிடப் போகிறார்கள்?

முள்ளிவாய்க்கால் சம்பவங்கள் என் சரீரமும், மனமும் சேர்ந்து பதறிய கொடுமையானது. எனினும் சரியாக முன்னெடுக்கப்பட்டு தவறாக நடத்தப்பட்ட போர் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. நாம் ஒரு யுத்தத்தை இழந்திருக்கிறோம். அவ்வளவுதான். ஆனாலும் இலங்கைத் தேசம் இன்னமும் எனது மண் என்ற மனோவுணர்வே இன்றும் என்னுள்ளிருந்து ஓங்கி ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. சுவரிருந்தால்தான் சித்திரம் வரையலாம் என்ற ஆரம்ப வகுப்புகளின் பாடம் என் மனத்தில் இன்னுமிருந்து அசைவு கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
கடந்த ஆண்டு நிகழ்ந்த யுத்த முடிவுக்குப் பின் இன்றுவரை இரண்டு லட்சம் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் இலங்கை சென்று வந்திருக்கிறார்கள் என ஒரு கணிப்பீடு தெரிவிக்கிறது. அந்த இரண்டு லட்சம் பேரும், யுத்தம் நடந்த பூமி எவ்வாறு இருக்கிறது என்று விடுப்புப் பார்க்கப் போனார்களென யாராவது சொல்ல முடியுமா?

சொந்த மண்ணின் ஈர்ப்பு அது. மண்ணோடு மனிதர்களுக்கு உண்டாகும் பந்தத்தின் விசை. இதை விளங்கிக் கொண்டால் கொழும்பில் மாநாடு நடைபெறுவதையும் இந்தத் தளத்தில் வைத்தே புரிந்துகொள்ள முடியும். ஒரு சர்வ தேச மாநாட்டினை கொழும்பில் நடத்துவதென்பது அந்த மண்ணில் எதை நடாத்துவதுக்கும் எமக்குள்ள உரிமையின் வெளிப்பாடு. இந்த உரிமையை எந்தச் சிங்கள பேரினவாத அரசுக்காகவும் எம்மால் விட்டுக்கொடுத்துவிட முடியாது.

எவ்வளவு கொடுமையான, சர்வாதிகாரமான ஆட்சி அங்கே நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அது எனது மண். எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்த மண். நான் பிறந்து வளர்ந்து ஓடியாடி விளையாடித் திரிந்த பூமி. எண்ணும் எழுத்தும்  கற்றுணர்ந்த நிலம்.

    ‘எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று ….எனது நிலம்….எனது நிலம்!’ இவை கவிஞர் சேரனின் கவிதை வரிகள். இந்த ஒலிப்பின் ஆவேசத்திலிருந்து பெரும்பாலும் எவரும்தான் தப்பிவிட முடியாது. என்னால் தப்ப முடியவில்லை. அப்படிப் பார்க்கையில், எனது கருத்துக்களும் அதற்கு இயையவே இருக்கமுடியும். மாநாடு குறித்தாயினும் சரி, எமது இருத்தல் சார்ந்த வேறு எந்த விஷயமானாலும் சரி.


000


தாய்வீடு, நவ. 2011

பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி: அஞ்சலி



பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி: 
அஞ்சலியாய் ஓர் நினைவுப் பகிர்வு



ஐயா,

‘பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி மாரடைப்பால் காலமானார்’ என என் நண்பரொருவர் கூறியபோது அதிர்ந்துதான் போனேன். அந்த அதிர்வு அடங்கி ஒரு மாய இருட் போர்வையாக செய்தி மட்டும் மனத்தின்  ஒரு மூலையிலிருந்து மெல்ல மெல்ல வியாபகமாகி வந்தது. எந்த மதுவுக்கும்கூட கட்டுப்படாத ஆக்ரோஷம் கொண்டிருந்தது அந்தச் சோகம்.

ஈழத்துக் கல்விப் புலத்தின் பெருமைசால் ஆல விருட்சம் அடியோடு சாய்ந்ததான அறிஞர் கூட்டத்தின் பிரலாபிப்புகள் இணைய இதழ்களில், வார இதழ்களில் வந்தபடி இருந்தன. மனம் சலசலத்தது. உங்கள் மறைவு உண்மையில் ஈடுசெய்ய முடியாததுதான். ஆனால் இந்த அறிஞர் குழாம் எழுப்பும் கூறுகளினூடாக அல்ல, மாறாக அவரைப் புரிந்துகொண்ட கோணங்களினூடாக அந்த இழப்பினை நான் உள்வாங்குகிறேன்.

பேராசிரியர் சிவத்தம்பி இளகிய மனமும், சகஜமான குணபாவமும், சமூக அக்கறையம், சீரிய அறிவுத் திறனும் மிக்கவர் என கனடா எழுத்தாளர் இணையம் நடாத்திய அஞ்சலிக் கூட்டத்தில்கூட பலர் எடுத்துரைத்திருந்தார்கள்.  இத்தகைய உங்கள் குணநலன்களில் யாருக்குத்தான், என்ன மாறுபாடு இருந்துவிட முடியும்? நான் இலக்கியகாரன். அதனால் அது குறித்த விஷயங்களிலேயே என் அக்கறை பற்றுக் கம்பியெறிந்து படரமுடியும். உங்கள் அறிவுப் புலம் விரிந்த மற்றைய துறைகள், குறிப்பாக நாடக, இசை, அரசியல் துறைகள்பற்றி நான் இங்கே சொல்;லப்போவதில்லை.

இலக்கிய விமர்சனத்தின் ஊடாக நீங்கள் கண்டடைந்த எழுத்துக்களில் நவீன இலக்கியத்தின்  ஒரு தீவிர வாசகனோ படைப்பாளியோ வேறு கண்டடைதல்களைச் செய்து முரண்நிலையடைய நிறைய வாய்ப்பிருக்கிறது. அவை குறித்தும் பேசும் தருணமில்லை இது.

நான் உங்களிடம் நேரடியாய்ப் பயின்றவனில்லை. உங்களது ஊரைச் சேர்ந்தவனுமில்லை. ஆனாலும் உங்களது எழுத்துக்களையே பாடங்களாகக்கொண்டு நீண்டகாலம் பயின்ற மதிப்பு மட்டுமே கொண்டவன்.
பயணத் திசை ஒன்றாய் இருப்பவர்கள் வேறுவேறு வழிகளில் பயணிப்பது நடக்கக்கூடியதுதான். இந்த ஒருதிசை வழிப் பயணங்களில் இலக்குகளும் வேறாக இருக்கக்கூடும். ஆனாலும் அதை விளக்குவதற்கான சந்தர்ப்பமல்ல இது. பின்னாளில் ஒரு விளக்கத்துக்கான தேவை கருதி இந்த விஷயங்களை மேலோட்டமாகச் சொல்லிக்கொண்டு மேலே செல்கிறேன்.

