Saturday, December 10, 2011

நேர்காணல்: தேவகாந்தன் 1


‘அகதிகளிலிருந்து படைப்பாளிகள் உருவாவதைத் தடுக்கும் அக-புற காரணிகள் வலிமையானவை’

(நேர்காணல்: தேவகாந்தன்
இன்தாம்(வானவில் -2002) இணைய தளத்துக்காக நேர்கண்டவர்: சூரியசந்திரன்)


‘போர் எந்த நிலையில், எத்தகைய நியாயத்தின் பின்னணியில் இருப்பினும் கொடுமையானதுதான்’ என்று கூறும் தேவகாந்தன், ஈழத்து எடுத்தாளர்களில் முக்கியமானவர். இப்போது சென்னையில் வசித்துவருகிறார்.
போர்ச்சூழலில் அவதியுறும் ஈழத்தமிழர்களின் துயரமும் சோகமும் நிறைந்த வாழ்வை இவரது பெரும்பாலான கதைகள் பேசுகின்றன. அகிலமெங்கும் பரவியிருக்கும் தமிழ் அகதித் தன்மையை விவரித்து ஐந்து பாகங்களைக் கொண்ட மாபெரும் நாவலை எழுதியுள்ளார். இந்நாவல், புலம்பெயர் இலக்கிய வகையில் முக்கியமான படைப்பாக உள்ளது. சில கவிதைகளையும் எழுதியுள்ளார். ‘இலக்கு’ எனும் இலக்கிய இதழையும் நடத்தி வருகிறார். அவருடன்…



0 தமிழ் நாட்டிலுள்ள ஈழத் தமிழ் அகதிகளின் வாழ்க்கை எந்த அளவுக்கு இலக்கியத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது?

சே.யோகநாதனின் ‘இரவல் தாய்நாடு’ நாவல், ‘அகதியின் முகம்’ குறுநாவல் போன்றவையும் , எனது ‘விதி’ நாவலும், ;மனுதர்மம்’ குறுநாவலும், இன்னும் சில சிறுகதைகளும் தமிழ்நாட்டிலுள்ள இலங்கை அகதிகளை மையமாகக் கொண்டு புனைவு பெற்றவையே. ஆனாலும் இவை போதுமைவையல்லதான். அகதிகளுக்குள்ளிருந்தே படைப்பாளிகள் உருவாகாததை இதன் பிரதான காரணமாகச் சொல்லலாம். அகதிகளுக்குள்ளிருந்து படைப்பாளிகள் உருவாவதைத் தடுக்கும் அக-புற காரணிகள் வலிமையானவை. அகதித் தனத்துக்குள்ளிருக்கும் அதன் பயங்கரமான உள்முகம் லேசுவில் வெளியே தெரிந்துவிடாது. இந்த மண்ணில் அவர்களுக்கிருக்கும் நிரந்தரமற்ற வாழ்க்கை நிலை, வாழ்நிலைக் கஷ்டங்கள் யாவும் படைப்பிலக்கிய முயற்சிகளுக்குச் சாதகமானவையல்ல. இந்தக் கடினங்ளைப் பிளந்துகொண்டே நாங்கள் இலக்கியம் செய்தோம்.


0 இலங்கைப் போராட்டச் சூழல் ஈழத்தமிழ் கலை இலக்கியப் படைப்புகளை எந்தளவு பாதித்திருக்கிறது?
ஈழத்தில் கவிதையானது எப்போதும் ஒரு வலிமையான இலக்கிய ஊடமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. அதை உச்சத்துக்கு இழுத்துச் சென்றது போராட்டச் சூழ்நிலை. சிறுகதையும் ஓரளவு பாதிப்பைப் பெற்றதென்று சொல்லலாம். ஆனால், பிற இலக்கிய ஊடகங்கள்- குறிப்பாக, நாவல் இலக்கியம் -போதுமான ஊக்குவிசை பெற்றதாய்க் கொள்ளமுடியாது. நாடக அரங்கக் கலை, வீதிநாடகம் போன்றவை மகத்தான வளர்ச்சி அடைந்துள்ளதைச் சொல்ல வேண்டும். ஆரம்ப கால கட்டத்தில் இனக்கொடுமைகளைப் பேசிய இலக்கியச் சூழ்நிலை, பின்னால் யுத்தத்தின் நியாயங்களைப் பேசிற்று. அடுத்த காலகட்டத்தில் அது அதிகமாக மனிதத்துவத்தையே பேசியது. இரு தரப்பாரிடத்திலும் ஏற்பட்ட யுத்த அவலம் மனிதத்துவத்தைப் பேசுவதைத் தவிர்க்கவியலாததாக்கிற்று. பொருள் மாற்றம், தர மாற்றத்துக்குக் காரணமான கதை இதுதான்.


0 இந்தியா தவிர வேறு தேசங்களுக்கு அகதியாய்ச் சென்றுள்ள ஈழ அகதிகளின் சூழலில் இலக்கிய முயற்சிகள் எப்படி இருக்கின்றன?

சிற்றிதழ்கள் தமிழில் அதிகமாய்த் தோன்றிய காலப் பகுதியாக இதைச் சொல்லலாம். இது அவர்களாலேயே நிழ்ந்தது. மொழியின் செழுமையும், கனதியான இலக்கியப் படைப்பாக்கமும் இதனால் கவனமாகிற்று. சிறுகதை, கவிதைகள் மூலமாக மேற்குலகின் அகதி நிலைமைகள் பதிவாகின். கலாமோகனின் ‘நிஷ்டை’ சிறுகதைத் தொகுப்பு, கி.பி.அரவிந்தனின் ‘கனவின் மீதி’ கவிதைத் தொகுப்பு, விமர்சனத்துக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியதாயினும் ஷோபா சக்தியின் ‘கொரில்லா’ நாவல் யாவும் மேற்குலகில் புலம்பெயர்ந்தோர் மத்தியில் வீச்சாக எழுந்த இலக்கியங்களின் சாட்சியங்கள். ‘பனியும் பனையும்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும், அதற்கு முன்னர் வந்த ‘மண்ணைத் தேடும் மனங்கள்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும் இந்த வரிசையில் குறிப்பிடப்படக்கூடிய தொகுப்புகளாகும். பெண்ணியம் சார்ந்த கருத்துகளின் வெளிப்பாடும் படைப்புகளும்கூட இக்கட்டத்தில் தீவிரமாய்த் தோன்றின.


0 உங்களின் ‘கனவுச் சிறை’ நாவல், ஈழத்தில் தொடங்கி, தமிழ்நாடு ஊடாக ஐரோப்பாவரை சென்று அகதிகளின் கதையைப் பேசுகிறதல்லவா?

ஆம். 1981 தொடங்கி 2001 வரை விரியும் இருபத்தோராண்டுக் காலக் களத்தில் கண்டங்கள் அளாவிப் புனைவுபெற்ற நாவல் அது. அதை இருபத்தொரு ஆண்டுகளில் இருப்த்தொரு நூற்றாண்டுகளின் சரித்திர ஆதாரங்களை- அடிப்பமைகளை- ஒருவகையில் கேள்விக்குள்ளாக்குகிற நாவலென்றும் சொல்லலாம். சர்வதேச தமிழ் அகதித்தனத்தை வீரியமான வார்தைகளில் அது பேசுகிறது. சுமார் 1300 பக்கங்களில் 5 பாகங்களில் சமகால அரசிலின் எரியும் பிரச்னை ஒன்றை மையமாக்ககொண்டு வெளிவந்த மகாநால் தமிழில் இது ஒன்றுதான் என்று கூறுகிறார்கள், பல்கலைக்கழக, எழுத்துலக நண்பர்கள். என் மனத்துக்குத் திருப்தி அளித்த படைப்புத்தான் இதுவும்.


0 ‘கனவுச் சிறை’ எழுத்துவகை பற்றி…?

தமிழில் பின்-அமைப்பியல், பின்-நவீனத்துவம் சார்ந்த படைப்புக்கள் வெற்றிபெற்றனவாய்ச்
சொல்லமுடியாது. இந்தவகை எழுத்துக்களிலும் படைப்புகளிலும் கவனம் காட்டியவர்கள் தமிழவன், பிரேம்-ரமேஷ் ஆகியோர் மட்டுமே. அதனதன் அளவில் இவர்களின் படைப்புகள் காத்திரத்தைக் கொண்;டிருந்தாலும் இவை தமிழைப் பொறுத்தவரை படைப்பின் பயில்வுகளாகவே கொள்ளப்படக்கூடியன. ஆனாலும் தமிழின் மொண்ணைத்தனத்தை இப்புதிய வகையினங்கள் உடைத்தன. வியாபாரத்தனமான எழுத்துக்களுக்கும் தீவிரமான எழுத்துக்களுக்குமிடையே ஆழமான கோட்டை-எல்லையை- இவை கிழித்தன. அந்தவகையில் நவீனத்துவங்களின் சில கூறுகளை உள்வாங்கி யதார்த்தமான வகை எழுத்துமுறையில் அதிகபட்ச படைப்புச் சாத்தியங்களை அடைய முனைந்த படைப்பாகவே ‘கனவுச் சிறை’ நாவலைக் கொள்ளவேண்டும்.


0 ‘கனவுச் சிறை’ நாவல்பற்றி…

முழுக்க முழுக்க இலக்கியார்த்தமான காரணங்களுக்காக படைப்பாக்கம் பெற்றதே இந்த நாவல். இனக் கொடுமைகளை, அகதித் தனங்களின் அவலங்களை ஈழத் தமிழரின் விசேஷித்த வாழ்வுமுறைகளின் பின்னணியில் வைத்து புனைவாக்கம் பெற்றிருக்கிறது இந்த நாவல். ஈழத்திலிருந்து இந்தியா நகரும் கதை, இங்கிருந்து கிழக்கு, மேற்கு என விரிந்து செல்கிறது. ஐந்து பாகங்களானாலும் ஒவ்வொரு பாகமும் ஒரு முழுமையைக் கொண்டு விளங்குகின்றன. இதையே இதன் விசேஷமாய்ச் சொல்லமுடியும். ஒருவகையில் காலமே இந்நாவலின் மைய பாத்திரம். திருப்படை ஆட்சி, வினாக் காலம், அக்கினித் திரவம், உதிர்வின் ஓசை, ஒரு புதிய காலம் என்பன பாகங்களின் தலைப்புகள்.


