Friday, November 28, 2014

தமிழ்த் தேசியம்பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம்

மார்க்ஸியர், இடதுசாரிகள், தேசியவாதம்:
தமிழ்த் தேசியம்பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம்



எப்போதும் கேட்பதற்குப் புதிது புதிதாக கேள்விகள் பிறந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இது சுவாரஸ்யமானதும், அதேவேளை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததுமாகும். புதிய கண்டுபிடிப்புக்களும், புதிய சிந்தனைகளின் தோற்றமும் இந்தக் கேள்விகளின் அவசியத்தை மனிதர்கள் மீது சுமத்திக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதாக இதற்கான விடையை நாம் கண்டடைய முடியும். தேசியவாதம் அல்லது தமிழ்த் தேசியவாதம் குறித்து இன்றெழுந்திருக்கும் கேள்விகளும் புதிய சூழ்நிலைமைகளின் தாக்கத்தினால் விளைந்தவையே என்பது தெளிவு.

தேசியவாதம் என்ற கருத்தாக்கம் ஓரளவு முதலாளித்துவ அமைப்பின் ஆதிக்கம் அரசியலில் வலுப்பெறத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் உருவானதென்றாலும், அது குறித்த சிந்தனை பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்கு மேலேயே அரசியற் புலத்தில் காலூன்றிவிட்டது. சரியாகச் சொன்னால் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் எழுபதுகளில். இந்தச் சொல்லை ஒரு கருத்துருவத்தின் வெளிப்பாட்டுக்காக செதுக்கியெடுத்தவர் ஜோஹன் கொட்பிறைட் ஹெடர் என்பவர். எவ்வாறு  போஸ்ட் மாடனிஸம் என்ற சொல், வரலாற்றாசிரியர் ஆர்னால்ட் ரொயின்பீ என்பவர் அக்கால அரசியற் சூழமைவைக் குறிக்கப் பயன்படுத்திய Post Mordern era என்ற சொல்லிலிருந்து பிறப்பெடுத்ததோ, அதுபோல இது நடந்தது. இதுபோன்ற கருதுகோள் முன்னெடுப்புக்கள் காலங்காலமாக வரலாற்றில் நிகழ்ந்தே வந்துள்ளன என்பதை நாம் நினைவிற்கொள்ளல் வேண்டும்.

எல்லைகளும், இறைமைகளும் யுத்தம் காரணமாகவோ, மணவினைகள் காரணமாகவோ மாறிமாறி அமைந்துகொண்டிருந்த சூழ்நிலையில், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு வரை தேசியவாதம் என்ற கருத்தாடல் வலுப்பெற்றிராத நிலைமையே அய்ரோப்பாவில் இருந்துவந்தது. ஸ்பெயின், பிரான்ஸ், பிரித்தானியா, ரஷ்யா ஆகிய இந்த நான்கு நாடுகளுக்குமிடையில் இருந்த மணவினைத் தொடர்பாடலின் கதைகளாகவே மறுமலர்ச்சிக் காலத்துக்குப் பின்னான மூன்று நான்கு நூற்றாண்டுகளின் வரலாறுகளும் விளங்கின.

இந்த நிலைமையில் பிரான்சிய, மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த அமெரிக்கப் புரட்சிகள் நாடுகள்பற்றிய கருத்துமானங்களை வெகுவாக மாற்றிவைக்கின்றன. ஒரு தேசம் என்பது புவியியற் கட்டமைப்புக்கொண்டதான, இனத்துவம் சார்ந்ததான, இறைமை கொண்டதான விதிகள் வலுப்பெறத் தொடங்குகின்றன. புறவிதிகளாக ஒரு நாடு சிதைந்து பலவாதலும், பல நாடுகள் இணைந்து ஒன்றாதலுமான நிகழ்வுகளும் நடக்கவே செய்கின்றன. வரைபடத்தில் புதிய எல்லைகளோடு தோன்றிய ஜேர்மனியும், இத்தாலியும் இதற்கொரு தக்க சான்று.

இக் கருத்தாடல் நிலைபெறத் தொடங்கி ஒரு நூற்றாண்டுக்குள்ளாகவே இதன் கொடூர முகத்தை உலகம் ஜேர்மனியில் கண்டது. அதன் பெயர் நாஜிசம்.

நாஜிசம் என்பது Natioinal Socialisn ஆகவே கருதப்பட்டது. நாடு தழுவிய வரையறையை வகுக்க இந்த தேசியவாதம் உதவியபோதும், நாடுகள் சார்ந்தளவில் இது தேசப்பற்று என்ற உணர்வோட்டமுள்ள கருதுகோளாக முதலாம் உலக மகா யுத்த காலத்தில் இருந்தது. தேசியவாதத்தை அதன் தன்மைகள் சார்ந்து ஏழு என்றும், இன்னும் அதிகமாகவும்கூட சில அரசியலாய்வாளர் வகைப்படுத்தியுள்ளனர்.

முதலாம் இரண்டாம் மகாயுத்தங்களுக்குப் பிறகு தேசியவாதத்தின் தன்மை பெரிதும் மாற்றமடைந்துள்ளது. இதற்கு உலகமயமாதல் ஒரு காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. இன்னும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் இனக்குழுமங்களுக்கு மேலான அடக்குமுறைகளின் எதிர் எழுச்சியாகவும் இந்தத் தேசியவாதம் முன்னெழுந்தது. அந்த வகையில்  இனம்சார் தேசியவாதங்கள் இன்று முக்கியமானவையாகப் பேசப்படுகின்றன. வெறுக்கப்படும் தேசிய வாதங்களாக இந்துத்துவ தேசியவாதம், புத்தத்துவ தேசியவாதங்களைக் கொள்ளலாம். பல்கலாச்சார நாடொன்றில் இருக்கக்கூடிய அல்லது இருக்கவேண்டிய தேசியவாதத்ததை  உiஎiஉ யெவழையெடளைஅ Civic Nationalism என்று கூற முடியும். அதற்கு உதாரணமாக கனடாவைக் காட்டலாம்.

தமிழ்த் தேசியவாதம் இந்தவகைப்பாடுகளில் ஒரு கூறு. அது பெருந்தேசியவாதத்துக்கு எதிராக சிறுதேசியவாதம் எடுத்த இருத்தலுக்கான எடுகோள் மட்டுமே.

இவ்வளவையும் ஓர் அறிகைக்காக இங்கே கூறிக்கொண்டு, ‘வியூகம்’ சஞ்சிகையின் முதலாவது கட்டுரையான ‘தேசியவாதம் குறித்த சில கருத்துக்கள்’ என்ற கட்டுரைக்கு வரலாம். அது நீண்ட ஒரு கட்டுரை. முப்பத்து மூன்று பக்கங்கள். தேசபக்தன் எழுதியது. அந்தக் கட்டுரையை மய்யமாக வைத்துக்கொண்டே எனது கட்டுரை விரியும்.

இலங்கையில் நடைபெற்ற விடுதலை யுத்தமும், அதன் தோல்வியும், தமிழரின் இன்றைய நிலையும் குறித்த பிரச்னைகளைப் பின்புலமாகக்கொண்டு ‘இனியொரு’ இணைய தளத்தில் சபா நாவலன் எழுதிய ‘ஈழத் தமிழ் பேசும் மக்கள் ஒரு தனித் தேசிய இனம்?’ என்ற கட்டுரையின் எதிர்வினையாக தேசபக்தனால் எழுதப்பட்டுள்ள கட்டுரை இது.
தேசியம், சுயநிர்ணய உரிமை, உலகமயமாதல், தமிழ்த் தேசியம் என்ற தளங்களில் இது வியாபித்து நாவலனது கட்டுரைக்கான தன் எதிர்வினையை முன்வைக்கிறது. நாவலனது கட்டுரையைப் பெரும்பாலும் அங்கீகரித்து அதன் சில கூறுகளுக்கே கட்டுரை தன் மறுப்பினை, மறுவியாக்கியானங்களைக் கூறுவதாகக் கொள்ளவேண்டும். அதிர்ஷ்டவசமாக நான் சபா நாவலனது கட்டுரையை வாசிக்க நேரவில்லை. தேசபக்தனின் கட்டுரையைக்கொண்டே சபா நாவலன் தன் கட்டுரையில் என்ன கூறியிருக்க முடியுமெனத்தான் அனுமானிக்க முடிகிறது. என்றாலும் அது இங்கே எனக்கு முக்கியமில்லை. ‘பல்தேசிய நிறுவனங்கள் உருவாக தேசிய அரசுகள் அழிந்துவிடும், அதாவது தேசியவாதங்கள் மறைந்துவிடுமென்று சபா நாவலன் கூறுவதனை, ‘பல்தேசிய நிறுவன அரசுகள் தோன்றும்போது தேசியம் அழிந்துவிடுமெனில், ஏன் கடவுச் சீட்டுமுறை இன்னும்  இருக்கிறது?’ என தேசபக்தன் கேட்டு மறுப்பது சிறுபிள்ளைத்தனமானது.

அய்ரோப்பிய ஒன்றியம் ஆரம்பமான பொழுதில் அதில் சில விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய நாடுகளே இருந்தன. இன்னும் இஸ்பெயினைச் சேர்த்துக்கொள்வதற்கும் தயக்கங்கள் இருந்தன. பிரிட்டன் பின்னால் இணைவதற்கு வெகுதயக்கம் காட்டியதென்பதும் இரகசியமானதல்ல. ஆனால் இன்று இருபத்தேழு நாடுகள் அதில் அங்கம் வகிக்கின்றன. இந்த இருபத்தேழு நாடுகளுக்கும் ஒன்றியத்திலிருக்கும் ஒரு பிரஜை விசா இன்றிப் பயணித்துவிட முடியும். இந்த இடத்தில் கடவுச்சீட்டு என்பது ஒரு அடையாளம் மட்டும்தான். இனிவரும் காலங்களில் கடவுச் சீட்டு முறைகூட இல்லாது போய்விடலாம்.

பல்நிறுவன அரசுகளிடையே இது சாத்தியப்படும் வாய்ப்புக்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. உலகமயமாதல் மூலமோ அல்லது வேறு காரணிகள் மூலமோ அரசுகள் அற்றுவிடா என்பதுதான் அறியக்கிடப்பது. அதிலும் முதலாளித்துவ முறைமை ஒரு வளையத்தை இட்டுக்கொண்டே செல்லும். அது கட்டமைப்புக்குள் அடங்கும்வரையே அதனை அனுமதிக்கும் என்பதுதான் முக்கியமான விஷயம். அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் துருக்கியை இணைத்துக்கொள்வதற்கான முயற்சிகள் இன்னும் இழுபறியிலேயே இருப்பதை இதற்கு ஆதாரமாகச் சொல்லமுடியும்.

ஆனால் தேசபக்தன் செய்கிற வாதமே பிழையென்றில்லை. அரசுகள் இருக்கவும், அரசுகளின் தேசியங்கள் இருக்கவும்தான் இந்த வகையான அரசியலில் இடமிருக்கிறது என்பது மூலதனத்தின் வலுவைப் பார்த்தால் புரிந்துவிடும் சங்கதி.

தேசபக்கதனை மறுக்கிற இன்னொரு இடம் இருக்கிறது. இது கட்டுரையின் கடைசிப் பகுதியில் வருவதெனினும், பொருள் குறித்து அதை இங்கே சொல்லிவிடுதல் சிறப்பு.

‘மார்க்சியம் பற்றிய எமது புரிதல்களையும் நாம் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நேரத்தை அடைகிறோம். மார்க்சியம் என்பது ஒரு விஞ்ஞானம் என்கிறோம். சமூகம் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்றும் கூறுகிறோம். அப்படியானால் அரசியல், பொருளாதாரம், வரலாறு, தத்துவம், மற்றும் அறிவுத்துறையின் ஏனைய கிளைகளில் ஏற்படும் கோட்பாட்டு வளர்ச்சிகளுக்கு இணையாக நாமும் எமது கோட்பாட்டுச் சாதனங்களை தொடர்ந்தும் புதிதாக உருவாக்கிக்கொள்ளவும், வரலாறு புத்தம் புதிதாக முன்வைக்கும் வளமான பிரச்னைகளில் அவற்றை பரீட்சித்துப் பார்க்கவும், எமக்குப் போதியளவு திறமையும் துணிவும் இருக்கவேண்டும்’ என்கிறார் தேசபக்தன். மார்க்சியம் தேங்கிவிட்டது என்பதற்கு ஒப்பானது இது. மார்க்சியம் ஏன் வளரவேண்டும்? அதை நிறுவனமயமானதாக ஆக்குவதன் நோக்கம் என்ன? அதையே அதிகாரத்தின் மையமாக ஆக்கிவிடுவதில் மேலதிகமாக சுதந்திரத்தை இழப்பதற்கான வாய்ப்புத்தானே அதிகமாகிறது? அதை அரசியலைப் புரிந்துகொள்ளும், சமூக நிலைமைகளை வரையறைப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு சித்தாந்தமாகப் பார்க்கவேண்டுமே தவிர, நிறுவனங்களை உருவாக்குவதற்கான கொள்கைச் சித்தாந்தமாக அல்ல. இந்தத் தளத்தில் மார்க்ஸியம் எவருக்கும்தான் ஒரு சிந்தனைத் தளத்ததை அளித்துநிற்கிறது.

குமாரி ஜெயவர்தன Feminism and Nationalism in the Third World  நூலில் கூறுவார், ‘மேற்குலக பெண்ணிய தேசியவாத முறைமைகளுக்கும் மூன்றாமுலக நாடுகளிலுள்ள பெண்ணிய தேசியங்களுக்குமிடையே நிறைய வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன’ என. அதுபோல் மேற்குலகத்தின் தேசிய வரையறைப்புகளுக்கும், மூன்றாம் உலக நாடுகளான இலங்கை போன்றனவற்றின் தேசியம் பற்றிய கருதுகோள்களுக்குமிடையே வித்தியாசங்கள் உண்டு. அந்த வகையில் இலங்கையில் தமிழ்த் தேசியம் தன் தோற்றத்துக்கான மூலகாரணிகளை விசேடமாகக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழ்த் தேசியத்தின் தோற்றத்தை பேரினவாதத்தின் அடக்குமுறைக்கெதிரான விழிப்புணர்வாகக் கொள்ளப்பட முடியமா? முடியுமென்றுதான் தெரிகிறது.

இலங்கைத் தேசியம் உருவாவதன் முன்னம், இலங்கை இன்னும் பிரித்தானியாவின் கீழ் இருந்துகொண்டிருந்த போதிலேயே, சிங்கள இனத்துவத் தேசியம் விழிப்புணர்வு பெற்றுவிட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் காலனித்துவ ஆட்சிக்கெதிரான கலக மனநிலை இலங்கையில் முகிழ்த்ததாகக் கொண்டால் அதில் முக்கியமாக இருக்கக்கூடியவர் அநகாரிக தர்மபால. அவர் 1920களில் கூறினார் பிரிட்டிஷாரின் கல்விமுறைபற்றி, ‘யு டியளவயசன நனரஉயவழைn றiவாழரவ ய ளழடனை கழரனெயவழைnA Bastard Education without Solid Foundation’ என. அவர் குறிப்பிட்டது சிங்கள இனத்து இளைஞர்களைக் கருத்திற்கொண்டதே என்பதை அவரது மற்றைய கட்டுரைகளை நோக்குகையில் தெரியவரும். பிரிட்டிஷ் கல்விமுறையானது A genetation of bastard டையும்  Interlectial paraiahs ஐயும் உருவாக்குமென ஆனந்த குமாரசாமி 1946 இல் கூறுவதற்கு  இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அநகாரிக தர்மபால இவ்வாறு கூறியிருந்தார். அன்றிலிருந்து தொடர்ந்தேர்ச்சியாக வளர்ச்சி பெற்றதே சிங்களத் தேசியம் அல்லது சிங்கள இனத்துவ வாதம்.

ஆயினும் இந்த இனத்துவத் தேசியம் சமூக உயர் வகுப்பாரிடையே தமிழ்-சிங்கள இன பேதமின்றி ஒன்றிணைவதை ஆரம்பத்தில் தடுக்கவில்லையென்பதையும், சிங்களர் மத்தியிலிருந்த கரவா, கொவி சாதி முறைமை பற்றியும், அதில் அதிகாரத்துக்கான யுத்தம் நடந்ததுபற்றியும் தேசபக்தன் கட்டுரையில் சரியாகவே சொல்லிச் செல்கிறார். தமிழ்த் தேசியம் உருவான வரலாறும் சரியாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. சபா நாவலன் இந்தத் தமிழ்த் தேசிய விழிப்பை ஒப்புக்கொள்ளக் காட்டிய சுணக்கம் தேசபக்தனை இவ்வளவு விரிவாக இந்த விஷயத்தை அணுகவைத்ததா தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு பிரச்னை இருக்கவே செய்கிறது. அதுவே இனிவரும் காலத்தில் முக்கியமானதும் முதன்மையானதும் ஆன பிரச்னையாக இருக்கப்போகிறது. அதுதான், ஒருவர் இடதுசாரியாகவும் அதேவேளை தமிழ்த் தேசியவாதியாகவும் இருப்பது எப்படி என்ற கேள்வி. இந்தியாவில் இந்துத்துவ அரசியல். இலங்கையில் புத்தத்துவ அரசியல். இந்துத்துவ அரசியலை வேதங்கள், ஆகமங்கள், வழிவழியான நியமங்கள் வரையறுக்கின்றன. புத்தத்துவ அரசியலை பௌத்த மடங்கள் வரையறுக்கின்றன. இதில் முளைப்பது சிங்களத் தேசியம். அதை எதிர்க்கிறது தமிழ்த் தேசியம். ஓர் இடதுசாரி இங்கே எந்த இடத்தில் வருகிறான்? ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தின் சார்பாகவா, இல்லையா?

நிறுவனமயப்பட்ட கட்சி சார்பான இடதுசாரிகளிடமிருந்து இதற்கான பதில் இலேசுவில் கிடைத்துவிடாது. ஆனால் சிந்தனை முறைமையால் ஒரு மார்க்ஸியவாதியாக இருப்பவன் தனது பதிலைத் தயங்காது சொல்லமுடியும். அது தமிழ்த் தேசியம் குறித்து சார்பான நிலைப்பாட்டையே கொண்டிருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

0000

(கடந்த டிசம்பர் 13, 2010 ஞாயிற்றுக் கிழமை ஸ்கார்பரோ சிவிக் சென்ரரில் நடைபெற்ற ‘வியூகம்’ இதழ் வெளியீட்டு விழாவில் நிகழ்த்திய உரையின் கட்டுரை வடிவம்)
000




இனப் படுகொலைகளும் உலக நாடுகளின் மவுனமும்


அமெரிக்கா தனது நலங்களுக்காக அன்றி வேறு காரணங்களுக்காக எந்த நாட்டின் கோர நிகழ்வுகளுக்குமெதிராக  இதுவரை குரல் கொடுத்ததில்லை




யுத்த காலக் குற்றங்களுக்காக சிறீலங்கா அரசு, குறிப்பாக மஹிந்த ராஜபக்ஷவும் அவரது சகோதரர்கள் உட்பட சில அமைச்சரவை உறுப்பினர்களும், சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் விசாரணைப் படுத்தப்படலாம் என்ற நிலை ஏற்படுகின்ற தருணத்தில், யுத்தக் குற்றங்கள் குறித்து விசாரணை நடத்தும் எந்த சர்வதேச அமைப்பின் முன்னரும் சாட்சியமளிக்கத் தயாராகவிருந்த முன்னாள் ராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகா அரசினால் கைதுசெய்யப்பட்ட செய்தி புதியதில்லை. புதுமையானதும் இல்லை. இதுவும் இன்னும் இதுபோன்ற பலவும் எதிர்பார்க்கப்பட்டவைதான். ஏறக்குறைய சர்வாதிகார ஆட்சியின் நிலைமையை அடைந்திருக்கும் சிறீலங்காவுக்கெதிரான சர்வதேசத்தின் குரல் மவுனித்திருப்பதுதான் இதில் முக்கியமான விஷயம்.

ஆனாலும் இந்த உரைக்கட்டில் அதுபற்றி நான் அலசப்
போவதில்லை. திட்ட  இனப்படுகொலையை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் சிறீலங்கா, சர்வதேசத்தின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றிருக்கிறதா என்பதுபற்றியும், உலகின் பல பாகங்களிலும், குறிப்பாக ஆபிரிக்க நாடுகளில் இரு தசாப்த காலத்துள் நடந்துள்ள இனப்  படுகொலைகளையும், அக்காலங்களில் இந்த சர்வதேச சமூகம் எவ்வாறு எதிர்கொண்டது என்பது பற்றியும், இதுவரை நடந்த இனப்படுகொலைகளின் இயங்குதள அறிவை எவ்வாறு சிறீலங்கா பூரணமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்பது பற்றியுமான ஒரு கண்ணோட்டமே இது.

கடந்த நூற்றாண்டின் இறுதிப் பத்தில் ருவாண்டாவில் நடைபெற்ற இனப் படுகொலைகள் இந்த விஷயத்தில் முக்கியமானவையும் முதன்மையானவையுமாகும்.  Hotel Rwanda என்ற திரைப்படம் காட்டிய சம்பவங்கள் உண்மையானவை. எனினும் முழுமையானவையல்ல.
ருவாண்டாத் தலைநகர் கிகாலியில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலின் மனேஜரான போல் (Paul), அந்நாட்டுச் சர்வாதிகார அரசு துற்சி இனத்தையும் அதற்கு ஆதரவளிக்கும் துற்சி அல்லாத பிற இன மக்கள் கூட்டத்தையும் பூண்டோடு அழித்துவிடும் திட்டத்தை 1994இல் செயற்படுத்த ஆரம்பித்தபோது, சற்றொப்ப ஆயிரத்துக்கும் மேலான துற்சி இன மக்களை தனது சொந்த ஹுது இன கொலைகாரர்களிடமிருந்து எவ்வாறு காப்பாற்றுகிறார் என்பதே சினிமாவின் மய்யமாக இருந்தது.

ருவாண்டாவின் அரசியற் புலம் சினிமாவில் பெரிதாகக் காட்டப்படவில்லை. அது அந்தச் சினிமாவின் நோக்கத்துக்கும் தேவையாக இருக்கவில்லை. ஆனால் உலக அரங்கில் நடாத்தப்பட்ட இனப்படுகொலைகளில் முக்கியமான ஓர் இடத்தை வகிக்கிறது ருவாண்டா இனப் படுகொலைகள். 800,000 உயிர்கள் ஒரு நூறு நாள் எல்லையில் பறிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதுவே உலக இனப்படுகொலை வரலாற்றில் மிகக் குறைந்த நாட்களில் செய்யப்பட்ட ஆகக் கூடுதலான உயிர்க்கொலையாகும்.

இவ்வளவு மோசமான உயிர்க்கொலை ருவாண்டாவில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தமை சர்வதேசத்தின் கண்களில் தெரியத்தான் செய்தது. அமெரிக்கர்கள் அதுபற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தார்கள்தான். ஆனாலும் ஓர் எதிர்ப்புக் குரல் அது குறித்து எழும்பவேயில்லை. அமெரிக்க அரசு  கண்டுகொண்டதாகக் காட்டிக்கொள்ளவேயில்லை.
அமெரிக்கா தனது நலங்களுக்காக அன்றி வேறு காரணங்களுக்காக எந்த நாட்டின் கோர நிகழ்வுகளுக்குமெதிராக  இதுவரை குரல் கொடுத்ததில்லையென்பதை வரலாறு சொல்லிநிற்கிறது.