ஐயா, உங்களை உங்கள் எழுத்துக்களினூடாகவும், செய்திகளினூடாகவும் மட்டுமே அறிந்திருந்த நான், எப்போது எப்படி நேர் முகமாக அறிய நேர்ந்தேன் என்பதை என்னால் நினைவுகொள்ள முடியவில்லை. ஆனாலும் அது அநேகமாக தமிழ்நாட்டில் நான் வாழநேர்ந்த காலத்தில், நீங்கள் வருகைதரு பேராசிரியராக சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றியபோது நிகழ்ந்திருக்கலாம் என ஒரு ஞாபக முடிச்சு அவிழ்ந்து சுடர்விரிக்கிறது.
உலகத் தமிழாராய்ச்சி மன்றத்தின் தரமணி வளாகத்தில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும்  தமிழாய்வு விழாவில்தான் அந்த முதல் சந்திப்பு நடந்ததாக இருக்கவேண்டும். காலை முதல் மாலைவரை இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு அவ்விழா நடைபெறும். என்னை நானே எப்போதும் எவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தியதில்லையென்பது என்னளவில் இன்றுமிருக்கும் என் கர்வம். என் அடங்கிய சுபாவத்துக்கு இது ஒத்துப்போகும் குணாம்சமாக நிச்சயமாக இருக்கமுடியும். ஒரு விழா நாளில் மதியபோசனத்துக்கான இடைவேளையில் ஈரோடு தமிழன்பனோ, தமிழவனோ யாரோ என்னை உங்களுக்கு ஒருசமயம் அறிமுகமாக்கிய பொழுதில், என் பெயரைக் கேள்விப்பட்டிருப்பதாகவும், எழுத்துக்கள் எதையும் வாசித்ததில்லையென்றும் நீங்கள் கூறினீர்கள். அதற்கு என்னை அறிமுகம் செய்துவைத்தவர், ‘என்ன இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? உங்கள் நாட்டைச் சேர்ந்தவர், இங்கே நீண்ட காலமாய்த் தங்கியிருக்கிறார், இரண்டு மூன்று நூல்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன, இங்கிருந்தே ‘இலக்கு’ என்கிற சிறுபத்திரிகையைக் கொண்டுவருகிறார்’ என்று சொன்னார். அப்போதுதான் என்னை அருகே அமர வைத்து என்னைப்பற்றி விசாரித்தீர்கள். மதியபோசன இடைவேளை முடியும் நேரமாதலால், சென்னைப் பல்கலைக்கழக விருந்தினர் விடுதியில் தங்கியிருப்பதாகவும், வசதியானவேளையில் வந்தால் நிறையப் பேசலாம் என்றும் கூறி என்னை அனுப்பினீர்கள்.

அதன் பின்னர் மெரினா கடற்கரைப் பக்கம் வரநேர்ந்த ஓரிரு சமயங்களில் நான் உங்களை வந்து சந்தித்திருக்கிறேன். நாளாக ஆக, நீங்கள் விடுமுறையில் இலங்கை சென்றுவிட்டு, திரும்பிவந்த பின்னர் கி.பார்த்திபராஜா போன்ற அப்போதைய எம்.ஏ. வகுப்பு பயிலும் மாணவர்களிடம் உங்களை வந்து பார்க்கும்படி செய்தி அனுப்புவீர்கள். என் வீடு தெரிந்திராவிட்டாலும், நடைபெறும் ஏதாவது ஓர் இலக்கியக் கூட்டத்தில் என்னைச் சந்திக்கும்போது அவர்கள் தகவலைத் தெரிவிப்பார்கள். நானும் முடிந்த விரைவில் ஒரு மாலைப்பொழுதாக வந்து உங்களைச் சந்திப்பேன்.
மெரினா கடலோரத்திலுள்ள அந்த விருந்தினர் விடுதியில் உங்கள் அறையிலிருந்து கடலலைபோல் ஓய்ந்துவிடாமல் எத்தனை நாவல்களை, எத்தனை சிறுகதைத் தொகுப்புகளைப்பற்றி நாம் பேசியிருக்கிறோம். இலக்கியப் போக்குகள் குறித்து எவ்வளவு தீவிரமாய் கலந்துரையாடியிருக்கிறோம்.

அவ்வாறு பல்கலைக்கழக விருந்தினர் விடுதியில் வந்து நான் உங்களைச் சந்தித்த ஒருநாளில்தான் என் வாசிப்பின் தீவிரத்தைப்பற்றி நீங்கள் மெச்சிக் கூறினீர்கள். ‘தேவகாந்தன், படைப்பு, படிப்பிப்பு எந்த ஒரு துறையிலென்றாலும் உழைப்பு முக்கியம். இல்லாவிட்டால் இருக்குமிடத்தைத் தக்கவைக்கவே முடியாது’ என்று அன்று நீங்கள் கூறிய வார்த்தைகளை என்னால் இன்றும்கூட மறக்க முடியாமல்தான் இருக்கிறது, ஐயா.

எறும்பும் தன் கையால் எண் சாண் என்பார்கள். எனக்கும் உங்களோடான சங்காத்தம் அதுபோல்தான் இருந்திருக்கிறது. பேராசிரியர்கள், கல்விமான்கள்போல நானும் உங்களை அவ்வப்போது சந்தித்தும், பேசியும், பல விஷயங்களை அலசி ஆராய்ந்தும் உள்ளேன் என்பது எனக்குப் பெருமையாகவே இருக்கிறது. ஆனால் உங்கள் பதவி, புகழ்பற்றி நன்கறிந்த பலபேர் அறிந்திருக்க முடியாத சிலகூறுகளை நான்  தொட்டுக்காட்டுவது அவசியமாகவே படுகிறது.

ஐயா, உங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கிறதா, தொண்ணூற்றேழு அல்லது தொண்ணூற்றெட்டு என நினைக்கிறேன், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் பாரிமுனையில் ஒரு கூட்டத்தை ஒழுங்குசெய்திருக்கிறது ஒருநாள் மாலையில். நீங்கள் வரவிருப்பதான தகவலில் நானும் கூட்டத்துக்கு வந்திருக்கிறேன். ஆறு மணிக்கு ஆரம்பமாகவேண்டிய கூட்டம் ஆறரை மணியாகியும் ஆரம்பிக்கவில்லை. பேராசிரியர் சிவத்தம்பி வந்ததும் ஆரம்பித்துவிடலாம் என்கிறார்கள் கூட்ட அமைப்பாள நண்பர்கள். நான் வெளியே வந்து வீதியில் பிராக்குப் பார்த்தபடி நேரத்தைப் போக்காட்டிக்கொண்டு நிற்கிறேன். அப்போது நீங்கள் ஒரு ஓட்டோவில் தனியே வந்து இறங்குகிறீர்கள். காலில் நீங்கள் சற்று சுகவீனமுற்றிருந்த காலம் அது. கூட்டம் நடைபெறவிருந்த முதலாம் மாடிக்கு நான் பின்தொடர நீங்கள் மேலே ஏறிச்செல்லுகிறீர்கள். அப்போதுதான் நீங்கள் வந்துவிட்டமை கூட்ட அமைப்பாளர்களுக்குத் தெரியவருகிறது. நீங்களோ உங்கள் பெரிய சரீரத்தை உடல்நலம் குறைந்திருந்த வேளையிலும் முதலாம் மாடிக்கு நகர்த்திய பிரயாசையில் மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்குகிறீர்கள். உங்கள் மேனியெங்கும் வியர்வை ஆறாக ஓடுகிறது. யாராவது சென்று அழைத்துவந்திருக்கலாம் அல்லது கார் வசதியேனும் செய்து கொடுத்திருக்கலாம் என நான் கூட்ட அமைப்பாளர்களைக் காய்ந்து வெடிக்கிறேன். அப்போது நீங்கள் மெல்ல என்னை அருகே அழைத்து, ‘தேவகாந்தன், நான்தான் ஓட்டோவில் வருவதாகச் சொன்னேன். காரைவிட ஓட்டோவில் இந்தக் காலோடு எனக்கு ஏறி இறங்குவது சுலபமாக இருக்கிறது’ எனக் கூறி சமாதானப் படுத்துகிறீர்கள்.

