Monday, February 07, 2011

தேவகாந்தன் பக்கம்:4

தேவகாந்தன் பக்க ம்
நான்கு

நிகழ்வுகளும்
நீரோட்டங்களும்



எனது வலைப்பூவின் சுயவிபரக் குறிப்பில், வாழ்வின் சமச்சீர் குலையும் தருணங்களில் என்னைத் தொலைத்து மீளும் ஒரு தந்திரத்தை அல்லது எனக்கேயான ஒரு வழிமுறையை நான் பதிந்திருக்கிறேன்.

இந்தத் தொலைதலும் மீள்தலும் என் பதின்ம வயதுப் பிராயம் முதல் தொடர்ந்தே வந்திருக்கிறது. தன்னைத் தொலைத்தலென்பது வேகமாக இயங்கும் ஒரு பிரபஞ்சத்திலும், அதே கதிக்கு ஈடுகொடுத்துச் சுழலும் ஒரு சமூகத்திலும் மிகச் சாதாரணமாக முடிந்துவிடுவதில்லை. அதற்கு ஒரு துறவு மனப்பான்மையே வேண்டும். இல்லறத்தில் துறவறத்தையும், துறவறத்தில் இல்லறத்தையும் நான் இந்தத் தொலைப்புகளில் அடைந்தது சர்வ உண்மை. இதை வேறொரு பத்தி எழுத்திலும் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். தேவதைகளின் சுகங்கள் மட்டுமில்லை, அக்கால அனுபவங்களும் ஆயுள் பரியந்தம் என்னால் மறக்கப்பட முடியாதவை. அதை ஒரு ராசி என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதை விளக்கும் சமயமல்ல இது. இங்கே இது சார்ந்து வேறொரு விஷயத்தையே சொல்லப்போகிறேன்.

கடந்த சில காலமாக இந்தத் தொலைப்பு வாழ்க்கையையே நான் நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பினும், இது முன்னவைகள் போலன்றி இந்த மண்ணுக்கும் கால தேச வர்த்தமானங்களுக்குமேற்ப வேறொரு பரிமாணத்திலேயே அமைந்திருக்கிறது என்பதை மறுத்துவிட முடியாது. இந்த தன்னைத் தொலைத்த வாழ்க்கையில் சகல அம்சங்களும் இயைந்து போகினும், முகவரியைத் தக்கவைத்திருப்தும் திடீர்த் தொடர்புக்கான ஊடகங்களை இழக்காதிருப்பதும் நிச்சயமாக வேறுபட்டதே.

இது எனக்கு ஒத்துப் போகிறது என்பதைத் தவிர இதில் சொல்ல அதிகமில்லை.
அண்மையில் எனக்கு மிகவும் பழக்கமான ஒருவர் சொன்னார், ‘நீங்கள் இப்போது முன்புபோல் வெளியே வந்து பழகுவதில்லை தெரிந்தவர்களோடு. எழுத்தாளன் எவனுக்கும் இது ஒரு மந்தநிலையை ஏற்படுத்தி அவனது எழுத்தை வறளச் செய்துவிடுகிறது’ என்று.

அவருக்கு என் தொலைதலும் மீள்தலுமான கதையை என்னால் சொல்லியிருக்க முடியும். ஆனால் அவர் எதைப் புரிந்துகொள்வார்? என் வலிதுகளை பலஹீனங்களாக நினைத்திருப்பவர் அவர். அதனால் அப்போதைக்கு, ‘நான் வழக்கமான கூட்டத்தோடு இல்லையெண்டாலும், வேறொரு பகுதியாரோடு பழகிக்கொண்டுதானே இருக்கிறன்’ என்று மட்டும் சொல்லி விலகிக்கொண்டேன்.

அது அப்படித்தானா என்று பலவேளைகளில் நான் யோசித்ததுண்டு. இந்த ஊரோடு பழகுதல் என்பதுதான் எழுத்தின் சரஸாக உள்ளோடுகிறதா? சமகால நிகழ்வுகளை அறியாத படைப்பாளி அந்தச் சமூகத்தின் அசைவியக்கத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டுப் போகிறானா? அது வறள்நிலையின் அம்சமாகத் தொழிற்படுகிறதா?

சிறிது யோசனையின் பின்னரே பொதுப் புத்தி கிளர்த்தியிருக்கக் கூடிய இக் கேள்விகளின் விடைகள் எனக்கு வெளித்தன.

தன்னைத் தொலைத்தலென்பது உள்ளொடுங்குதலாகும். ஆமையின் உள்ளொடுங்குதலுக்கு இது நிகரானது. ஆமையின் உள்ளொடுங்குதலை ஐம்பொறிகளின் உள்ளொடுங்குதலுக்கு விளக்கமாக பல்வேறு சமய நூல்களும் தெரிவித்திருக்கின்றன. ‘ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கம்’ என்று கூறும் உமாபதி சிவாச்சாரியாரின் ‘உண்மைநெறி விளக்கம்’.