முதலாம் உலகப் போர் நடைபெற்ற காலத்தில் அமெரிக்கா என்ற நாடு பூகோளத்தில் இருந்தது. ஆனாலும் அது போரிலே பங்கெடுத்துக் கொள்ளவில்லை. இரண்டாம் உலகப் போரின்போதும் அதன் இறுதிக்கட்டத்திலேயே தலையீடு செய்தது. அதுவும் எம்டன் என்கிற ஜெர்மானிய நீர்மூழ்கிக் கப்பல் அமெரிக்க வர்த்தகக் கப்பல்களைத் தாக்கியதன் பின்னர்தான் என்ற உண்மைகளை உலக வரலாறு இதற்கான தெளிவுபட்ட ஆதாரங்களாக முன்வைக்கிறது.

இந்த நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய இனப்படுகொலை சுடான் நாட்டு வடமேல் பகுதியான டார்பூரில் நடந்திருக்கிறது. இருந்தும் அமெரிக்காவின் எதிர்ப்பு என்பது வெறுமனே வாய்ப்பேச்சு அளவினதாகவே நின்றுவிட்டது. சுடான் நாடானது அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரை வேண்டியதொரு நாடாக இன்று ஆகியிருக்கின்றது  என்பதுதான் அதன் உள்ளுள்ளாய் ஓடியிருக்கும் விவகாரம்.

சுடான் தலைநகர் கார்டூம் அரசியல் அதிகார வர்க்கம் அமெரிக்காவின் எதிர்பயங்கரவாத அமைப்பினருடன் ஒத்துழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அல் கெய்தா தலைவர் ஒசாமா பின் லேடன் 1991-1996 காலகட்டத்தில் சுடானில் வசித்திருந்தார்.  அது தொடர்பாக அந்த அதிகார வர்க்கம் தரக்கூடிய தகவல்களுக்காக அமெரிக்காவுக்கு அந்த ஒத்துழைப்பு தேவையாக இருக்கின்றது. மட்டுமில்லை, சுடான் தேசம் தொண்ணூறுகளின் முன்பு சோவியத் ஆதரவுத் தேசமாக இருந்தது. இன்று அரசியல் நிலை மாற்றத்தில் அது தனக்குச் சார்பான நிலை எடுத்திருப்பதை அமெரிக்கா லேசுவில் உதாசீனப் படுத்திவிடமாட்டாது.

பொஸ்னியாவில் 1992-1995வரை நடைபெற்ற மனிதாயத அவலங்களை செய்திகளாக அறிந்துகொண்டிருந்தது மட்டுமின்றி காட்சிகளாகவும் இந்த உலகம் கண்டுகொண்டிருந்தது. ஆனாலும் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படவேயில்லை. பொஸ்னிய ஊடகவியலாளர் சமந்தா பவர்  A Problem from Hell:  America and the age of Genocide என்ற நூலில் இனப் படுகொலைகள்பற்றிய தகவல்களைத் தரும்போது இதுபற்றியெல்லாம் விரிவாகப் பேசுவார். அது ஒரு முக்கியமான ஆவணத் தொகுப்பு நூல். இரண்டாயிரத்து இரண்டாம் ஆண்டில் வெளிவந்த அந்த நூலுக்கு புலிற்சர் பரிசே கிடைத்தது.

டார்பூர் இனப்படுகொலையானது மிகமெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்ததெனினும் ஒருவகையில் ருவாண்டா படுகொலைக்கு நிகரானதுதான் அது. சுமார் 400,000 பேர் மூன்றரையாண்டுக் காலத்தில்  அங்கே அழித்தொழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சுமார் இருபத்தைந்து லட்சம் மக்கள் தங்குவதற்கு ஒரு புகலிடமற்ற ஏதிலிகள் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் இன்னுமொரு உபதிட்டத்தில் வன்புணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். 2004இல் ஆரம்பித்த டார்பூர் இனப்படுகொலை இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தத்தில் ஒரு பேரழிவின் நிறைந்த சாட்சியம்.

சுடானின் அரசியல் வரலாறானது மிக்க சோகங்களைக் கொண்டது. 1956இல் பிரிட்டனிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற சுடானில் இன்றுவரை நிகழ்ந்திருக்கிற மனிதாயத அழிவுகள் சொல்லப்பட முடியாதவை. கார்டூம் மய்ய அதிகார வர்க்கம் சுடானின் வடக்கிலும் தெற்கிலும் ஆடிய அரசியல் தந்திரத்தின் கதையை மிக்க அசிங்கமானதாகவே ஓர் அரசியல் அவதானி கண்டுகொள்வான்.

ஜனநாயகம் கொன்றொழிக்கப்பட்டிருக்கிற ஒரு மண்ணில் அரசியல்ரீதியான மாற்றங்கள் சாத்தியமற்றிருக்கிற வேளையில் மக்கள் தம் உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள ஆயுதங்களைத் தூக்குவது தவிர்க்க முடியாததுதான். உலகின் எந்தப் பாகத்திலும் இது நடப்பதுபோலவே சுடானிலும் நடந்தது.
டார்பூர் என்பது அராபிய மொழியில் ‘பூர்களின் வீடு’ என்று அர்த்தமாகும். பூர்களின் தாயகத்து வளங்களையும் வாழ்க்கையையும் தக்கவைக்கும் போராட்டத்தை அழித்தொழிப்பதற்கான கார்டூம் அதிகார வர்க்கத்தின் வெறியாட்டமே டார்பூர் இனப்படுகொலைகள். இனம், மதம், மொழி சார்ந்த தூய்மைகளைப் பேணுவதற்கானது இந்த இனப்படுகொலைகள்.
பாலைவன வெளிகளில் டார்பூர் இளைஞர்களின் கொன்றுவீசப்பட்ட உடல்கள் 130 பாகை வெய்யில் உக்கிரத்தில் காய்ந்து கருவாடாகிக் கிடந்ததை பொறுப்புமிக்க சில ஊடகவியலாளர்கள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். பாலைவனத்தின் இடையிடையே உள்ள ஊர்களின் குடிநீர்க் கிணறுகளில் கொன்றுவீசப்பட்ட உடல்கள் எத்தனை! அதனால் குடிநீரும் விஷமாகி பேரவலம்பட்ட மக்கள் எத்தனை பேர்!

தம் மக்களையே கொன்றொழிக்கும் ஒரு தேசம் பிற மக்களை எல்லைகடந்து சென்றும் கொன்றொழிக்கப் பின்னிற்காது என்பதை வரலாறு சொல்லி நிற்கிறது. சுடான் அதற்கு இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு. சுடானின் மேற்குப் புற எல்லையிலுள்ள நாடு சாட் (Chad). சுடானிய ஆட்சியாளரின் படுகொலைக் கரங்களிலிருந்து தப்புவதற்காக சாட் சென்றவர்கள்கூட சுடானிய அரச படைகளால் எல்லை கடந்துசென்று அழித்தொழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். குழந்தைகள், பெண்கள், முதியோர் மட்டுமில்லை, சாட் நாட்டு மக்கள்கூட இந்தப் படுகொலைகளுக்கு இலக்காகியிருக்கிறார்கள் என்பது மிகக்கொடுமை.

சுடானிய பூர் இனவழிப்புகள் இலங்கையின் தமிழினப் படுகொலைகளோடு மிக அச்சொட்டாகப் பொருந்திப்போகிறவை. அரசுகளின் நடத்தை முறைகளும்கூட ஒன்றைப் பார்த்து ஒன்று செய்ததுபோன்ற ஒத்த  தன்மைகள் கொண்டவை. சுடான் வேறு நாடுகளின் இனப்படுகொலைகளிலிருந்து வேண்டுமான அறிவைப் பெற்றிருக்க முடியும். அதுபோல் சுடானின் இனப்படுகொலைச் செயற்பாடுகள் சிறீலங்கா அரசுக்கு மிகுந்த தொழில்நுட்பரீதியான அறிவைக் கொடுத்திருக்க முடியும்.
அரசுகளுக்கான பொருள் வள, ஆயுதவள உதவிகளை அந்தந்ந நாடுகளில் தம் வியாபார மற்றும் நலவுரிமைகளை விரும்பிய நாடுகளே செய்திருக்கின்றன. சுடான் அரசுக்கு கொங்கோ, உகண்டா, எதியோப்பியா மற்றும் சோவியத் யூனியன் ஆகிய நாடுகள் உதவிசெய்திருக்க, சிறீலங்கா அரசுக்கு இந்தியா, சீனா, ரஷ்யா மற்றும் இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகள் உதவிசெய்தன.
1972இல் சுடான் அரசுக்கும் பிற ஆபிரிக்க தேசங்களுக்குத் தப்பியோடிவிட்ட எதிர்க்கட்சியின் போராட்டக் குழுக்களுக்குமிடையே ஓர் ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. அதுதான் எதியோப்பியாவின் அடி அபாபாஸ் நகரில் கையொப்பமிடப்பட்ட ‘அடி அபாபாஸ் சமாதான ஒப்பந்தம்’. இதுபோலவே இனயுத்தத்தின் மூர்க்கமறுக்க வடஅய்ரோப்பிய நாடுகள் எடுத்த முயற்சியினால் இலங்கை அரசுக்கும் போராளிக் குழுவுக்குமிடையே ஓர் ஒப்பந்தம் எட்டப்படுகிறது.

1983 ஜுன் மாதத்தில் அடி அபாபாஸ் ஒப்பந்தத்தை ரத்துசெய்கிறது சுடானிய அரசு. அதுபோல் எட்டப்பட்டிருந்த சமாதான உடன்படிக்கையைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு யுத்தத்தைத் தொடர்கிறது சிறீலங்கா அரசு.    Don
Cheadle, John Prenderrgast   ஆகியோர் எழுதிய Not on our Watch  என்ற நூல் ‘ஐn வை’ள றயச றiவா வாந ளுPடுயு (ளுரனயn Pநழிடந’ள டுiடிநசயவழைn யுசஅல) வாந பழஎநசnஅநவெ ளமடைடகரடடல நபெiநெநசநன நவாniஉ ளிடவைள றiவாin வாந சநடிநடள யனெ நnஉழரசயபநன ய ‘றயச றiவாin றயசIn it's war with the SPLA (Sudan People's Liberation Army) the Government skillfully engineered ethnic splits within the Rebels and encouraged a 'war within war' ’ என்று சுடானிய நிலைமையை வர்ணித்தது. சிறீலங்கா அரசு இணைந்திருந்த வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களைப் பிரித்து பிரதேசவாரியான பிரிவினைவாதத்துக்குத் தூபமிட்டது.

இவ்வாறு பல ஒற்றுமைகளைச் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் இங்கு சுட்டியுணர்த்தப்படவேண்டிய ஒரே விடயம், இனவழிப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும் எந்த நாடும், அதை முன்னெடுத்திருந்த இன்னொரு நாட்டின் வழிமுறைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து தமது அழிப்பு அறுவடையை திறமையாகச் செய்கின்றது என்பதே.

இதற்கெதிரான ஒரு குரல் அவசியமானது மட்டுமில்லை, அவசரமானதும்.
போர்க் குற்றத்தைச் செய்தது மட்டுமில்லை, இனவழிப்பென்ற மாபெரும் குற்றத்தையே சிறீலங்கா அரசு நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறது. இதன் ஆயுள் அரை நூற்றாண்டுக்கும் சற்று மேலேயே இருக்கும். எனினும் அதன் கொடுநகக் கரங்கள் தீவிரமாய் இறங்கியது இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பத்தின் கடைசிக் கட்டத்திலேதான். இந்த
இனவழிப்பென்பது கொலைகள், வன்புணர்ச்சிகள் என்பவையோடு மட்டும் முடிந்துவிடுபவையல்ல. உடல் மன நிலைகளைப் பாதிக்கும் துயரங்களை ஏற்படுத்துதல், திட்டமுடன் வாழ்நிலை மாற்றங்களை உருவாக்கி முழுவதுமான இனத்தை அல்லது அதன் ஒரு பகுதியை அல்லலுறவைத்து அழித்தல், பலவந்தமாக சிறுவர்களை பெரும்கூட்டத்திலிருந்து பிரித்துத் தனிமைப் படுத்தல் போன்றவையும் இனவழிப்பாகவே கருதப்படுகிறது. Genocide  என ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்படும் இந்த இனவழிப்பென்பது, மனிதாயதத்துக்கெதிரான குற்றங்களிலிருந்தும், மக்களினத்தின்மீதான வன்முறைக் குற்றம் என்பதிலிருந்தும்கூட வேறானது. ‘Genocide is an exceptional crime’. அது சர்வதேசத்தின் சட்டப்படி மகத்தான குற்றம். ஆயினும் சர்வதேசமும் ஏதோ ஒருவகையில் இனப்படுகொலைகளின்மீதான மவுனத்தைக் காத்துநிற்கிறது.

இந்த மவுனம் உடைக்கப்படவேண்டும்.
இன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபதியான பராக் ஒபாமா ஒருபோது செனட்டராயிருந்தவேளை செனட்டர் சாம் பிரவுண்பாக் என்பவருடன் சேர்ந்து எழுதிய கட்டுரையொன்றில் குறிப்பிட்டார், ‘Genocide is an exceptional crime. It will only be overcome if extra ordinary ordinary voices unite to summon the world's leaders to action’ என்று. இதை நினைவுகொண்டு இந்த உரைக்கட்டை முடித்துக்கொள்ளலாம்.

வைகறை, டிசம்பர்  2010

Tuesday, November 25, 2014

கலித்தொகைக் காட்சி: 4


‘பிரிவினால் துயருறும் கலித்தொகைத் தலைவி’
-தேவகாந்தன்

‘விறல் மலைவெம்பிய  போக்கரும் வெஞ்சுரம்’  மேவிவிட்டான் தலைவன்.

இந்தப் பிரிவால் துயருழப்பது இறைவன் வகுத்தவிதிமாதிரி, தமிழிலக்கியம் பாலைநிலத் தலைவிக்கு  வகுத்துவிட்ட  விதியாகும்.

தலைவர் பிரிவும், தலைவிவியர் துயரும்தான் அகத்திணைச் செய்யுள்களுள்ளே இன்சுவை ப யப்பன. அதனால்தான்போலும் நானூறு பாடல்களைக்கொண்ட அகநானூற்றிலே இருநூறு பாலைத் திணைச் செய்யுள்களாக இருக்கின்றன.

ஆங்கில இலக்கியத்திலும்  இத்தகைய  பிரிவுத் துயரப்  பாடல்களே  அதிகம் என்கிறார் ஐ.எம்.முர்ரே. அந்தச் சுவை  பிரிவிலேதான் என்றால் நாமும் பாலையைவிட்டு  ஏன் விலகவேண்டும்?

பாலையென்பது  பிரிவுத் துயரடைந்த  தலைவியரின் பொறுமை  நிலை. ‘பசப்புறுபருவரல் ’என இலக்கணம் இதனைக் கூறும். பசப்புஎன்பதும் பசலைஎன்பதும் ஒன்றே.

‘பாடின்றிப் பசந்தகண் பைதல பனிமல்க
வாடுபு களைப்போடி
வளங்கிறை வளை ஊர..’
வாடுகின்றாள் தலைவி.

தலைவியின் இந்த  நிலையில் அவள் முகத்தை  கலித்தொகை, ‘பாழ்பட்ட முகம்’ என்று கூறுகிறது. பாழ் என்ற  ஒரு  சொல் எழில் வாய்ந்த  தலைவியின் முகம் எப்படி  உருக்குலைந்து  அழிந்து  கிடக்கிறது  என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றது. தலைவியின் சோகநிலையை இப்படித் தவிர  வேறுமாதிரி கூறிவிடமுடியாது.

அசோகவனத்திலே  சிறையிருந்த  சீதையின் நிலையினை வர்ணித்த கம்பர் புகைபடிந்த  ஓவியம், இடையறாது  நீர் சொரியும் கண், நல்ல சஞ்சீவி  மருந்து  பயனற்றுக் கிடப்பது  என்பவற்றை உதாரணமாய்க் கூறிவந்து, ‘துயரெனும் உருவுகொண்டனையள்’என்று இறுதியாக விவரிப்பார். சீதை துயரத்தோடு இருந்தாள் என்று கூறிவந்தவர் இறுதியாக சீதைதான் துயரம், துயரம்தான் சீதைஎன்கிற  அபேத  நிலையைக் காட்டுவார்.

அந்த வர்ணனை கவித்திறமை எல்லாவற்றையுமே பின்தள்ளக்கூடிய அளவுக்கு கேட்போரின் மனத் துயரைச் சொல்லின் பின்னே நிறுத்தக் கூடியதாய் பாலைக்கலியின் ‘பாழ்பட்டமுகம்’என்ற அந்த அடி பாடலில் விளங்குகின்றது. பாழ் என்ற  சொல்லிலுள்ள  ஓசைநயம், பொருள் நயம் யாவும் உய்த்துணரத் தக்கன.

இவ்வாறு துயருழன்ற தலைவியின் நிலை இரங்குதற்குரியது. தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்துவிட்டால் சமுதாயத்திலே  அம்பலும் அலரும் ஆகிவிடும். இது  ஒருநிலை. இன்னொருநிலை  பிரிந்துவிட்ட  தலைவனின் செயலையே தூற்றத் தொடங்குதல். இரக்கமில்லாதவன், கருணையில்லாதவன் என்று அந்தச் சமூகம் தூற்றும். இதற்குப் பயந்தே, அதாவது  தலைவனை  அயலவர் தூற்றுவர் என்றஞ்சியே, தலைவி தன் துயரத்தைஅடக்கிக்கொள்வாள். ஆனால் தலைவியையே தூற்றுகிறநிலை இருக்கிறதே இதயம் நெகிழுகின்ற  சோகக் காட்சி அது.

தலைவனின்  பிரிவினால் வாடுகின்றாள் தலைவி. அந்தப் பிரிவு  தலைவியின் ஜீவமரணப் போராட்டம்போல.  அந்த நிலையில் சமூகம் தலைவியைத் தூற்றுவதை  அதன் அற்ப  செயலென்று இலக்கியம் இடித்துரைக்கின்றது. ‘அறனின்றி அயல் தூற்றும் அம்பலை  நாணியும்’ என்று  பாலைக் கலிச் செய்யுள் கூறுகிறபோது  அறன் அற்ற  அச்செயலை  இடித்துரைக்கவே  தோன்றும்.

பலவகையாலும் இத்தகைய  துயரங்களை அடைந்துகொண்டிருக்கிற தலைவி, தன் மேனியில் பசலை  படர்ந்ததற்கு  ஒரு காரணம் கூறுகிறாள்.
‘தமியார்ப் புறத் தெறிந்து
எள்ளி முனிய வந்து
ஆர்ப்பது போலும் பொழுது
எண்ணி  அந்நலம்
போர்ப்பது போலும் பசப்பு’ (பாலைக்கலி: 32).

ஆம்! தலைவரைப் பிரிந்து  வாடும் தலைவியரை, ‘அவரோ வாரார் தான் வந்தன்றே’என்று வந்துவிட்ட இளவேனில் வெளியே தள்ளி  எள்ளி நகையாடுகிறதாம்.

மங்கையர் கண் புனல் பொழிய
மழைபொழியும் காலம்
மாரவேள் சிலைகுனிக்க
மயில் குனிக்கும் காலம்
கொங்கைகளும் கொன்றைகளும் 
பொன் சொரியும் காலம்
கோககனக் கொடிமுல்லை
முகைநகைக்கும் காலம்
அங்குயிரும் இங்குடலும்
 ஆனநெடுங் காலம்’
என்று நந்திக் கலம்பகத்தில் கூறப்பட்டமாதிரி பூக்களும் தும்பிகளுமாய், பனித் துளியும் இளந் தென்றலுமாய், நீர் நிலையும் நறுமணமுமாய் வந்து எள்ளிநகைப்பதால் தலைவியின் அழகு அழிந்துவிடுமே என்று எண்ணி பசலையானது தன் முகத்தை மூடி மறைத்திருக்கிறதாகத் தலைவி கூறுகின்றாள்.

பசலை படர்ந்ததே  தலைவியின் அழகு பாழ்பட்டதற்கு  அறிகுறி. அப்படியிருக்க அந்தப் பசலை தன் அழகைக் காத்து  நிற்பதாகக் கூறும் தலைவியின் துன்ப உணர்வு  செறிந்த  பாடலை ஏனைய தமிழ் இலக்கியங்களில் காண்பதரிது. தலைவி துயரத்தின் எல்லையைத் தாண்டிவிட்டதன் அறிகுறியை இது தெரிவிக்கிறது.

000

(ஈழநாடு வாரமலர், 28.01.1969)

Monday, November 24, 2014

கலித்தொகைக் காட்சி: 3


‘தலைவனுடன் செல்லுதலை ‘பிரிதலறம்’என
இலக்கியம் போற்றுகிறது’
-தேவகாந்தன்

பாலைநில வழி.

நெடுவேல் நெடுந்தகையுடன் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டாள் தலைவி.

கொஞ்சுமொழி பேசும் பைங்கிளி, பந்தாடிய ஆயம் அத்தனையும் மறந்து, பெற்றதாய், செவிலித்தாய், உயிர்த் தோழி ஆகியோரைப் பிரிந்து பாலைநில வழியிலே தலைவனைப் பின்பற்றிவிட்டாள். ‘தலைப்பட்டாள் நங்கை தலைவன் தாளே’ என்று தேவாரம் கூறும். கடவுள் ஆன்மாத் தத்துவம்போல ‘சிறந்தானை வழிபடீஇச் சென்றனள்’ என்கிற பாலைக் கலியின் வரி தலைவனைப் பின்பற்றிய தலைவியின் நிலையைப் புலப்படுத்துகிறது.

கங்குல் புலராத காலைநேரம் அது. பாலைநில வழியில் போய்க்கொண்டிருக்கிற தலைவனையும் தலைவியையும் அந்தணர் சிலர் கடந்துவருகின்றனர். தலைவியின் அச்சமும், தலைவனின் நிலைமையும் அவர்களுடைய மனத்திலே மலர்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றன. மென்மையான முறுவலொன்று அவர்களுடைய இதழ்க் கோடியிலே ஜனித்து மடிகிறது. அவ்வளவுதான். அவர்கள் தொடர்ந்து நடந்துவிடுகின்றனர்.

மகள் தன்னைப் பிரிந்துவிட்டாள் என்று  தாய்க்குத் தெரியவருகிறது. தன்னுடைய மகளை பாவையரோடு பந்தாடும் சிறுமியாகவேஅவள் எண்ணியிருக்கிறாள். பெற்றதாயின் பெருஞ்சிறப்பல்லவா இது?
தன் மகளை அவ்வைகறைப் போதிலே தேடிவருகின்ற தாய், அவ் அந்தணர்களைச் சந்திக்கிறாள். உடனே,‘என் மகள் ஒருத்தியும் பிறள் மகன் ஒருவனும் தம்முளே புணர்ந்த தாமறி புணர்ச்சியர், அன்னார் இருவரைக் காணீரோ, பெரும’ என்று கேட்கிறாள்.

மகளைப் பிரிந்து அவலப்படும் அத்தாயின் மனநிலை ‘வேறு ஓராஅ நெஞ்சத்து’ அவ்வந்தணர்களையே கலங்கவைக்கிறது. உண்மை நிலையைக் கூறி அந்தத் தாயை அமைதிப்படுத்த பலவற்றையும் எடுத்துக் கூறினர்.