சிறிதுநேரத்தில் கூட்டம் ஆரம்பமாகிறது. முதன்மைப் பேச்சாளர் நீங்கள்தான். நீங்கள் அன்று பின்நவீனத்துவத்தைப்பற்றி  பேசுகிறீர்கள். ஐயா, பல்வேறு நூல்களினூடாகவும் புரியச் சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்த பின்நவீனத்துவம்பற்றி நான் தெளிவான ஆரம்பத்தை அடைந்தது அன்றுதான். பின்னர்கூட பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நீங்கள் பின்நவீனத்துவத்தைப்பற்றி எழுதவும், பேசவும் செய்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்க ஆதரவில் நடைபெற்ற அன்றைய கூட்டத்தில் நீங்கள் நிகழ்த்திய பேச்சுக்கு உறைபோடக் காணாது அவையெல்லாம்.
நீங்கள் எழுதிய நூல்களையெல்லாம் இன்று பட்டியலாகப் போட்டபடி இருக்கின்றன பத்;திரிகைகள். இவையெல்லாம் ஆண்டு மலர்களுக்கும், பல்கலைக் கழக சஞ்சிகைளுக்கும், பத்திரிகைகளின் தேவைகளுக்காகவும் நீங்கள் எழுதிய கட்டுரைகள்தானே என்று ஒருகாலத்தில் சிலர் ஏளனம் செய்தது எனக்கு இப்போது ஞாபகம் வருகிறது, ஐயா. இவைகூட கனதியானவைதான். ஆனாலும் என்றும் என் ஞாபகத்தில் இருந்துவரும் நூல் ‘பாரதி: காலமும் கருத்தும்’ என்று நீங்கள் அ.மார்க்ஸ{டன் இணைந்து எழுதிய நூல்தான். பாரதியின் வரலாற்றை எழுதியதில் தொ.மு.சி.ரகுநாதனுக்கு இருக்கும் சாதனைச் சிறப்பு, ஆய்வுரீதியில் மார்க்ஸீய நோக்கில் நீங்கள் எழுதிய அந்த நூலுக்கு உள்ளது. பல தடவைகள்  அந்த நூலை நான் வாசித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு தடவையிலும் அர்த்த வியாபகம் கூடி ஓர் படைப்பிலக்கியம்போல் என்னைக் கவர்ந்த ஆய்வுநூல் அது.
‘முகத்துக்கு அஞ்சி வேசையாடக் கூடாது’ என்று ஒரு சொலவடை எங்களூரில் இருக்கிறது. பல்வேறு நூல்களுக்கு நீங்கள் முன்னுரை எழுதியிருக்கிறீர்கள். எழுதியவரின் மனத்தைப் புண்படுத்திவிடாது, அவர்களைத் தட்டிக்கொடுக்கும் விதமாக அந்த முன்னுரைகள் அமைந்திருப்பதை நான் அவதானித்திருக்கிறேன். அப்படிச் செய்துவிடக்கூடாது என்பதுதான் மேலேயுள்ள அந்தச் சொலவடையை நான் இங்கே குறிப்பிட்டதன் அர்த்தம்.

சில ஆண்டுகளின் முன்னால் நான் ‘ஆழியவளை’ என்ற ஒரு நூலை வாசிக்க நேர்ந்தது. தமிழில் பண்பாட்டு நிலவியல் சார்ந்த முன்னோடி நூல்களில் ஒன்று அது. அதற்கு நீங்கள் முன்னுரை எழுதியிருக்கிறீர்கள். ஒருமுறை வாசித்தேன். மீண்டும் வாசித்தேன். அப்படியே எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் அந்த நூலின் முன்னுரையை பல தடவைகள் வாசித்தேன். அத்தனைக்கு தன் சொல்லாட்சியாலும், கட்டுரை வன்மையாலும் தனக்கு நிகரில்லாத ஒரு முன்னுரையாக எனக்கு அது தென்பட்டது, ஐயா.

அப்படியொரு நூலின் வன்மை கூடிய பேச்சை, அப்படியொரு சிகரம்தொடக்கூடிய ஆய்வு நூலை, அப்படியொரு வளமான முன்னுரையை எழுதக்கூடிய ஒருவரை இனி நாம் எங்கே தேட முடியும்? வெறுமையென்பதற்கு இப்போதைக்குள்ள விளக்கம், நீங்கள் இல்லாத இலக்கிய உலகம் என்பதுதானோ?

பயணத் திசை ஒன்றெனினும் நாம் வெவ்வேறு பாதைகளில்
பயணித்தவர்களே. இந்தப் பாதையில்கூட நீங்கள் இல்லாத சூன்யத்தை நான் உணர்கிறேனே, ஐயா.

உங்கள் நினைவுகளுக்கு என் மனதார்ந்த அஞ்சலிகள்!


000


தாய்வீடு, பெப். 2012

பக்க எழுத்துக்களும்


பக்க எழுத்துக்களும் 
பக்க விளைவுகளும்



எழுத்துக்களின் ஊற்றுக் கிணறுகளாக ‘பக்க எழுத்தாளர்க’ (columnists) ளைச் சொல்ல முடியும். ஆனாலும் தம் துறைசார்ந்த எழுத்துக்கான தேடலையும் பயணங்களையும் மேற்கொண்டவர்களிடம் இருந்து மட்டுமே நல்ல எழுத்துக்கள் பிறந்திருக்கின்றன.

பாலியல், அரசியல், சமூகம், இலக்கியம் என பல்வேறு தளங்களில் இந்த பக்க எழுத்துக்களை நாம் காணமுடியும். என்னால் எந்த விஷயத்தைப்பற்றியும் எழுத முடியுமென்று எழுதப் புகுந்தவர்கள், பிழைப்புவாரிகளாகத் தேங்கிப் போனதும், தம் துறையை அல்லது ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய வௌ;வேறு துறைகளைத் தேர்ந்து எழுதத் தொடங்கியவர்கள் உலகப் புகழ் வாய்ந்த பக்க எழுத்தாளர்களாக விளங்கியதுமே கடந்த கால எழுத்தின் வரலாறு நமக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிற செய்தி.

பாலியல் குறித்த பக்க எழுத்தில் பிரபலமான டான் சவேஜ், அரசியல் சமூகம் இலக்கியமென பல்வேறு தளங்களில் எழுதிப் பேர்பெற்ற சரஜிவோ நாட்டு பக்க எழுத்தாளர் அலெக்சாண்டர் ஹேமன், சமூக அக்கறையை வெளிப்படுத்த பல்வேறு கடத்தல் விவகாரங்களை எழுதிய மெக்ஸிக்கோ நாட்டு மிக்கேல் லொபேஸ் வெலங்கோ முதலியோர்போல் ஆழமான விஷயங்கள் குறித்து எழுதி சுய பாதிப்புக்களை அடைந்தவர்கள் பலபேர் இருக்கிறார்கள். கடத்தல்காரரின் ஏவுதலால் ஒரு அதிகாலை ஐந்தரை மணியளவில் இனந்தெரியாதோரினால் லொபேஸ் வெலங்கோவின் மனைவி மற்றும் மகன் ஆதியோர் கொலை செய்யப்பட்ட செய்தி கடந்த மூன்று நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னால்தான் நடந்திருக்கிறது.