0 இ;வ்வாறு ஒரு பெரிய நாவலை எழுதவேண்டுமென்ற எண்ணம் …உந்துதல்… எப்படித் தோன்றியது?

சுமார் மூன்றாண்டுகள் சுகவீனம் காரணமாய் ஒரு நிர்ப்பந்தப் படுக்கையில் விழுந்தபோது என் கனவும் நினைவும் எல்லாமே என் மண்ணைநோக்கியே ஓடிக்கொண்டிருந்தன. பல நிஜ, கற்பனை மனிதர்கள் வந்து போனார்கள் மனத்திரையில். ஆவர்கள் தங்கள் தங்கள் கதையை என்னோடு பேசினார்கள். கால மாற்றத்தில் கதா மாந்தர்களின் போக்குகள், லட்சியங்கள் எல்லாம்கூட மாறுகின்றன. அதற்கு மேலே கற்பனையின் சிறகுவிரிப்பு என் வசத்தில் இல்லை. மூன்றாண்டுகளில் சுமார் 2000 பக்கங்கள் கையெழுத்தில் வந்தன. 1998ல் முதல் பாகமான திருப்படை ஆட்சி வெளிவந்தது. 2001 டிசம்பரில் நான்காம் பாகமும் இறுதிப் பாகமும் வெளிவந்தன.


0 உங்கள் ‘விதி’ நாவலில் முக்கிய கதாபாத்திரங்களாக மலைநாட்டு தமிழ்க் கதாபாத்திரங்களே வருகின்றனவே…?

படைப்பு மனத்தை எந்த நிகழ்வு, எண்ணம் பாதிக்கின்றதோ, அந்த நிகழ்வு…எண்ணமே படைப்பாக்கத்துக்குரிய விஷயமாகிறது. ஆந்தவகையில் என் மலையக நண்பன் ஒருவனுக்கேற்பட்ட அனுபவப் பகிர்வின் விளைவே அந்த நாவல்.
1983ஆம் ஆண்டு மலையக மக்கள் குடியேற்றமும் இனக் கொடுமைக்காளானது. பல மலையக மக்கள் அத்தருணத்தில் நாட்டைவிட்டு நீங்கி இந்தியாவில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அவ்வாறு வந்தவர்களில் ஒருவனதும் ஒருத்தியதும் கதையே ‘விதி’ நாவலாகியது.


0 ‘அந்தச் சில கணங்கள்’ சிறுகதை ‘இலக்கு’ இதழில் வெளிவந்தது. அதில் காந்தியை இந்துத்துவவாதியாகச் சித்திரித்திருக்கிறீர்களே…?

காந்திஜி அதிலே வருவார்தான். ஆனாலும் அந்தக் கதையிலே எனது அக்கறை நாதுராம் கோட்ஸேதான். அவனது பார்வையூடாகவே காந்தி பார்க்கப்படுகிறார். மடிவதற்கு முன்பகாக காந்திஜியின் வாயிலிருந்து பிறக்கும் ‘ஹே ராம்’ என்ற வார்த்தைகள் கோட்ஸேயையே அதிரவைத்துவிடுகின்றன. இஸ்லாமியருக்கு ஆதரவு காட்டுவதினால்தான் கோட்ஸேயின் மனத்திலே காந்திமீதான வெறுப்பு பிறந்தது. ஆனால், காந்திஜியின் கடைசிநேர உச்சரிப்பு வார்த்தைகள் அவரை ஒரு சரியான இந்துவாய்… அவனைவிடவுமே சிறந்த இந்துவாய்… அவனுக்கு அந்தக் கடைசிக் கணங்கள் காட்டிவிடுகின்றன.


0 ‘நெருப்பு’ சிறுகதை ஈழப் போர்ச் சூழலின் அவலச் சித்திரிப்பாகக் காள்ளலாம் இல்லையா?

கொள்ளலாம். பல பாராட்டுகளையும், பரிசுகளையும் பெற்ற கதை அது. உருவ, உள்ளடக்க, நடை, உத்திகள் அதில் விசேஷமாகவே இருக்கின்றன. போர் எந்த நிலையிலும், எத்தகைய நியாயத்தின் பின்னணியில் இருப்பினும், கொடுமையானதுதான். அதைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்திய கதை அது.


0 ‘இலக்கு’ சிறுபத்திரிகையில் உங்கள் அனுபவம்…?

அது பலத்த பொருள் நஷ்டங்களிடையே மூன்று ஆண்டுகளாக வெளிவந்த பத்திரிகை. எவ்வளவுதான் பொருள் நஷ்டம் அடைந்தாலும், என் எழுத்திலும் சிந்தனையிலும் பலத்த மாற்றங்களை அது ஏற்படுத்தியது. வெகுஜன எழுத்தாக அடையாளம் காணப்படக்கூடிய ஒரு பெரிய ஆபத்திலிருந்து என்னை, என் எழுத்தை அது காபாப்பாற்றியதாகவும் சொல்லலாம்.


0 ‘இடதுசாரி இலக்கிய விமர்சகர்கள் சிலர் கட்சி நிலைப்பாட்டின் காரணமாய் தராதரமற்ற இலக்கியங்களை முன்னிலைப்படுத்தினார்கள்’ என்று சொல்லப்படுவது குறித்து…?

கலைநேர்த்தியைக் கவனமெடுக்காமல், படைப்புகளின் உள்ளடக்கத்தை…வர்க்க சார்புகளை… வைத்து சில எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் சற்று மிகையாகப் புகழப்பட்ட ஒரு நிஜம் இருக்கிறதுதான். அதைச் சாக்காக வைத்துக்கொண்டு இலக்கிய லாபம் சம்பாதிக்கப் பார்த்த சிலரின் கூக்குரல் அது. அக் காலகட்டத்தில் வெளியான சகல படைப்புகளோடும் வாசக ரீதியான அனுபவம் எனக்கு இருக்கிறது. அதை வைத்துக்கொண்டு சொல்கிறேன், மார்க்சிய விமர்சகர்களால் கனதியற்ற இலக்கியங்கள் சில எடுத்துப் பேசப்பட்ட ஒரு குற்றம் நடந்ததே தவிர, எந்த நல்ல இலக்கியமும் கிடங்கு வெட்டிப் புதைக்கப்பட்டதாக நான் அறியவில்லை. அப்படி, ஒரு நல்ல இலக்கியத்தைச் செய்துவிடவும் முடியாது. அதைத்தான் புதுமைப்பித்தன் அன்று சொன்னார், எத்தனை நந்தி வந்து தடுத்தாலும் நல்ல எழுத்து வாழும் என்று.


0 இலக்கு, நிழல், சுந்தர சுகன் போன்ற இதழ்களில் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறீர்கள். உங்கள் கவிதை முயற்சி பற்றி…?

இதுவரை சுமார் பத்து கவிதைகளுக்கு மேலே நான் எழுதவில்லை. சில விசயங்களே உரைநடைக்குள் அடங்க மறுத்துக்கொண்டு கவிதை வாகனம் கேட்கும். அந்த விசயங்களே என்வரையில் கவிதைக்கானவையாக நான் கருதி வந்திருக்கிறேன். அந்த விசயங்களும் சிலவேளைகளிலேயே கவிதையாகின்றன. கவிதையில் பெரிய முயற்சி ஏதுமில்லை. அதேவேளை கவிதை வருகிறபோது தடுத்து வைத்துவிடுவதும் இல்லை.


0 ஈழத்து மொழியின் புரிதல் குறித்து சாதகமான அபிப்பிராயங்கள் தமிழகத்தில் ஒரு காலத்தில் இருக்கவில்லை. இப்போது நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?

ஈழத்து மொழிக்கு அடிக்குறிப்பு போடவேண்டுமென்று கி.வ.ஜகந்நாதன் போன்றவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள் முன்பு. ஆனால் பழகப் பழக எதுவும் வசமாகிவிடும். ஈழத்து தமிழ் இப்போது தமிழக வாசகர்களுக்கு வசமாகியிருக்கிறது என்றே நினைக்கிறேன். புரிதல் என்ற காரணத்தில் எவ்வித விட்டுக்கொடுப்புமின்றியே பேச்சு மொழியை நான் என் படைப்புகளிலே கையாளுகின்றேன். துமிழக வாசகர்கள் அம்மொழியின் புதுமைச் சுவையை அனுபவித்தே வாசிக்கிறார்கள். இதனை அவர்களே கூறியிருக்கிறார்கள்.


0 இறுதியாக ஓர் அரசியல் சார்ந்த கேள்வி. புதிய அரசு இனப் பிரச்னையைத் தீர்த்து வைக்குமா?

பலபேரிடத்தில் அதுமாதிரி ஒரு நம்பிக்கை இருப்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் எங்கள் அனுபவங்கள் அம்மாதிரி ஒரு முடிவெடுப்பதனை ஆக்ரோஷமாய் மறுக்கின்றன. ஒரு காரணம், சந்திரிகா குமாரதுங்கவே இன்னும் செயலதிகாரம் மிக்க ஜனாதிபதியாக அங்கே இருக்கிறார் என்பது. பிரதம மந்திரி ரணில் விக்ரமசிங்கவினால் என்ன செய்யமுடியுமென்பது, போர் நிலைமையின் இன்னல்களையும் அழிவுகளையும் நோக்கி பௌத்த பீடங்கள் எடுக்கப் போகின்ற முடிவிலேயே தங்கியிருக்கிறது. என்றாலும் நல்லன நடக்குமென்று நாம் ஏன் நம்பக்கூடாது? தடை செய்யப்பட்ட அத்தியாவசியப் பொருட்கள் இப்போது யாழ்ப்பாணத்துக்குள் அனுமதிக்கப்படவில்லையா? யுத்த சத்தத்தில் செவிபறை அதிர்வது குறைந்து மக்கள் ஆசுவாசம் அடையவில்லையா? இன்னுமொன்று. இப்போது அமுல்படுத்தப்பட்டிருக்கும் யுத்தநிறுத்தம் வரும் தை 24வுடன் முடிவடைகிறது. அதற்கு மேலே என்ன நடக்குமோ, அதை வைத்துக்கொண்டு இலங்கையின் தலையெழுத்தை நாம் நிர்ணயம் செய்யலாம். நோர்வே குழு சமாதான பேச்சுவார்ததைக்காக அழைக்கப்பட்டிருப்பதாய் ஒரு செய்தி கூறுகிறது. அது உண்மையாகவே இருக்கட்டும். நல்லதே நடக்கட்டும்.