“தாயே,ஆணெழில் அண்ணலோடு உன் மகளைக் சுரத்திடையே கண்டோம். மனம் கலங்காமல் இவற்றைச் சிந்திக்கவேண்டும்.

‘மணம் மிக்க சந்தனம் மலையிலேதான் பிறக்கிறது. இனிய இசை யாழிலேதான் பிறக்கிறது. ஆயினும் இவற்றினால் மலைக்கோ யாழுக்கோ நன்மையுமில்லை, பெருமையுமில்லை. சந்தனத்தை அரைத்து மார்பிலே பூசிக்கொள்கின்றவர்களுக்குத்தான் நன்மை. மலைக்கும் அப்போதுதான் பெருமை. இன்னிசை யாழிலேயே பிறந்தாலும் அது அனுபவிக்கப்படும் போதுதான் யாழுக்கே பெருமையாகிறது.

‘சீர்கெழு வெண்முத்தம் அணிபவர்க்கல்லதை
நீருளே பிறப்பினும் நீர்க்கு அவைதாம் என்செயும்’ (பாலைக் கலி-8)
அதுபோல் உன் மகள்  தான் விரும்பிய ஒருவனுடன் போய்விட்டதாலேயே கற்பெனும் அணியும் கைவரப் பெற்றனள். களவொழுக்கம் கற்பொழுக்கமாகிவிட்ட அறநிலை இது. எனவே  உன் மகளைப்பற்றிய வருத்தத்தைக் கைவிட்டு திரும்பிச் செல்வாயாக’ என்று கூறிவிட்டு அப்பாற் செல்கின்றனர்.

தாம் விரும்புகின்ற நெறியிலேயே மனத்தைச் செலுத்தும் வன்மைபடைத்த அவ் அந்தணர்களின் உரைகளை எடைபோடுகின்ற  அந்தத் தாயின் மனத்துக்கும்  உண்மைநிலை புரிகின்றது.

ஆயினும், மனம் நினைவை மறக்கமுடியாமல் தவித்தது.  பாலைக் கலியில் மகளைப் பிரிந்த  அந்தத் தாயின் மனநிலையை  நற்றிணை, அகநானூறு முதலிய  சங்க இலக்கியங்கள் தொடர்ந்து  காட்டுகின்றன.

‘அணி இயல் குறுமகள் ஆடிய மணியேர் நொச்சியும் பெற்றியும் கண்டு’ நற்றிணைத் தாய் வருந்துகின்றாள். அவள் இவ்வாறு வருந்திக்கொண்டிருக்கிறபோது காகம் கரைகிறது. எங்கே, தன் மகள்தான் வரப்போகிறாளோ என்று ஆவலோடு வாசலைநோக்கி விழிபாய்ச்சுகின்றாள் அவள்.

காகம் கரைதல், பல்லி இசைத்தல், தோள் கண் முதலியன துடித்தல் இவற்றினை உற்பாத நிகழ்ச்சிகளாகக் கொண்டனர் சங்கத் தமிழர். தலைவனைப் பிரிந்து வருந்திக் கொண்டிருக்கும் தலைவிக்கு கலித்தொகைத் தோழி, ‘பல்லியும் பாங்கு ஒத்து இசைத்தன. அதனால் உன் தலைவன் வந்துவிடுவான். பிரிவினால் முன்கை தளர்ந்து கழன்று வீழ்ந்த வளைகளெல்லம் இனி மீண்டும் செறியட்டும்’ என்று கூறுகிறாள். அசோகவனத்திலே சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த  சீதாபிராட்டி தனக்குக் காவலிருந்த நல்லவளான திரிசடையைநோக்கி, ‘இடம் துடித்தது. எனக்கு என்ன  நன்மை  விளையக்கூடும்’  என்று கேட்பதாய் கம்பராமாயணத்துச் சுந்தரகாண்டம் கூறுகிறது. இவைபோல,காகம் கரைய தன் மகள்தான் வந்துவிட்டாளோ  என்று வாசலைப் பார்க்கின்றாள் இத்தத் தாய்.
தாய்மைஉள்ளமும், அவர்களது நிமித்தநம்பிக்கையும் இதிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அகம் இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று களவொழுக்கம், மற்றது கற்பொழுக்கம். களவாவது, தலைவியின் உற்றமும் சுற்றமும் கொடுக்காமல் தலைவனும் தலைவியும் கண்டு  கருத்தொருமித்துக் கூடுதல். இவ்வாறு கூடிய இக் காதலர் உலகநெறிக்குட்பட்டு  திருமணம் செய்துகொள்வது கற்பொழுக்கமாகும். பாலைநிலத் தலைவியும் தலைவனொருவனைக் கண்டு  காதலித்தாள். காலமும் நேரமும் வந்தபோது  தலைவனுடன் புறப்பட்டுவிட்டாள். இப்படிச் செய்வதனாலேயே  அவளுடைய  கற்புநிலையும் சிறக்கிறது. மகளைப் பிரிந்து  வருந்திய   தாயைத் தேற்றிய  அந்தணர், ‘இறந்த கற்பினாட்கு  எவ்வம் படரன்மின்’-- அதாவது கற்புநெறி சிறந்தவளை நினைத்துக் கவலைப்படவேண்டாம் -- என்று  கூறுகின்றனர். அவ்வளவுக்கு கற்புநெறி  அந்த  ஒரு  கணத்திலிருந்து  திண்மையடைந்து  நிற்பதைக் காணமுடிகிறது.

மேலும், இவ்வாறு தலைவனைப் பின்பற்றிச் செல்வது உலகநெறிக்கோ, அறமுறைகளுக்கோ புறம்பானதும் அல்ல. அவ்வந்தணர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘அறம் தலைப்பிரியாஆறும் மற்றதுவே.’

‘தோழி  செவிலிக்  குரைத்தல்,செவிலி  நற்றாய்க்  குரைத்தல், நற்றாய் தந்தை தனயர்க் குரைத்தல்’ என்று  சங்ககாலத்திலே  திருமணம் நடக்கும் முறையை  வரையறுத்திருந்தனர். பெற்றோரும்  உற்றமும் சுற்றமும் கொடுக்கும் இந்த நிலை மாத்திரமல்ல, தான் விரும்பிய ஒருவனொடு தலைவி சென்றுவிடுவதும் நெறிமுறையானதாக  நினைக்கப்பட்ட  காலம் சங்ககாலம். அதுவே அறமென்றும், பிறந்த இடத்துக்குப் பெருமை சேர்க்கும் செயலென்றும் பாலைக் கலியின் எட்டாம் செய்யுள் போற்றுகிகின்றது. கலித்தொகையின் இந்தப் பாடலிலிருந்து தமிழ் மாதர் நடப்பும், அவற்றின் அறமும், மகளைப் பிரிந்த தாயின் மனநிலையும் தெளிவாகப் புலனாகின்றன.
000
ஈழநாடுவாரமலர், 08.01.1969

Sunday, November 23, 2014

கலித்தொகைக் காட்சி:2


‘உடன்போக்குப் பாலை 
சங்க மகளிரின் அன்புநெறி’


‘பொருளிலார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை’என்பதுபொய்யாமொழி. மன்னவன் நடுவுநிலைநீங்காமல் நாட்டைக் காக்கவேண்டும், அப்போது அமைதி தழைக்கும். இல்லறத்தார் இரப்பவர்க்கு ஈயவேண்டும், அப்போது அறம் பெருகும். நாட்டிலே நிறைந்தஅமைதியும், இல்லங்கள் வளர்க்கும் அறமும் செம்மையான வாழ்வின் அறிகுறிகளாகுமென கலித்தொகை போற்றுகின்றது.

பொருள் இல்லறத்தார்க்கு அவசியம் என்பது வெளிப்படை. ஆனால் அந்தப் பொருள் மலைகள் தாண்டியோ, கடல் கடந்தோ எவ்வித இடரினிடையும் வருந்திச் சேர்க்கப்படவேண்டுமே தவிர, செம்மையிலிருந்து பிறழ்ந்து சேர்க்கப்பட்டதாக இருக்கக்கூடாது. அப்படிச் சேர்க்கப்படுகிற பொருள் இம்மைக்கு மாத்திரமல்ல, மறுமைக்கும் கேடு விளைக்கும் என்கிற நம்பிக்கை சங்ககால மக்களின் மனத்திடையே ஊறிக்கிடந்தது என்பது, ‘செம்மையின் இகந்தொரீஇப் பொருள்செய்வார்க் கப்பொருள்  இம்மையும் மறுமையும் பகையாவதறியாயோ..’என்ற பாலைக் கலியின்  பதின்மூன்றாம் செய்யுளால் அறியப் படுகிறது.

பொருளின் அவசியத்தையும், அது  எவ்வழியில் ஈட்டப்படவேண்டும் என்பதையும் அறிந்த  தலைவன் ஒருவன் பொருளீட்டப் புறப்படுகின்றான். தன்னுடையபிரிவைப்பற்றி தன் இளம்மனைவிக்கு அவன் எதுவுமே கூறவில்லையாயினும், தலைவனின் செயல்களிலிருந்து அவனது பிரிவை உற்றுணர்ந்துகொள்கிறாள் தலைவி. பாலைநிலக் கொடுவழியும், அதைத் தாண்டும் அருமையும் அவளது மனத்திரையிலே நிழலாடுகின்றன.

கடுமையான வெப்பத்தால் மூ எயில் பொடிபட்டதுபோல் மலைகள் பிளவுபட்டுக் கிடக்கின்றன. நீர் வேட்கை மிக்க பெரிய யானைகள் ஓரிடத்தே சிறிதளவு நீரைக் கண்டு வேட்கையோடு ஓடிச்சென்று வாயை வைக்க, கொதிக்கின்ற அந்நீர் அவற்றின் வாயைச் சுட்டுவிடவே வேதனை தாளமாடட்டாது ஓடுவதால் பழகிய வழிகளெல்லாம் பாழ்பட்டுக் கிடக்கும்.

இப்படியான கொடுவழியைத் தாண்டக்கூடுமேயாயினும், அப்பகுதியிலே வாழும் ஆறலை கள்வருடைய நினைவு அவளைப் பீதியடையச் செய்கின்றது.

வலிமுன்பின் வல்லென்றயாக்கைப் புலிநோக்கின் 
சுற்றமைவில்லர் சுரிவளர் பித்தையர் 
அற்றம் பார்த்தல்கும் மறவர் தாம்
கொள்ளும் பொருளிலராயினும் வட்பவர்
துள்ளுநர்க் காண்மார் தொடர்ந் துயிர் வெளவும்;…’
இயல்புடையவர் ஆறலை கள்வர். பாலை வழியைக் கடப்பவரிடம்  கொள்ளை கொள்ளக்கூடிய பொருள் இல்லையாயினும், அப்படி வருபவர்கள் வருந்துவதைக் காணும் வெறிமிகுந்த அக்கள்வர்கள் தொடர்ந்துசென்று அவர்களைக் கொலைசெய்கின்ற கொடூரத்தை நினைக்கின்றாள்.

தலைவனைப் பிரிந்து வாழமுடியாது என்பது ஒரு புறமிருக்க, பொருள் தேடச் செல்லும் தலைவனுக்கு ஏற்படக்கூடிய இடுக்கண்களை அவளால் நினைத்தும் பார்க்கமுடியவில்லை.

உறுதியோடு புறப்படுவதற்குவேண்டிய ஆயத்தங்களைச் செய்துகொண்டிருக்கும் தலைவனை இனிமேல் தடுத்துவிட முடியாது என்பது அவளுக்குக்குத் தெரியும். எனவே அவனுடைய துன்பத்திலே தானும் பங்குகொண்டு அவனுடனேயே செல்ல துணிகின்றாள்.

ஏற்கனவே பாலைநிலத்தின் வழியைப்பற்றி தலைவன் அவளுக்குக் கூறியிருக்கிறான்.

‘மழை வரண்டுபோனதால் எதுவித பசுமையையும் அங்கு காணமுடியாது. மரை ஆமரங்கவரும் நிலைதான் அங்கிருக்கும். உரல்போன்ற அடிகளையுடைய பெரிய யானைகளெல்லாம் நீர் வேட்கையாலும், கானலின் பின்னோடிக் களைத்ததினாலும் சேற்றினைச் சுவைத்து செல்லுகின்ற தம் உயிரைப் பிடித்திருக்கின்ற வறட்சி மிகு தனி உலகம் அது. அங்கே உன் சீறடிகள் கல்கள் பட்டுச் சிவந்துபோகும். இனிய நிழலின்மையால் உனது அழகுப் பொன் மேனி வகைவாடிவிடும்’ என்றெல்லாம் அவ்வழியின் தன்மைபற்றித் தலைவன் கூறியிருப்பவும் அந்த வழியில் தலைவனுடைய துன்பத்தைப் பொறுக்க ஆற்றாத தலைவி உடன்செல்லப் புறப்படுகிறாள்.

தலைவனின் பிரிவின்போது தானும் உடன்போவதை ‘உடன்போக்குபாலை’ என்று இலக்கியம் சிறப்புறக் கூறும்.

தலைவி ஒருவாறு தன் கருத்தைத் தலைவனிடம் கூறினாள். ‘உன்னுடையசெலவைத் தடுக்கும் மதுகைஎமக்கிலை. உன்னுடையபிரிவினால் இங்கிருந்துஅழிவதைக் காட்டிலும் உன் துன்பத்தில் பங்குகொள்ளுகின்ற மனநிறைவையாவது கொடு’ என்றும், ‘துன்பம் துணையாக நாடின் அதுவல்லது இன்பமும் உண்டோஎமக்கு?’ என்றும் இரந்துநின்றாள்.

இவ்வாறு துன்பத்தில் துணைசென்று, அதையே தமது இன்பமெனக்கொண்ட சங்ககாலத் தமிழகத்து மகளிரின் காதல் மனமும், கருணையும், திண்மையும் போற்றப்படவேண்டிய உயர் குணங்களாகும்.

துன்பத்தில் பங்குகொள்வது அன்பு மனத்தைக் காட்டலாம். ஆனால் துன்பத்தில் பங்குகொள்வதே தமக்கு இன்பமெனக் கொள்ளவல்ல தலைவியின் சீரியநெறி தமிழ் மகளிரின் செம்மையான மனதுக்கு ஓர் உரைகல்லாக மிளிர்கிறது.

000

ஈழநாடு வாரமலர் 26.12.1968
நன்றி:    ஸ்ரிபன் ரமேஷ்

கலித்தொகைக் காட்சி - 1


‘இரந்தார்க்கு  ஈய முடியாமை 
இழிவெனக் கொண்டனர்
சங்ககால  மக்கள்’



சங்கத் தொகை நூல்களுள்ளே கற்றறிந்தார் போற்றும் தொகைநூல் கலித்தொகை. இந்நூலைப் பொதுவாக சங்ககாலத்ததெனக் கொண்டாலும் இதிலுள்ள சில பாடல்கள் சங்கமருவிய காலத்தவை என்பதை இலங்கைத் தமிழறிஞர் பலர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். ஒருசெய்யுள் எந்தக் காலப் பகுதியைச் சேர்ந்தது என்பதை அதன் சொற்றொடர், பொருள், மரபு, மக்கள் வாழ்க்கைமுறை முதலியவற்றிலிருந்து பகுத்துணரமுடியுமென்பது மொழிவல்லுநர் கருத்து.

இந்தவகையில் சிலசெய்யுள்களைசங்ககாலத்தைவையெனக் கொண்டாலும் பொதுவாக கலித்தொகைப் பாக்கள் சங்ககாலத்து மக்களின் வாழ்க்கை நெறிமுறைகளைஅறிந்துகொள்ளச் சாலவும் உதவுகின்றன. எனவேகலித்தொகைச் செய்யுள்களின்மூலம் மக்களின் பண்பாட்டையும்,கற்றறிந்தோர் ஏற்றக் காரணமானஅதன் இனிமை, எளிமை, செழுமைகளையும் காண்போம்.

பாலை என்பது‘முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையில் திரிந்து நல்லியல்பிழந்து நடுங்குதுயருறுத்து பாலையென்பதோர் படிவம் கொள்ளும்’எனத் தொல்காப்பியம் உரைக்கின்றது. அகத்திணையுள் பாலைக்குரியஒழுக்கம் பிரிதல் ஆகும். இந்தப் பிரிவு பல திறத்ததாய் அமையும். ‘ஓரா தூது பகையிவை பிரிவே’ என தொல்காப்பியம் புகன்றிருந்தபோதிலும், பாலைக்கலி பொருள்வயிற் பிரிவொன்றினையே கூறுகின்றது.  இதிலிருந்து சங்ககாலத் தமிழ் மக்களின்  பகுத்துண்டு பல்லுயிரோம்பியபோக்கும், திரைகடலோடித் திரவியம் சேர்த்த பாங்கும் தெற்றெனப் புலனாகின்றன.

‘ஈதல் இசைபடவாழ்தல் அதுவலது- ஊதியம் இல்லைஉயிர்க்கு’என்று குறள் கூறும். கொடுத்தலையும், அதன் காரணமான புகழையும் இந்தக் குறள் விதந்து கூறுகின்றது. ‘வண்மையில்லைஓர் வறுமையின்மையால்’ என்ற கூற்று கவிஞனின் கற்பனைக் காட்சியேதவிர , ஈதலும் இரத்தலும் அன்றுதொடக்கம் இன்றுவரை சமுதாயத்தில் ஊறித்தான் கிடக்கின்றன. பொதுமையுணர்வு படைத்த சங்ககால மக்கள் ‘ஈதலறம்’ என்று இதனைப் போற்றினர்.

 தம்பொருளைப் பொதுமையாக்க அவர்களுக்கு இந்த அறவுணர்வு மூலகாரணமாய் அமைந்துநின்றது.

இருப்பதை இரந்தவர்க்கு கொடுக்காமை இழிவு என்பது வெள்ளிடை. ஆனால் சங்ககால மக்கள் அப்படி இரந்தவர்க்கு ஒன்றை ஈய முடியாமல் இருப்பதுவும் இழிவு என்று எண்ணியதாக பாலைக் கலியின் முதலாம் செய்யுள் கூறுகின்றது. ‘தொலைவாகி இரந்தோர்க்குஒன்றுஈயாமை இழிவு’என்று பாலைக் கலித் தலைவன் நினைக்கிறான்.

தலைவன் பிரிந்து சென்றுவிட்டால் தலைவியின் நிலை என்னாகும் என்பது தோழிக்குத் தெரியும். தலைவனையே தன்னுயிராகக் கொண்டவள் தலைவி. தலைவன் பிரிந்துசென்று பொருள்தேடி மீண்டும் வரும்போது, ‘வல்வரவு வாழ்வார்க்குரை’க்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும் என்பது தோழி அறிந்தவள். அதனால் தலைவனுடைய பிரிவைத் தடுப்பதற்கு நினைத்ததோழி, இல்லையென்று இரந்தவர்க்குப் பொருளை ஈய முடியாமை இழிவு என நினைத்து பொருள் தேடப் புறப்படுகிற தலைவனுக்கு,
நிலைஇயகற்பினாள் நீநீப்பின் வாழாதாள்
முலையாகம் பிரியாமைபொருள் (பாலைக்கலி-1)
என்று பலவற்றையும் கூறி அவனது செலவைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

இது எவ்வாறு இருந்ததாமென்றால், அடக்கமுடியாத யானையை இசையானது அடக்கியாண்டதைப் போல. எதற்குமே மனம் மாறாத தலைவன் 'நீ பிரிந்துவிட்டால் தலைவியின் அழகுஅழிந்துவிடும் 'என்று தோழி கூறியதும் மனம் மாறிவிட்டான். அவளைப் பிரிவதில்லையென்று முடிவு செய்துவிட்டான். ‘ தாழ்வரை நில்லாக் கடுங்களிற்றொருத்தல் யாழ்வரைத் தங்கியாங்கு' தலைவன் அடங்கியதாகப் புலவர் கூறுகின்றார்.

அறவுரையினால் தலைவனின் பிரிவைத் தடுக்கமுடியாததோழி, அவனது உணர்ச்சிகளின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொண்ட வார்த்தைகளினால் தடுத்த திறமை உய்த்துணர்ந்து பாராட்டுதற்குரியது.

000

(ஈழநாடு வாரமலர், 18.12.1968)

குறிப்பு: இவ்வாண்டுஆரம்பத்தில் நண்பர் ஸ்ரிபன் ரமேஷ் இலங்கைசென்றிருந்தபோதுஎனதுவேண்டுகோளுக்காக இலங்கைசுவடிகள் காப்பகத்திலிருந்துஎடுத்துவந்தஎட்டுகாட்சிகள் அடங்கியகட்டுரைத் தொகுதியில் இது முதலாவது. ரமேஷு க்கான நன்றியுடன் அதை இங்கு பதிவேற்றம் செய்கிறேன். தேவகாந்தன்

Wednesday, November 19, 2014

இலக்கியச் சந்திப்பு: 2



      இலக்கியச் சந்திப்பு :
      இலங்கை எழுத்தாளர் செங்கை ஆழியான்  

(இலங்கையின் நிர்வாக சேவையின் மூத்த அதிகாரியான செங்கை ஆழியான் (கந்தையா குணராசா) நாற்பது வரையான நூல்களின் ஆசிரியர். அவற்றில் முப்பத்தைந்து நாவல்கள், மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகள், இரண்டு ஆய்வு சம்பந்தமான சரித்திர நூல்கள். தேசிய அளவிலும் சாஹித்ய மண்டல பரிசினை எட்டு தடவைகள் பெற்றிருக்கிறார். இவரது‘வாடைக்காற்று’ நாவல் திரைப்படமாக வந்தது. ‘மரணங்கள் மலிந்த பூமி’ நாவலுக்குக் கிடைத்த பரிசினை ஏற்கும்பொருட்டு தமிழகம் வந்த இவரை சென்னையில் சந்திக்க முடிந்தது. யுத்தத்தை, மனிதாயத சிதைவை வெறுக்கும் இந்தப் படைப்பாளி ஈழத்தின் முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அவருடனான சந்திப்பிலிருந்து..)

சந்திப்பு: தேவகாந்தன்


தேவகாந்தன்:அண்மைக் காலத்தில் தீவிரமாக நடந்த யுத்தங்களின் பின்னால் யாழ்ப்பாணத்தில் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?

செங்கைஆழியான்: அழிவுதான். யாழ்ப்பாணம் மரங்களற்ற வெறுமையும், இடிந்த கட்டிட சிதிலங்களும், நிறைந்த மரணங்களுமாய் இருக்கிறது. முந்திய பதினேழு ஆண்டுக் காலத்தில் ஏற்படாத அழிவு, கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் ஏற்பட்டிருப்பதாக நினைக்கிறேன். போர் நிறுத்தப்பட்டாக வேண்டும். மரணங்கள் தடுக்கப்பட்டாக வேண்டும். மக்களின் வாழ்நிலை பழையபடி திரும்பியாகவேண்டும். ஆனாலும் நிலைமைகள் நம்பிக்கை அளிப்பனவாய் இல்லை.


தேவகாந்தன்: தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் பரிசை ஏற்பதற்காகத்தான் தமிழ்நாடு வந்தீர்களா?

செங்கைஆழியான்: ஆம். எட்டயபுரத்தில் பாரதி நினைவு நாளை பெருமன்றம் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடுகிறது. பாரதி பிறந்ததும், பின்னால் கல்கி முதலியவர்களால் மணி மண்டபம் கட்டப்பட்டிருப்பதுமான  ஊராகையால் அவ்வாறு செய்கிறார்களாம். போட்டிக்கு அனுப்பப்பட்ட நாவல்களில் இரண்டு நாவல்கள் பரிசு பெற்றன. எனது ‘மரணங்கள் மலிந்த பூமி’ என்பது ஒன்று. மற்றது மா.நடராசனின் ‘ஊர் கலைஞ்சு போச்சு’ என்பது.