பக்க எழுத்தின் தொடக்க காலமான இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், பத்திரிகையில் வெளியான அல்லது அக் காலப் பகுதியில் பலரையும் கவர்ந்தவோ பாதித்தவோவான விஷயம் குறித்து ஆசிரியர் பகுதிக்கு கடித வடிவத்தில் எழுதப்பட்டவைகளாகவே பக்க எழுத்துக்கள் இருந்திருக்கின்றன. பின்னால் சிறிது நகைச்சுவையான விஷயங்கள் குறித்து எழுதப்படுபவையாக அவை உருமாறின. இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்கு மேல் ஊடகவியற் தொழில்போலவே பக்க எழுத்தின் அர்த்தங்களும் பல்கிப் பலமேறின.
செய்தி மற்றும் கட்டுரை வகையினத்தைவிட இன்று மிகவும் கடினமான பத்திரிகைத் துறை எழுத்தாகக் கருதப்படுவது பக்க எழுத்துத்தான்.
‘தேவகாந்தன் பக்க’மென்ற இந்தப் பக்கத்தில் நான் எழுதிய பன்னிரண்டு எழுத்துக்களும் வௌ;வேறு விஷயங்கள் குறித்தவையெனினும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை. கலை, இலக்கியம், சமூகம் மட்டும் சார்ந்தவையாய் அமைந்து வட்டத்தை மிக விரிவாக இட்டுக்கொள்ளாதவை. ஆதனால் காத்திரமான சில விஷயங்களையேனும் சொல்லியிருக்கிறேன் என நான் நம்ப போதிய இடமிருக்கிறது.

அதனால் இந்த எனது பக்க எழுத்தின் முடிப்பாக எழுதப்படுகின்ற இந்த இடத்தில் பக்க எழுத்துப்பற்றிய கருத்தைச் சொல்லவேண்டுமென ஏனோ தோன்றிற்று, சொல்லுகிறேன்.

பக்க எழுத்து என்பது எப்போது சிறந்த எழுத்தாக அமைகிறது என யோசித்தால், அது பக்க விளைவுகளைச் சந்திக்கிறபோது என தயங்காமல் கூறிவிடலாம். வாசக மனத்தைப் பாதிக்கக்கூடியதாக மட்டுமில்லை, அந்த எழுத்து புறத்திலிருந்து வரும் எதிர்ப்புக்களினாலான பாதிப்பாகவும் இருக்கவேண்டும். அவ்வகை எழுத்தே வலிதான பக்க எழுத்தாக அமையமுடியும். வலிமையற்ற எழுத்துக்கு அகப் பாதிப்பும் இல்லை, புறப்பாதிப்பும் இல்லை.
இவ்வகையான எழுத்து வன்மையை நிறைவேற்ற எழுதப்படும் பத்திரிகையின் அரசியல், சமூக நிலைப்பாடு முக்கியமானதெனினும், பல பத்திரிகைகள் இது எழுதுபவரின் நிலைப்பாடு எனக் கூறித் தமது நிலைப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு பக்க எழுத்தாளனை ஊக்குவித்தும் இருக்கின்றன. அவ்வாறான பத்திரிகைகள் அமைவது பக்க எழுத்தாளனுக்கு ஒரு கொடை.

ஒரு கட்டுரையாளனும், ஒரு பத்தி எழுத்தாளனும் வேறுபடுகிற இடம் ஒரு மென்மையான பிரிகோட்டினால் உணர்த்தப்படுகிறது. ஒரு எட்டுப் பக்கக் கட்டுரையின் உயிரை, ஒரு பக்க எழுத்தாளன் தனது பக்க எழுத்தில் பெய்துவிட முடியும். ஆனால் ஒரு பக்க எழுத்தின் வீரியத்தை பதினாறு பக்க கட்டுரையினாலும் உண்டாக்கிவிட முடியாது. அந்த வகையில் பார்க்கிறபோது, ஏனைய சிறுகதை வடிவங்களுக்கும் கவிதைக்கும் உள்ள தாக்கத்தின் வீரிய அளவு வித்தியாசத்தைச் சொல்லலாம்போலத் தோன்றுகிறது.

எனது பல்வேறு பக்க எழுத்துக்கள்பற்றியும் அவ்வப்போது நேரிலும், தொலைபேசியிலுமாக என்னிடம் கருத்துக்கள் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. தமிழ்ச் சூழலில் இது நல்ல ஒரு சகுனம். இந்த தருணத்தில் அந்த வாசகர்களுக்கான நன்றியை நான் தெரிவிப்பது பொருத்தமானது.
ஒருபோது என் ஒரு பாலினர் குறித்த பக்க எழுத்துக்கு இணைய தளங்களில் மிக ஆக்ரோஷமான எதிர்ப்புக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. அவற்றினுக்கு நான் தீவிரமான மறுப்புக்கூட எழுதியதில்லை. அந்த மறுப்புக்களை நான் மதித்திருந்தபோதும்தான். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, பக்க எழுத்து ஒன்றின் ஆகக் கூடுதலான தளம், அது கிளர்த்திவிடுகிற பிரச்சினை மட்டும்தான். அல்லது விஷயம் மட்டும்தான். வாத பிரதிவாதங்கள் வேறுதளத்தில் நிகழ்த்தப்பட வேண்டியவை. இரண்டாவது, எதிர்த்திசைப் பயணங்களாகவன்றி ஒரே திசையில் வேறுவழிப் பயணங்களாக நம் கருத்துக்கள் இருந்ததில் பிரதிவாதமே அதில் அவசியமற்றதாகிவிட்டது.
அதில் நான் கற்றுக்கொள்ள ஒரு பாடம் இருந்தது பக்க எழுத்து குறித்து. பக்க எழுத்தில் விஷய மயக்கம் ஏற்படாதிருக்கவேண்டும் என்பதே அது.
‘தாய்வீ’ட்டில் தை 2012இலிருந்து நான் தொடரவிருக்கிற நாவல் முடிந்த பின் இதே பத்திரிகையிலோ, அல்லது இணைய பத்திரிகையிலோ வேறோர் அச்சுப் பத்திரிகையிலோ கூட  நான் ஒரு ‘பக்க எழுத்து’த் தொடரொன்றை ஆரம்பிக்க முடியும். அப்போது இந்த அனுபவங்களுடான எழுத்து ஆழப் பதிக்கப்பெறும்.

000

தாய்வீடு, 2011

காலம் என்பது…


காலம் என்பது…


காலம் என்பதுதான் என்ன என்ற ஒரு கேள்வி, சிலகாலமாகவே என் நினைவுள் நுழைந்து விடை தேடி நின்றுகொண்டிருந்தது. அண்மையில் நிகழ்ந்த தமிழக எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான ஒரு சந்திப்பில் கலந்துகொண்டதற்குப் பின்னர் அந்தக் கேள்வி இன்னும் வலுவடைந்துள்ளதாகவே தோன்றுகிறது.

‘காலமென்பது கறங்குபோல் திரிந்து கீழது மேலாய், மேலது கீழாய்ப் புரட்டும் ஒரு மகாசக்தி’யென இலக்கியங்களில் படித்ததுண்டு. இது வரலாற்றுக் கண்கொண்டு நோக்கப்பட்ட காலமெனச் சொல்லலாம். இன்னும், ஆரூடகாரனின் நாவில் குதிபோடும் ‘தம்பிக்கு காலம் இப்ப நல்லாயில்லை…’ அல்லது ‘காலம் நல்லாயிருக்கு’ என்ற வாசகங்களில் விதியென்ற மாயத்தின்  பாய்ச்சலைக் காணமுடியும். காலத்துக்குத்தான் தமிழில் புதிராய், மாயமாய், விளக்கமாய், செறிவாயென எத்தனை அர்த்தங்கள்!

நான் கருதுகிற காலம் அவையல்ல. இது நான்காவது பரிமாணம் எனப்படுவது. அல்பேர்ட் ஐன்ஸ்டீன் என்ற மாமேதையின் ஆய்வில் முக்கிய வரைவிலக்கணம் பெற்றது.