-இன்தாம் (வானவில்) 2002
(இந்நேர்காணல் சூரியசந்திரன் தொகுத்த ‘கதைகதையாம் காரணமாம்’ என்ற தொகுப்பில் நூல் வடிவிலும் வெளிவந்துள்ளது.)









Sunday, September 11, 2011

தேவகாந்தன் பக்கம் 9

தேவகாந்தன் பக்கம் 
ஒன்பது 


சிமோன் டி போவுவா’வின்
The Blood of others


இருபதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய நாவல் இலக்கியத்தின் பின்பாதியினது போக்கினை நிர்ணயித்த முக்கியமான நாவலாகக் கருதப்படும் சிமோன் டி போவுவாவின் ‘அடுத்தவர் குருதி’ (The Blood of Others) என்ற தத்துவார்த்த நாவலை அண்மையில்தான் வாசித்தேன். சிமோன் டி போவுவாவின் The Secnd Sex என்ற இரண்டு தொகுப்பு பெண்ணியச் சிந்தனைபற்றிய முக்கியமான நூலோடு சில காலத்துக்கு முன்னரே தொடர்பு ஏற்பட்டிருந்தபோதும், அவரது படைப்பிலக்கிய நூல்கள்பற்றித் தெரிந்திருந்த நிலையில்கூட, அவரது நாவல்களுள் பிரவேசிப்பதற்கான பெரிய ஆர்வமேதும் என்னிடம் எழுந்திடவில்லை.

‘அடுத்தவர் குருதி’யின் வாசிப்பு தற்செயலானதுதான். வழக்கம்போல் டவுண்ரவுணில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பழைய நூல் விற்பனைக் கடைக்குள் நேரத்தை மறந்திருந்த வேளையில் என் பார்வையில் அகப்பட்டது சிமோன் டி போவுவாவின் அந்த நூல்.

வாசிப்பை மெதுவாகவே செலுத்த முடிந்திருந்தது. அத்தனைக்கு நாவலின் வசீகரத்தையும் மீறி அதன் நடையும், அது தாங்கி வந்திருந்த சிந்தனைப் போக்குகளும் அடர்த்தியானவையாக இருந்தன.

மடித்துவைத்து வாசிக்கையில் முதலில் அட்டைகளும், பின்னர் பின்பக்கங்களும் கழரத் தொடங்கிவிட்டன. சிலபோது புத்தகப் பூச்சிகளின் மெல்லிய ஊர்வையும் முகத்தில் உணர நேர்ந்தது. இத்தனையையும் தாண்டியே அந்நாவலின் பயணிப்பு மிகமிக இனிமையானதாக இருந்ததென்பது முக்கியமான விஷயம். ஒரு நாவல் வாசிப்பில் நானடைந்த முக்கியமான அனுபவத்தின் கதையும்  இது.

எந்த ஒரு படைப்பினதும் வாசிப்பு அனுபவங்கள் தம்மை எழுத்தாக்க, பகிர்ந்துகொள்ள தம் வாசகனை பெரும்பாலும் நிர்ப்பந்திப்பதில்லை. மிக்க பாதிப்பினை ஏற்படுத்திய படைப்புகளும்கூடத்தான். ஆனால் சில படைப்புக்கள் தாம் சார்ந்த கருத்துநிலைகளாலும், உணர்வுநிலைகளாலும், கட்டுமானத்தாலும் வாசக அனுபவங்களோடு ஒன்றிணையும்போது அவைபற்றி எழுதாமல் இருந்துவிடவும் முடிவதில்லை. அத்தகைய நாவல்தான் இது. நடந்து முடிந்த ஈழப் போரின் அவலம், அதில் சிந்தப்பட்ட குருதி அனைத்துமே எந்த ஒரு படைப்பின் மூலகர்த்தாவையும் உலுப்பிப் போடக்கூடியன. என்னால் ஏனோ இரண்டாம் உலக யுத்தம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னதாகக் கதைக்களம் விரித்து, யுத்தம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது முடிவடையும் இந்த நாவலை அந்த அவலங்களோடும், குருதியாற்றோடும் ஒப்புமை காண முடிந்திருந்தது.

மனித இனத்தின் மிகப்பெரும் வரம் இறப்பு. இறப்புதான் வாழ்வையே அர்த்தமாக்குகின்றது. ஆனால் போர்கள் மனிதனைக் கொலைப்படுத்துகின்றன. கொலைகள் மனித இனத்தின் சாபமெனில், போர்கள் மனிதன்மேல் சாபத்தைக் கொட்டுகின்றன.

உலகத்தின் முதல் கொலை நடந்ததை விவிலிய நூல் பதிவுசெய்து வைத்திருக்கிறது. சகோதரப் பொறாமை விளைத்த பெண், பொன் ஆசைகளால் காயீன் கொலைப்படுகிறான் தன் சகோதரனால். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கொலைப்பாடுகள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

போர்கள் ஆயிரங்களாக கொலைப்பாடுகளை நிகழ்த்துகையில் மனங்கள் அசைகின்றன. அதிர்கின்றன. எதிர்வினையாற்ற உந்துகின்றன. சாதாரண மனிதனின் சாதாரண எதிர்வினை எதுவாக இருக்கிறது? அதை விபரிக்கிறது ‘அடுத்தவர் குருதி’.

240 பக்க இந்த நாவலின் மையம் இதுவெனில், இதிலிருந்து கிளைத்தெழும் சுழிகள் பல. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு நாவலிலக்கியம் ஜேன் ஒஸ்ரென், லூயி கரோல், சார்ள்ஸ் டிக்கின்ஸ், மேரி செல்லியென விக்டோரியன் காலத்தை உள்வாங்கிப் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கையில், நாவலிலக்கியத்தில் பிரான்ஸ் எடுத்த பாய்ச்சலின் அளவீடாக வருவதுதான் சிமோன் டி போவுவாவின் ‘அடுத்தவர் குருதி’. அது ஒரு புதிய தளத்தினை அடையாளம் காட்டியது மொழி நடை சார்ந்தும், அர்த்தம் சார்ந்தும். சார்த்தரின் தத்துவார்த்த வெளிப்பாடுகளின் முனைகளைக்கூட இந்த நாவலில் ஒருவர் தரிசிக்க முடியும்.

சிமோன் டி போவுவா பாரிஸில் தங்கியிருந்தபோது, புளோர் காபி கடை ஒன்றிலிருந்துகொண்டு 1941-43 காலப் பகுதியில் இது எழுப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. 1945இல் இது வெளிவந்தது. இதன் ஆங்கிலப் பதிப்பு இவொன் மொய்செ, றோஜேர்ஸ் சென்ஹவுஸ் ஆகியோரின் மொழியாக்கத்தில் 1948இல் வெளிவந்தது.

இதற்கு முன்னரே சிமோன் சில நாவல்களை, குறிப்பாக பிரான்சின் மிக்க கவுரவமான இலக்கியப் பரிசான கொன்கோர் விருதினைப் பெற்ற ‘தி மாண்டரின்’ போன்றவற்றையும், நாடகங்கள் சிலவற்றையும், வேறு படைப்பாக்கங்களையும் செய்திருந்தாலும், சிமோனே ஏறக்குறைய பதினைந்து ஆண்டுகளின் பின் தன் அதிருப்தியான விமர்சனக் கருத்துக்களை முன்வைத்த இந்த நாவல், இதில் நானடைந்த அனுபவங்கள் காரணமாய் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.

ஒரு யுத்த காலத்தில் தனிமனிதன் ஒருவனின் சார்பு எதுவாக இருக்க முடியும் என்பதை மையக் கருத்தாய் விபரித்தது நாவல். ஆனால், அதன் குரல் முழுக்க முழுக்க கதையுள் அழுந்தியிருந்தது. கருத்தின் புடைப்புக்களாக எதையுமே நாவலில் என்னால் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

வார்க்கப்பட்டிருந்த பாத்திரங்கள் எதார்த்தமானவை. பிரதியில் கொண்டுவரப்பட்ட காலமும் சமச்சீர் குலைந்த ஒரு பெருயுத்தத்துக்கு முன்னான சமூகத்தை அச்சொட்டாய்ப் பிரதிபலிப்பதாய் இருந்தது. யுத்தத்துக்கு முன்பாக வெறும் காதல் நவீனமாகத் தொடங்கும் நாவல், யுத்தம் ஆரம்பித்து ஜேர்மனி பிரான்ஸுள் பிரவேசித்து பாரிஸ் நகரைநோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருக்கையில் காதல் உள்ள மனிதர்களின் தேசாபிமானமும் மனிதாபிமானமும் மிக்க கதையாக நகரத் தொடங்கிவிடுகிறது.