இது அதுவல்ல. ஆனாலும் ஒருவகையில் அதுவும்தான்.

நகர்வு என்பது விழிப்பு நிலையில் சாத்தியமாவது. ஒடுக்கம் உறக்கத்திலும் நிகழமுடியும். ஜாக்கிரத நிலையிலும் நிகழலாம்.

ஒரு படைப்பாளி தன் அனுபவங்களை நிகழ்வுகளின் மூலமாக அடைந்துகொள்வதில்லை. மாறாக, நீரோட்டத்தின் மூலமே அடைந்துகொள்கிறான். நீரோட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய ஒரு வரலாற்றாசிரியன் நிகழ்வுகளை ஊகிக்கிறான். நாளைய நீரோட்டத்தைப் புரியக் கூடிய படைப்பாளி நிகழ்வுகளைப் புனைகிறான். மகாநாகன் என்ற மகாவம்ச வரலாற்றாசிரியன் சிறந்த புனைவாளன். கூட, சிறந்த வரலாற்றாசிரியனும். பழைய அனுமானங்களின்படி.

ஒரு சமகால சமூகத்தின் நிகழ்வுகள், சிந்தனைகள் என்பன அச் சமூகத்தின் செய்திகள் மட்டுமே. நீரோட்டம் மட்டுமே வரலாற்றாவணமாகிறது. இந்த நீரோட்டம் தெரிந்தால் நிகழ்வுகள் தேவையே அற்றன. ஒரு புனைகதை ஆசிரியனுக்கு நீரோட்டம் மட்டுமே போதும். வரலாற்றாசிரியனுக்கே இவை போதுமானதாக இருந்தன என்பதுதான் வரலாறு.

மாபெரும் வரலாற்றுப் புனைகதையாளர்களின் வீர்யம் இந்த நீரோட்டத்தினைப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவே. சேர் வால்டர் ஸ்கொட், அலெக்ஸாண்டர் புஸ்கின், ஜேம்ஸ் எ. மிச்சினர், அலெக்ஸாண்டர் டூமாஸ், மார்கரட் மிச்செல், அனிதா கனெகர், உம்பர்டோ இகோ, சராதிந்து பந்தோபாத்யாய், மார்கரெட் அட்வுட் போன்றோரது மட்டுமல்ல, சிறந்த தமிழ் வரலாற்று நாவலாசிரியர்களான கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஜெகசிற்பியன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன் அரு.ராமநாதன் போன்றோரது திறமைகளெல்லாம் இந்தப் பின்னணியிலிருந்தே ஊற்றெடுத்திருக்கின்றன.

கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன்’, ‘சிவகாமியின் சபதம்’, நா.பா.வின் ‘மணிபல்லவம்’, ‘கபாடபுரம்’, ‘பாண்டிமாதேவி’ போன்றவை சொல்லப்படத் தக்க நாவல்கள். ஆனாலும் அவற்றின் தரம் அவற்றின் சொல்லாட்சியினால் வெகுஜன மயப்பட்டு இலக்கிய உலகில் கேள்விக் குறியாயின என்பதுதான் உண்மை.

நிகழ்வுகளல்ல, நீரோட்டமே ஒரு படைப்பாளிக்கு போதும் என்பதுதான் மெய்யாலுமே நிலையாக இருந்துவந்திருக்கிறது.

என் ஒடுக்கம் அல்லது தன்னைத் தொலைத்தல் இந்த நீரோட்டத்தின் நிலையை அனுமானிப்பதற்கான உறங்குநிலைக் காலமாகவே இதுவரை இருந்துவந்திருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் எனக்கு ‘கனவுச் சிறை’யும், ‘லங்காபுர’மும் ஆகிய நாவல்கள் சாத்தியமாக ஆகியிருக்கவே முடியாது.

வரலாற்றுப் புனைவென்பது நிகழ்வுகளை அறிந்ததின் விளைவல்ல. ஓரிரு நிகழ்வுகளின் மூலமே நீரோட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவுதான்.

00000


தாய்வீடு , பெப்.2011

தேவகாந்தன் பக்கம் 3

தேவகாந்தன் பக்கம்
மூன்று

கழிந்துபோன ஆண்டும்
எஞ்சிய நாட்குறிப்பின் பக்கங்களும்



நாட்குறிப்பு எழுதுவது ஒரு கலை என எப்போதோ எவரோ சொன்ன ஒரு வாசகம், கடந்த ஆண்டு (2010) எனது நாட்குறிப்பினைப் பார்த்தபோது ஓர் அதிர்வோடு என் ஞாபகத்தில் பட்டு எதிரொலிக்க நின்றது. முந்நூற்று அறுபத்தைந்து நாட்களைக்கொண்ட நாட்குறிப்பில் பதினெட்டுப் பக்கங்களைத் தவிர மீதி எழுதப்படவேயில்லை.