தேவகாந்தன்: உங்களது பரிசு பெற்ற நாவல்பற்றி கொஞ்சம் சொல்லங்களேன்.

செங்கைஆழியான்: எனது நாட்டின் நிலைமைபற்றிய கதைதான் அது. 1995இல் ஏற்பட்ட புலப்பெயர்வை, திரும்புகையை மய்ய நிகழ்வுகளாக வைத்து கதையை அமைத்திருந்தேன். வடக்கிலிருந்து, குறிப்பாக வலிகாமத்திலிருந்து பெருவாரியான மக்கள் அந்தச் சமயத்திலே புலம்பெயர்ந்தார்கள். சுமார் ஐந்து லட்சம் பேர் அவ்வாறு புலம்பெயர்ந்ததாய்த் தெரியவருகிறது. அதை விரிவாக நாவல் பதிவு செய்திருக்கிறது. எனக்கு ஆத்மார்த்தமான திருப்தியும், மகிழ்ச்சியும் தந்த என் நாவல்களுள் ‘மரணங்கள் மலிந்த பூமி’யும் ஒன்று.


தேவகாந்தன்: அப்படியானால் மற்றைய நாவல்கள் எவை?

செங்கைஆழியான்: ஒன்று ‘காட்டாறு’, இன்னொன்று ‘குவேனி’. காட்டாறு எழுபத்தேழிலும், குவேனி எண்பத்தாறிலும் வெளிவந்தன. குவேனி நாவல் அதனளவில் முடிவுற்றிருந்தாலும் ‘தர்மராஜா வீடு’ என்கிற நீண்ட வரலாற்றுப் புனைகதையில் ஒரு அத்தியாயம்தான் அது. காட்டாறு நாவல் என் சமூக அக்கறையின் பதிவு. கச்சிதமான பாத்திரங்கள் அமைந்து, இயல்பான நடையும் சேர்ந்து வந்த நாவல் அது. அது இப்பொழுது சிங்களத்தில் மொழியாக்கம் பெற்றிருக்கிறது. யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளரான சுவாமிநாத விமல் அதை மொழிபெயர்ப்புச் செய்திருக்கிறார். கூட எனது சிறுகதைத் தொகுதியான ‘இரவு நேரப் பயணிக’ளும் மொழிபெயர்ப்புபாகியிருக்கிறது.


தேவகாந்தன்: நீண்டகால போர்ச் சூழல் காரணமாக இலங்கையில் நவீன தமிழ் இலக்கிய வாசிப்பு குறைந்திருப்;பதாகச் சொல்லலாமா?

செங்கைஆழியான்: அதிகரித்திருக்கிறது. இந்த வாசகப் பரப்பின் அதிகரிப்பு ஒருவகையில் ஒன்றில் ஆழ்ந்து சூழ்நிலையை மறப்பதற்கான உபாயமாகத் தொழிற்படினும், பாரபட்சமற்றுச் சொல்லுவதானால் இலங்கை கல்;வித் துறையின் சிறந்த செயற்பாட்டையும் ஒரு காரணமாகச் சொல்லவேண்டும். நவீன இலக்கியப் பரிச்சயத்தை ஏழாம், எட்டாம் வகுப்புகளிலிருந்தே இலங்கையில் ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். பல்கலைக் கழக பட்டப் படிப்பு வகுப்புகளுக்கு நவீன இலக்கியங்கள் பாடப் புத்தகங்களாய் அமைந்திருக்கின்றன.

இன்னும் …தமிழ்ச் சிறப்புப் பட்ட வகுப்புக்கு ஒரு முழுத் தாள் நவீன இலக்கியத்துக்கானதாய் இருப்பதைச் சொல்லவேண்டும். கலாநிதிப் பட்டப் படிப்பு வகுப்புக்குப்போல் சிறப்புத் தமிழ்ப் பட்டப் படிப்புக்கும் இலங்கைப் பலகலைக் கழகத்தில் ஒரு மாணவன் ஒரு பொருளை நவீன இலக்கியத்தில் தேர்ந்தெடுத்து ஆய்வு செய்திருக்கவேண்டும். இதன் முக்கியமான விளைவு என்னவென்றால், பல சிற்றிதழ்களையும், பல படைப்பாளிகளையும், பல ஆக்கங்களையும் தேடியெடுத்து தொகுத்து, ஒழுங்குபடுத்தி, சேகரமாக்கியுள்ளார்கள் பல்கலைக்கழத்திலே என்பதுதான்.
இன்னும் அத்தேடல்களுடன் ஒழுங்குபடுத்துதல்களும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

யாழ்.பல்கலைக் கழகத்தில் பதிவாளராய் இருந்த காரணத்தால் இந்த விவரங்களை உயர்ந்த பட்ச துல்லியத்துடன் என்னால் சொல்ல முடியும். இடைவெளி ஏற்பட்டுவிடாதபடி தமிழிலக்கிய வரலாற்றைப் பதிவுசெய்ய இது பெரிய வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறது என்றே நம்புகிறேன். தமிழ்நாட்டில் இத்தகைய நிலைமை இன்னும் ஏற்படவில்லையென்றே தெரிகிறது.


தேவகாந்தன்: உங்கள் எழுத்துக்கள் அவ்வாறு ஆய்வுக்கு எடுக்கப்பட்டுள்ளனவா?

செங்கைஆழியான்: ஆம். நான்கு தலைப்புகளில் என் எழுத்துக்களை இதுவரை ஆய்வு செய்திருக்கிறார்கள். 1. செங்கைஆழியான்: வாழ்வும் எழுத்தும் 2. செங்கைஆழியான் சிறுகதைகள் 3. செங்கைஆழியானின் பெண் பாத்திரங்கள் 4. காட்டாறு நாவல் முழுமையான ஆய்வுக்குப் போயிருக்கிறது.


தேவகாந்தன்: பேராசிரியர்கள் கா.சிவத்தம்பி, நா.சுப்பிரமணியன் போன்றோரிடமும் இதுகுறித்து உரையாடியிருக்கிறேன். நீங்களும் ஒரு படைப்பாளி என்கிற வகையில் என் கேள்விக்கு உங்களுடைய பதில் எவ்வாறு அமையுமென்பதை அறிய மிகவும் ஆவலாயிருக்கிறது. இப்போது பாருங்கள்;;;…ஆரம்ப காலம் தொட்டே அரசியல், சமூக, பொருளாதார நிலைமைகள் குறித்த மாற்றங்கள் வளர்ச்சிகளெல்லாம் இந்தியாவின் பிரதிபலிப்புகளாகவே அமைந்திருந்திருக்கின்றன. கலையும், இலக்கியமும் இதற்கு விதிவிலக்காயிருக்கவில்லை. பத்திரிகை, நாவல், சிறுகதை என்று எல்லாமே இலங்கையில் தமிழ்நாட்டு நிலைமைககளையே பிரதிபலித்தெழுந்தன என்று சொல்வதில் தப்பில்லை. அது இன்றுவரைகூட தொடர்வதாக ஒரு தோற்றம் இருக்கவே செய்கிறது. நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

செங்கைஆழியான்: நீங்கள் சொன்னதுபோல அரசியல் பொருளாதார சமூக மாற்றங்கள் இந்திய உபகண்டத்தின் பிரதிபலிப்பாக, பாதிப்பாகவே இங்கு ஏற்பட்டன என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரையும்கூட நவீன இலக்கியத்தின் காலம்வரையும் அவ்வாறு சொன்னால் தவறில்லை. ஆனால் பின்னாலே அப்படியில்;லை. ஈழத்து இலக்கியம் தனித்துவ அடையாளங்களுடன்தான் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. நிறைய புதுப்புது எழுத்தாளர்கள் ஈழத்திலே தோன்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களெல்லாம்ஈழத்து இலக்கிய பாரம்பரியத்தை அடுத்த காட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறவர்களாய்த்தான் இருக்கிறார்கள்.

நீங்கள் சொல்லியவிதமாக ஒருவேளை புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலே இருப்பதாகக் கொள்ளலாமென நினைக்கிறேன். அங்குள்ள எழுத்தாளர்கள்தான் தமிழகத்துப் பாணியைப் பின்பற்ற அல்லது அதன் பாதிப்பில் எழுத முயன்றுகொண்டிருக்கிறவர்கள். உங்களுடைய எழுத்தை அந்த மாதிரியானதெனச் சொல்லமுடியாது. அது ஈழத்து இலக்கியத்தின் தன்மைகளோடு இருப்பதாகவே எனக்குப் படுகிறது. இந்தியாவுக்கு அப்பால் புலம்பெயர்ந்தவர்களிடம்தான் அந்தப் பிரதிபலிபோ மாற்றமோ இருப்பதை நான் கவனித்து வருகிறேன்.


தேவகாந்தன்: தமிழகத்தில் சமீபத்தில் வெளியான நாவல்கள்பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

செங்கைஆழியான்: நிறைய நாவல்கள் இப்போது வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் உடனுக்குடன் வாசித்துவிடக்கூடிய வசதி வாய்ப்புகள் யாழ்ப்பாணத்தில் இல்லை. ‘வி~;ணுபுரம்’ வாசித்தேன். பலபேர் புரியவில்லை, விளக்கமில்லை என்றெல்லாம் சொன்னார்கள். வாசிப்பில் பெரிய சிரமம் இருக்கவில்லை எனக்கு. ஆனால் புதிதாக அது எதையும் சொன்னதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. எமது அத்வைத மரபில் இல்லாத எது அதில் இருக்கிறது? நல்ல நடையாலும், தேர்ந்த சொற்கள் மூலமும் நன்றாகக் கட்டப்பட்ட நாவல்தான் அது. அதன் செய்நேர்த்தி அற்புதம். அதேவேளை படைப்புரீதியாக அதைப் பாராட்ட என்னால் முடியவில்லை. தமிழ் நாவலின் கட்டமைப்பையும், மொழி நடையையும் ஒரு புதிய தளத்தில் வைத்து பரீட்சார்த்தம் செய்த நாவல் மட்டுமே அது.


தேவகாந்தன்: சுந்தரராமசாமியின் எழுத்துக்கள்பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

செங்கைஆழியான்: சுந்தர ராமசாமியின் எழுத்துகள் நிறைய வாசித்திருக்கிறேன். ‘ஒரு புளியமரத்தின் கதை’ அக்காலகட்டத்து தமிழிலக்கியத்தை கொஞ்சமேனும் முன்னகர்த்திய நாவல். பின்னால் ‘ஜே. ஜே. சில குறிப்புகள்’ வேறுவகையான எழுத்தில் வந்தது. ஆனாலும் அதன் பின் வந்த‘குழந்தைகள்-பெண்கள்-ஆண்கள்’ நாவல் அவரது நடையின் படிமுறையான வளர்ச்சியின் சிகரம்.


தேவகாந்தன்: யதார்த்த வகை படைப்புகளுக்கான மாதிரி நடையென்று இந்த நடையைச் சொல்லலாம். ஆனால் ஒரு தர்க்கத்தைப் புரியவும், தத்துவத் தளத்தில் விசாரிப்புக்களை மேற்கொள்ளவும்கூட இந்த நடையால் முடியும். ஒவ்வொரு சொல்லும் செதுக்கி வைத்த மாதிரி அவரது நாவல்களில் அமைவு பெற்றிருக்கும், இல்லையா?

செங்கைஆழியான்: நிச்சயமாக. புதியவகை எழுத்துக்கள் பரவலாக உருவாகி வருகின்றன. அவற்றுள் இது ஒன்று. வாசிப்புக்கும், சிரமமற்ற புரிதலுக்கம் இந்த நடை மிக்க வசதியானது. ஈழத்தில் பரவலான படைப்பாக்க முயற்சிகள் இலக்கியத்துக்காகத் தெரிந்தெடுத்த ஒருஇடைநிலை நடையிலேயே நடைபெற்று வருகின்றன என்று சொல்லவேண்டும். என் நிலைப்பாடும் இதுதான். மக்களை இலக்கியம் சென்றடைவது மிக முக்கியமானது. வாசிக்கப்படாவிட்டால் எழுதுவதில் அர்த்தமில்லை. அதேவேளை இன்னொன்றையும் நான் தவறாது சொல்லவேண்டும். எழுத்துகளால் பெரிய சமூக, அரசியல் மாற்றங்களேதும் இதுவரை காலத்தில் நிகழ்ந்ததாகச் சொல்ல முடியாது. அதாவது…எழுத்தினால் புரட்சியென்று எதுவும் ஏற்பட்டதில்லை. ரசிப்பும், புரிதல் திறனுமுள்ள ஒரு தளத்தினருக்கானதே எழுத்து.


தேவகாந்தன்: சரி, விட்டுவந்த வி~யத்துக்கு வருவோம். வி~;ணுபுரம் தவிர உங்களுக்குப் பிடித்த வேறு படைப்புகள் என்னென்ன?

செங்கைஆழியான்: தோப்பில் முகம்மது மீரானின் ‘துறைமுகம்’ நாவல் எனக்குப் பிடிக்கும். அடுத்ததாக ராஜம் கிரு~;ணனின் ‘அலைவாய்க் கரையில்’. இந்த இரண்டையும் காரணத்தோடுதான் சொல்கிறேன். ‘அலைவாய்க் கரையில்’ நாவலில் படைப்பாளி சார்ந்திராத களத்தில் கதை விரியும். கள ஆய்வு நிகழ்த்த கடலோரம் சென்று, அங்குள்ள மக்களோடு மக்களாய்ப் பழகி மிகுந்த ஈடுபாட்டோடு இந்த நாவல் எழுதப்பட்டிருக்கும். தன் அனுபவத்தில் அறியாத ஒரு களம்பற்றி எழுத வருகிற படைப்பாளிக்கு இந்தளவு முயற்சிகள் அவசியம். ஆனால் ‘துறைமுகம்’ நாவலோ அந்தக் களத்தில், அந்தச் சமூகத்தில் வாழ்ந்த ஓர் எழுத்தாளனின் படைப்பு. ‘அலைவாய்க் கரையில்’ காண்கின்ற குறையும்,‘துறைமுக’த்திலிருக்கிற நிறையும் இதுதான்.


தேவகாந்தன்: இவையும் யதார்த்த வகைப் படைப்பாக்கத்துக்குரிய நடையிலேயே வந்திருக்கின்றன.

செங்கைஆழியான்: கல்கியின் எழுத்துக்களை இலக்கியமாய் இப்போது அங்கீகரிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். அதுபோல‘கடல்புறா’வும்,‘வேங்கையின் மைந்த’னும், நா.பார்த்தசாரதியின் எழுத்துக்களும்கூட காலதாமதமாகவேனும் அங்கீகரிக்கப்படும். ஏனெனில் அவை பலபேரின் யோசிப்புக்கும் சிந்தனைக்கும் காரணமாய் இருந்திருக்கின்றன. வெகுஜன மட்டத்தில் வாசிப்புச் சுகமும், யோசிப்புக்கு உந்துதலும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்த அத்தகைய எழுத்துக்களை ஒதுக்கி விடுவது எந்த வகையிலும் நியாயமில்லை என்றே எனக்குச் சொல்லத் தோன்றுகிறது.


தேவகாந்தன்: இப்போது ஈழத்தில் விமர்சன தளத்தில் ஏற்பட்டுவரும் ஒருவகை மாற்றத்தை இது குறிப்பதாகக் கொள்ளலாமா?

செங்கைஆழியான்: நிச்சயமாக அப்படித்தான்.


தேவகாந்தன்: மறுமலர்ச்சி இதழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்பு உங்களுக்கு எப்படியான அனுபவத்தைத் தந்தது?

செங்கைஆழியான்: அதுபோல சிரித்திரன் இதழ்த் தொகுப்பும் வெளிவந்திருக்கிறது. ஈழகேசரி,ஈழநாடு, சுதந்திரன் போன்ற இதழ்களில் வெளிவந்த சிறுகதைகளையும் தொகுக்க முனைந்துகொண்டிருக்கிறேன். கடந்த சில காலமாய் நான் இவைகளுக்காக வாசித்த சிறுகதைகளின் எண்ணிக்கையே ஆயிரத்துக்கு மேலாக வரும். ஈழத்துச் சிறுகதைகளின் விஸ்தீரணம் மட்டுமில்லை, ஆழமும் இப்போதுதான் தெரிகிறது.

முப்பதுகளிலே ஈழத்தில் அருமையான சிறுகதைகளை எழுதிய பாணன் போன்றவர்கள் என்னைப் பிரமிக்கவே வைத்துள்ளனர். சிறுதைக்கான உருவ, உள்ளடக்க, உத்திகளுடன் அவை நேர்த்தியாக இருக்கின்றன. ஈழம் இலக்கிய வகைகளில் தமிழகத்தைப் பின்பற்றுவதான ஒரு தோற்றம் இருப்பதாக முன்பு சொன்னீர்கள். எனக்க அவை இரண்டும் தத்தம் தனிப் பதையில் செல்வதாகத் தெரிகிறது. யாழ். பல்கலைக் கழகத்தில் பணியாற்றிய காலங்கள் எனக்கு இத்துறையில் ஆழ்ந்து ஆழ்ந்து செல்ல வசதியாக இருந்தன. இதில் என்போல் ஆழ, அகலச் சென்றவர்கள் வேறுபேர் இல்லையென்றுகூடச் சொல்லலாம். அந்தத் துணிவில் இந்தக் கருத்தைக் கூறுகிறேன்,சற்று வற்புறுத்தலாகவே. அச்சு சாதன வசதிக் குறைவு காரணமாய் ஒரு பின்னடைவு இருந்தாலும், அது பரப்பளவைப் பாதித்ததே தவிர, தரத்தைப் பாதிக்கவேயில்லை.

இந்த தேடல் காலத்தில் நான் கண்டடைந்த ஒரு சிறந்த படைப்பாளிதான் முனியப்பதாசன். இளமையிலேயே காலமாகிவிட்ட இப்படைப்பாளியின் இருபது கதைகளே மொத்தத்தில் வெளிவந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. இவற்றில் பதினான்கு கதைகளைத் தேடி எடுத்துவிட்டேன். மீதி ஆறு கதைகளும் அகப்பட்டதும் தொகுப்பாக வெளியிடுகிற திட்டம். அது வெளிவந்தால்,ஈழத்தின் சிறுகதை வளத்தினை திரட்டிக் காட்டுவதாக அமையக் கூடும். உலகத் தரத்துக்கு இணையான சிறுகதைகள் அவருடையவை. விரைவில் என் முயற்சி ஈடேறும் என்று நம்புகிறேன். ஏழு வாரங்கள் மட்டுமே வெளிவந்து இடையில் நிறுத்தப்பட்ட இந்த அற்புதமான படைப்பாளியின் நாவலொன்றும் இருக்கிறது. ‘கேட்டிருப்பாய் காற்றே’ என்ற தலைப்பிலான அந்தக் குறை நாவல்,ஈழநாடு பத்திரிகையில் வெளிவந்தது. ஒருவகையில் முனியப்பதாசன் என்ற படைப்பாளி பரவலாகத் தெரியவர ‘ஈழநாடு’ நிர்வாக ஆசிரியர் கே.பி.ஹரன் ஒரு காரணமாயிருந்தார் என்பதை இந்தச் சமயத்தில் குறிப்பிடவேண்டும்.


தேவகாந்தன்: புவியியல் ரீதியிலான ஆய்வுகளின் மூலம் சரித்திரத்தை அணுகி, அதிலிருந்து புனைவு பெற்றனவாக உங்களின் சில படைப்புகளைச் சொல்லமுடியும். ஊதாரணமாக ‘பழைய வானத்தின் கீழே’ என்ற குறுநாவல். இன்னொன்று ‘ஜன்ம பூமி’ நாவல். குறுநாவல் ஈழத்தின் புராதன வரலாறு, பூகோள நிலைமைகளை அடிப்படையாய்க் கொண்டு எழுந்திருக்கிது என்றும், நாவலோ சமகால அரசியல் பிரச்னைகளுக்கான மூலத்தை புவியியல் சார்ந்து தேடுகிற முயற்சியில் பிறந்திருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம். இல்லையா?

செங்கைஆழியான்: நிச்சயமாக. ‘பழைய வானத்தின் கீழே’ குறுநாவல் புவியியல் ஆதாரங்களைக்கொண்டு வரலாற்றை அணுகியதன் விளைவு. தாய்வழிச் சமூக அமைப்பு நிலவிய காலத்தில் கதை நிகழ்கிறது. சுமார் 500000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட காலக் களம். இந்தியாவிலிருந்து கால்நடையாக-தரைமார்க்கமாக- இலங்கை வருகிற நகுலி என்கிற பெண்ணுக்கும், கூட பயணிப்போருக்கும் ஏற்படுகிற அனுபவங்களே இதில் கதையாக வருகிறது.
குவேனி நாவல் இதன் அடுத்த கட்டம். ‘ஜன்மபூமி’ சமகாலக் கதையெனினும், அதிலும் புவிசார் நிலைமைகள் ஒரு சக்தியாக தொழிற்படுவதை அது விளக்குகிறது. கல்லோயா குடியேற்றத் திட்டமென்கிற பாரிய ஒரு குடியேற்றத் திட்டத்தை ஆரம்பிக்கிறது அரசு. நிறைய வசதிகள் செய்து கொடுக்கப்பட்டு சிங்கள மக்கள் அங்கே குடியேற்றப்படுகிறார்கள். அதுபோல காட்டுவாசி இனத்தவரையும், மலைவாழ் பழங்குடியினரையும் அது அங்கே குடியேற்றிவிட முயற்சிக்கிறது. பலரும் வசதிகளில் மயங்கி தம் பூர்வீக நிலத்தைவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். சிலர் போக மறுத்து தன் ஜன்ம பூமியையே ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைத்தான் ‘ஜன்ம பூமி’ நாவல் கதையாய்ச் சொல்கிறது.


தேவகாந்தன்: ‘ஜன்ம பூமி’யை அது வெளிவந்த உடனேயே வாசிக்கிற வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. கட்டிறுக்கமான நடையும், இறுகிய கதைப் போக்குமுள்ளதாக உங்கள் நாவல்களில்  ஜன்மபூமியைத்தான் சொல்ல முடியும். 1992இல் அது வெளிவந்ததென்று ஞாபகம். அது போகட்டும். இலங்கை முற்போக்கு இலக்கிய இயக்க காலத்தில் உங்கள் நிலைப்பாடு உடன்பாடாக இருக்கவில்லைப்போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

செங்கைஆழியான்: மெய்தான். ஆனாலும் ஆரம்பத்தில் உடன்பாடாகத்தான் இருந்தது. பின்னால் கட்சிக் கொள்கைகள் உட்பிரவேசித்து ஆதிக்கம் பெறத் துவங்க, நான் ஒதுங்கியது தவிர்க்க இயலாததாயிற்று. அப்போதும் வேறு சில எழுத்தாளர்களைப்போல அதன் எதிர்நிலையை நான் எடுக்கவில்லை. மக்களுக்கான இலக்கியம் என்ற கருத்தில் நம்பிக்;கையுள்ளவன் நான். இன்றும் இதுவே என் கருத்தாக இருக்கிறது. அதனால் … ஒரு இடைநிலையை எடுத்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.


தேவகாந்தன்: இப்போதைய உங்கள் எழுத்து முயற்சி என்ன?