ஆயினும் வாழ்வின் ஆதார உணர்வுகளைச் சுற்றியே நாவல் நகர்ந்து, கதாநாயகி ஹெலனின் மரணத்தோடு முடிவடைகிறது. ஜேர்மன் படையின் ஆக்கிரமிப்புக்கெதிரான தேசபக்த புரட்சியாளரின் இரகசிய குழுவில் தன் காதலனின் தலைமையிலேயே ஒரு எதிர்ப்பில் கலந்துகொண்ட ஹெலன், துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு இலக்காகி மரணப்படுக்கையில் கிடக்கிறாள். தானே அவளது அந்த நிலைமைக்குக் காரணமென எண்ணி வருந்தும் அவளது காதலனான ழீன் புளொமார், அவள் படும் உத்தரிப்புக்களைத் தாங்க முடியாது அவளது மரணத்தை ஒவ்வொரு விநாடியும் இச்சித்தபடி மறுகும் இடம் எவர் மனத்தையும் உலுப்பக்கூடியது. இருந்தும் இது ரொமாண்டிச வகையான நாவலாக அமையவில்லை என்பதுதான் இதன் முக்கியத்துவம்.

ஹெலன் பாத்திரத்தின் வார்ப்பு அபாரமானது. பதின்ம வயதில் தன்னிடம் தோன்றும் காதலை, சமூகப் பொறுப்புணர்வுடன் சிந்திக்கத் தெரிந்த ழீன் புளொமார் மறுதலிக்கும்போது, அந்தத் தோல்வியை, இழப்பை, ஆற்றாமையைத் தாங்கமுடியாத ஹெலன் ஆக்ரோஷம்கொண்டு தன்னையே ஒருவனிடம் இழந்து கருத்தரிக்கிறாள். மிக்க இயல்பில்லாத இந்த விஷயமே ஹெலன் பாத்திரத்தின் வார்ப்புமுறையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படக்கூடியதாய் ஆகிவிடுகிறது வாசகனால். அவள் ழீன் புளொமார்மீது கொண்டிருந்த வெறித்தனமான காதலையே அதில் அவன் காண முடிந்திருக்கும். அத்தகைய ஒரு பெண், ழீன் புளொமாரின் அன்பை நீண்ட சம்பவங்களின் பின் பெற்ற பிறகு தேசத்தின் யுத்தநிலைமை காரணமாய் ழீன் புளொமார் பிரான்ஸ் ராணுவத்தில் சேர்ந்தவுடன் ஜேர்மனி செல்ல முடிவெடுக்கிறாள். ஜேர்மனியின் பிடிக்குள் பிரான்ஸில் நிலவிய பசி, பிணி, மரணங்கள் அதற்குக் காரணமாகின்றன. அவ்வாறு தப்பியோடுவதே உயிர்பிழைக்கும் வழியாகவும் பலபேருக்கு ஆகிவிடுகிறது.

இந்த நிலையில்தான் யுத்தவெறியின் பயங்கர முகத்தை வழியிலே ஹெலன் தரிசிக்கிறாள். ரத்தமும், பிணங்களும், அங்க இழப்புக்களும், இறந்தவர் மேலான இருக்கும் உறவினரின் பிரலாபிப்பும் அதுவரை அவள் கண்டிராத சோகத்தின் சாறாய் அவளுள் இறங்குகிறது. பாதி வழியிலேயே தன் ஜேர்மன் பயணத்தை நிறுத்திக்கொண்டு தன் ஊர் திரும்புகிறாள். அடுத்தவர் குருதியெனினும் அது குருதி. தன் குருதி சிந்தலுக்குப் பயந்து எதிரி நாட்டிலேனும் உயிரோடு வாழ்ந்துவிட ஜேர்மனி ஓடும் ஹெலன், அடுத்தவர் குருதியில் ஞானோதயம் பெறுவது நாவலில் மைய இடம். இதுவே தன்னையும் பிறரையும், அகத்தையும் புறத்தையும், தன்னலத்தையும் தார்மீக நியாயங்களையும் அவளுக்குக் கற்பித்துவிடுகிறது. வாசக சிந்தனை அலைபொங்கும் இடமாகிறது.

இத்தகைய உள்ளோட்டமான விஷயங்களைவிட, இதன் மொழி சார்ந்தும் கூற நிறைய உண்டு. மாதிரிக்காக ஒன்று.

இன்றைய தமிழ் உரைநடை பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் பாதை, தொல்காப்பியமோ நன்னூலோ இன்னும் பின்னேயுள்ள இலக்கண நூல்களோ சொன்ன எழுத்து, சொல் அதிகாரங்களின் வரம்பினை மீறியதென்பதை ஒரு கல்விப்புல வாசகன் அறிந்தே இருக்கிறான். நீண்ட வாக்கியங்களில், எழுவாய் பயனிலை செயப்படுபொருள்கள் இலக்கண விதிமுறைக்குள் அடங்கியதாய் தமிழ் உரைநடை மரபு அண்மைக் காலம்வரை இருந்து வந்திருக்கிறது. அந்த மரபினை, அடித்து நொருக்கி ஒரு புதிய உணர்வோட்டமான, பேச்சின் இயல்பு தாங்கி சிறிய சிறிய வாக்கியங்களில் அமைந்து வருகிறது இன்றைய தமிழ்ப் படைப்பிலக்கிய மொழி.

இதை ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பிரெஞ்சுமொழி செய்துவிட்டிருக்கிறது என்பது ஆச்சரியம் தரும் விஷயம்தான். ஆம், அதை நிரூபித்துக்கொண்டிருக்கிறது ‘அடுத்தவர் குருதி’.

பிரெஞ்சு இலக்கியத்திலும், பெண்ணியக் கருதுகோள்களை வகுத்த முன்னோடிப் பெண்களுள் ஒருவர் என்ற வகையிலும் மிக முக்கியமான இப் பெண்படைப்பாளியைச் சுற்றி ஒரு இருளான இரகசியம் எப்போதும் உறைந்தே வந்துள்ளது. தத்துவார்த்தத் துறையில் மிக முக்கியமான ஆளுமையாகக் கருதப்படும் சார்த்தரின் பூதவுடல் அடக்கம்செய்யப்பட்டிருந்த அதே மயானத்தில், அவரது கல்லறைக்கு அருகிலேயே சிமோன் டி போவுவாவின் உடலும் அடக்கம்செய்யப்பட்டது என்பதுமட்டும் அந்த இரகசியத்தை விடுவிக்கப் போதுமான சம்பவமில்லை.

பெரும்பாலான படைப்பாளிகள், அவர் மேற்கிலிருந்தோ கிழக்கிலிருந்தோ எந்தத் திசையில் தோன்றியிருப்பினும், தம்மைச் சூழ ஒரு இருளான இரகசிய மண்டலத்தை இறக்கிவைத்துவிட்டே இறந்துபோயிருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம்போலக் கிடக்கிறது.

இந்தநேரத்தில் தருமு சிவராமுபற்றி யோசனை வருகிறது. ஆத்மாநாம் இன்னொரு புதிர். மரணத்தையே புதிராக்கிய இன்னொரு ஆளுமை சிவரமணி.

இவர்களை இவர்களது படைப்புகளாலன்றி அறிந்துகொள்ள எந்த மார்க்கமும் இல்லை. சிமோன் டி போவுவாவையும் அவர் படைப்புக்களால் மட்டுமே அறிந்துகொள்ள முடியும். என்னளவில் அதற்கான தேர்ந்த படைப்பு ‘அடுத்தவர் குருதி’யாகவே தோன்றுகிறது.

00000

தாய்வீடு, செப். 2011



தேவகாந்தன் பக்கம் 8

தேவகாந்தன் பக்கம் 
எட்டு 

எஸ்.பொ: ஈழத்து இலக்கியத்தின்
தன்னேரிலாத் தலைவன்




ஈழத்து எழுத்தாளர் எஸ்.பொ. என்றழைக்கப்படும் எஸ்.பொன்னுத்துரைக்கு 2010ஆம் ஆண்டுக்கான மதிப்புமிக்க தன் வாணாள் தமிழ்ச் சேவைக்கான இயல் விருதை வழங்கிக் கௌரவித்திருக்கிறது கனடா இலக்கியத் தோட்டம். எந்த அமைப்பினது பரிசுகள் குறித்தும், வழக்கமாக எழும் சர்ச்சைகள்போல் இம்முறை வழங்கப்பட்ட இயல்விருது குறித்து வாதப்பிரதிவாதங்கள் தோன்றவில்லையென்பது இவ்விருது சரியான ஆளுமைக்குச் சென்று சேர்ந்திருக்கிறது என்பதன் ஓர் அடையாளமாக எடுக்கப்பட முடியும்.

1932இல் பிறந்த எஸ்.பொ.வுக்கு ஆறு தசாப்த கால எழுத்தின் வரலாறுண்டு. இதுவேதான் எஸ்.பொ.வுக்கு இயல்விருது கிடைத்ததை அனுக்கமின்றி தமிழ்ப் பரப்பு ஒப்புக்கொண்டதன் காரணமாக இருக்கமுடியுமா? இது ஒன்றேதான் வெகுஜன எழுத்தின் உபாசகர்களதும் தீவிர இலக்கிய வாசகர்களதும் சம்மதிப்புகளை சேர்ந்த நேரத்தில் பெற்றிருப்பது சாத்தியமா?
எஸ்.பொ.வின் அறுபதாண்டு எழுத்துலக வாழ்வு இரண்டு கட்டங்களைக்கொண்டது. வேலை நிமித்தமான அவரது ஆபிரிக்கப் பயணத்தின் முன்னான ஒரு கட்டம். இதை இலங்கையில் அவர் முழுவதும் வதிந்த காலமாகக் கொள்ளலாம்.

இரண்டாவது, அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து அவர் தமிழகத்தில் தங்கவந்த காலத்திலிருந்து இன்றுவரையானது. இந்த இரண்டில் முதலாவது காலகட்டமே இலக்கியத் தகைமை அதிகமும் சார்ந்தது.

அறுபதுகள் ஈழத்து இலக்கிய வரலாற்றினைப் பொறுத்து, அவரது சகாப்தமாகவே இருந்திருக்கிறது. ‘தீ’யும், ‘சடங்கு’ம், ‘வீ’ சிறுகதைத் தொகுப்பிலுள்ள பல சிறுகதைகளும் ஈழத்து இலக்கியச் செல்நெறியையே தீர்மானகரம் செய்கிற மூர்த்தண்யத்தோடு படைப்பாக்கமாகி வெளிவந்தது இந்த அறுபதுகளில்தான்.