இந்த பதினெட்டுப் பக்க நிகழ்வுகள் மட்டும்தானா கடந்துபோன ஆண்டில் நான் குறிப்பிடக்கூடியதாக என் வாழ்வில் சம்பவித்தவை?
நினைத்துப் பார்க்கையில் ஒவ்வோராண்டும்கூட நாட்குறிப்பின் எஞ்சும் பக்கங்கள் என்னை அதிரவைத்தே சென்றிருப்பது ஞாபகமானது. பின் எதற்காகத்தான் ஒவ்வோராண்டின் முடிவிலும் ஏதோ தவறவிட்டுவிடக்கூடாத கைங்கரியம்போல் நாட்குறிப்பினை தேடி, ஓடி வாங்கி எழுத ஆரம்பிக்கின்றேன்?

எப்போதும்போல் இந்த ஆண்டும் பக்கங்கள் எஞ்சுவதுபற்றிய விஷயத்தை விட்டுவிட முடியாது. இதுபற்றி தீர்க்கமாக நான் யோசித்தே ஆகவேண்டும்.
கி.பி.2 ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க் அரேலியஸ் எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து இந்த நாட்குறிப்புப் பழக்கம் தொடங்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. கிரேக்கச் சொல்லின் மூலத்திலிருந்து இந்த டயறி (நாட்குறிப்பு) என்ற ஆங்கிலப் பதம் தோன்றியிருப்பினும், இதை எழுதும் பழக்கம் மத்திய ஆசியாவிலும், கிழக்கு ஆசியாவிலும்தான் தொடர்ச்சியிலிருந்து இன்றைய வடிவமும், கருத்துருவமும் பெறக் காரணமாகியிருந்திருக்கிறது.

மிகப்பெரும் பூகோள, வரலாற்று நிகழ்வுகள் இவ்வகை நாட்குறிப்புகளில் பதிந்து வைக்கப்பட்டு, பின்னர் நூல் வடிவம் பெற்றபோது மிகப்பெரும் கவனங்களை ஈர்த்து அதுவரை நிலவியிருந்த நிச்சயங்களை அடியோடு மாற்றியிருக்கின்றன.

அறியப்படும் முதல் நாட்குறிப்பாளரான சாமுவேல் பெப்பிஸ் (1633-1703)இன் தினவரைவுகள் அதுவரை கேம்பிரிட்ஜ் மெக்டலின் கல்;லூரியில் பாதுகாப்பாயிருந்து 1825இல்தான் வெளியுலகை அடைந்தன. ஆங்கில வரலாற்றைக் கட்டமைப்புச் செய்வதில் இது முக்கியமான பங்கை ஆற்றியிருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள் ஆங்கிலேய வரலாற்று அறிஞர்கள்.
இதுபோலவே சாமுவெல் பெப்பிஸ_க்கு சமகாலத்தவரான ஜோன் ஈவ்லின் எழுதி வைத்த நாட்குறிப்பும், அக்காலத்தில் நிகழ்ந்த ஆங்கிலேய அரசின் மீளமைவினதும் (பதினேழாம் நூற்றாண்டின் ஆறாம் தசாப்தம்), மாபெரும் பிளேக் நோய்ப் பரவலினதும், லண்டனின் மிகப்பெரிய தீவிபத்தினதும் கண்கண்ட சாட்சியங்களின் பதிவுடனான ஆவணமாகக் கருதப்படுகிறது.

எல்லாவற்றையும்விட, தன்வரலாறு என்ற பகுதி இலக்கிய வகையினமாக அங்கீகாரம் பெற்றிருப்பதற்கான காரணம்தான் என்னைப் பொறுத்தவரை முக்கியமான விஷயமாகத் தென்படுகிறது.

ஒரு நாட்குறிப்பென்பது வரலாற்று, சமூக நிகழ்வுகளினது மட்டுமேயில்லை, மாறாக தனிமனித இச்சைகளதும் ஏமாற்றங்களதும் தோல்விகளதும் பதிவாகவும் அது இருக்கமுடியும். தனிமனிதனின் அந்தரங்கமாய் இருக்கும் ஒரு நாட்குறிப்பு, அச்சு எந்திரம் ஏறவேண்டிய பிரதானம் அடைவது இரண்டு காரணங்களிலெனத் தெரிகிறது. ஒன்று, அது சகமனிதர்களின் வாழ்வனுபவங்களுக்கு நேர்நேர் எதிரானதாக இருந்திருக்கவேண்டும். அல்லது அது அம்மனிதர்களின் வாழ்வனுபவங்களுக்கு மிகமிக நெருக்கமானதான உணர்வுகள், நிகழ்வுகளைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.