ஐன்ஸ்டீன் வரையறை செய்த காலமென்ற கருப்பொருளின் அறிதல் பரவசம் செய்வது. அவர் கண்டுபிடித்த பல்வேறு பௌதீக விஷயங்கள் இன்றைய விஞ்ஞானத்தை பாய்ச்சல் நிலைக்குத் தள்ளியபோது மனிதனின் வாழ்வு, அவனது கற்பனைகள் சார்ந்த விஷயங்களை விளக்கிட முனைந்தது அவரது காலம்பற்றிய கருதுகோள்தான். நீளம், அகலம், உயரம் ஆகிய முப்பரிமாணங்களுடன் காலத்தையும் ஒரு பரிமாணமாகக் கொண்டு அதை நான்காவது பரிமாணமாக ஆதாரபூர்வமாய் நிறுவியவர் அவர்.
‘காலமென்பது நோக்குகிறவனின் இருப்பிடமும், அவனது இயக்க வேகமும் சார்ந்தது. மற்றப்படி அதற்கு சுயமான நிலையில்லை’ என்ற வரையறை அவரதுதான். இதிலிருந்து காலமும் வெளியும் சார்ந்த விஞ்ஞானக் கதை மரபு இலக்கியத்தில் உருவானது.

காலம்பற்றிய பிரக்ஞை ஒருவருக்கு தன் கடமைகளின் பாரம் அதிகமாகிற ஒரு தருணத்திலோ, தன் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது போய்விடலாம் என்ற அச்சநிலை ஏற்படும் வேளையிலோ தோன்றத்தான் செய்கிறது. எனது காலம்பற்றிய உசாவுகை கடமைகளின் பாரம், வாழ்நிலையின் எச்சம் சார்ந்ததல்ல. அது ஆசைகள்பற்றியது. வாசித்தலின் ஆசைகள்பற்றியது. இந்த இடத்தில்தான் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான சந்திப்பு தொடர்புபடுகிறது.

எனது வாசிப்புகள் பக்கத்து வீட்டு மலரக்கா வாசிக்கும் அம்புலிமாமா, கல்கி, ஆனந்தவிகடன், கல்கண்டு, பேசும்படம் போன்றவையாக இருந்தது இயல்பானது. பின்னால் எனது நண்பன் ஒருவனின் அண்ணா வாசிக்கும் பி.எஸ்.ஆர்., மேதாவி போன்றோரின் துப்பறியும் கதைகளின் வகையினமாக இருந்ததும் இயல்பானதுதான். அந்தவகையில் என் நினைவிலுள்ள முதல் நூல் பெயர் மறந்த ஓர் ஆசிரியரின் ‘வடிவாம்பாளின் உயில்’ என்பதாகும். எனது தந்தை மரணித்த காலப்பகுதியை வைத்துப் பார்க்கையில் எனக்கு அப்போது பத்து வயதிருக்கலாம். நாளுக்கு இரண்டு மூன்று நூல்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்த நிலையில், என் பள்ளிக்கூட பாடங்களின் படித்தலுக்கும் காலம் அப்போது நிறையவே இருக்கச் செய்தது.

அங்கிருந்துதான் கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்திக்கும், அகிலனுக்கும், நா.பார்த்தசாரதிக்கும், சாண்டில்யனுக்கும், அரு.ராமநாதனுக்கும் என் வாசிப்பு நகர்ந்தது. ஏறக்குறைய இரவு இரண்டு மணி வரைக்கும் மண்ணெண்ணை விளக்கைத் தலைமாட்டில் கொளுத்தி வைத்துக்கொண்டு, மடித்து உயரமாக்கிய தலையணையின் உதவியுடன் வாசித்துக்கொண்டு கிடந்திருக்கிறேன். இந்தநேரத்தில் பள்ளிப் பாடங்களை நான் படிக்கவில்லையெனத் தெரிந்திருந்தும், என் வாசிப்புக்கு ஓர் இடையூறும் செய்யாது நான் வாசிப்பை முடித்து விளக்கை நூர்த்து தள்ளிவைத்துவிட்டு நித்திரை போகும்வரை, வாசித்துக்கொண்டு கிடக்கையில் அப்படியே நித்திரையாகி எரிந்துகொண்டிருக்கும் விளக்கைத் தட்டி நான் ஆபத்து எதையும் அடைந்துவிடக்கூடாதேயென்று தானும் விழித்திருந்த என் அம்மாவை நினைத்துக் கொள்கிறேன். அங்கிருந்து எஸ்.பொ.விற்கும், ஜெயகாந்தனுக்கும், பின்னால் நூலகங்களினூடாக புதுமைப்பித்தனுக்கும், கு.ப.ரா.விற்கும், அழகிரிசாமிக்கும் நான் வந்தேன். ஊர்சுற்று, விளையாட்டு, படிப்பு, பின்னர் இவ்வளவு வாசிப்புக்களுக்கும்கூட எனக்கு அப்போது காலம் இருந்ததை நினைக்க இப்போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நான் வாசிக்க விரும்பியும் கிடைக்காமலிருந்த நூல்களையும், பார்க்க விரும்பி வாய்ப்பற்று இருந்த உலக, இந்திய சினிமாக்களையும் தமிழகத்தில் ஒரு நிர்ப்பந்த வாழுகை ஏற்பட்டு நான் தங்கியிருந்த சுமார் பதினைந்து ஆண்டுக் காலத்தில் வாசித்தும் பார்த்தும் முடித்தேன்.

வாசிப்பு என்பது இயல்பாகியிருந்தது. புதிய புதிய நூல்கள் தரும் செய்திகளையும், அவற்றின் உணர்வு எறிகைகளையும், கட்டுமானப் பரவசங்களையும் அனுபவிக்காமல் தூங்கமுடியாதென்ற ஒரு வியாதியாக அது இருந்தது. ஆனால் கனடா வந்த பிறகு, பாதிக்குப் பாதியாக என் வாசிப்பு குறைந்துபோயிற்று. தமிழ்நாட்டிலிருந்து மாதந்தோறும் எடுப்பிக்கும் நூல்கள், கால் பங்குக்கு மேல் இன்னும் வாசிக்காமலே கிடக்கின்றன.

நேரம் போதாமலிருக்கிறது என்று சொல்லி நான் சுலபமாகத் தப்பித்துவிட முடியாது. இதற்கான விடை எனக்குத் தெரிந்தாகவேண்டும். வாசிக்காத நூல்களின் எண்ணிக்கை பெருகிக்கொண்டே இருப்பதை இனிமேலும் அனுமதிப்பது சாத்தியமில்லை.

இந்தப் போதாமையை எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான சந்திப்பின்போது நான் வன்மையாய் உணர்ந்தேன்.

பிரபஞ்சனை தமிழகத்தில் தங்கியிருந்த காலத்தில் நான் நன்கறிவேன். அவரது ‘மானுடம் வெல்லும்’ நாவல் தொடராக வந்த காலத்தில், புதுச்சேரியில் பிரெஞ்சுக்காரரின் ஆட்சியை அக்காலப்பகுதியில் துவிபாஷியாக இருந்த ஆனந்தரங்கம்பிள்ளையின் நாட்குறிப்பை முக்கிய ஆதாரமாகக்கொண்டு புனையப்பெற்ற அந்த நவீனத்தை வாசித்து நான் கொண்ட பரவசம், என்னை அவர்பால் ஈர்த்தது. பின்னர் இலக்கியக் கூட்டங்களில் சந்தித்து உரையாடிய அனுபவம். அவரது சென்னை இல்லம் புத்தகங்களால் நிறைந்தது. அது புத்தகங்கள் வாழும் இல்லம். வேறுபேர் வாழ்வதற்கு இடம் குறைந்தது. இருந்தும் அந்த நூல் தொகை என்னைப் பெரிதாக என்றுமே வியப்பிலாழ்த்தியதில்லை. ஆனால் கனடா ஸ்கார்பரோவில் நிகழ்ந்த சந்திப்பில் நான் அவரிடமில்லாதிருந்த, ஆனாலும் அவர் கொண்டிருந்த வாசிப்பின் பரப்பளவைக் கண்டபோது பிரமிப்படைந்தேன்.