எஸ்.பொ.வின் இலக்கிய ஆளுமை எவ்வாறு விவாதத்துக்கு இடமில்லாது இருக்கின்றதோ, அதேபோல் அவரது அ-இலக்கிய எழுத்துக்கள் மிகமிக விவாதத்துக்குரியவை என்பதும் முக்கியமான விஷயம். அவரது இன்றைய அரசியல் குறித்து ஒரு புலத்தில் வாழும் வாசகனுக்கு மிகத் தீவிரமான கேள்விகள் எழ மிகுந்த நியாயங்கள் இருக்கின்றன. அவரது பின்னாளைய படைப்புக்கள் முதலாம் காலகட்ட எழுத்துக்களினை நிகர்த்தில்லையென ஒரு நடுநிலைசார் வாசகனே முடிவுகட்டிவிடுவான். அவரது சில விவாதங்கள், சில கருதுகோள்கள் கூர்மையற்றவை. இருந்தும்தான் எஸ்.பொ.வுக்கான இயல் விருது மிகப்பொருத்தமானதென சகல தரப்பாராலும் ஒப்புமை தரப்படுகிறது. இதன் காரணமென்ன? இந்த உரைக்கட்டு இந்த விஷயத்தை மையப்படுத்துகிறது.

பல்வேறு தருணங்களில் (‘தாய்வீ’ட்டின் சில கட்டுரைகள் உட்பட தற்பொழுது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ‘தேவகாந்தன் பக்க’த்திலும்) நான் குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல, என் சிறுவயதுக் காலத்தில் அவரது எழுத்தின் வசீகரத்தில் வசியப்பட்டிருந்தவன் நான். இலங்கையில் வெளிவந்த சஞ்சிகையொன்றில் (பெயர் மறந்துபோனது) எஸ்.பொ. எழுதிய ‘குளிர்’ என்ற கதையை இப்போதும் என்னால் ஞாபகப்படுத்த முடியும். அன்றிலிருந்து எஸ்.பொ.வின் சகல எழுத்துக்களையும் தேடி வாசிக்கும் வெறிபிடித்து அலைந்த பதின்ம வயதுக் காலம் என்னது. இன்றுவரைகூட ஒரு தேவை கருதியேனும் விருப்பத்துடனேயே அவரது சகல எழுத்துக்களையும் நான் வாசித்து வருகிறேன்.

என் வாசிப்பு என்றும் என்னைக் கைவிட்டதில்லை. படைப்புபற்றிய எனது முடிவுகள் பெரும்பாலும் ஆய்வு முடிவுகளுக்கு இணையாகவே முற்றிலுமாய்ச் சென்றிருக்கின்றன.

நாவுக்கும் பேனைக்கும் அஞ்சப்பட்ட இரண்டு ஆளுமைகளை ஈழத்து இலக்கிய வரலாறு இதுவரை சந்தித்திருக்கிறது. ஒன்று, நல்லை ஆறுமுக நாவலர். இன்னொன்று, எஸ்.பொ. அதனால்தான் காலாண்டிதழாக ‘இலக்கு’ சிற்றிதழை 1994இல் நான் தொடங்கியபோது அதன் முதல் இதழிலேயே எஸ்.பொ.வைச் சந்தித்து அவரது நேர்காணலை வெளியிட்டேன். அதன் அறிமுகவுரையில் இவ்வாறு எழுதியிருப்பேன்: ‘ஆறுமுக நாவலருக்குப் பிறகு மிகப்பெரும் கண்டனகாரர் என்று பெயரெடுத்தவர்தான் இன்று எஸ்.பொ. என்ற இரண்டு எழுத்துக்களால் குறிக்கப்படும் எஸ்.பொன்னுத்துரை.’

ஆதலால் இலக்கிய ஆளுமையாக இருந்ததோடு ‘மிகப் பெரும் கண்டனகார’ராயும் இருந்ததிலிருந்து இந்த விசாரணையைத் தொடங்குகிற எண்ணம்.

ஜனநாயகத்தில் மாற்றுக் கருத்தென்பது மிகவும் முக்கியமான ஓரம்சம். எதிர்க்கட்சியானது இம் மாற்றுக்; கருத்தின் மறுவடிவமே. இலக்கிய உலகிலும் இது அரசியலுலகுபோலவே தவிர்க்கவியலா அலகு ஆகும். ஆறுமுக நாவலருடைய கண்டனங்கள் மாற்றின் வடிவங்களுக்கான கண்டனங்களாய் இருந்ததாய் பொத்தம்பொதுவாய்ச் சொல்லமுடியும். இதையே வேறு மொழியில் சொன்னால், புதுமையை அதன் பிறப்பு வாயிலிலேயே தடுத்துவைத்துவிட்டு பழைமையை மேலும் தவிசிலிருத்துகிறதான விருப்புணர்வின் செயற்பாடாக ஆறுமுக நாவலருடைய செயற்பாங்குகளும் கருத்துக்கோவைகளும் இருந்திருக்கின்றன.

‘வசனநடை கைவந்த வல்லாளர்’ எனப்பட்டவர் நாவலர். சைவ சமயத்தினது நெடும்பயணத்திலே வேற்றுநாட்டாரின் ஆட்சியினால் பழைமைச் சமுதாய இயக்கத்துக்குத் தோன்றிய தடைக்கற்களை அகற்ற நாவலருக்குத் தேவையாக இருந்தது வசனநடைதான். சிறுபடிப்போடு இருக்கும் மத்தியதரத்தாரும் வாசித்து இலகுவில் விளங்கிக்கொள்ளவேண்டிய தேவை அவருக்கு இருந்திருக்கிறது. உரைநடை வரலாற்றிலேயே முக்கியமான ஒரு மைல் கல்லாக இருந்தது இத் தவிர்க்கமுடியாமையை உணர்ந்து செயற்பட்டதனாலேயே நிகழ்ந்தது. எஸ்.பொ. எழுதியதும், நான் எழுதியதும், நீங்கள் எழுதுவதும்கூட நாவலரது வசனநடையின் மேற்கட்டுமானத்திலேதான் என்பதை எவராலும் மறுத்துவிட முடியாது. இந்தவகையில் தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் நாவலரது இடம் சாசுவதமானது. அதுபற்றி எனக்கு எந்தவிதமான மாற்றபிப்பிராயமும் இல்லை.

ஆனால் எஸ்.பொ. ஒரு கண்டனகாரராய் இருந்தாரென்பதில் அவரது கண்டனங்கள் புதுமையை ஆதரித்தனவாய் இருந்தன என்பதுதான் இந்த இருவர் கண்டனங்களிலும் இருந்த வேறுபாடு. ஒருவகையில் இலங்கையில் ‘மறுமலர்ச்சி’ பத்திரிகையின் காலத்துக்கு முன்னால் இலக்கியத்தில் இருந்தது ஒருவகையான ‘பண்டித’ ஆதிபத்தியமே எனச் சொல்லமுடியும். சமூகரீதியாக இந்த ஆதிபத்தியத்தை மேனிலைச் சமூகத்தினது எனக் கூறுவதில் தவறில்லை. அதை நொருக்கித் தள்ளியது இலங்கை முற்போக்கு வாதத்தின் சாதனையெனில், அந்தத் தகர்வுகளின் மேல் சாதாரணர்களின் ஆதிபத்தியத்தை நிறுவியது எஸ்.பொ.தான்.

பழைமைக்கும் வந்த புதுமைக்கும் ஓர் இணைப்புப் பாலமாய் இருந்தவராக இரசிகமணி கனக. செந்திநாதனைச் சொல்ல முடியுமெனில், பழைமையை உரமாகக்கொண்டு புதுமையை வளர்த்தெடுக்க முனைந்தவர் எஸ்.பொ. இதை நற்போக்கு என்ற கருதுகோளாக்கி அலகுகள் வகுத்தார் அவர். நற்போக்கு அதன் பிறப்புக் காலத்திலிருந்தே பல எதிர்ப்புக்களைச் சந்தித்தது. பின்னால் சுவடு இன்றி மறைந்தது.

பின்னாளில், அவரது இரண்டாவது இலக்கியப் பிரவேசத்தில் ‘தமிழிலக்கியத்தை வரும் புத்தாயிரத்திலிருந்து முன்னெடுக்கப்போவது புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியமே’ என்ற கருத்தோடு எஸ்.பொ. சொன்ன ‘தமிழ்த்துவ’ கருதுகோள் அதையே திரும்பச் சொன்னது. இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் வெகுஜன இலக்கியம் என்ற சுலோகம், உள்ளோட்டத்தில் அதனது படைப்பாளிகளின் மலினமான எழுத்துக்களால் வீச்சுப்பெறாமல் விட்டிருந்தபோது, இமுஎச’வுக்கும் எதிரான எஸ்.பொ.வின் எழுத்துக்களினால்தான் பண்டித சாம்ராஜ்யம் கவிழ்ந்து வெகுஜன எழுத்துக்கான வெளி பிறந்தது. இதை தன் படைப்பிலக்கியத்தின் ஊடாகவும், கண்டன எழுத்துக்களின் மூலமாகவும் சாதித்து முடித்தார் எஸ்.பொ.

‘நாரதர் கலகம் நன்மையில் முடியு’மென்பது வெகுஜன வாக்கு. நாரதன் ஒரு கலகக்காரன். பிற்காலத்திய சித்தனின் முற்கால வடிவம் அவன். அவனே சமயச் சாயம் பூசப்பட்ட பாணனும் ஆவான். இந்தத் தொடுப்போடு பார்த்தால், நாரதன் ஒரு கலகக்காரனே. சித்தர்களும் கலகமே செய்தார்கள். இதன்மூலம் பெறப்படும் பெறுபேறு கலகங்களால் நன்மை பிறந்தது என்பதுதான். இதை வேறுவார்த்தைகளில் சொன்னால், கலகத்திலிருந்து நன்மை பிறக்கிறது என்பதே அது. எஸ்.பொ.வின் கலகங்களிலிருந்தும் நன்மை பிறந்தது.