செங்கைஆழியான்: யுத்த நிலைமை ஒருவகையில் எழுத்துக்கு குந்தகம் செய்கிறதென்றே நம்புகிறேன். அதாவது… பிரசுர ரீதியாக. ஏற்கனவே ‘குந்தியிருக்க ஒரு குடிநிலம்’ என்ற நாவலை எழுதி முடித்திருக்கின்றேன். ‘வானும் கனல் சொரியும்’ என்ற நாவலும் எழுதி முடிந்திருக்கிறது. ‘போரே நீ போ’ என்பதும் எழுதி முடிந்து பல மாதங்களாகியும் வெளிவராது இருக்கின்ற ஒரு நாவல்தான். இவற்றை வெளியிட சூழ்நிலை சரியில்லை. யாரையும் பகைத்துக்கொள்ள முடியாது. சமாதான காலமொன்று வரும். அப்போது இவையெல்லாம் வெளிவரும். அந்தக் காலத்துக்கான காத்திருப்புத்தான் இப்போது. வேறென்ன சொல்ல?

(நிறைந்தது)

(இது அம்பலம்.காமில் வெளியான சரியான திகதி, திகதி தெரியவில்லை. சரியாகச் சொல்லக்கூடியது இது நா.சுப்பிரமணியனின் யாழ்மணம் நேர்காணலுக்கு முன்னால் எடுக்கப்பட்டது. குமுதம்.காமுக்கு முன்னான காலம். ஆண்டளவாகச் சொன்னால் 1998-9 ஆக இருக்கலாம்- தேவகாந்தன்)

Monday, November 17, 2014

இலக்கியச் சந்திப்பு:1

இலக்கியச் சந்திப்பு:

பேராசிரியர் நா.சுப்பிரமணியன்
தமிழ்த் துறை,
யாழ். பல்கலைக் கழகம்

சந்திப்பு: தேவகாந்தன்

(இலங்கை முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் 1942இல் பிறந்த பேராசிரியர் நா.சுப்பிரமணியன் பல்கலைக் கழக கற்பித்தல் துறையில் சுமார் முப்பதாண்டுகள் அனுபவம் வாய்ந்தவர். தற்பொழுது யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த் துறைப் பேராசிரியராக இருக்கிறார். ‘இந்தியச் சிந்தனை மரபு’ என்கிற புகழ்மிக்க தமிழ்நூலின் இணை ஆசிரியர்களில் ஒருவர். அண்மையில் சென்னை வந்திருந்த சமயத்தில் இவ்விலக்கியச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது.)


தேவகாந்தன்: சுமார் இருபதாண்டுக் கால யுத்த நிகழ்களமான இலங்கையில், குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில், இலக்கிய வாசிப்பின் நிலைமை எவ்வாறு இருக்கிறது?

நா.சுப்பிரமணியன்:இந்தக் கேள்விக்கு, யாழ்ப்பாணத்தைப் பொறுத்தவரை என்னால் துல்லியமான பதில் சொல்ல ஏலும். ஏனென்றால், யாழ்ப்பாணத்துச் சூழலோடு இக் காலகட்டத்தில் நான் மிகவும் நெருங்கிப் பழகியிருக்கிறேன். இலக்கியமும், இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்டதுமான வாசிப்பும் இக்காலத்தில் தக்க வளர்ச்சி பெற்றிருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன். பல்கலைக் கழகமும், இன்னும் வெளியே இலக்கியக் களம் போன்றவையும் இத் துறையில் சிறப்பான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளதாகச் சொல்லமுடியும்.

இதற்கு இன்னொரு முக்கியமான காரணம் அங்கே வெளிவந்துகொண்டிருக்கிற பத்திரிகைகளாகும். உதாரணமாக உதயன் போன்ற பத்திரிகைகளைச் சொல்லலாம். உதயன் பத்திரிகை ஞாயிறு தோறும் சஞ்சீவி என்கிற இலக்கிய இணைப்பை வெளியிட்டு வருகிறது. இது கவிதைக்கான பகுதியைக் கொண்டிருப்பினும் சகல படைப்பாக்கங்களினதும் களனாய் அமைவதால் தீவிர வாசிப்பின் பரப்பும் இதனால் அகலித்திருக்கிறது என்றே கூறவேண்டும். தமிழகத்தில் வெளியாகும் இதழ்களும் நூல்களும்கூட அங்கே அவை வெளிவந்த உடனேயே விற்பனைக்குக் கிடைத்துவிடுகின்றன. அவையனைத்தும் விற்பனையாகிவிடுவதுதான் அங்கேயுள்ள விசே~ம். இவையெல்லாம் அங்குள்ள வாசிப்புத் தரத்தை அகலப்படுத்தியும் ஆழப்படுத்தியும் வைத்துள்ளனவென்றே சொல்லவேண்டும்.


தேவகாந்தன்: படைப்பாக்க முயற்சிகள் தற்பொழுது அங்கே எவ்வாறான நிலைமையிலுள்ளன?

நா.சுப்பிரமணியன்: படைப்பாக்க முயற்சிகளைப் பொறுத்தவரை, ஏற்கனவே அங்கு படைப்பிலக்கித் துறையில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களான செங்கைஆழியான், கோகிலா மகேந்திரன், சாந்தன், சட்டநாதன் போன்றவர்கள் இன்னும் அங்கே எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். யாழ்ப்பாணத்தில் அவர்களுடைய படைப்புக்கள் வெளிவருவதற்கான பிரசுரக் களம் குறைவாக இருக்கிற காரணத்தினால், அவர்களின் படைப்புகள் அதிகமும் தாயகம், மற்றும் கொழும்புப் பத்திரிகைகளான தினகரன், வீரகேசரி, தினக்குரல் போன்றவற்றிலும் வெளிவருகின்றன.


தேவகாந்தன்: கவிதை, சிறுகதைத் துறையில் பெருமைப்படத் தக்க வளர்ச்சியை ஈழம் கொண்டிருந்ததென்று துணிந்து நாம் கூறமுடியும். ஏனைய துறைகளைப் பொறுத்தவரையில் அவ்வாறு கூறமுடியாதென்றே தோன்றுகிறது. இதற்கு தமிழகத்தைப்போல் அச்சாக்க வசதிகளை ஈழம் அடைந்திராததை ஒரு முக்கிய காரணியாகக் கொள்ளலாமா?

நா.சுப்பிரமணியன்: அப்படிக் கொள்ளமுடியுமென்று நான் கருதவில்லை. ஈழத்து இலக்கிய வரலாற்றைப் பொhறுத்தவரையில் ஐம்பது, அறுபதுகளில் கணேசலிங்கன், டானியல் போன்றவர்கள் தமிழகத்தில் தமது ஆக்கங்களை அச்சேற்றியது உண்டுதான். ஆனாலும் ஈழத்திலும் அப்போது பதிப்பாக்க முயற்சிகள் குறிப்பிடத் தகுந்தளவு செழுமையாக இருந்தன என்பதே உண்மையாகும். எழுத்தாளர் கூட்டுறவுப் பதிப்பகம் போன்ற நிறுவனமயப்பட்ட பதிப்பகங்க@டாக சிறுகதைத் தொகுப்புகள், நாவல்கள் போன்றவை அக்காலகட்டத்தில் வெளிவரவே செய்தன.

எழுபதாம் ஆண்டளவில் முக்கியமான நிகழ்வொன்று நடந்தது. ஈழத்து இலக்கிய விற்பனைக் களம் விரிந்தது.அந்த விற்பனைக் களம் விரிவதற்குக் காரணம் வீரகேசரி நிறுவனம். இது சுமார் எட்டு, பத்து ஆண்டுகளாக ஈழத்து இலக்கியத்தை வளர்க்குமொரு மய்யமாக இயங்கியது என்றுகூடச் சொல்லலாம். நூற்றுக்கணக்கான புதிய படைப்பாளிகள் இந் நிறுவனமூடாக வெளிவந்தனர். புதிய படைப்பாளிகள்போல் பிரபலமான படைப்பாளிகளின் படைப்புகளும் வீரகேசரிமூலம் வெளிவந்தன. பாலமனோகரனின் முதல் நாவலான ‘நிலக்கிளி’யை வெளியிட்டதும் இந்நிறுவனமேயாகும். செங்கைஆழியான், டானியல் போன்ற மூத்த படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்களும் இதன்மூலம் வெளிவந்திருக்கின்றன.

இப்படிப் பார்க்கிறபோது ஒரு பத்தாண்டுக் காலத்தில்- எழுபதாமாண்டு முதல் எண்பதாமாண்டுவரை- ஈழம் பிரசுர வசதிக்கு தமிழகத்தை நம்பியிருந்ததாகச் சொல்லமுடியாது. இக் காலகட்டத்தை ஈழத்து பிரசுரக் காலத்தின் உன்னத காலமென்றுகூட சொல்லலாம். யாழ்.இலக்கிய வட்டம், அரசு வெளியீடு போன்றனவும் இக்கால இலக்கியப் பரப்பை அகலிப்பித்தன. தமிழகத்துக்குச் சமமான, இலக்கியப் பதிப்புகள் இக்காலத்தில் ஈழத்தில் வெளிவந்தன என்று துணிந்து கூறலாம்.


தேவகாந்தன்: கடந்த பத்தாண்டுகளில் பிரசுர வசதிகள் அங்கே எவ்வாறு இருக்கின்றன? இதையொரு முக்கியமான அம்சமாக நாம் கருதலாம். ஏனெனில் பிரசுர வசதிகளுக்கும் படைப்பாக்க முயற்சிகளுக்கும் நேரடியான தொடர்பு உண்டு. அதனால்தான் 20ம் நூற்றாண்டின் இறுதித் தசாப்தத்தின் இந்தக் காலகட்டத்தில் அங்கே பிரசுரத் துறை எவ்வாறு இயங்கிற்றென்று நான் மீண்டும் கேட்பது.

நா.சுப்பிரமணியன்:இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதித் தசாப்தமான இதன் முதல் பாதியில்கூட பிரசுர வசதிகள் ஓரளவு இருந்ததாகவே சொல்லவேண்டும். நவீன தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் மிக அற்புதமான நூல்கள் அப்போது அச்சாகின. ‘வெளிச்சம்’ என்ற இதழ் வெளிவந்தது அந்தக் காலத்தில்தான். அரசியல் நிலைமையிலேற்பட்ட மாற்றம், பிற்பாதி பிரசுர நிலைமையை மாற்றிப் போட்டுவிட்டது. 1996இல் யாழ்ப்பாணம் அரச படைகள்வசம் வீழ்ந்த பின்னால் பிரசுரத்துறை சீணித்துப் போனதாகவே சொல்லவேண்டும். என்றாலும் கவிதைத் தொகுப்புகளும், சிறு அளவிலான சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் இக் காலத்தில் பிரசுரிக்கப்படுகின்றன. நாவல்போன்ற பெரிய பிரசுரங்களின் களமே பாதிக்கப்பட்டுள்ளதெனச் சொல்லக்கூடியதாயுள்ளது.


தேவகாந்தன்: நாவலிலக்கியத்தின் தோற்றம் இக் காலத்தில் அருகியிருப்பதன் காரணமாக இதைக் கொள்ளலாமா?

நா.சுப்பிரமணியன்: இதையும் ஒரு காரணமாகக் கொள்ளலாம். நாவலிலக்கியத்தின் தோற்றப்பாட்டிலுள்ள சில முக்கியமான அம்சங்களை நாம் கவனிக்கவேணும். நாவலென்பது கதை எழுதுவது அல்ல. ஒரு காலகட்டத்துச் சமுதாயத்தின் அடிப்படையான வரலாற்றோட்டத்தை இனங்கண்டு காட்டுவதே நாவலாகும். இந்தவகையில் பார்க்கப்போனால் தமிழகத்திலும் சரி,ஈழத்திலும் சரி நாவலிலக்கியத் துறை நன்கு வளர்ச்சியடைந்திருப்பதாகச் சொல்லவே முடியாது. சில நல்ல நாவலாசிரியர்கள் இருக்கிறார்களெனினும், பூரணமான நாவலிலக்கியம் உள்ளதாகச் சொல்ல முடியாது.

இது குறித்து யாழ்ப்பாணத்தை மய்யப்படுத்திச் சொல்வதாயிருந்தால், நாவல் எழுதுவதற்கான பொறுமை எழுத்தாளர்களிடத்தில் இல்லாதிருப்பதைச் சொல்லவேண்டும். விஷ யங்களை அவதானித்து, மூன்று நான்கு மாதங்கள் கவனத்தைக் குவித்திருந்து நாவல் எழுதுவதற்கான சூழ்நிலை யாழ்ப்பாணத்தில் இப்போது இல்லை.

உண்மையில் இலக்கிய ஆக்கமென்று வருகிறபோது தன்னை உடனடியாக வெளிப்படுத்தக்கூடிய துறை கவிதைத் துறையேயாகும். அடுத்து சிறுகதையைச் சொல்லலாம். இப்போதுள்ள யாழ்ப்பாணத்துப் படைப்பாளிகள் கவிதையாலும் சிறுகதையாலும் தம்மை வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கிறார்களெனினும் இவர்களுக்கு மூத்த தலைமுறையில் உள்ளவர்கள் இன்னும் நாவலாக்கத்தில் ஈடுபட்டேயுள்ளனர். ஆனாலும் கனதியான நாவல் தோன்றிற்றென்று சொல்லமுடியாதுதான்.
அதற்கான அனுபவ விரிவு ஏற்படுகிறபொழுது ஈழத்தில் கனதியான நாவல் தோன்ற முடியும். இன்று, காலை ஏழு மணியிலிருந்து மாலை நான்கு ஐந்து மணியோடு யாழ்ப்பாணத்தின் நாளியக்கம் முடிந்துபோகிறது. இவ்வாறு மூடுண்ட ஒரு தளத்தில் படைப்புக் களத்தை விரிப்பதும் சிரமமே. இது மாறிய காலகட்டம் அவ்வனுபவ விரிவினோடு சேர நாவலிலக்கியம் உறுதியாக அங்கே வளருமென நம்பிக்கையோடு சொல்லலாம்.


தேவகாந்தன்: யாழ்ப்பாணத்தில் கடந்த பத்தாண்டுகளில் (1990-2000) இடம்பெற்ற இலக்கிய, கலைச் செயற்பாடுகள் குறித்து…?

நா.சுப்பிரமணியன்: கடந்த பத்தாண்டுகளாக, அதாவது நீங்கள் குறித்த அந்தப் பத்தாண்டுக் காலகட்டத்தில், நான் யாழ்ப்பாணத்தில் வசித்திருக்கிறவகையில் இக் கேள்விக்கு விரிவாகவும் ஆழமாகவும் என்னால் பதில்சொல்ல முடியும். இக் காலகட்டத்தில் முக்கியமாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட உணர்வு போராட்டம் சார்ந்ததாகவே இருந்தது. இது தவிர்க்கமுடியாதபடிக்கு அக் காலகட்டத்து இலக்கியவகைகளுள் வெளிப்படவே செய்தது. கட்டுரை, சிறுகதை, உருவகக் கதை, கவிதை போன்றவற்றினூடாக இவ்வுணர்வு தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டது. நாவலிலக்கியம் இக் காலகட்டத்தில் அதிகமாய்த் தோன்றியதாய்ச் சொல்லமுடியாது. தோன்றிய சிலவும் யாழ்ப்பாணத்துக்கு வெளியிலேயே தோன்றின என்று சொல்லவேண்டும்.

இக்காலப் பகுதியில் போராட்ட இயக்கம் சாராது வந்த கலை இலக்கியப் பேரவையின் ‘தாயகம்’ மற்றும் டொமினிக் ஜீவாவின் ‘மல்லிகை’ போன்றவை போராட்டம் சாராத எழுத்துக்களுக்கான களங்களாய் அமைந்தன. போராட்ட இயக்கம் சார்ந்து வெளிவந்த படைப்புக்களுக்குக் களமாக ‘வெளிச்சம்’ என்ற இதழ் இருந்தது. பல கவிதை நூல்களும் வெளிவந்தன. யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்து கைலாசபதி அரங்கு பல நூல்களின் வெளியீட்டு விமர்சன அரங்காக இருந்தது. இது குறித்து ஆரியகுளத்தடியில் ஏற்படுத்தப்பட்ட அரங்கையும் தவறாது சொல்லவேண்டும். அடிக்கடி கருத்தரங்குகள் இங்கே நடாத்தப்பெற்றன.

நவீன இலக்கியங்கள் மட்டுமில்லை, யாழ்ப்பாணத்தில் தொன்றுதொட்டு இருந்து வருகிற பாரம்பரிய இலக்கியங்களான கம்பராமாயணம், கந்தபுராணம் போன்றவற்றுக்கு விளக்கவுரை நயவுரை கூறுதலும் இக் காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்தது. கம்பன் விழாக்கள் நடந்தன. கோயில்களிலே புராணக் கதைகளின் உபந்யாசங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன.

இக்காலத்தில் முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டியது, கிராமியக் கலையான கூத்து புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டு தெருமுனைகளிலிருந்து பல்கலைக் கழக அரங்குகள்வரை மேடையேற்றப்பட்டமையாகும். வன்னிப் பகுதியில் நிலவிய அரயாத்தை கதை மேடையேறியதை இதற்குதாரணமாகச் சொல்லலாம். வன்னிப் பகுதியில் யானையை அடக்கிய ஒரு பெண்ணின் கதை அது. அது‘மதயானையை அடக்கிய மாதரசி’ என்ற பெயரிலே யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் அரங்கேறியது. சமகாலத் தேவைக்கேற்ப பழைய கதைகளை மேடையேற்றியமைக்கு வேறு பல உதாரணங்களும் உண்டு.
இது 1995 வரை நிலவிய போக்கு என்றுதான் கூறவேண்டும். 1995ல் நிகழ்ந்த புலப்பெயர்வின் பின் அவர்கள் 1996ல் மீளச் சென்று தம் பிரதேசங்களில் குடியமர்ந்துவிட்டிருந்தாலும், அழிவுகளின் இசைவாக்கம்பெற்று மறுபடி படைப்பாக்கத்தில் ஈடுபட மேலும் இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.


தேவகாந்தன்:‘ஈழத்து தமிழ்நாவல் இலக்கியம்’ என்கிற முக்கியமான நூலொன்றைத் தந்திருப்பவர் நீங்கள். ‘இலக்கு’ என்கிற சிற்றிதழை நான் சென்னையில் நடத்திய காலத்தில் வெளியிட்ட டானியல் சிறப்பு மலருக்கு அவரின் படைப்புகள் குறித்த கட்டிறுக்கமான கட்டுரையொன்றை சுமார் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே எழுதியுள்ளீர்கள். அந்தவகையில், டானியலின் படைப்புக்களை அவ்வப்போது தலித் இலக்கியத்தோடு சம்பந்தப்படுத்தி பிரச்னைகள் தோன்றும் இக்காலத்தில் அவரின் படைப்புகள் குறித்தான உங்கள் அபிப்பிராயத்தை அதுபற்றிய தீவிர தேடலிலிருக்கும் வாசகர்களுக்காக இங்கே பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

நா.சுப்பிரமணியன்:ஈழத்து இலக்கியமென்று சொன்னதும் தமிழகத்தில் இருப்பவர்களுக்கு முதலில் ஞாபகம் வருகிற படைப்பாளிகளுள் முக்கியமானவர் டானியல்தான். அதற்குக் காரணம், டானியலின் எழுத்துக்கள் தமிழகத்தில் பிரசுரமாகியிருப்பது ஒன்று. மற்றது, டானியலின் எழுத்துக்கள் தலித் இலக்கித்தோடு சம்பந்தப்படுத்தப்பட்டுப் பேசப்படுவது. தலித் இலக்கியத்துக்கு டானியலின் நாவல்களையே பலர் ஆதாரமாகக் காட்டினர். இது இன்னொரு காரணம்.

டானியலின் எழுத்துக்களுக்கான முக்கியத்துவத்தை இரண்டாகப் பார்க்கலாம். தாழ்த்தப்பட்ட சமூகம் ஒன்று தன்னுடைய உரிமைகளைநோக்கி முன்னேறுகிற காலகட்டத்தில் அதனுடைய அனுபவங்கள் எடுத்துத் திரட்டித் தரப்படும். அதாவது அச் சமூகத்தின் எழுச்சி, அனுபவங்கள் பதிவுசெய்யப்படுகின்றன. டானியலின் நாவல்கள், அவ்வாறு பதிவான அனுபவங்களின் திரட்சியே ஆகும்.

இரண்டாவது, படைப்பிலக்கியமென்ற வகையிலே பார்க்கும்பொழுது ஏற்படுகிற முக்கியத்துவம். இலக்கியமென்பது அனுபவத்தின் பதிவு, அல்லது பண்பாட்டம்சங்களின் பதிவு என்றால் ஈழத்து இலக்கியத்திலே பண்பாட்டு அம்சங்களை மிகத் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்த படைப்புக்கள் டாலியலினுடையன.

யாழ்ப்பாணச் சமூகத்துக்கு பண்பாட்டு ரீதியாய் இரண்டு முகங்கள் இருப்பதாய்ச் சொல்லலாம். ஒரு முகம், சமயத் துறையில் ஈடுபாடுகொண்ட கந்தபுராணக் கலாசாரம். கோயில், கோயிலோடு ஒட்டிய விழாக்கள், புராணங்களுக்குப் பொருள் சொல்லல் என்று இப்படி வரும் பண்பாட்டை பண்டிதமணி கணபதிப்பிள்ளை தொடங்கி பலரும் சொல்வது கந்தபுராணக் கலாசாரமென்று. இது நாணயத்தின் ஒருபுறம் போன்றது. இதற்கு இன்னொரு பக்கம் இருக்கிறது. அது சமூகத்தின் ஆசாபாசத்தை அடக்கியிருக்கிற பக்கம். இது அதன் வாழ்க்கை வரலாறாகவே ஒருவகையில் இருக்கும். இந்த இரண்டாவது பக்கத்தை மேல்மட்டப் படைப்பாளிகளால் பெரும்பாலும் காட்டமுடியாமலே போய்விடுகிறது. அதைக் காட்டக்கூடிய ஆற்றல் கீழேயிருந்து வருகிற படைப்பாளியிடத்தில்தான் காணக்கூடியதாக இருக்கும். அந்தப் படைப்பாளியாக எங்களுக்குக் கிடைத்தது டானியல்.

அவ்வாறு கந்தபுராண கலாசார சமூகமென்று சொல்லப்படக்கூடியதாய் இருந்த மேல்சமூகத்தின் பல உள்விவகாரங்களையும் பல மட்டங்களில் நின்று டானியல் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார் எனலாம். இவரது நாவல்களிலுள்ள விரச அம்சம், அச் சமூகத்தின் காட்டப்படக்கூடாத விடயங்களும் காட்டப்படுவதாகும். இன்னொரு வகையில் இதையே டானியலின் நாவல்களது விசே~ அம்சமாகவும் சொல்லலாம். அதனால்தான், யாழ்ப்பாண சமூகத்தின் பண்பாட்டு வரலாற்றை டானியலின் நாவல்களை வைத்துக்கொண்டு மிகச் சுலபமாகச் சொல்லிவிடலாமென்று சொல்லப்படுகிறது. டானியலின் நாவல்கள் இவ்வாறு இருப்பதனால், கதாசிரியன் என்ற வட்டத்தைத் தாண்டி டானியலை ஒரு பண்பாட்டு ஆய்வாளன் என்பதாகவே முதலில் கொள்ளமுடிகிறது.