ஜோ. டி குரூஸின் ‘ஆழி சூழ் உலகு’, ‘கொற்கை’ பற்றிச் சொன்னார். ஜெயமோகனின் ‘காடு’பற்றி, தாஸ்தாயெவ்ஸ்கிபற்றிச் சொன்னார். இவைகளை அதிர்ஷ்டவசமாக நான் ஏற்கனவே வாசித்திருந்தேன். ஆனால், நாவல்களில், சிறுகதைகளில், கவிதைகளில் புதியதலைமுறையின் படைப்புக்கள்பற்றிச் சொன்னபோது என்னால் பிரமிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

இதுபோன்ற பிரமிப்பை முன்னர் ஜெயமோகனிடம்தான் நான் அடைந்திருந்தேன். ஊட்டியில் மு.தளையசிங்கம் படைப்புகள்பற்றிய கருத்தரங்குக்கு நானும் வெங்கட் சாமிநாதனும் சென்னையிலிருந்து ஒன்றாகச் சென்றிருந்தோம். அமர்வு தொடங்குவதற்கு முன்னாக நாம் சென்று சேர்ந்த முதல்நாள் இரவில், எங்கள் வசதிகளைக் கேட்கவந்த ஜெயமோகன் சுமார் நான்கு மணிநேரம் பல்வேறு விஷயங்களைப்பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். எல்லாம் சமகால நாவல்கள், விமர்சனங்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள்பற்றியவை. மிகச்சிறந்த எழுத்தாளராக மட்டுமே அவரை அறிந்திருந்த நான், அன்றுதான் அவரை ஓர் இலக்கியத் தகவல் களஞ்சியமாகவும் கண்டேன். கனடா வந்திருந்த எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனின்மீதான வியப்பு அதற்குச் சமமாக இருந்தது. ஈழத்தில் இதுபோல் சொல்ல கனக-செந்திநாதன் மட்டுமே இருந்தார். ஆனாலும் அவரை வியந்த அளவுக்கு, அவருடன் பழகும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.
என் வாசிப்பின் குறைவுகளைச் சுட்டிக் காட்டிய இதுதான், காலத்தைப் பற்றிய என் விசாரிப்பை வலிதாக்கியது.

காலத்தை நாம் நடத்துகிறோமா அல்லது காலம் நம்மை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறதா? வாழ்வின் விசை வெகுவேகம் பெற்றிருக்கும் ஒரு நாட்டில் வந்து உயிர்வாழ்வதற்காக வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டோமா? அல்லது வாழ்க்கை எங்கேயும்தான் விசைபெற இயங்கும் தளமாகிவிட்டதா பூமி? அப்படியாயின் இங்கே நமக்கான காலத்தை வகிர்ந்தெடுப்பது எவ்வாறு?

விடையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

000

தாய்வீடு, சித்திரை 2011

பாலை நிலத்துப் பெண்ணின் குரல்கள்

பாலை நிலத்துப் பெண்ணின் குரல்கள்



டவுண் ரவுணில் எனக்கு பொழுதுபோக்குவதற்கு உகந்த இடங்களாக ஐந்தாறு பழைய புத்தகக் கடைகள் இருக்கின்றன. அண்மையில் ஒரு மாலைநேர டவுண்ரவுண் பயணத்தில் பூமழை தூறி சனிக்கிழமையை அமர்க்களப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது வழமைபோல ஒரு பழைய புத்தகக் கடையை நாடவே நேர்ந்தது. அங்கு பொறுக்கிய சிலவற்றில்  அண்மையில் வாசித்து முடித்த நூலொன்று சிலநாட்களாகவே என்னுள் சஞ்சலம் செய்துகொண்டிருந்தது. Voices in the Desert –An  Anthology of Arabic - Canadian Women  Writers  என்ற நூல்தான் அது.

அது என் கைகளிலிருந்தபோதே அதன் கனதியை நான் உணர்ந்திருந்தேன். நூலின் கனதியென்பது அதன் கனபரிமாணத்தால் கிடைப்பதல்ல. மாறாக நூலின் கனதி, அது வியாபிக்கும் தளங்களும், தளங்களில் அர்த்தம் வியாபிக்கும் முறைமையுமே ஆகும்.

பெண்ணின் தனித்துவமான குரல்கள் உலக இலக்கியப் பரப்பில் ஒலிக்கத் தொடங்கி நீண்டநாட்கள். அராபிய-கனடாப் பெண்களின் குரலின் வீச்சை இலக்கியம் காணத் தொடங்கி அதிக காலமில்லை. கனடிய மண்ணில் அவர்களின் வருகை கவனிக்கக் கூடியவளவு தொடங்கியது அறுபது எழுபதுக்களில்தான். அதிலும் அதிகமானவர்கள் கியுபெக்கிலேயே குடியேறினார்கள். அதனால்தான் அதிகமான அராபிய-கனடியப் பெண் எழுத்தாளர்கள் தங்களது சொந்த மொழிகளுடன் ஆங்கிலமும் பிரெஞ்சும் தெரிந்து மும்மொழி வல்லுநர்களாக இருப்பது சாத்தியமாகியிருக்கிறது.
இவ்வாறு குடியேறியவர்கள் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். சிலர் எகிப்தையும், சிலர் அல்ஜீரியாவையும், இன்னும் சிலர் சிரியாவையும், சிலர் லெபனானையும் சேர்ந்தவர்களாயிருந்தனர். இந்த மூத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்களிலிருந்து தோன்றிவர்கள்தான் இன்றைய இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள். இவர்களையே  மூன்றாம் தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் எனப்படுகிறது.

தலைமுறை இடைவெளி அவர்களது இலக்கியத்தில் பெரிதாகவே பிரதிபலிக்கச் செய்கிறது. ஆயினும் முதல் தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் எதிர்கொள்ளவேண்டி இருந்த தளநிலைமைகளின், கருத்தியல்களின் மயக்கமும் புதிர்மையும் எழுதத் தொடங்கியுள்ள இன்றைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களுக்கு இல்லையென்ற ஒரு சாதக அம்சம் கவனிக்கப்பட்டாக வேண்டும்.

இவர்களின் குரலில் தொனிக்கும் ஆவேசமும், ஆணித்தரமும் இலக்கியப் பண்புகளாயே விரிகின்றன. புலம்பெயர்ந்தவர்களின் குரலாக இவர்களதை அடையாளப்படுத்துவது அதிக சிரமமில்லாதது. மோனா லரிஃப் கட்டாஸ் என்ற எழுத்தாளரின் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்ட ‘இரவினதும் பகலினதும் குரல்கள்’ என்ற நூல் இன்றைய கனடிய இலக்கியத்தின் பன்முக விகாசத்துக்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு. எகிப்திய புராணிகக் கதைகளின் உள்வாங்கலாக, எகிப்தின் சரியான ஆன்மீகத்தைக் காட்டக் கூடிய நூலாக அதை இன்று விமர்சகர்கள் இனங்காணுகிறார்கள்.

யதார்த்த தளத்தில் அப்ளா பர்கூட், மற்றும் ரூபா நடா போன்றவர்களின் எழுத்துக்கள் விரிகின்றனவெனில், ஆன் மரி அலன்ஸோ, நடியா கலெம் போன்றவர்களது எழுத்துக்கள் பின்நவீனம் சார்ந்தவையாய் கொடிகட்டுகின்றன. இலக்கியத்தின் பல்வேறு தளங்களிலும் தங்கள் கரங்களைப் படரவிடும் இவர்களின் இலக்கியப் போக்குகள் உள்வாங்கப்பட வேண்டியன.