எழுத்து மாச்சரியங்களுக்கும், தன்மேலான அவதூறுகளுக்கும், எழுத்தின் புனிதங்களுக்கும் எதிரான அவரது யுத்தம், மிக முக்கியமான சங்கதி. ஈழ இலக்கியத்தின் வாசகனொருவன், எஸ்.பொ.வின் கண்டனங்களை முற்போக்கு வாதத்திற்கெதிரானதாய், குறிப்பாக கலாநிதிகள் கைலாசபதிக்கும் சிவத்தம்பிக்கும் எதிரானதாய் இருந்ததை, சுலபமாகவே கண்டுகொள்வான். மார்க்ஸீய வாசகனொருவன் இந்த எழுத்துக்களில் முகச் சுளிப்புக்கொள்வது தவிர்க்கவியலாதபடி நிகழ்ந்திருக்கிறது. நான் முகச்சுளிப்பு அடைந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் மிகப் பின்னாளில், மற்றவரும் அவருமே கூறியது போலில்லாமல், அவரது யுத்தமனைத்தும் படைப்பவனுக்கும் படிப்பவனுக்குமில்லாமல் இலக்கியத்தைப் படிப்பிப்பவனுக்கு அதன் தராதரத்தை நிர்ணயிக்கிற அதிகாரம் குவிந்தபோது, தனிநபர்கள்மீதானதாயன்றி அத் தனிநபர்களின் கொள்கலங்களான பல்கலைக்கழகங்கள் என்ற நிறுவனங்களுக்கெதிராயே அவரது யுத்தம் இருந்ததாய் நான் புரிந்திருக்கிறேன்.

இலக்கியப் படைப்புகள்பற்றிய கருத்துக்கள் சரியாக இருந்து, தேர்வுகள் தவறாக இருந்த கதையே கலாநிதிகள் கைலாசபதியினதும், சிவத்தம்பியினதுமாகும். இதற்கெதிரானதாயே எஸ்.பொ.வின் கலகங்கள் இருந்திருக்கின்றன. இது ஆரோக்கியமான விஷயமே.

கலகக் குரல்களுக்கு மிகப் பெயர் பெற்றவராய் படைப்பாளிகளில் இரண்டு முக்கிய ஆளுமைகளைத் தமிழுலகம் அறியும். ஒருவர், ஜெயகாந்தன். மற்றவர் எஸ்.பொ. தனது கலகத்தின் வடிவங்களாக தனது மேடைப் பேச்சுக்களையும், தனது நூல்களுக்கான தன் முன்னுரைகளையும் அமைத்துக்கொண்டார் ஜெயகாந்தன். எஸ்.பொ.வின் கலகங்களது வடிவங்களாக அதே மேடைப் பேச்சும் அவரது முன்னீடுகளும் இருந்தன.

இமுஎச எழுத்தாளர்கள் ‘இழிசனர் மொழி’யென அதுகாலவரை ஒதுக்கப்பட்டிருந்த கீழ்த்தட்டு மக்கள் மொழியை அரியாசனம் ஏற்ற முயன்ற வேளையில், நவீன எழுத்துக்களிலும் புனிதங்கள் என்று கருதப்பட்டனவற்றைத் தகர்க்கும் மேலான முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார் எஸ்.பொ.

1961இல் வெளிவந்த ‘தீ’ நாவல் ஈழத்திலக்கியப் பரப்பில் இடிமின்னலோடு வந்த மாமழை. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சிதம்பர ரகுநாதன் போன்றோரது சில சிறுகதைகளையும் இவ்வாறு எழுத்துப் புனிதங்களை அழித்தெழுந்த எழுத்துக்களாய்ச் சொல்ல முடியும். மராத்திய எழுத்தாளர் வி.ஸ.காண்டேகரது சில தமிழ் மொழிபெயர்ப்புக்களில் எழுத்துப் புனித அழிப்புக்களின் செயற்பாட்டை நாவல்தளத்தில் காணமுடிந்தது. ஆனால் ஈழத்தில் எழுத்துப் புனிதங்களை ஆழமும் அகலமுமாய் அழிக்க எழுந்ததுதான் எஸ்.பொ.வின் ‘தீ’ நாவல். எடுத்துக்கொண்ட பொருளால் மட்டுமில்லை, அதன் பாத்திரங்களது சமுதாய அந்தஸ்தினது இருப்பு காரணமாயும் ஒரு பாய்ச்சலை ஈழத்திலக்கியத்துக்கு மட்டுமில்லை, தமிழிலக்கியத்துக்கே அது வழங்கியது.

மட்டுமில்லை. இந்நாவல் குறித்து பிரமிளுக்கும் எஸ்.பொ.வுக்குமிடையே ‘எழுத்து’ சஞ்சிகையில் நடைபெற்ற வாத-பிதரிவாதங்கள் ஓர் இலக்கியவாதியைப் பொறுத்தவரை முக்கியமானவை. இவ் விவாதங்கள் குறித்த மு.தளையசிங்கத்தின் முடிவுகள் அதே ‘எழுத்து’ இதழில் வெளிவந்தன. இவையெல்லாம் தமிழ் விமர்சனத்தின் வீச்சுக்கு உரமூட்டுபவை.

இதேவகையான எழுத்தின் புனித அழிப்பு அவரது ‘சடங்கு’ நாவலிலும் இருக்கும். ‘சடங்கு’ நாவலின் மொழி அலாதியானது. அந்தளவு இறுக்கமற்றதெனினும் தமிழகத்தில் லா.ச.ராமாமிர்தத்தின் நடைக்கு மொழிவழியாக நிகர்த்தது. ஆனால் நாவலாகாமல் வெறுமனே ஒரு நெடுங்கதையாய் தேக்கமடைந்தது அது. ‘தீ’யோ ஈழத்து நாவல் வரலாற்றில் தனியான ஓரிடத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட நாவலாகும்.
‘தீ’ நாவலாக, ‘வீ’ சிறுகதைத் தெகுப்பாக, ‘முறுவல்’ நாடகமாக தனிக் கவனங்கள் பெறுவன. இவற்றின் மொழி தனித்துவமானது. இதுவே இந்தப் பாத்திரத்தின் பேச்சுமொழி என எஸ்.பொ. கருதிவிட்டால், அதை எந்த வாசக பிரக்ஞையுமின்றி கையாளும் ஓர்மம் அவருக்கேயானது.

‘மத்தாப்பூ’, மற்றும் ‘சதுரங்கம்’ போன்ற நாவல்களை பல எழுத்தாளர்களின் மூலம் உருவாக்கி இலக்கியப் பரப்பில் பரிசோதனை முயற்சிகளை முன்னெடுத்தரும் ஈழத்தில் எஸ்.பொ.தான். மேலும் ஒன்றை இங்கே ஞாபகப்படுத்த வேண்டும். இவரின் இலக்கியப் போக்கினுக்கு மாறான இலக்கியக் கொள்கையினை உடையவர் கனக.செந்திநாதன். ஆனாலும் இருவருமே இலக்கிய நாகரிகமுடையவர்கள். அதனால்தான் எஸ்.பொ.வின் ‘வீ’ சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு கனக.செந்திநாதனும், கனக.செந்திநாதனின் ‘வெண்சங்கு’ சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு எஸ்.பொ.வும் முன்னுரை எழுத முடிந்திருந்தது.

முன்னர் சுட்டிக்காட்டிய படைப்புக்களின் பின்னால் வரும் எஸ்.பொ. அவரது இரண்டாம் கட்டத்துக்குரியவர். தன்வரலாற்று நூலொன்று இலக்கிய வரலாறாகவும் வளர்ந்திருக்கும் விந்தையை அதிகமாகவும் ஆங்கிலத்திலேதான் காணமுடியும். தமிழில் அவ்வாறாக வெளிவந்திருப்பது எஸ்.பொ.வின் ‘வரலாற்றில் வாழ்தல்’. இரண்டு பாகங்களாக சுமார் ஆயிரத்து நானூறு பக்கங்களில் அது. யுnநெ குசயமெ: வுhந னுயைசல ழக ய லுழரபெ புசைட என்ற ஆன் பிராங்கின் தன்வரலாறு வெளியிட்ட அவரின் இரண்டாண்டு வரலாறு செய்த வாசக பாதிப்பை எஸ்.பொ.வின் ‘வரலாற்றில் வாழ்தல்’ செய்தது. அதனால்தான் கோவை ஞானி அதை ‘நோபல் பரிசுக்குத் தகுதியான தமிழ்நூல்’ எனக் குறிப்பிட்டார் ஒரு நேர்காணலில்.

அடுத்ததாய்க் குறிப்பிடப்படக்கூடிய இன்னொரு படைப்பு ‘மாயினி’ என்ற அரசியல் நாவல். அது இலங்கையின் புதுவரலாலொன்றை வரைய முனைந்த முயற்சியின் பெறுபேறு. நாவலாய் அது பெரிதும் பேசப்படாவிட்டாலும் அதன் கட்டுமானத்தால் தமிழ் அரசியல் நாவலுக்கு ஈழமாயினும் தமிழகமாயினும் வழிகாட்டும் சாங்கியம் கொண்டது.
இப்படியாக சற்றொப்ப முப்பது நூல்களின் ஆசிரியராக இருக்கும் எஸ்.பொ., விட்டுக்கொடுப்பின்றி தன் தனிப்போக்கில் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும் ஓர் ஈழத்து இலக்கியவாதி. இன்று புலம்பெயர்ந்தோர் இலக்கியம் என்ற பதத்தை எஸ்.பொ. பாவிப்பதில்லை. மாறாக, இதை நவ ஈழத்து இலக்கியம் என்கிறார்.