இந்த இரண்டில் எந்த ஒன்றாலுமே ஒரு படைப்பாக்கம் ஒரு இலக்கியப் பிரதியாக வடிவமெடுக்க முடியும். சுயவரலாற்றுப் பிரதிகள் இலக்கிய வகையினமாக ஆன சூட்சுமம் இங்கிருந்துதான் விடுபாடடையத் தொடங்கியது. எனது எஞ்சும் நாட்குறிப்பின் பக்கங்களுக்கான விடையையும் நான் இங்கிருந்து சென்றே அடைதல் முடியும்.

வரலாறா இலக்கியமா என்று கணிக்கமுடியாத அளவுக்கு ஒரு பிரதி அதன் செய்நேர்த்தியால் மகத்தான கவனிப்பைப் பெறமுடியும் என்பதற்கு Viladimir Nobokov எழுதிய Speak, Memory என்ற நூல் உடனடியாக ஞாபகத்துக்கு வரும் ஓர் உதாரணம். Lolita வுக்கும், The Defence க்குமுள்ள அதேயளவு முக்கியத்துவம் அவரது Speak,Memory க்கும் இலக்கிய உலகில் உண்டு. ஆயினும் அது பேசியது தன்னை மட்டுமில்லை, தன் கால வரலாற்றினையும் பற்றித்தான்.
ஒரு நாட்குறிப்பு ஒருவரின் அந்தரங்கத்தின் பதிவாக இருக்கிறதெனில், எனது நாட்குறிப்புகளில் எஞ்சிய பக்கங்கள் என் அந்தரங்கமின்மையின் ஓரம்சமாகக் கருதப்பட முடியுமோ?

நாட்குறிப்புகளாக விரியும் பன்னூற்றுக்கணக்கான இணைய தளங்களும், வலைப்பூக்களும் உலகின் பல்வேறு மொழிகளில் வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன. முதன்முதலில் உலக வலைத்தளத்தில் ஏறியது ‘Open Diary’ என்ற Claudio Pinhanez இன் நாட்குறிப்பாகும்.
இன்றைக்கு நாட்குறிப்பானது தன் வடிவங்களைப்போலவே தனது உபயோக நோக்கங்களையும் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. தன்னை, தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒருவகையான காட்சிப்படுத்தும் மனநிலையின் தனிமனிதம் சார்ந்த விடுதலை, இந்த நாட்குறிப்பின் நோக்க விரிவுகளை தாராளமாகப் பயன்படுத்துவதாக தயங்காமல் சொல்லமுடியும்.

இந்தவகையில் பார்க்கும்போது, என் நாட்குறிப்புகளின் எஞ்சிய பக்கங்கள், என் ஏக்கங்களும் தோல்விகளும் அபிலாசைகளும் எழுத்தினால் நிரப்பப்படாதவையென்றே கருதத் தோன்றுகிறது. அவை எனக்கு மட்டுமானவை. என் மீள்பார்வைக்கு மட்டுமேயானவை. ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டின் எந்த என் நாட்குறிப்பை எடுத்தாலும், அதன் எழுதப்படாப் பக்கங்களில் எனது ஏமாற்றங்களின் தோல்விகளின் அவமானங்களின் அவலங்களின் இழைக்கப்பட்ட துரோகங்களின் பதிவுகளை என்னால் வாசிக்க முடிகிறது.

இவையே ஒருபோது சிறுகதையாக, கட்டுரையாக, நாவலாக வடிவமாகிவிடுகிறது என்பது இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் புரிகிறது. என் நாட்குறிப்பின் எழுதப்படாப் பக்கங்களை நிரப்பவேண்டிய வரிகளையே படைப்பாக எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேனெனில், அவற்றுக்காக நான் ஏன்தான் கவலைப்பட வேண்டும்? அதுமட்டுமில்லை, இனிமேலும் என் புதிய புதிய நாட்குறிப்புகளின் பல பக்கங்களும் எழுதப்படாமலேதான் இருக்கப்போவதாய்ப் படுகிறது. அதற்காக இனிமேல் நான் சந்தோஷப்படலாம், இல்லையா?

தாய்வீடு, ஜன.2011

வாசிப்புக்கு சவாலான பிரதி: சீனிவாசன் நடராசனின் ‘விடம்பன’த்தை முன்வைத்து…-தேவகாந்தன்-

2016 ஆகஸ்டில் காலச்சுவடு பதிப்பக வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கும் இந்த நூல்பற்றி எழுதவேண்டுமென்று எந்த எண்ணமும் தோன்றியிருக்கவில...