மட்டுமில்லை. இதில் படைப்பாக்கங்களைத் தந்திருக்கும் ஒன்பது பேர்களது வாழ்வியல், தொழில் நிலைமைகளும் உயர்வதற்கு இந்தச் சமூகம் அனுமதித்துள்ள பெண்ணின் சராசரி எல்லைகளில்லை என்பதும் கவனிக்கப்பட்டாக வேண்டும். சிலபேர் தலைசிறந்த பத்திராதிபர்கள், சிலர் முக்கியமான பதிப்பாளர், சிலர் தொழிலதிபர்கள். மேலையுலகத்தின் அத்தனை அறைகூவல்களையும் எதிர்கொண்டபடியேதான் இவர்களது இலக்கிய முயற்சிகள் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன என்பது அனைத்துச் சமூகப் பெண்களுக்கும் முன்னுதாரணமானது.

‘அற்றம்’ என்ற இதழை இப்போது நினைத்துக்கொள்ள முடிகிறது. கனடாத் தமிழ்ப் பரப்பில் பிரதீபா, தான்யா, கௌசலா என்ற மூன்று பெண்களினால் கொண்டுவரப்பட்ட சிற்றிதழ் அது. அதே பெண்களில் இருவரின் முயற்சியில் (தான்யா, பிரதீபா ) ‘ஒலிக்காத இளவேனில்’ என்ற பெண் கவிஞர்களின்  கவிதைத் தொகுப்பும் சிறிதுகாலத்துக்கு முன்னர் வெளிவந்தது. இத்தகைய சில தொகுப்பு அடையாளங்களைத் தவிர, கனடாத் தமிழ்ப் பெண்களின் எழுத்துலகம் வெறுமை பூண்டிருக்கிறதாகவே தோன்றுகிறது. இதனுடைய மூலம் கண்டடையப்பட்டாக வேண்டும். இங்கு ஏதோ பிரச்சினை இருக்கிறதையே இது காட்டுகிறது. இருள்போல, இன்னும் இருளில் மறைந்திருப்பதாக பாட்டிக் கதைகள் கூறுவதுபோல ஒன்று அனைத்து ஆர்வங்களையும் அழித்தொழித்துவிடுகிறமாதிரி ஒரு மாயலீலையை  நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பதால் இல்லாமல் இவை நடந்திருப்பதற்குச் சாத்தியமில்லை.

இத்தகைய ஆதங்கத்திலேதான் ‘பாலை நிலத்துக் குரல்கள்’கூட எனக்கு மிகப் பிடித்தமானதாகத் தோன்றியிருக்குமோ? என் ஆதங்கம் நிஜமேயானாலும், நூலின் கனதிபற்றிய தீர்மானம் அதனாலே ஆனதில்லை. கட்டுரை, சிறுகதை, கவிதையென பல்வேறு இலக்கிய வகையினங்களினதும் கூட்டு நூலான அது உண்மையில் இலக்கியமொன்று மட்டுமே செய்யக்கூடிய அவசத்தை, சஞ்சலத்தை உருவாக்கவே செய்கிறது.

ஜாமினா மௌகூப்பின் ‘துக்கம்’ என்ற கவிதை இவற்றுள் ஒன்று. அல்ஜீரியா துயரம் சுமந்த பூமி. ஸ்பார்டகஸின் பௌராணிகம் பொலிந்த துயரக் கதை, நிகழ்ந்ததில்லையெனில், பின்புலத்திலிருந்த சோகமும் துயரமும் கொடுமைகளும் புனைவானவையில்லை. பின்னால் வெள்ளையரின்  ஆதிக்கப் போட்டிகளில் அது அடைந்த சோகம் வரலாறு. இந்த வலிகளோடு பெண்ணாகிய சோகங்களும் சேர்ந்து கொண்ட ஓர் உயிரின் வலியை சிறிய கவிதையொன்றில் அற்புதமாக விளக்கியுள்ளது ‘துக்கம்’ என்ற அந்தக் கவிதை. அந்தக் கவிதையை இங்கே பார்க்கலாம்.




துக்கம்


துக்கம்
காரணங்களை
பற்றிக்கொள்கிறபோது…

 காரணம்
கேள்விகளுள்
அழுந்திக்கொள்கிறபோது…

கல்லாக மாறிவிடவே
விரும்புகிறேன்
காற்றுடன் உரையாடியபடி.

அப்போது
பாறையாக மாறிவிடவே
விரும்புகிறேன்
கடலின் சகோதரியாக,
இழந்த கல்லை மீண்டுவிட்ட
குழந்தையின் மனோநிலையோடு.

கவிதை விரித்துச்செல்லும் அர்த்தவெளி  விசாலமானது. அந்த மண்ணையும், மக்களது  வாழ்முறைகளையும் கொண்டு கவிதையை நெருங்கினால் அதன் பன்முகவெளி வாசக அனுபவமாகும்.
‘பாலைநிலத்துக் குரல்கள்’ கனதியானது மட்டுமில்லை, திசைகாட்டுவதுமாகும்.
000

தாய்வீடு, பங்குனி 2011

ஒருபால் புணர்ச்சியாளர் குறித்து ...


ஒருபால் புணர்ச்சியாளர் குறித்து ... 

(திருத்தப்பட்ட  தாய்வீடு கட்டுரை )



கடந்த மாதம் (கார்த்திகை, 2010 ) 19ம் திகதி மாலையில் ஒரு வட்ட நண்பர்களாலும், அதற்கு அடுத்தடுத்த இரு நாள்களிலும் ‘பன்முக வெளி’யை நடாத்திய நண்பர்களாலும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த கூட்டங்களில், ஒருபால் புணர்ச்சியாளர் குறித்த விவகாரம் விசாரிப்புச் செய்யப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டங்களாதலால் செல்லுவதாக எனக்குத் திட்டமிருந்தது. கடைசியில் முடியாது போனது.

சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மனிதர்களான விபசாரர்கள், குற்றவாளிகள், ஒருபால் புணர்ச்சியாளர், அரவாணிகள் மீதான விஷயங்களில் எனக்கு இயல்பாகவே ஈடுபாடு இருக்கிறது. அதனால் கூட்டத்துக்குச் செல்லமுடியாது போனமை எனக்கு வருத்தமே.

கூட்டங்கள்பற்றிய அறிவிப்புகள் தெரிந்ததுமே, அந்தப் பொருளைச் சுற்றியே மனம் அலைந்துகொண்டிருந்ததில், ‘தற்பாலியர்’பற்றிய விவகாரத்தையே மார்கழி மாத ‘தாய்வீ’ட்டுக்கு எழுவதற்கான விஷயமாக எடுத்துக்கொள்வதென்று எனக்குத் தீர்மானமாகியிருந்தது.

நான் எழுதக்கூடிய விஷயம் கூட்டங்களில் தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துக்களுக்கு எதுவிதத்திலாவது முரணாகிவிடுமோ என ஆரம்பத்தில் எனக்கு எழுதத் தயக்கம். இது கருத்து மாறுபாடுகளை எதிர்கொள்வதற்கான கருத்துப் பலஹீனத்தின்பாற்பட்டதல்ல. மாறாக, கருத்தை வெளிப்படுத்துவதிலான சுயகட்டுப்பாடு, தார்மீகக் கடமைகளின்பாற்பட்டது மட்டுமே. ஆனால், கூட்டங்களுக்கே நான் செல்லாதிருந்ததால், அந்தத் தயக்கம் வெகுநேரம் நீடிக்கவில்லை. ஒன்றின் எதிர்வினையாக இது இல்லை. என் கருத்து சுயமானது. தற்செயலாக அங்கே தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துக்களுக்கு எதிரானதாக இருப்பின் அது எதிர்பாராதவிதமானது.