எஸ்.பொ.வுக்கு இணையான இலக்கிய ஆளுமையோடிருந்தவர் மு.த. ஆனாலும் அவர் நீண்டகாலம் வாழ ஈழத்து இலக்கியத்துக்கு கொடுப்பனவு இல்லாமல் போய்விட்டது. பிரமிள் இன்னோர் ஆளுமை. அவரை நிலங்கடந்த படைப்பாளியாகவே தமிழ் இலக்கிய உலகம் கருதிக்கொண்டிருக்கிறது. அதனால் ஈழத்து இலக்கியத்தின் தன்னேரில்லாத் தலைவனாக எஸ்.பொ. இருக்கிறார் என்பது ஒரு சரியான கணிப்பீடாகவே எனக்குத் தென்படுகிறது.

இந்த நவ ஈழத்து இலக்கியரை, சிலர் ‘பாணன்’ என்கிறார்கள். அவரே தன்னை ‘காட்டான்’ என்கிறார். பொருத்தமான அடைகள்தான். ஆனாலும் எனக்கு அவரது குணவியல்புகளினூடான சித்திரம் காட்டுவது ஒரு சித்தனாக - இலக்கியச் சித்தனாக மட்டுமே.

000

   தாய்வீடு, பெப்.2011

Saturday, May 14, 2011

யுத்தம் (சிறுகதை)


யுத்தம்
(சிறுகதை)



கிழக்கில் திணிந்திருந்த இருள் விரிந்து ஐதாகி மெல்ல அசைந்தசைந்து மேற்குநோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்ததைக் கண்டுகொண்டிருந்தது மகாதத்தம். வேளை ஆகிறதென எண்ணிக்கொண்டது.

இரவு முழுதும் அதனால் உறங்க முடியவில்லை. சிறிதுநேரம் படுத்திருந்தது. சிறிதுநேரம் கண்களை மூடி தூக்கம் கொள்ளப் பார்த்தது. முடியாது…முடியாதென எண்ணிக்கொண்டுபோல் தலையை ஆட்டியவாறு மறுபடி எழுந்து நின்றுகொண்டது. தன்னை உறுதிப்படுத்த, தெளிவுபடுத்த நீண்டநேரம் தேவைப்படுமென நினைத்துப்போல் மீதி இரவு நெடுக நின்றுகொண்டே இருந்தது.

எவ்வளவு யோசித்தும் அதனால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. எவ்வாறு தன் அரசன் உறுகுணை அரசனுடனான ஒரு நேர்நேர் யுத்தத்திற்குச் சம்மதித்தான் என்ற வினா நெடுநேரத்தின் பின்னரும் ஒரு புதிராகவே அதனுள் இருந்துகொண்டிருந்தது.

முதல்நாள் மதியத்துக்குள்ளேயே அனுராதபுரக் கோட்டையினை முற்றுகையிட்டிருக்கும் அரசனிடமிருந்து வெண்கொடியேந்திய தூதொன்று வந்த சேதி அதன் காதில் விழுந்துவிட்டது. கடந்த பல மாதங்களின் நிகழ்வுகளில் ஒரு தோல்வியும் அழிவும் தமிழர் அரசைநோக்கி முன்னேறியவண்ணமிருந்த சூழ்நிலை, ஒரு பிரதான சம்பவத்தின் ஏது குறுக்கீடுமின்றி மாறிப்போகப் போகிறதாவென தன் பாகர்கள்போலவே மகாதத்தமும் எண்ணி உவகைகொண்டது.
அந்த உவகை நியாயமானது. ‘பவுத்தத்தின் உன்னதத்திற்கான போர்’ என்ற சுலோகத்தோடு பவுத்த துறவிகளும், பரிவாரங்களும், பகடையாய் போர்க் களத்தில் உருட்டிவிடத் தயாராய்த் தாயாரும் உடன்வர பெரும்படையொன்றைத் திரட்டிக்கொண்டு தென்திசையிலிருந்து சிங்கள அரசன் படையெடுத்துவரும் செய்தி அறியவந்தது ஆண்டொன்றுக்கு முன்னராகக்கூட இருக்கலாம்.

அரசன் சிரித்திருப்பானா? மகாதத்தம் அது காணவில்லை. ஆனால் காவலரும், பாகரும் நகுதல் செய்ததை அது கண்டது. அதுவுமே ஒருமுறை தன் பெருமேனி உதறி மகிழ்வு காட்டிக்கொண்டது. அந்தளவுக்கு அவனது படைவலி பெரிது. அரண் வலி பெரிது. அவனது படைத் தளபதிகளின் வீரமும் தீரமும் நாற்றிசையும் அளாவி நின்றிருப்பவை.

படையெடுப்பு தொடங்கிய அடுத்த கணத்திலிருந்தே ஒவ்வோர் அங்குல படை நகர்வும், ஒவ்வொரு சிறுசிறு சம்பவமும்கூட அரண்மனைச் சுற்றாடலின் காற்றுவெளியிலேறி அலைந்துகொண்டிருந்தது. மகாதத்தமும் எல்லாவற்றையும் கிரகித்துக்கொண்டிருந்தது.
மகியங்கனை வீழ்ந்தது என்ற தமிழருடைய முதல் தோல்வியின் செய்தி வந்தவேளை ஓர் அதிகாலையாகவிருந்தது. யாரும் பெரிதாகப் பாதிப்படைந்ததாக மகாதத்தம் அறியவில்லை. அம்பதீர்த்தத்தில் இருக்கிறது எதிரிகளுக்குச் சமாதியென்ற பேச்சுக்களைக் கேட்டு அதுவும் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டது.

அம்பதீர்த்தத்தின் படைத் தளபதி தித்தம்பன் அனுராதபுரம் வந்திருக்கிறான். படை வீடுகள், குதிரை லாயங்கள், யானைக் கொட்டடிகளென்று பார்வையிட்டு வந்த அவனை, அரச கவனத்தில் வளர்க்கப்பட்டு வந்த பட்டத்து யானையான மகாதத்தமும் நேரில் கண்டிருந்தது. கறுத்துத் திரண்டுருண்டிருந்த தித்தம்பனின் நெடுமேனியில் அந்தக் கிறுங்காக் கண்கள் அதனால் மறக்கப்பட முடியாதவை. ஆனால் அம்பதீர்த்த போர்முனையில் விகாரமாதேவியே பகடையாய் உருட்டப்பட்டபோது தித்தம்பன் வீழ்ந்தான். வீழ்ந்த செய்தியில் அரண்மனை அதிர்ந்து அடங்கியது. அம்பதீர்த்தத்தின் பின் சர்ப்பக்கோட்டை, கச்சதீர்த்தம், நந்திக்கிராமமென ஒவ்வொரு அரணாகச் சரிந்தது. விஜிதபுரம் கடந்து வந்த எதிரிப்படையால் அனுராதபுரமும் முற்றுகைக்காளானது.

யாரும் பெரிதாக அரண்டதாய்த் தெரியவில்லை. அந்தளவுக்கு அனுராதபுரக் கோட்டை வலியது. அரண்கள் திட்ப நுட்பமானவை. அதன் உணவு நீர் ஆதாரங்கள் சுரபியாய்ச் சுரக்க வல்லவை.
இந்த நிலையிலேதான் எதிர்த்தரப்பிலிருந்து தூது வந்திருந்தது. ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வர அவர்கள் எண்ணிவிட்டனரா?
பிற்பகலில் அதற்கு விடை கிடைத்தது. மறுநாள் அரசன் கைமுனுவை நேர்நேர்ப் போரில் சந்திக்கிறான்.

மகாதத்தம் திகைத்துப்போனது.

கைமுனு இளைஞன். தன்னரசனோ எழுபது அகவை கடந்தவன். அவனது புருவங்கள் இறங்கி கண்களை மறைக்கத் தொடங்கியிருந்தன. கொட்டடி வருகிற வேளைகளில் கூர்ந்து கூர்ந்து பார்த்தே தன்னுடன் உரையாடியதை அது கவனித்திருந்தது.

அரண்மனையில் தன்போல் யாரும் திகைப்புக் கொண்டதாகத் தெரியாதிருக்கவே மகாதத்தம் தன்னையும் தேற்றிக்கொள்ள முயன்றது. தம்மரசனின் யுத்த அனுபவத்துக்கும் திறமைக்கும் இளைமையின் வலிமை முன்னிற்க முடியாததென அவர்கள் நினைத்திருந்ததை அதுவும் நம்பப் பார்த்தது.

அதனால் இயலவில்லை.

ஒரு நேர்நேர் யுத்தத்தில் அவர்கள் ஒரு வலிதையே அறிந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அந்த யுத்தத்தில் சம்பந்தப்படும் மிருகத்தின் வலிது அதேயளவான முக்கியமானதென்பதை மகாதத்தம் அறியும். குதிரை மேலான போரெனில் குதிரையும், யானையேறிய போரெனின் யானையும் மறுவலிதுகள். அவையும் யுத்தம் செய்தேயாகவேண்டும். ஆனால் அரண்மனைக் காவலரும் ஏவலரும் பாகரும் தம்மரசனின் யுத்த அனுபவத்திலும் திறமையிலும்மட்டும் நம்பிக்கைகொண்டு திருப்திப்பட்டோராயிருந்தனர்.

‘நாளைக்கு உனக்குக் கொண்டாட்டம்தான்’ என படுக்கப்போகும்போது தலைமைப் பாகன் மானன் வந்து சொல்லிப் போனான். ‘நன்றாகத் தூங்கு. விடிவிடியென வருவேன், உன்னை அலங்காரம் பண்ண’.

‘அட பாவி மனிதா, நானென்ன வீதிவலத்துக்கா போகவிருக்கிறேன்?’ மகாதத்தம் எண்ணிக்கொண்டது.

தன்னரசன்போலவே அதுவும்தான் அனுபவம் மிகக்கொண்டது. வலிமை மிகவுடையது. ஆண்டுகள் பலவானதில் வயது கண்டிருந்ததே தவிர முதுமை காணாதது. இருபதின் வீறு அதனில் அப்போதும்தான் குறையாதிருந்தது. கந்துலா எவ்வளவு இளைமையானாலும் அதனால் வெற்றிகொண்டுவிட முடியும்.

மகாதத்தம் கால் முடக்கிக் குந்திப் படுத்தது.