பஞ்சமர் பிரச்னைகளைப்பற்றி எழுதிய செ.கணேசலிங்கள் போன்றவர்கள் 50கள் 60களின் பிரச்னைகளையே நாவலாக்கினர். ஆனால் டானியல் 1890ம் ஆண்டளாவிய காலக் களங்களின் கதைகளைப் பதிவுசெய்தார். ஏறக்குறைய எழுபது ஆண்டுகள்கொண்ட நான்கு தலைமுறைகளின் வரலாறு ‘அடிமைகள்’ நாவலில் சொல்லப்படுகிறது.

எனக்கு இப்போது மலையாள எழுத்தாளர் கேசவதேவின்‘அண்டை வீட்டார்’ நாவல் ஞாபகம் வருகிறது. ‘அண்டை வீட்டார்’ நாவலும் நான்கு தலைமுறைகளைச் சொல்லும் நாவலாகும். சந்திர குடும்பம், சூரிய குடும்பம் என்ற இரண்டு குடும்பங்களின் பிரச்னையைச் சொல்லிப் படர்கிறது டானியலின் ‘அடிமைகள்’. இவ்வாறான நிலைமையில் டானியலை நாங்கள் ஒரு தலித் எழுத்தாளனாகப் பார்ப்பதில்லை. டானியல் ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாளன் என்றே பார்க்கிறோம். தண்ணீர், கானல், அடிமைகள் ஆகிய மூன்று நாவல்களிலும் யாழ்ப்பாணத்தின் நூறாண்டு வரலாறு பதிவாகியிருக்கிறது. இது முக்கியமானது.

டானியலின் ஆளுமைகளிலும் இரண்டு கூறுகள் உள்ளன. ஒன்று, கோபம். இது உயர்சாதிமீது ஏற்படுவதாகும். ஆரம்ப கால நாவலான ‘பஞ்சமர்’ உண்மையில் நாவலே அல்ல. நாவலுக்குரிய கலாம்சங்களை ஒதுக்கிவிட்டு டானியல் தன் கோபத்தைப் பதிவாக்கியுள்ள நூலென்றே அதைச் சொல்லவேண்டும். கானல், அடிமைகள் ஆகிய நாவல்களின் வெற்றிக்கு நிதானத்துடன் கோபமடங்கியவராய் டானியல் நூலாக்கத்தில் இறங்கியமையை ஒரு காரணமாகச் சொல்லலாம். டானியலை மீறிய ஒரு படைப்பாளியை ஈழத்துநாவல் இலக்கியத்தில் இன்றுவரை சொல்ல முடியாதிருப்பதின் காரணம் இதுவேயாகும். பல எழுத்தாளர்களும் வியாபாரார்த்தமாய் எழுதிக்கொண்டிருந்த வேளையில், டானியல் வியாபாரார்த்தத்தை ஒதுக்கி எழுதியவர். அவரது எழுத்தாண்மையை இதுவும் வற்புறுத்தும்.


தேவகாந்தன்: தலித் இலக்கியத்துக்கும் பஞ்சமர் இலக்கியத்துக்கும் இடையே வேறுபாடேனும் இருக்கின்றதா? இருந்தால் அவை என்னென்ன?

நா.சுப்பிரமணியன்: தலித் இலக்கியத்துக்கும் பஞசமர் இலக்கியத்துக்கும் இடையே மிகத் தெளிவான வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. தலித் இலக்கியம் தமிழகத்திலே பேசப்படவும், வளரவும் தொடங்கிய காலம் சுமாராக தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு என்று சொல்;லலாம். இக் காலகட்டத்தில் சுபமங்களா இதழ் கன்னட, மராட்டிய தலித் இலக்கியம்பற்றிய கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்துப் போட்டது. தலித் இலக்கியமென்ற சொல்லாடலே இக் காலப்பகுதியில் எழுந்ததுதான்.

ஆனால் டானியலின் எழுத்துக்கள் எழுபதுகளிலேயே ஆரம்பித்துவிட்டன. ‘பஞ்சமர்’ 1972இல் வெளிவந்தது. தாழ்த்தப்பட்டோர்பற்றிய நாவல்கள் கணேசலிங்கன் போன்றவர்களால் அறுபதுகளிலேயே முன்னெடுக்கப்பட்டு விட்டன. 1962ல் செ.க.வின் ‘நீண்ட பயண’மும், 65இல் ‘சடங்கு’வும், பிறகு 68இல் ‘போர்க்கோலம்’ நாவலும் வருகின்றன. இவை யாவும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டம் சம்பந்தப்பட்ட நாவல்களே. ஆனாலும் பஞ்சமர் நாவல்களென்று இவற்றை நாம் குறிப்பதில்லை. 72க்கும் 86க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில்தான் டானியலின் தொடர் நாவல்கள் வருகின்றன. முதலில் பஞ்சமரும், பின்னர் பஞ்சமரின் இரண்டாம் பாகமும், பிறகு ‘கோவிந்தன்’,‘அடிமைகள்’,‘கானல்’,‘தண்ணீர்’,‘பஞ்சகோணங்க’ளும் வெளிவந்தன.

ஆனால் தொண்ணூறுகளில் பரவலாகப் பேசப்பட்டு வந்த தலித் இலக்கியத்தின் முன்னோடியாக டானியலின் நாவல்களை சிலர் இங்கே குறிப்பிடத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். ஆனால் டானியலுக்கும் முன்பே இங்கே தலித் இலக்கிய முயற்சிகள் இருந்திருக்கின்றன. செல்வராஜின் ‘மலரும் சருகும்’, சின்னப்ப பாரதியின் ‘தாகம்’ போன்ற நாவல்கள் இவ்வகையான நாவல்களே. இவை இங்கே ஏன் பேசப்படுவதில்லையென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இவை மார்க்சீயக் கண்ணோட்டத்திலான படைப்புகளென்ற வகைப்பாட்டுள் அடங்கியதால் அவ்வாறு ஒதுக்கப்பட்டனவாகவும் இருக்கலாம்.

இப்போது கேள்வி என்னவென்றால் தலித் இலக்கியத்துக்கும், பஞ்சமர் இலக்கியத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு குறித்தது. இவை இரண்டுமே தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைப்பற்றியும், அவர்களது போராட்டங்கள்பற்றியுமே பேசினாலும் இவையிரண்டும் எங்களைப் பொறுத்தவரை வேறானவையே. பஞ்சமர் இலக்கியத்தின் நோக்கம் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகமானது சகல உரிமைகளையும் பெற்று ஏனைய சமூகங்களைப்போல் முன்னேறுவதேயாகும். பஞ்சமர் இலக்கியம் மேல்சாதிக்காரரின் அனுதாபத்தையும், உதவிகளையும், ஆலோசனைகளையும் பெற்றுக்கூட முன்னேறுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டது. உயர்சாதியான்கூட பஞ்சப்பட்டுவிட்டால் பஞ்சமன் என்றே பஞ்சமர் இலக்கியம் சொல்லும்.

 செ.க. போன்றவர்கள் சாதி வரையறைக்குள் இறுக்கமாகநிற்க, அதைத் தாண்டி பஞ்சப்பட்டவர் எல்லோருமே பஞ்சமர்கள்தான் என்ற விரிந்த வட்டத்துள் இலக்கியம் செய்தவர் டானியல். இதற்கு தத்துவார்த்தத் தளமொன்று ஒன்று இல்லை. ஆனால் தலித் இலக்கியத்துக்கு அது உண்டு. உயர்சாதியாரின் அறம், ஒழுக்கம், பண்பாடு சகலவற்றையும் தம்மைப் பிணைத்து வைத்திருந்த நுகத்தடியாய் ஒதுக்கும் தலித்தியம். தாங்கள் தாங்களாகவே, தங்களுக்கான தங்களின் வாழ்முறைகளோடும் நம்பிக்கைகளோடும் வாழவேண்டுமென்பது அதன் பிரதான கோசம்.


தேவகாந்தன்: இன்று பலராலும் பரவலாகப் பேசப்படும் புகலிட இலக்கியம் அல்லது புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம்பற்றிய வரையறுப்புகள், அதன் எதிர்காலம்பற்றி உங்களது அபிப்பிராயம் என்ன?

நா.சுப்பிரமணியன்: புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியமென்பது இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்றோரால் படைக்கப்பட்ட இலக்கியமென்று சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். கடந்த பத்தாண்டுகளாகவே இவ்விலக்கியம்பற்றிய பிரஸ்தாபம் வலுத்திருப்பினும்,ஈழத் தமிழரின் புலப்பெயர்வு எண்பதுகளின் முதலாம் காலிலேயே தொடங்கிவிட்டது. இதையும் பல கூறுகளாகப் பகுத்துப் பார்க்க முடியும்.

தமிழகத்திலிருந்தும் காலத்துக்குக் காலம் பலர் வெளிநாடுகளில் சென்று குடியேறி வாழ்ந்துவந்தாலும் புலம்பெயர்ந்தோர் என்கிற இந்தக் கருத்தோட்டச் சொல் பாவிக்படவில்லை. இலங்கையிலிருந்தும் பலமுறை இக் குடிபெயர்வு வேறுவேறு காரணங்களால் நிகழ்ந்துள்ளது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இதன் முதல் அலை அடித்ததாகச் சொல்லலாம். மலேசியாவுக்கு கல்வி வசதி பெற்றிருந்த பல இலங்கைத் தமிழர் குடிபெயர்ந்து போயினர். எழுபதுகளில் மத்திய கிழக்கு செல்லும் இரண்டாவது வேட்கை அலை அடித்தது. இவற்றைப் புலப்பெயர்வோடு இணைத்துப்பார்க்க முடியாது. 1983க்குப் பின்னர் ஏற்பட்டதையே புலப்பெயர்வு என்ற சொல்மூலம் நாம் சுட்டுகின்றோம். அ.முத்துலிங்கம், ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம் போன்றவர்கள் இந்த அலைக்கு முன்னே சென்றவர்கள். சேரன், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் போன்றோர் இதன் ஆரம்ப காலத்தவர்கள். வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு எறிந்ததுபோல் இப் புலப்பெயர்வுகள் இருந்தன. இதில் சென்றவர்கள் பலரும் சாதாரண மக்கள். போதுமான எழுத்தறிவோ, பிறமொழி அறிவோ இவர்கள் பெற்றிருக்கவில்லை. இவர்களிடையே இருந்து உருவான படைப்பாளிகளே புலம்பெயர் படைப்பாளிகள்.


தேவகாந்தன்: இப் புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் தன்மைபற்றி…

நா.சுப்பிரமணியன்: புலம்;பெயர் இலக்கியம் பல்வேறு காலகட்டங்களாய் வரும். முதலாவது காலகட்டத்தில் அகதியாய் பல்வேறு நாடுகளுக்கும் செல்வோரின் மன அவலத்தின் பதிவுகள் நிகழ்ந்ததாய்ச் சொல்லலாம். இவை இனக்கொடுமைச் சூழலைப் பிரதானமாய் வர்ணித்தன. இரண்டாவது கட்ட இலக்கியம் புலம்பெயர் நாடுகளுக்குச் செல்வதில் ஏற்பட்ட கஷ்டங்களைக் கூறியது. பிரயாண அனுபவங்களைக் கூறிற்றென்று சுருக்கமாகக் கூறலாம். இவ்வகைக் கதைகள் பொ.கருணாகரமூர்த்தி போன்றோரால் சிறப்பாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ளோரின் தாயகம்பற்றிய நினைவுகளை மூன்றாவது கட்ட இலக்கியமாகச் சொல்லலாம். அகதி அனுபவங்களையும் இது சொல்லும். அந்நிய சூழல்சார் குறித்தும் இக் காலகட்ட இலக்கியம் அழுத்தம் காட்டும்.

கவிஞர் கந்தவனத்தின் கதைகள் சில இவ்வகைக்குரிய சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். தலைமுறை இடைவெளியிலுள்ள பண்பாட்டுச் சிக்கலையும் இவரின் சில சிறுகதைகள் தெளிவாகப் பேசுகின்றன. இவ்வனுபவங்கள் ஈழத் தமிழிலக்கியத்துக்கு முற்றிலுமாய்ப் புதியன. ஈழத்திலக்கியத்தின் நீட்சியே எனினும் புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியத்துக்கு ஒரு புதிய கருத்துருவம் இதனாலேயே ஏற்பட்டது.

புதிதாகத் தோன்றியுள்ள ஒரு எழுத்துத் தலைமுறை தம்மை முந்திய தலைமுறையிலிருந்தும் விடுபட்டுள்ள சிந்தனை கொண்டதாய்ச் சொல்லுது. ஆனாலும் இதுபற்றி காலப்போக்கிலேதான் தெரிந்துகொள்ள முடியும். வரையறுப்புச் செய்யமுடியும்.


தேவகாந்தன்: ஈழத்திலக்கியத்தில்போல புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியத்திலும் முக்கியமான  அல்லது வீச்சுப்பெற்ற துறை கவிதையேயென்று சொல்லலாமா?

நா.சுப்பிரமணியன்: கண்டிப்பாக. எந்த மொழி இலக்கியத்திலும் இதுதான் நிலைமை. இலக்கியமென்பது சமூகப் பிரக்ஞையின் உணர்வு வெளிப்பாடு எனக்கொண்டால் அதன் உடனடிப் பதிவு எப்போதும் கவிதையாகவே இருக்குமெனக் கொள்ளலாம். அதுவே உணர்வின் நேரடி வெளிப்பாட்டுச் சாதனம். அடுத்ததாகவே சிறுகதை வருகின்றது. பின்னர் நாடகம். நாவல் அதற்கும் அடுத்ததாகத்தான் வரும்.


தேவகாந்தன்: ஈழத்துச் சிற்றிதழ்களில் முக்கியமான இதழ்களும் போக்குகளும் என்ன?

நா.சுப்பிரமணியன்: ஈழத்து நவீன இலக்கியத் தோற்றப்பாட்டுடனேயே சிற்றிதழ்களின் வரலாறும் இணைந்திருக்கிறது எனச் சொல்ல முடியும். அப்படிப் பார்த்தால் ‘மறுமலர்ச்ச’p இதழுடன் இலங்கையின் சிற்றிதழ்ச் சரித்திரம் தொடங்குகிறது. நாற்பதுகளின் மத்தியில் இது நிகழ்ந்தது. ‘ஈழகேசரி’ வந்துகொண்டிருக்கும்போதே தீவிர இலக்கியத்துக்காக வரதர், பஞ்சாட்சர சர்மா, சொக்கன், முருகானந்தன் போன்றவர்களால் இது ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இலங்கையின் மணிக்கொடியாக அது விளங்கியது என்று சொன்னாலும் தப்பில்லை. அதேயளவு ஆழமாகச் செய்யாவிட்டாலும் ஏறக்குறைய அதன் நோக்கங்களின் சமாந்தரத்தில் அது வெளிவந்தது.
மறுமலர்ச்சிக்கு அடுத்த கட்டத்தில் ஐம்பதுக்களின் இரண்டாம் பாதியில் வெளிவருகிறது சிற்பியின் ‘கலைச்செல்வி’. நவீன இலக்கியத்தோடு பாரம்பரிய இலக்கியங்களையும் அது முன்னெடுத்தது. அதற்குப் பிறகு திட்டவட்டமான தளத்தில் உருவான முக்கியமான இதழ் டொமினிக் ஜீவாவின் ‘மல்லிகை’ இதழ். இன்றுவரையும், சுமார் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக, இதழ் தொடர்ந்து வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறது. ஏறக்குறைய முந்நூறு இதழ்கள் வெளிவந்ததாய்க் கொள்ளலாம். அதற்குள் ஈழத்து முற்போக்கு இலக்கியத்தின் வரலாற்றையே காணமுடியும். விமர்சன யதார்த்தப் பண்பிலிருந்துகொண்டு அது நாட்டின் சகல முற்போக்கு, நவீன படைப்பாளிகளையும் ஒன்றிணைக்க முயன்றது. மல்லிகையின் இச் செல்வாக்கு இன்னொரு இடதுசாரி இதழின் தோற்றத்தக்கும் காலாகிறது. ‘தாயகம்’ என்ற பத்திரிகை தோன்றியது அப்போதுதான்.

இந்த இடதுசாரிப் பத்திரிகைகளின் எதிரணியின் குரலாக அ.யேசுராசாவின் ‘அலை’ தோன்றியது. கலாபூர்வமான அம்சங்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவேண்டுமென்று தோன்றிய இப் பத்திரிகையில் தமிழவன், சுந்தரராமசாமி போன்றோரும் கவனம் பெற்றனர். இந்த ‘அலை’யின் தொடர்ச்சியாக மகாஜனக் கல்லூரி மாணவர்களை மய்யப்படுத்தி வந்த ‘புதிசு’ என்ற இதழைச் சொல்லவேண்டும். சுமார் பத்து இதழ்கள் வெளிவந்தன. இதை ஒரு காலகட்டமாக, தொண்ணூறுக்கள் வரையான காலகட்டமாக, கொள்ளலாம்.

அடுத்த கட்டத்தில் ‘வெளிச்சம்’ என்ற இதழோடு ஈழத்தின் பிற பகுதிகள் சார்ந்த இதழ்களான ஒன்றிரண்டு இதழ்களையும் முக்கியமானவையாகக் குறிப்பிடலாம். முக்கியமான இதழாக ‘மூன்றாவது மனித’னைச் சொல்லலம். ஆழமான தீவிர இலக்கியப் பிரக்ஞையோடு இது வெளிவருகிறது. முன்பு வெளிவந்த சமர், திசை, சிரித்திரன் போன்றவையும் ஈழத்தின் குறிப்பிடத் தகுந்த முக்கியமான இதழ்களே.

இவை இலக்கியப் போக்குகளைப் பிரதிபலித்தன என்றும் சொல்லலாம். இவ்வகை இதழ்களால்தான் ஈழத்தின் காத்திரமான இலக்கியப் பயிற்சியும் வாசிப்பும் காபந்து செய்யப்பட்டு வந்துள்ளன என்று சொன்னாலும் தப்பில்லை.


தேவகாந்தன்: அண்மையில் கனடா போய் வந்திருக்கிறீர்கள். அங்குள்ள ஈழத் தமிழரின் வாழ்முறை எவ்வாறு இருக்கிறது?

நா.சுப்பிரமணியன்: அவர்களுக்குத் திறந்திருக்கிற உலகம் மிகப் பெரியது. அங்கே தங்கள் மத நம்பிக்கைகளோடும், பாரம்பரிய பழக்கவழக்கங்களோடும் அவர்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். குளிர் காலம்தான் அவர்களால் இன்னும் சகித்துப்போக முடியாத காலமாக இருக்கிறது. கவிஞர் ஜெயபாலன் சொன்னதுபோல் நகக் கண்களுள் ஊசியைச் சொருகியதுபோல அக் குளிர் அவர்களை இன்னும் வருத்துகிறது. மற்றும்படி வாழ்முறை, சிந்தனை, பழக்க வழக்கங்களில் பெரிய மாற்றமின்றி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

கனடாவில் ஏறக்குறைய ஒன்றரை லட்சம் ஈழத் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள். ஸ்கார்பரோ மய்ய இடமாக இருக்கிறது. கணையாழி இதழில் ஒருமுறை அ.முத்துலிங்கம் எழுதியதுபோல் ‘எல்லா ஊரிலும் தவளைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். போகிற இடமெல்லாம் கிணறுவெட்டிக் குடியிருப்பவர்கள் ஈழத் தமிழர்கள்தான்.’


தேவகாந்தன்: தமிழ்நாடு தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் பரிசு பெற்ற நூலான ‘இந்திய சிந்தனை மரபு’ என்ற நூலினை கௌசல்யா சுப்பிரமணியனுடன் இணைந்து எழுதியிருக்கிறீர்கள். இவ்வாறான ஒரு பாரிய திட்டத்தின் விதை எப்படி உங்களிடத்தில் விழுந்தது?

நா.சுப்பிரமணியன்:‘இந்திய சிந்தனை மரபு’பற்றிய சிந்தனை எழுபதுகளில் விழுந்ததாகும். பல்கலைக் கழகத்தில் விரிவுரையாளராக நான் பதவியேற்ற காலம்வரையில் நான் தத்துவத் துறையில் கைவைக்கவில்லை. அதன் பிறகு இந்து நாகரிகம் என்ற பாடத்தை பட்டப்படிப்பு மாணவர்களுக்கு நான் படிப்பிக்க ஆரம்பித்தபொழுது, அதுபற்றி கூடுதலாக விளக்கம் கேட்கும் மாணவர்களுக்கு விளங்கப்படுத்துவதற்காக வேதாந்தம், சித்தாந்தம் போன்றவற்றை நான் கற்கத் தொடங்கினேன். அதில் எனக்கு முதல் கிடைத்த புத்தகம் கி.லட்சுமண ஐயருடைய ‘இந்திய தத்துவ ஞானம்’. அதில் அவர் ஒவ்வொரு தத்துவத்தையும் தெளிவாக வகைப்படுத்தி வேறுபடுத்தி காட்டியிருக்கிறார். சைவம், வைணவம், ஆசீவகம் போன்ற சிந்தனை மரபுகளை மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தவேளையில் அச் சிந்தனைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு வரலாறு இருக்கிறதே, அதை யாரும் எமக்கு தொகுத்து அளிக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கம் எனக்குள் எழுந்தது. இந்த இடைவெளியை நானும், எனது மனைவி கௌசல்யா சுப்பிரமணியனும் அவதானித்ததின் விளைவே ‘இந்திய சிந்தனை மரபு’ தோற்றம் பெறுவதற்கான காரணம். அதை நாங்கள் தமிழகத்தில் இருந்தபோது ஊக்கப்படுத்தி எழுத்துவடிவமாக்க உதவியவர் சவுத் விஷன் பாலாஜி ஆவார்.


தேவகாந்தன்: இறுதிக் கேள்விக்கு இப்போது வந்திருக்கிறோம். அண்மையில் நீங்கள் வாசித்த, உங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய நூல் எது? அதன் விசே~ தன்மைகள் எவையாக இருந்தன?

நா.சுப்பிரமணியன்: கடந்த  நாற்பது ஐம்பது ஆண்டுகளாக இலக்கியத்தில் தீவிரமான ஈடுபாடு கொண்டிருக்கிற எனக்கு சமகால இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரையில் காண்டேகரின் ‘கிரௌஞ்ச வதம்’ ஒருகாலத்தில் சிறந்த நூலாக இருந்துவந்தது. அது ஒரு மகத்தான படைப்புத்தான். அறுபதுகளில் அதை வாசித்திருந்தேன். எழுபதுகளில் பல்கலைக் கழகத்தில் தொழிலார்த்தமாய் நுழைந்த காலத்தில் நீலபத்மநாதனின் ‘பள்ளிகொண்டபுரம்’ சிறந்த நாவலாக இருந்தது. பலமுறை அந்நாவலை நான் வாசித்துள்ளேன். இந்த இரண்டுக்கும் பிறகு படித்தவற்றுள் அண்மைக்காலத்தில் பிடித்தது எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் நாவலான ‘இரண்டாம் இடம்’.