இதுபற்றி, நான் எதையாவது எழுத ஆரம்பிக்கும் முன்னர் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட விரும்புகிறேன். தும்பைவிட்டு வாலைப் பிடிக்கிற கதையாக எதுவும் வெடித்தெழுந்துவிடக்கூடாது என்பதால் நான் கொஞ்சம் இயல்பாகவே முன்யோசனைக்காரன். விளிம்புநிலை மக்களான இவர்கள்மீது என் சார்பும் அக்கறையும் நிச்சயமானது. தீவிரமானது. இவற்றை மீறி இவர்களில் சிலவகையானவர்களுடன் எனக்கு பல்வேறு தருணங்களில் பழகுவதற்கான வாய்ப்புகளும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இவர்களது வாழ்நிலைமையின் நேரடித் தரிசனம் என்னை அதிரவே வைத்திருக்கிறது.
இந்த அதிர்வு என் இளமைக் காலம் முதல் என்னைத் தொடர்ந்து வந்திருப்பதாக வேறு எண்ணமெழுந்திருக்கிறது. ஜோன் லெனான் என்ற எனக்குப் பிடித்தமான ஒரு பொப் பாடகர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதை அறிந்த கணத்தில் ஏற்பட்டதைவிட, அவர் ஓர் இருபாற் புணர்ச்சியாளர் என்பதை அறிந்தபோது நான் அதிகமாக அதிர்ச்சியடைந்தேன். ஆனாலும் அவரது பாடல்கள்மீதான பிடித்தம் நாளடைவில் திரும்பவே என்னை வந்தடைந்திருக்கின்றன.

எனக்குப் பிடித்தமான பழைய ஆங்கிலப் பாடல்களில் ‘I love you more than I can say’ என்ற லியோ சேயரின் பாடலும் ஒன்று. லியோ சேயர், காதலின் நுண்மையின் ரகசியக் கூறுகளை அந்த ஒரு பாடலிலேயே வெளிப்படுத்திவிட்டதாக நான்  பரவசம் கொண்டிருந்தேன். அதனாலேயே லியோ சேயர் ஒரு கதாநாயகப் பாடகன் நிலைக்கும் உயர்ந்திருந்தார். ஆனால் அவர் ஒரு ஒருபாற் புணர்ச்சியாளர் என அறிந்த கணமே நான் சிதறிப்போனேன். ஆனால் இன்றைக்கும் எனக்குப் பிடித்த ஆங்கிலப் பாடல்களில் வெளிப்படுத்த முடியாத காதலின் வலியைச் சொல்லும் பாடலாக அதுவே நின்றுகொண்டிருக்கிறது. கெனி றோஜர்ஸுக்கு ஈடாக லியோ சேயரும்  என் மனத் தவிசில் இருந்துகொண்டிருக்கிறார்தான்.

இந்த அனுதாபங்களும் பிடித்தங்களும் என் கருத்துநிலை சார்ந்தவை என்றபோதிலும், இது தனிமனிதப் பிரச்சினை மட்டுமில்லை, சமூகப் பிரச்சினையும்தான் ஆகும் என்ற புரிதல் எனக்கு இருக்கிறது. அதனால் விபசாரர்கள், குற்றவாளிகள், அரவாணிகள்போல ஒருபாற் புணர்ச்சியாளர்களை எளிதில் ஒப்புக்கொள்ள முடியும் என்னால் அதன் சமூக கோசத்தை வரவேற்றுவிட முடியாதிருக்கிறது. அது ஒரு தனி மனித பிரச்சினை மட்டுமே.

தனிமனிதனா, சமூகமா என்ற ஒரு கேள்வி வருகிறபோது என்னால் சமூகத்தின் சார்பாகவே பேச முடியும்.

ஒவ்வொரு சமூக மாற்றமும் அதன் முந்திய சமூக அமைப்பைவிட முற்போக்கானதுதான். நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தைவிட முதலாளித்துவ சமூகம் முற்போக்கானதென்பதில்  எள்ளளவும் ஐயமே இல்லை. ஆனாலும் முதலாளிய சமூகம் அதனளவில் தன் குறைகளையும் கொண்டேதான் இருக்கிறது. அதனுடைய மூச்சு தனிமனிதத்துவமாகும். அதிலிருந்தே தன் பிராணவாயுவை அது பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. ரத்தம் சுத்திகரிப்பாகிறது. தீங்கு தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

நிலப்பிரபுத்துவத்தின் அம்சமாக இருந்த கூட்டுக் குடும்ப வாழ்முறை முதலாளியத்தின் வருகையோடுதான் சிதறியது. அது நல்லது. முன்னேற்றமானதும்கூட. ஆனாலும் தனிக் குடும்ப வாழ்முறைக்கான அதி உச்சபட்ச விதிகளை வகுத்தது மேலைத் தேசம். இன்று ஒருபாற் புணர்ச்சியையும் அது தனிமனித சுதந்திரமென்கிற திரையின் பின்னணியாகவே முன்மொழிகிறது. ஆனால் இது விகற்பமடைகிற இடம் ஒருபால் திருமணங்கள்.

ஒருபாற் திருமணத்தை அங்கீகரித்த நாடுகளில் இரண்டாவதானது கனடா. அது நல்லது. அந்தளவுதான் அந்த விவகாரத்தில். சமூக அக்கறை அதை எதிர்க்கிற அளவு செல்லவேண்டியதில்லை. அதை தனி மனிதர்களின் விருப்புச் சார்ந்த ஒரு விஷயம்மட்டுமாக எடுத்துக்கொண்டு ஒதுக்கிவைப்பதுதான் விவேகம்.

 ஆனால் அதை ஒரு வாழ்முறையின் அம்சமாகப் பிரச்சாரப்படுத்துவதுபோன்ற எந்த முயற்சியையும்  எதிர்ப்பதைவிட  இதில் ஒரு ஜனநாயக முற்போக்குவாதிக்கு வேறு வழியில்லை.
அது விபச்சாரம்போல் மிகப் புராதனமானது. சுயவின்பத் திருப்திப்படுதல்போல் உயிரின இயல்பானது. ஆனாலும் விபச்சாரத்தில் ஒரு சமூக அநீதியின் கூறு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும். சுயவின்பதாரியிடம் தேக, மன அடக்குதல்களின் விடுபடுதல் என்ற முத்திரை இருக்கும். ஒருபாற் திருமணத்தில் அவை இல்லையென்பது முக்கியம்.

அடைக்கப்பட்ட, அடக்கப்பட்ட மனித இச்சையின் எறியத்தில் வளர்ந்து படர்வது சுயஇன்பமும், தன்பாற் புணர்ச்சியும். எனினும்தான் அதை அந்தளவில் வைத்து புரிதலை வளர்க்க மட்டுமே ஒரு சமூகவியலாளன் செய்ய முடியும். இதற்கு மேலே இச்சைகளின் கடும்கூத்தை, அதை இச்சிப்பதற்கான முயற்சிகளை வக்கரித்ததாய் நிராகரிக்க ஒரு பொதுஜனத்துக்கு எப்போதும் உரிமை உண்டு.
000
தாய்வீடு, 2010

‘உட்கனலின் வேகம் இயக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது’

நேர்காணல்: தேவகாந்தன் நேர்கண்டவர்: கருணாகரன் (‘கனவுச் சிறை’ என்ற மகா நாவலின் மூலமாக தமிழ்ப் பரப்பில் அதிக கவனிப்பைப் பெற்றவர் தே...