ஒரு இலக்கிய வாசகனென்ற வகையில் என் விருப்பம் எப்போதும் இதயங்களைத் தரிசிப்பதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. எதுவிதமான கோட்பாடுகள், விருப்புவெறுப்புகளையும் கடந்து இத் தேடலே ஒரு வாசகனான என்னிடத்தில் இருந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே ஐராவதி கார்வேயின் ‘யுகாந்தா’வையும் நான் வாசித்திருக்கிறேன். இவையிரண்டுமே மகாபாரதத்துக்கான மறுவாசிப்புகளே. இன்று மறுவாசிப்பு என்கிற சிந்தனை நவீன இலக்கியத்திலே மிகச் செறிவாக நிலைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. பிரதியானது வாசிப்பவனின் சிந்தனை, அனுபவங்களுக்குத் தக்க அளவிலே புதுப்புது அர்த்தங்களைத் தந்துகொண்டிருக்கும் என்று சொல்வார்கள். வில்லிபுத்தூராரதும் வியாசரினதும் பார்வையைத் தாண்டி பாரதக் கதையானது ஒரு சமூகவியலாளனுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது என்பதுபோல, அல்லது மகாபாரதப் பாத்திரங்களே தங்கள் கதையைச் சொல்வதுபோல வருகிறபொழுது அதிலே ஒரு புதுச்சுவையும், புதுஅனுபவமும் ஏற்படுகின்றது.
கார்வேயின் ‘யுகாந்தா’வில் உள்ள விசே~ம் என்னவென்றால் மகாபாரதத்தின் உண்மைகளையும், தொன்மங்களையும் தெட்டத் தெளிவாகப் பிரித்து வைத்திருந்ததாகும். இவ்வளவும் பாரதத்திலே நடந்த கதை, ஏனையவை அதிலே தொன்மங்களாய் இணைக்கப்பட்ட கதைகள் என அது பிரித்துக் காட்;டியது.

இவ்வாறான கதைகளின் தொடர்ச்சியாகவே ‘இரண்டாம் இட’த்தை நான் பார்க்கிறேன். பீமனின் கண்ணோட்டத்தினூடாக, அவனுடைய அனுபவங்களினூடாக இக் கதை சொல்லப்படுகிறது. பீமனுடைய பார்வையினூடாக தருமரோ, குந்தியோ, திரௌபதியோ நமக்கு மகாபாரதக் கதையில் இதுவரை தோற்றம் பெற்றதுபோல் தோன்றமாட்டார்கள். சராசரி சமூக மாந்தராய், எல்லாவகையான பலஹீனங்களும் கொண்டவர்களாய் அவர்கள் நாவலிலே சித்திரிக்கப் பெற்றிருக்கிறார்கள். உண்மையில் சொல்லப்போனால் ஐவரைப் பெற்றெடுத்தவளாக…ஒரு ராஜமாதாவாக…இல்லாமல் தன் பிள்ளைகளின் சொத்துரிமையை மீட்டெடுக்கின்ற ராஜதந்திரியாகவே குந்திதேவி இதில் தோற்றம் பெறுகிறாள். ஒருவன் வென்றெடுத்த திரௌபதியை ஐவரும் மணம் புரியக் கூறுவதிலிருந்து, கடைசியில் தருமரை முடிசூட்ட வைப்பதுவரையில் கதையின் ஓட்டமும், கதைப் பின்னலும் அற்புதமாயிருக்கும். மறுவாசிப்புகளில் இருக்கும் முக்கிய தன்மைகளில் ஒன்று புனைவுகள் நீக்கப்படுதல். இரண்டாம் இடமும் சூதர்களின் புனைவு நீக்கி, கதையாக நிற்கவே முயற்சிக்கிறது.
இதைப் பார்க்கிறபோதுதான் தமிழிலே சிலப்பதிகாரத்தையோ, பெரியபுராணத்தையோ ஏன் நாம் இப்படி மறுவாசிப்புச் செய்யமுடியாது என்ற எண்ணம் எனக்குள் எழுகிறது. அதற்கான திடங்கள், சிந்தனைகள் கொண்ட தீவிர படைப்பாளிகள் ஈழப் படைப்புலகில் தோன்றவேண்டும் என்பதே என் பெருவிருப்பம்.

(முற்றும்)

09.11.2001, 09.18.2001, 09.25.2001 ஆகிய தேதிகளில் குமுதம்.காமின் யாழ்மணம் பகுதியில் தொடராக வந்த நேர்காணல் இது.)

Sunday, November 16, 2014

புலம்பெயர்ந்தோர் படைப்புக்கள்

தமிழ்ப் புனைகதைப் பரப்பில்
புலம்பெயர்ந்தோர் படைப்புக்கள்

இரு கவிதைத் தொகுப்புக்களை முன்வைத்து
ஒரு மாறுகொள் சிந்தனை


தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் மிக்க எதிர்ப்பார்ப்போடும் நம்பிக்கையோடும் கவனிக்கப்பட்ட புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம் என்கிற கருதுபொருள், ஏறக்குறைய பதினைந்து ஆண்டுகளின் பின்னரான இக் காலகட்டக் கணிப்பில் எந்தத் தளநிலையை அடைந்திருக்கிறது என்பதை ஒரு வரைகோட்டு விழுத்தலாக அமைத்துப் பார்க்கிறபோது, முன்பிருந்த எதிர்பார்ப்புகளும், நம்பிக்கைகளும் சறுக்கலடைந்து இருப்பதையே ஒருவரால் காணமுடியும். அதன் காரணங்களையும், காரணங்களின் பின்னணிகளையும் சுருக்கமாகவேனும் அலசுகின்ற தேவையிருக்கிறது.

தொண்ணூறுகளில் ஒரு நூலைத் தயாரிப்பதற்கான செலவை இந்திய ரூபாயில் வெளிநாட்டுப் பண மாற்றாகக் கணித்த நம் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு அது மிகவும் குறைவாகத் தென்பட்டதாயே கொள்ளக்கிடக்கிறது.  ஒரு நூலை எவராவது எழுதிவிட்டிருந்தால் அதன் அச்சாக்கத்துக்கு பெரிய தடையேதும் ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கவில்லை. அச்சாக்கமல்ல, எழுதுவதுதான் தேவையானதாக இருந்தது அன்றைய நிலையில். அதன்படி சிலபல நூல்களும் வெளிவந்தன. அவை வந்த சுவடுமில்;லாமல் மறைந்தன. ஆக நம்பிக்கை அளிப்பனவாக எழுந்தவை அவர்களது சிறுபத்திரிகை முயற்சிகளே. பிரான்ஸ் அதற்கான ஒரு முக்கிய கேந்திரமாக இருந்தது.

இந்த அலையோடு எழுதத் துவங்கிய கலாமோகன், ஷோபா சக்தி போன்றவர்கள இன்றும் பேசப்படுபவர்கள். புலம்பெயர்ந்தோரின் இலக்கிய ஊடகம் கவிதையாகவிருந்தும், புனைகதைத் துறைகளிலேயே சாதனைகள் நிகழ்ந்தன. ஓரிரு நூல்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லமுடியும். ஒன்று, ஷோபா சக்தியின் ‘கொரில்லா’. இன்னொன்று, விமல் குழந்தைவேலுவின் ‘வெள்ளாவி’. ஈழத்தில் மிக்க காத்திரத் தன்மைபெற்று கவிதையானது வீச்சுடன் நடக்கவாரம்பித்திருந்த வேளையில், புலம்பெயர் சூழலில் புனைகதையே முக்கிய படைப்பாக்க ஊடகமாக இருந்திருக்கிறது.

இதுவொன்றும் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட முயற்சிகளல்ல. இயல்பில் அமைந்தவை. துன்பியல் நாடகங்கள் மிக்க காத்திரத்துடன் மனத்தில் பதிந்துவிடுகின்றன. சேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களில் துன்பியல் நாடகங்களே மிக்க இலக்கிய நயம்பொருந்தியன என விமர்சகர்கள் கூறுவர். கவிதைக்கும் அது ஆதாரத்தளம்தான். மண் இழக்கும் சோகம், உற்றார் உறவினர் குடும்பங்களை மரணம் காவுகொள்ளும் சோகமென பல சோகங்கள் பாடு பொருளாக இருந்தன கவிதைக்கு. மண்ணை இழக்கும் சோகத்தை ஆரம்ப காலக் கவிதைகள் பாடுபொருளாய்க் கொண்டிருந்தமை இவ்வண்ணமே நிகழ்ந்தது. ‘எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று, எனது நிலம்! எனது நிலம்!’ என்ற சேரனின் கவிதை வரிகளில் ஒரு மகத்தான சோகத்தின் நிதர்சனம் இருக்கிறது.

ஆனால் புலம்பெயர்ந்து வந்ததன் பின்னால் இந்தச் சோகம் ஒரு அவதி பற்றியதாக மாறிவிடுகிறது. இந்த அவதி புலம்பெயர்ந்தோரின் வாழ்க்கைத் தளமாற்றத்தினால் விளைகிறது. நாடு மட்டுமில்லை, வீடும் விட்டு வந்தவர்கள் அவர்கள். வீடு எங்கேயும்தான் வாழ்க்கையின் ஆதாரம். வீடு இல்லாவிட்டாலும் வெப்ப வலய நாடுகளில் நடைபாதைகளில்கூட வாழ்ந்துவிடலாம்தான். கோயில் மடங்களில் படுத்தெழும்பிவிடலாம். ஆனால் தட்ப வலய நாடுகளில் நம் சமூகத்தவர்களுக்கு அது சாத்தியமாகாத ஒன்று. பிற சில சமூகத்தவர்கள் இன்றும் வீதிக்கரைகளில் வாழ்வு கழிப்பவராய் கனடாவிலேயே இருக்கிறார்கள். தொழில் புரிய முடியாதவர்களாய், பாலியல் தொழில் செய்பவர்களாய், வறுமைக்  கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்பவர்களாயுள்ள விளிம்பு நிலை மக்கள் இங்கும்தான் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் அரசு அக்கறை காட்டுகிறதுதான். ஆனாலும் போதுமானதில்லையென்பது அவர்களது நியாயம்.

தமிழர்களுக்கு இந்தமாதிரியெல்லாம் வாழ்ந்துவிட முடியாது. அவர்கள் வாழ்ந்து பார்த்தறியாத காலநிலை கொண்டதாயிருக்கிறது இந்த நாடு. இந்த வீடு என்பது தமிழர் வாழ்வில் மிக முக்கியமாய் அமைந்ததன் காரணம் இதுவேயாகும். இந்த வீடுபேறடைதலில் அமிழ்ந்துபோனது புலம்பெயர்ந்தோர் வாழ்க்கை. இப்போது அவர்களது வாழ்வு அவலத்திலல்ல, அவதியிலேயே மூழ்கிப்போய்க் கிடக்கிறது. இலக்கியம் மட்டுமில்லை, கலை கலாச்சார முயல்வுகளும்கூட ஒரு சரிவைச் சந்திக்கவே செய்திருக்கின்றன. இங்கே தமிழ்ச் சமூகத்தின் வாழ்நிலை கொண்டிருக்கும் இந்த அம்சம் முக்கியமானது. படைப்புக்கும் ரசனைக்குமான ஓய்வு இல்லாதிருக்கும் ஒரு சமூகம் என்னத்தை சாதித்துவிடப் போகிறது? இங்கே கவிதை சீரழிந்த கதை இதுதான். புனைவிலக்கியத்தின் வீச்சின்மைக்குமான வரலாறும் இதுவே.

புலம்பெயர் இலக்கியத்தின் மீதான சந்தேகம் முன்னரே கிளப்பப்பட்டது. இதுகுறித்து கறாரான கருத்துச் சொன்னவர்களில் முக்கியமானவர் தமிழகத்தில் ஜெயமோகன். ஈழத்தில் மு.பொன்னம்பலம். நான்கூட என் பல கட்டுரைகளிலும் புலம்பெயர் இலக்கியம் ஈழ இலக்கியத்தின் ஒரு துறையாக இனங்காணப்படுவதன் மூலமாகவே தன் வாழ்நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியுமென வற்புறுத்தியிருந்தேன். அது நான் கனடா வருவதற்கான காலத்துக்கு முன்னர். இப்போது அந்தக் கருத்து வலுப்பெறப் பெற்றுள்ளேன்.

இந்தப் புரிதல்களோடு குறிப்பிடத்தகுந்த இரண்டு கவிதை நூல்களை இப்போது நாம் வாசிப்புச் செய்யலாம். ஒன்று ஐரோப்பியப் புலத்திலிருந்து 2005 மார்கழியில் வெளிவந்த றஞ்சினியின் ‘றஞ்சினி கவிதைகள்’. மற்றது கனடாப் புலத்திலிருந்து வெளிவந்திருக்கும் செழியனின் ‘கடலைவிட்டுப் போன மீன் குஞ்சுகள்’. இது 2007 ஆடியில் வெளிவந்தது.

இரண்டும் வெவ்வேறு பாடுபொருள்களைப் பேசுபவை. றஞ்சினியின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் பெண்ணியம் சார்ந்தும், செழியனது பெரும்பாலும் போரின் அவலமும் பேசுபவை. இரண்டுமே ஓரளவில் தம் குடும்ப, சமூக தள நிலைமைகளை மீறி எழுந்தனவாகவே கொள்ளல்வேண்டும். அதற்கான அவர்களது அர்ப்பணிப்பு அதிகமானது என்பதை ஒருவரால் மிகச் சுலபமாக உணரமுடியும்.

செழியனை நான் நேரில் அறிவேன். அவரது கவிதைகளில் எனக்கு ஒரு ஆதர்~மே இருந்தது. 1980களில் கவிதையெழுத ஆரம்பித்தவர் செழியன். சிறுசிறு தொகுப்புகளாக அவரது கவிதைகள் வெளிவந்தபோது சிலவற்றைப் படித்துவிட்டு சில கிடைக்காமல் நான் கொண்ட வருத்தம் அதிகம். இப்போது அது ஒட்டுமொத்தமான தொகுப்பாக வெளிவந்திருக்கிற வேளையில் கவிதைகளை ரசனையோடு படிக்க முடிந்தது. றஞ்சினிபற்றி நிறைய நான் அறியேன். தொகுப்பாகு முன் அவரது சில கவிதைகளைப் பத்திரிகை, சஞ்சிகைகளில் வாசித்துக் கொண்ட பிரமிப்பில் நினைவில் நின்றவர். தொண்ணூறுகளில் கவிதையெழுத ஆரம்பித்ததாகக் கொள்ளலாம். இந்த வகைப்பாடு அவரது பாடுபொருளிலிருந்து நான் கொண்டதுதான்.

பெண்ணியம் என்பது ஒரு பெருந்துறை. அரசியல், சமூக, இலக்கியக் களங்களிலும், அவற்றின் செயற்பாட்டுப் புலத்திலும் கருத்துநிலை, சித்தாந்தப் பின்னணி கொண்டது. றஞ்சனியின் பெண்ணியம் பொதுப்புத்தி சார்ந்தது என்பது தெளிவாகவே கவிதைகளில் தெரிகிறது. மிக இறுக்கமான, இளக்கமான பெண்ணியச் சிந்தனைகள் உண்டு. முதலாளித்துவப் பெண்ணியச் சிந்தனைகளும், சோசலிச பெண்ணியச் சிந்தனைகளும் வௌ;வேறு பரிமாணம் கொண்டவை. வெகு ஜனநாயகப்பட்ட பெண்ணியச் சிந்தனையும், நுகர்வுக் கலாச்சார பெண்ணியச் சிந்தனையும்கூட வேறுவேறுபட்டவை. இவைபற்றிய றஞ்சினியின் தெளிவின்மை கவிதைகளூடு பரந்துபடக் காணக்கிடக்கின்றது. றஞ்சினி உண்மையான காதலுக்காக ஏங்குவதும், காதல் துரோகத்தில் அல்லது பெண்ணாய்த் தன்னை மதிக்காத ஆணாதிக்க மனோபாவத்தில் குமுறுவதும் அவரது பல கவிதைகளின் உள்ளுறையாகியிருக்கின்றன. அவரது வாழ்நிலையிலிருந்து இந்த நிலைப்பாடு தோன்றியதாகவே நாம் பார்க்கவேண்டும்.

எனினும் இது முதன்மையாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியதில்லைத்தான். கவிதையின் தரமே முக்கியம். அவர் சொல்லவந்த விடயம் கவிதையாகியிருக்கிறதா என்பதே பிரதானம்.

தொகுப்பின் பல படைப்புகளில் கவிதை இல்லை. இன்னும் பல சுமாரான படைப்புகளே. ஆனால் மீதிக் கவிதைகள் முக்கியமானவை. அவற்றில் ‘இனிய நண்பனுக்கு’, ‘தோற்ற மாயை’, ‘உன் தனிமை’, ‘விட்டுவிடுதலையாகி’, ‘கிருசாந்தி’, ‘என் ஜமெக்க காதலனுக்கு’, ‘காலம் மாற்றம் தலையிடி’ போன்றவை சிறந்த கவிதைகள். வீச்சோடும், அதற்கான மொழியோடும், தேவையான இடைவெளிகளையும்கொண்டு இவை. ‘இருப்பு’ கவிதை அற்புதனான வார்ப்பு. அது ஒரு பெண் என்பவள் யாரென்பதை மிகச் சிறந்த சிந்தனைத் திறனோடும், மிகச் சிறந்த மொழியினோடும் வெளிப்படுத்துகிறது. அது இது:

இருப்பு

எனது இயக்கம்
எனது ஆற்றல்
எனது சிந்தனை
எனது திறமை
அனைத்தும்  எனக்கே
இருக்கக் கூடியவை
இவற்றை யாரிடமாவது இருந்து பெற்றிருந்தால்
நான் பெண்ணாக இருக்க முடியாது
நீங்கள் உருவாக்கிய
பெண்மை
எனது அடையாளமல்ல
நான் பெண்
பிறக்கும்போதே.

செழியனின்  கவிதைகளது பொதுத்தன்மை மரணம், பிரிவு, தனிமையிரக்கம் ஆகியவையே. இவையே ஆரம்ப கால ஈழக் கவிதைகளின் பாடுபொருளாகவும் இருந்தன. அவ்வையின் கவிதைகளில் மண்ணும், உறவுகளின் பிரிவும் அற்புதமானவகையில் விழுந்திருக்கும். வன்னிப்புலம்பற்றிய வ.ஐ.ச.ஜெயபாலனின் கவிதைகள் கவிதையின் உச்சம் எடுப்பவை. ஆனால் செழியனின் கவிதையின் தனித்துவம் கவிதை நயத்தோடு சேர்ந்தது. ‘மழை பெய்த நாள்’ செழியனின் சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்று. ‘ஆளற்ற தனித்த தீவுகளில் நிலவு, ஈரமற்ற மழை’ தொகுப்பில் தலைப்பற்று வந்த ‘மழை, உடைப்பெடுத்து, வயல்’ எனத் துவங்கும் கவிதை மனத்தை அதிர வைக்கும். அதில் வரும் அசாதாரணக் கேள்வி அப்படியானது.

மழை
உடைப்பெடுத்து
வயல்

சோளம்
நாற்று விழுந்து
உருண்டை மணிகள்

மகிழமரம்
புதர்
தாண்டி புதைமணல்
பாளம்வெடித்து
நாய்க்குடை காளான்

கிளை நுனியில்
நெல்லிக்காய்

நீ
எப்படி இருக்கிறாய்?

‘எழுதியே முடிப்போம்’ கவிதை அதன் முடிப்பிலும் அழகும், உணர்வும் செறிந்து நிற்பது. கவிதை மொழியென்பது நம் கடித மொழியிலிருந்தும் வேறானதல்ல. மாறாக ஒரு சொல்லை கவிதை மொழியாக்குவதே அது வந்து விழும் இடம்தான். இக் கவிதையில் வெறும் சொற்கள் இவ்வாறு விழுந்து கவிதைமொழி ஆகின்றன.

‘….

இருளுக்குப் பின்னும் அச்சமின்றி
ஓற்றையடிப் பாதையில்
சிறுவன்

இன்னமும் முகில்களுக்கு மேலே
தெரியும் நட்சத்திரங்கள்

எஞ்சியிருப்பவை
கரித்துண்டுகளாயினும்
எழுதியே முடிப்போம்.’

செழியனின் தனித்துவமே இத்தகைய கவிமொழியின் கண்டுபிடிப்பிலிருந்தேதான் ஆரம்பமாகிறது என்றாலும் பொருத்தமானதே.

‘அம்மாவுக்கு’ என்பது இத் தொகுப்பிலுள்ள இன்னுமொரு நல்ல கவிதை. ‘வாழ்க்கை நினைத்ததைப்போல் அழகாக இல்லை’ எனத் துவங்கும் அக் கவிதை ‘தவிப்புமட்டும் எஞ்சியிருக்கிறது, சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது, அம்மா?’ என்று முடிகிறபோது நிகழ்கால வாழ்வு அனைவருக்கும் கொடுத்திருக்கும் வெறுமையே துலக்கமாய்த் தெரிவது.

செழியனுக்கு ஓர் அரசியல் இருக்கிறது, எல்லாருக்கும்போலவே. ஆனாலும் அது தூக்கலாய்த் தெரிவதில்லை அவரது கவிதைகளில். மரணங்களுக்காக அவர் அழுவது சிலவேளைகளில் அதிகமாக இருந்தபோதிலும் அவரது அரசியல் அங்கெல்லாம் அடையாளமாகாது. அப்படியே கவிதைத் தனத்தைக் கெடுக்காத விதமாக அது அடையாளமானால்தான் என்ன?

றஞ்சினியினதும், செழியனுடையதும் கவிதைகளுக்கான விமர்சனமல்ல நான் இங்கே வைத்திருப்பது. புலம்பெயர் சூழலில் கவிதை கொண்டிருக்கும் தளத்தின் அடையாளத்தைக் காண இவற்றின்மூலம் முயன்றிருக்கிறேன் என்பதே உண்மை.

இந்த அவதித்தனம் முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. இதையே இன்றைய புலம்பெயர்ந்தோர் கவிதைப் போக்காக நாம் கொள்ளமுடியும். புனைகதையில் பேசப்பட்ட இரண்டு நாவல்களும் ஈழத்தைக் களமாகக் கொண்டவை. அவற்றின் வெற்றிக்கு அதுவும் ஒரு காரணம். ஒருவேளை புனைகதையிலக்கியம் தளத்தைப் பேச வருங்காலத்தில் கவிதைபோல் தரமிறங்கவும் வாய்ப்புண்டு. புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியத்தை ஈழ இலக்கியத்தின் ஒரு துறையாகப் பார்க்கவேண்டியதின் வலுவான நியாயம் இதிலிருந்தே பிறப்பதாக நான் காண்கிறேன்.

00000
Written for Nankooram magazine, 2007








Saturday, November 15, 2014

சிறுகதை: தாவோவின் கதை

சிறுகதை:

தாவோவின் கதை



பளீரென்ற வெண்பனி பார்வைக்கெட்டிய தூரம்வரை கொட்டிக்கிடந்தது. மரங்களும் பனி போர்த்திருந்தன. நீண்ட நெடுந்தார்ச் சாலைகளில் வெள்ளி மாலையின் கனதியோடு வாகனங்கள் சீறிப் பாய்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒலி பின்னே எழுந்துகொண்டிருந்தது. துண்டாக்கி தனிமைப் படுத்தப்பட்டதுபோல் சலனமும் சத்தமும் அற்றுக் கிடந்த முன்புற வெளியில் ஜோர்ஜி றெஸ்ரோறன்ரில் இருந்தபடி நான் பார்வை பதித்திருந்தேன்.
வெளியின் அசரங்களில் பரந்துகொண்டிருந்த என் பார்வையில் திடீரென சின்னதாய் ஓர் அசைவு. நான் பார்வையைக் கூர்ப்பித்தேன். பிரதான சாலையைத் தொட்ட சிறிய தொழிற்சாலை வீதியில் தாவோவின் சின்ன உருவம் வந்துகொண்டிருந்தது.

நான் வேலைசெய்யும் அதே தொழிற்சாலையில்தான் தாவோவும் வேலைசெய்கிறான். ஒன்றாக வேலை செய்த அவனை கடந்த மூன்று நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னர் அதே தொழிற்சாலையின் வேறு பகுதிக்கு மாற்றிவிட்டிருந்தார்கள். எனினும் எனக்கு வேலை முடிந்தபோதிலேயே அவனுக்கும் முடிந்திருக்கவேண்டும். இருந்தும் நான் முதலாவது போத்தில் பியர் அருந்தி முடிகிற நேரத்தில்தான் தாவோ அங்கிருந்து வருகிறான். நான் ஆச்சரியப்படவில்லை. கடந்த சில மாதங்களாக தாவோ அவ்வாறே செய்துகொண்ருப்பது எனக்குத் தெரியும்.

தாவோ அங்கு வேலைக்குச் சேர்ந்து ஒரு வரு~மாவது இருக்குமென்று நினைக்கிறேன். அண்மையில்தான்  வேலை நிரந்தரமாக்கப்பட்டிருந்தது. தொழிற்சாலை வேலைகளை தாவோ நன்கு செய்யக்கூடியவனாகவிருந்தும் பணி நிரந்தரமாக்கலின் மூன்று மாதத் தவணை முடிந்தபிறகுகூட நிர்வாகம் அவனுக்கு வேலை நிரந்தரம் கொடுக்கவில்லை. அடுத்த மூன்று மாத தவணை முடிந்தபோதுகூட நிர்வாகம் சுணக்கியடிக்கவே செய்தது. அந்தத் தவணையிலாவது தனக்கு வேலை நிரந்தரம் கிடைத்துவிடுமென்று  தாவோ பிடிவாதமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தான்.  அதனாலேயே அளவுக்கு அதிகமாக வேலைசெய்தான். ஒன்பது மணிநேரத்தில் ஒரு நிமிடத்தைக்கூட தொழிற்சாலையில் விரயமாக்கியதில்லை. இரண்டு ஆள் வேலையை அவன் ஒருவனே செய்தான். இவையெல்லாம் அவனில் ஒரு பற்றையும் இரக்கத்தையும் என்னிடத்தில் ஏற்படுத்தியிருந்தன.
வேலைக்கு வந்துசேர்ந்த முதல் நாளிலேயே அவன் என் கவனத்தில் விழுந்தவன்.

அந்த நாள்  இன்னும் எனக்கு ஞாபகமாயிருந்தது.

தாவோ சீனாவின் கிராமப்புறமொன்றிலிருந்து வந்திருப்பான்போல் தோன்றினான். மற்ற சீனக் குடியேறிகளைப்போலக்கூட அவனுக்கு ஆங்கிலம் பேசத் தெரியாதிருந்தது. இருந்தும் எல்லோருடனும் சளசளவென அவன்தான் அதிகமாகப் பேசித் திரிந்தான். சனிக்கிழமைகளில் புதிய குடியேறிகளுக்காக ஒழுங்குசெய்யப்பட்டிருந்த ஆங்கிலப் பாட வகுப்புகளுக்குப் போக அப்போதுதான் ஆரம்பித்திருந்தானாம். இத்தனைக்கு அவன் கனடா வந்து இரண்டாண்டுகள் முடியப்போகின்றன என்பது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.
முதல்நாள் அவனை பிளாஸ்ரிக் கழிவுகள் அரைக்கும் இயந்திரத்தில் வேலைசெய்ய விட்டிருந்தார்கள். சிறிதுநேரத்தில் பாரம் தூக்கியேற்றும் இயந்திரத்தைக் கண்டுவிட்டு அதையே சுற்றிச் சுற்றி வந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஆரம்பித்துவிட்டான் தாவோ. சுப்பவைசர் பல முறை வந்து அவனைக் கத்தியழைத்து வேலைசெய்விக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் தொடர்ந்தும் அவ்வாறேதான் செய்துகொண்டிருந்தான் இரகசியமாக.
மறுநாள் அவன் கண்காணிப்பாளரைக் கேட்டானாம், தனக்குக் காட்டித்தந்தால் தன்னால் பாரந் தூக்கியேற்றும் இயந்திரத்தை இயக்க முடியுமென்று. அவன் சீனாவில் உழவு இயந்திரம் ஓட்டியிருக்கிறானாம்.

அவனது அப்பாவித்தனத்தில் வழக்கமாக சிடு முகத்தோடு இருக்கும் சுப்பவைசர் சிரித்துவிட்டு, ‘நல்லது. எதற்கும் இந்த கையினால் பாரமிழுக்கும் பம் ட்றக்கை சிலநாட்களுக்கு உபயோகித்துக்கொண்டிரு. இது அந்த போர்க் லிப்டின் சின்ன வடிவம்தான். இரண்டுமே பின் சக்கரங்களில் செலுத்து திசையைத் தீர்மானிக்கின்றவை. நீ இதில் நன்றாகத் தேர்ச்சிபெற்ற பிறகு போர்க் லிப்டை இயக்கத் தருகிறேன்’ எனக் கூறியிருக்கிறார். அதிலிருந்து அரைவை இயந்திரத்துக்கு அருகாக கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் றாத்தல் நிறையுடைய பெரிய பெட்டிகளையெல்லாம் இழுத்துச் செல்லவேண்டிய தருணங்களில் கைப்பாரமிழுப்பியான பம் ட்றக்கை உபயோகித்தே தன் தேவைகளை நிறைவு செய்துகொண்டிருந்தான் தாவோ.

     அதிலிருந்துதான் அதிகரித்தது அவன்மீதான என் அன்பும், அனுதாபமும்.
நான் தன்னில் மிக்க அனுதாபம் கொண்டிருந்தது தாவோவுக்கும் தெரிந்திருந்தது. தன் முதுகுக்குப் பின்னால் மற்றவர்கள் கேலிசெய்து சிரித்துப் பேசுவதை அவன் அறியாமல் இருந்திருக்க முடியாது. அதனால் எவரையும்விட என்னோடு மிக ஒட்டுதலாக இருந்தான். வேலை முடிய கூடிக்கொண்டு வெளியே வருவது, பஸ்ஸெடுக்க நடப்பது எல்லாம் என்னோடு ஒன்றாகத்தான் செய்தான். இதே சிற்றுண்டிச்சாலையில் எத்தனையோ நாட்கள் ஒன்றாக அமரந்திருந்து பியர், சிலவேளை கோப்பி குடித்திருக்கிறோம். குடும்ப விடயங்களைக்கூட என்னோடு பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறான் அவன்.

இந்தளவு அந்நியோன்யத்தில் ஒருநாள் தனது வீட்டுக்கும் கூட்டிப்போனான். மறுக்காமல் கூடிச்சென்றேன். ஒரே பஸ் பாதையில் அவனது வீடு இருந்ததால் எனக்கு மறுக்க சுலபமான காரணம் கிடைக்கவில்லை என்பதோடு, அவன் சிரித்துக்கொண்டு கேட்ட முறையும் என்னிடத்தில் மறுப்பதற்கான மனநிலையை அழித்திருந்தது.

பேஸ்மென்ற் வீடு. சின்னதுதான் என்றாலும் அளவான வசதியோடு அழகாக இருந்தது. மனைவி தேநீர் தந்து உபசரித்தாள். தனக்கு ஒரேயொரு மகள் என்றிருந்தான் தாவோ. அந்நேரம் வெளியே போயிருப்பாள்போலும். காணக் கிடைக்கவில்லை. அழகான மனைவி. ஒரு வாரிசு. அவளும் அழகாகத்தான் இருப்பாள். இந்த இல்லறத்துக்காக தாவோ எவ்வளவு க~;டப்பட்டு உழைத்தாலும் தகுமென்றுதான் அப்போது நான் நினைத்திருந்தேன்.
தாவோ சிறிதுநேரத்தில் வெளியே சென்று பியர் வாங்கிவந்தான். வீட்டிலேயே வைத்துக் குடித்தோம். சில தமிழ்ச் சனங்களின் வீடுகளில்போலன்றி முகம் சுளிக்காமல் தாவோவின் மனைவி முட்டை வறுவலெல்லாம் போட்டுத் தந்து அனுசரணையாக இருந்தாள்.

அன்று நான் வீடு திரும்பியபோதில் அந்தச் சீனத்தியின் கிலுக்கிட்டி நடையும், ஏனைய சீனப் பெண்களுக்குப் போலன்றியிருந்த அவளது தனங்களின் துள்ளலும்தான் என் மனக்கண்ணில் படிந்திருந்தன.

அவனது குதூகலமான மனநிலை, கலகலப்பான போக்குகளெல்லாம் சில வாரங்களில் திடீரென மாறத் தொடங்கிவிட்டன. நான் ஏனென்று கேட்கவில்லை. வீட்டுக்கு வீடு வாசல்படிதானே! ஆனால் தாவோ ஒருநாள் தானாகவே சொன்னான், தனது மனைவி ஊருக்குப் போய்விட்டதாக. ‘சீனாவுக்கா’ என்று கேட்டேன். ஆமென்று பதிலளித்தான். எப்போது திரும்பிவருவாள் என நான் கேட்டதற்கு என்னை ஒருமுறை நிமிர்ந்து நிர்ச்சலனமாய்ப் பார்த்துவிட்டு, ‘ஐந்தாறு மாதங்களில் வந்துவிடுவாள்’ என்றான். அதை ஓர் உள்ளார்ந்த கோபத்தோடு அவன் சொன்னதுபோலிருந்தது எனக்கு. ‘அவ்வளவு காலமாகுமா?’ என நான் கேட்க, ‘எப்போதாவது வரட்டும். அதுபற்றி எனக்கு கவலையில்லை’ என்றுவிட்டு, பள்ளி செல்லும் தனது ஒரே மகளை பாதுகாப்பாயிருந்து வளர்த்தெடுப்பதுதான் தான் தினசரி வேலைக்குப் போய்வந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில் சிரமமாயிருக்கப் போகிறது எனவும் தொடர்ந்து தன்பாட்டில் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

மேல்வந்த கிழமைகளில் அவனது மனநிலை இன்னும் மாறுதலடைந்து போனது. யாரோடும் பேசாதவனானான் தாவோ. அதைக் கண்டிருந்தாலும் அக்கறையெடுத்து விசாரிக்க நேரம் வாய்க்கவில்லை எனக்கு. பின் அவனும் பணி நிரந்தரமாக்கப்பட்டதோடு வேறு பகுதிக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டான். தொடர்பு குறைந்துபோனது. எப்போதாவதுதான் காணமுடிந்தது. காணுகிறபோதும் நின்று பேச நேரம் கிடைப்பதில்லை.

அன்று கண்ணெதிரே அவன் வந்துகொண்டிருந்த நிலையில் அவன்பற்றி நிறைய யோசிக்கவேண்டும்போல் இருந்தது எனக்கு. அவன் எங்கேயோ நொறுங்கிப் போயிருக்கிறான்! எங்கே? எனக்குள் கேள்வி விழுந்தது. இதற்கான பதிலை நான் அவனது நடத்தைகளிலிருந்துதான் கண்டுகொண்டாக வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அந்த முயற்சிகளையெல்லாம் அவசியமற்றவை ஆக்கிக்கொண்டு தாவோவே றெஸ்ரோறன்ருக்கு வந்துவிட்டான்.

என்னை அங்கு எதிர்பாராதவன் ஒரு வெங்கிணாந்திச் சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு எனது மேசைக்கு வந்தான். “என்ன குடிக்கப்போகிறாய், தாவோ?” என்று நான் கேட்டேன். “வழக்கம்போல கோப்பியா?”

“இல்லை. பியர்தான் குடிக்கப்போகிறேன். கொஞ்சம் குடிக்காவிட்டால் நித்திரை வராது” என்று கூறிய தாவோ, எனக்கு எதிரே நாற்காலியில் பாய்க்கை வைத்துவிட்டுப் போய் பியர் வாங்கிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தான்.
வீட்டிலிருந்து குளித்து வெளிக்கிட்டு வருவதுபோல் பளீரென்று இருந்தான் தாவோ. இதற்காகத்தான் இவ்வளவு நேரத்தை வேலைத்தலத்தில் செலவளிக்கிறானா என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. வீடு செல்கிறவன் இவ்வளவு தூரம் கைகால் கழுவி, முகம் கழுவி, தலைவாரி வரவேண்டிய அவசியமென்ன? ஒருவேளை அவன் வீட்டுக்குப் போகவில்லையோ? கடந்த இரண்டு மூன்று மாதங்களாக இவ்வாறு செய்கிறானெனில், இத்தனை காலமும் வீடு போகாமலா இருக்கிறான்? ஏன்? வீட்டுக்குப் போகாவிட்டால் எங்கே தங்குவான்? ஒருவேளை வேறு பெண் எவளுடனாவது தொடர்புகொண்டு இருக்கிறானோ? மகள் தனியாக இருப்பாளே என்று அவன் அன்றொருநாள் சொன்ன கரிசனையான பேச்சு இன்று என்ன ஆனது?
நான் என்னுள் விளைந்த கேள்விகளால் மேலும் மேலும் ஆச்சரியமாகிக்கொண்டிருந்தேன்.

பாதி பியர் குடித்தவளவில் தாவோவுக்கு பேச்சு மூட்டம் வந்துவிட்டது. சளசளவெனப் பேசினான். பல வி~யங்களை அவனிடம் கேட்டறியவிருந்த எனக்கு வாயே மூடிக்கொண்டதுபோல் ஆயிற்று. ஆனாலும் அவன் வாயிலிருந்தே என் கேள்விகளுக்கான விடைகளின் கூறுகள் வெளிவருவதுபோல் தோன்ற இடையறுக்காமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
ஒருபோது தாவோ சொன்னான்: “எங்க@ரிலே ஒரு கதை இருக்கிறது, சிவா. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அங்கே இருந்த ஒரு ஞானி சொன்ன கதைதான் இது. எனக்கு இதை என் அம்மா சொன்னாள். தான் காணாத உலகையெல்லாம் கண்டுவர ஒரு மனிதன் தன் மனத்தை வெளியே அனுப்புகிறான். ஆனால் சலனப்பட்டுவிடும் அந்த மனமோ தறிகெட்டு அலைகிறது. செல்லக்கூடாத இடமெல்லாம் சென்று, பார்க்கக் கூடாததெல்லாம் பார்த்து, நடக்கக்கூடாத விதமெல்லாம் நடக்கிறது அது. அதை அறிந்த அந்த மனிதன் கவலையில் செத்துப்போகிறான். மனம் திரும்பிவந்தபோது மனிதன் இறந்துபோய்க் கிடக்கிறான். பிறகுதான் தன் நடத்தையின் பிழை அந்த மனத்துக்குத் தெரிகிறது. உடலற்ற அந்த மனம் பின்னால் ஒரு ஞானமாக காற்றில் ஏறிச் சஞ்சரிக்கத் தொடங்குகிறது. இன்றும் அந்த மனம் அலைந்துகொண்டே இருக்கிறதாக என் ஊரிலே நம்புகிறார்கள்.”

நான் அவனது தேர்ச்சியற்ற ஆங்கிலத்தைப் பின்தொடர முடியாமல் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தேன். உச்சரிப்பு விளங்காத வார்த்தைகளை வி~யத் தொடர்ச்சியிலிந்தே கண்டடையவேண்டி இருந்தது. அப்போது, “என் மனம்மட்டும் சலனம் அடையாது என்பதற்கு என்ன நிச்சயம்? விழிப்பில்போல் நித்திரையிலும்கூட ஒரு சலனம் வந்துவிடக்கூடாது. அதற்குப் பயந்தே ஓடித்திரிகிறேன், சிவா. அலைச்சலோ அலைச்சல், அப்படியொரு அலைச்சல்” என்று ஒரு பெருமூச்சோடு முடித்தான் தாவோ.

தாவோ இதை ஏன் சொன்னான் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. இனிமேலும் பேசாமல் இருந்துவிட முடியாதென்று அவனிடமே விளக்கம் கேட்டேன். “நீ சொல்வது சரிதான், தாவோ. ஆனால் இதை எதற்காக இப்போது என்னிடம் கூறினாய்?”

அதற்கு ஒரு போத்தல் பியர் முடிந்தவளவில் மிழற்றும் நிலையிலிருந்த அவன், எனக்கு எப்படிச் சொன்னாலும் அது புரியாதென்றும், நானே அதுபோல ஓர் அனுபவத்தை அடைந்தால்தான் புரிவேன் என்றும் கூறி அந்த வி~யத்தை அத்தோடு முடித்துக்கொண்டான்.

மேலே எங்களிருவருக்காகவும் நானே ஒவ்வொரு போத்தல் பியர் வாங்கிவந்தேன். தாவோவின் பேச்சதிகாரத்தில் நேரம் நகர்ந்தது. பியர் முடிய நாங்கள் புறப்பட்டோம்.

அதிகநேரம் காத்திருக்கத் தேவையற்று பஸ் வந்தது.

போய்க்கொண்டிருந்தபோது தனது வீட்டுக்குப் போகலாம் என்றான் தாவோ. நான் மறுத்தும் விடவில்லை. வற்புறுத்தி அழைத்தான்.

வீடு சென்றபோது அழைப்பு மணியின் அழுத்தத்தில் ஒரு பெண் வந்து கதவைத்திறந்தாள். அவளைக் கண்ட மாத்திரத்தில் நான் திகைத்துப்போனேன். எவள் கூடஇல்லை, எப்போது வருவாளோ, வருவாளோ மாட்டாளோ என்று எனக்குச் சொல்லியிருந்தானோ, அந்த அவனது மனைவியே வீட்டில் இருந்துகொண்டிருந்தாள்.

தாவோ நான் திகைப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, “ இது எனது மகள்” என்றான்.
நான் அதிர்ந்துபோனேன். ஒருவரின் இரு பிரதிமைகள்! ஒரே முகம், ஒரே உயரம், ஒரே நிறம், ஒரே மொத்தம், ஒரே சிரிப்பு, சுருள் விசைக் கம்பிகளில் நின்றிருப்பதுபோல ஒரே துள்ளல், ஒரே நெளிவு!

உள்ளே சென்று அமர்ந்தபிறகு கவனித்தேன், அவளது நடையும் தாயினது போன்றதாகவே இருந்தது. அதே கிலுக்கிட்டி நடை! அப்போது அவள் மார்புகள் குலுங்கிய விதமும் என் மனத்துள் ஆழக்கிடந்த அந்த இன்னொரு பிரதிமையின் நினைவையே மேலே இழுத்துவருவதாயிருந்தது.

சிறிதுநேரத்தில் நான் புறப்படப் போவதாகச் சொல்ல, தாவோவும் எழுந்தான். வாசல் கதவுவரை வந்தான். நான் சொல்லிக்கொண்டு நடக்க, வாசலிலே அந்தக் குளிருக்குள் நின்றபடி என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பஸ்ஸ_க்கு நடந்துகொண்டிருந்தபோது நான் குழம்பியிருந்தேன்.

தாவோவின் நடத்தைகள், முகபாவங்களெல்லாம் பெரிதும் மாறுபட்டிருந்ததாக எனக்குத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது. சொந்த வீட்டில் அந்நியன்போலவே அவன் அன்று நடந்துகொண்டிருந்தான். அவனது தோள் பையும் எடுக்கப்படத் தயாராகப்போல் அவனருகிலேயே இருந்துகொண்டிருந்தது. நான் சொல்லிக்கொண்டு எழும்ப, தானும் கூடவரத் தயாரானவன்போல் அவசரமாகி பின் சட்டெனத் தன்னை அடக்கியிருந்தானே தாவோ, அது ஏன்? அவன் சொன்ன  அலையும் மனத்தின் கதையினுடைய உள்ளார்த்தம் என்ன? அவனது அச்சமும், அதனாலான அலைச்சலும் எதிலிருந்து பிறந்தன?

எல்லாம் யோசிக்க கொஞ்சம் புரிவதுபோல இருந்தது.

அன்று வீட்டிலே ஹோலுக்குள் இருந்தபோது தாவோவின் மகள்பற்றி என் மனைவியிடம் கூறினேன். ஏற்கனவே தாவோபற்றி நான் அவளுக்குக் கூறியிருக்கிறேன். மகள் நடந்துவந்தபோது அந்தத் துள்ளலும் தாயினதுபோல இருந்ததா என்று கேட்டுச் சிரித்தாள் அவள். “பகிடி விடாதை,
சீரியஸாய்த்தான் சொல்லுறன்” என்று நான் சினக்க, சிரத்தை காட்டினாள்.
நான் சொன்னேன்: “ தாவோவின்ரை மனிசி சீனாவுக்குப் போகேல்லை. இஞ்சைதான் எங்கையோ இருக்கிறாள். அவைக்குள்ளை ஏதோ பிரச்சினை இருக்கு.”

என்ன பிரச்சினை என்று வனிதா கேட்டதற்கு, “படுக்கைப் பிரச்சினைதான்” என்றேன்.

“சும்மா விசர்க்கதை கதையாதையுங்கோப்பா” என் சள்ளென விழுந்தாள் அவள்.

“விசர்க்கதையில்லை, செல்லம். வி~யமான கதை. தாவோ சொன்ன கதைக்கு வேற அர்த்தமிருக்க ஏலாது. தாவோவும் இப்ப வீட்டிலை தங்கிறேல்லையெண்டதுதான் அடுத்த விடயம்.”

சிறிதுநேரம் எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்த வனிதா, “உங்கட நண்பருக்கு இங்கிலீ~; பேச நல்லாய் வராதெண்டு சொன்னியள். அப்படியிருக்கேக்க இந்தக் கதையைத்தான் அவர் சொன்னாரெண்டு எப்பிடி அவ்வளவு நிச்சயமாய்ச் சொல்ல உங்களால முடியுது?” என்று கேட்டாள்.

மிச்சம்மீதியிருந்த என் போதையும் உடனே இறங்கியது. தாவோ சொன்னதிலும், நடந்துகொண்டதிலுமிருந்து ஒரு கதையை நான் புனைந்துகொண்டேனா? அல்லது தாவோ இந்தக் கதையைத்தான் சொன்னானா?

மனைவியினதும் மகளதும் அந்தத் தோற்றவொருமையில் அவன் மனச்சிதைவு அடைதல் ஏன் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடாது? அந்தச் சிதைவில் விளைந்தது அவனது மனைவியின் பிரிவெனில், அதே சிதைவின் ஒரு முகம்தான் அவனை வீட்டிலும் தங்கச்செய்யாமல்  விரட்டிக்கொண்டிருக்கிறது என்று கொள்வதில் என்ன பிழையெனக் கேட்க நான் திரும்பியபோது வனிதா அங்கே இல்லை.
நான் சொன்னவற்றை முற்றிலுமாய்த் திரஸ்காரம் செய்துவிட்டாளா அவள்?

நான் நிலைகுத்தி யோசனையிலாழ்ந்தேன்.

யாருடைய கதை அது? தாவோ சொன்னதா? அல்லது அவன் சொன்னதிலிருந்தும், நடந்துகொண்டதிலிருந்தும் நானே புனைந்துகொண்டதா?

000
ஞானம், 2010

‘உட்கனலின் வேகம் இயக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது’

நேர்காணல்: தேவகாந்தன் நேர்கண்டவர்: கருணாகரன் (‘கனவுச் சிறை’ என்ற மகா நாவலின் மூலமாக தமிழ்ப் பரப்பில் அதிக கவனிப்பைப் பெற்றவர் தே...