சிறிதுநேரத்தில் அதன் மனச்செவி கிழியுமாப்போன்ற பிளிறல். கந்துலாவினதா?
கந்துலா தனக்கென ஒரு தனித்துவமான பிளிறல் தொனி கொண்டதென அது ஏற்கனவே அறிந்திருந்தது. அது ஒரு ஆக்ரோஷத்தின் தொனி. அடங்காச் சினத்தின் வெளிப்பாடு. கந்துலா ஒரு அடங்காச் சினமும், ஆக்ரோஷமும் கொண்டிருந்த மிருகம்தான். அவை அதன் பிறப்பின் நாற்பதாம் நாளிலிருந்து உருவானவை. தாய் வெறுப்பு என்ற புள்ளியிலிருந்து தொடங்கியவை. பின்னர் சகலவுமான தன்னின வெறுப்பென்று அவை ஆகின. இன்று சகல மிருகமுமென்று ஆகியிருக்கிறது. அதன் ஆக்ரோஷத்தில் எத்தனையோ மிருகங்கள் தந்தத்தால் கிழிப்புண்டு குடல் சரிந்து மாண்டிருக்கின்றன. எத்தனையோ யானைகள் அதன் மோதுகையில் நெற்றி நொறுங்கிச் செத்திருக்கின்றன.

கந்துலாவின் கதை புதுமையானது.

அடர் வனத்திடை மிகுவலி படைத்த ஒரு முதிர்பெண் யானைக்குப் பிறந்ததாம் அந்தக் குட்டி. பிறந்த அந்தக் குட்டியோடு தென்திசை வந்த அந்த வன கஜம், குட்டியை உறுகுணை அரசின் எல்லைக் கிராமத்தினருகே விட்டுவிட்டு திரும்பி வனமோடிவிடுகிறது. திகைத்துப்போகிறது அந்தத் தவ்வல் யானை. இடம் வலம் தெரியாதது மட்டுமில்லை, பசியாறவும் வழி தெரியாது தாய் யானையைத் தேடி அலைகிறது. பசியும் களைப்பும் மேலிட்டுக் கிடந்த அந்த யானையைக் கண்டு இரக்கம் மேவி தந்தையோடு புறநகர் உலா சென்ற அந்நாட்டு இளவரசன்தான் அரண்மனை எடுத்துச் சென்று கந்துலா என பவுத்தம் புகழும் கௌதமரின் குதிரையினது பெயர் சூட்டி வளர்த்தெடுத்தான்.

இளவரசனாயிருந்தபோது கொண்டிருந்த தன் பிரியத்தை தந்தையின் மரணத்தின் பின் அரசனாகும் இளவரசன்மீது கந்துலா எப்போதும் பெருக்கியே வந்துள்ளது. அதன் அடையாளங்கள் ஒவ்வொரு யுத்தத்திலும் வெளிப்பட்டே இருக்கின்றன. உறுகுணை அரசனின் ஒவ்வொரு வெற்றியின் பின்னாலும் அதன் பங்கு இருக்கிறதென பலரும்தான் பேசிக்கொண்டனர்.
மகாதத்தம் எல்லாம் அறிந்திருந்தது.

கந்துலாவின் வலிமையை எதிர்கொள்வது மகாதத்தத்துக்கு கடினதாய் இல்லாமலிருக்கும்தான். ஆனால் அதன் ஆக்ரோஷத்தை எதிர்கொள்வதே அதன் தயக்கத்தின், ஓரளவு அச்சத்தினதும், காரணமாகும்.

அதனது மரண அச்சமில்லை, தோல்வியினது. தோல்வியினதும் தன் பீடு பெருமைகளது இழப்பு என்பதால் இல்லை. தன் அரசனது வெற்றியின் இடையூறாக ஆகிவிடுமோ என்பதாலான அக்கறையினால்தான்.

அது தன் தந்தங்கள் காரணமாகப் பெற்ற பெயர்தான் மகாதத்தம். அதன் தந்தங்கள் வலியவை. இலங்கையின் எப்பகுதி வனமும் அதன் தந்த நீளங்களின் அளவுபோல் வேறு யானையில் காண்டிருக்கவே முடியாது. அவை வலிதிலும் அமிருத்தியமானவை. பாறைகளைப் பிளக்க வல்லவை. அவற்றின் மோதுகையில் மலைகளே நொறுங்கிப் போயிருக்கின்றன. அவை ஒளி பொருந்தியவைகூட. இருட்டிலும் அதன் இருப்பை அவை காட்டிநிற்கிற அழகை அதன் அரசன் எவ்வாறெல்லாம் மெச்சியிருக்கிறான். அதற்கு வலிமைபற்றிய அச்சம் எழ காரணமேயில்லை. ஆனால் ஆக்ரோஷம்…

எழுந்து நின்று விடியலைக் கண்டுகொண்டிருந்த அக்கணத்திலும் ஓர் குளிர் தன் பாதங்களினூடாக உள்நுழைந்து செல்வதை உணர்ந்தது மகாதத்தம்.

அது செய்ய ஏதுமில்லை. எல்லாம் முடிவுசெய்யப்பட்டாகிவிட்டன. இனி யுத்தத்தை எதிர்கொள்வதைத் தவிர அதற்கு வேறு வழியில்லை.

இருளாக அசைந்த உருவங்கள் வெளிச்சம்பட எதிரில் பாகர்களாகி வந்துகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. பின்னால் தலைமைப் பாகன் வந்துகொண்டிருந்தான். கையில் உலோக முகபடாம், தோலுடை, அம்பாரிகள் தாங்கி வேலைக்காரர்கள்.

மகாதத்தத்துக்கு அவை அணிவிக்கப்பட்டானது. பல்வேறு தருணங்களில் அது அவ்வாறு அணி செய்யப்பட்டதுண்டு. ஜொலிப்பு மிக்க ஆபரணங்களன்றி, அதுபோல் வல் உலோகங்கள் வன்தோலுடைகள் கொண்டு அணி செய்யப்பட்ட காலங்களிலும் அது உவகையன்றி வேறொன்றை அறிந்ததில்லை. ஆனால் அன்றைக்கு அது உவகையா என்று அதனாலேயே தீர்மானிக்க முடியாதிருந்தது.

நெடுநாள் பூட்டிக்கிடந்த நெடுங்கதவம் திறக்க துண்ணென்று நிலமதிர வந்த மகாதத்தம், கோட்டையின் முன்னே தறித்தும் பிடுங்கியுமாய் மரங்கள் இற்றுக் கிடந்த வெளியில் நிலைநின்றது.

கோட்டையின் மேலும், கொத்தளங்களிலும், அரண்மனையிலும், அதன் உப்பரிகைகளிலும் நிறைந்திருந்த போர் வீரர், காவலர், ஏவலாளர் கூட்டம் பேரொலி எடுத்தது. கோட்டையின் முன் அணி வகுத்து ஆயுதம் பூணாதிருந்த ஒரு மறவர் கூட்டம் கரவொலி எழுப்பியது.
மகாதத்தம் முன்னே பார்த்தது.

அதன் பார்வையில் பட்டது முதலில் கந்துலாதான். பக்கத்தே நீள்வரிசையில் எதிரிப் போர்வீரர்கள். அவர்களும் வித்தை பார்க்க வந்தவர்கள்போல்தான் ஆயுதமற்றவர்களாய். இடையிடையே சில துவராடைகள். பின்னால் தொலை தூரத்தில் பாசறைகள் தெரிந்தன. விகாரமாதேவி அந்தப் பாசறைகளுள் ஏதாவதொன்றில் இருக்கக்கூடுமோ? இல்லாவிடின் அங்கேதான் எங்காவது ஓரிடத்தில் தன் தனயனின் யுத்தம் காண கிட்டிவந்து நின்றுகொண்டிருக்கலாமோ?

ஆரவாரம், சத்தம் எல்லாம் அடங்கிக்கிடக்கின்றனவே எதிர்த் தரப்பில். ஏன்? தம் இளைய அரசன் பொருதப்போவது ஒரு முதியவனானாலும் அனுபவமும், போரியல் நன்கு தெரிந்தவனுமான ஒரு எதிரியுடன் என்ற எண்ணத்தால் அசைவு மறந்து நின்றுகொண்டிருக்கின்றனரோ?

மறுபடி கந்துலாமீது கவனம் திரும்புகிறது மகாதத்தத்துக்கு. ஏன் அதன் பார்வையில் அத்தனை கனதி? எதற்காக அந்த விறைப்பு, உஷார்நிலை? எந்தக் கணமுமே பாய அது குறிபார்த்து நிற்கிறதா? அதன் கீழ்ப்புறமாய்க் கிளம்பும் புழுதி அதன் காலுதைப்பின் விளைவோ?

மகாதத்தத்தின் பார்வை கந்துலாவின்மேல் ஏறுகிறது. கந்துலாவின் உருவத்துக்குச் மிகச் சின்னதாய்த் தோன்றும் ஒரு உருவம் அதன் அம்பாரியில் இருக்கிறது. இதுதான் அந்த எதிரி அரசனா? பொருத்தமற்ற சூழ்நிலையெனினும் அதற்கு அப்போது நகைக்க வந்தது. ஆனாலும் மாறாக ஒரு வெறுப்பை அது சுரக்கப்பண்ணிக்கொண்டது. அவன் தன் அரசனது படையில் பெரும்பகுதியைக் கொன்று, அதன் சிற்றரசுகளின் செல்வங்களையெல்லாம் அம்பாரிகளில் ஏற்றி தன் அரசனைக் கைப்பற்ற, முடிந்தால் கொல்ல, கங்கணத்தோடு வந்திருப்பவன். அனுராதபுரத்தை உறுகுணை அரசோடு ஒன்றாக்கி பெரும் பவுத்த தேசம் காண நினைத்திருப்பவன். சின்ன வயதிலிருந்தே தமிழர்மீதான வெறுப்பை வளரவைத்துக்கொண்டிருப்பவன்.

மகாதத்தம் உஷாரானது.

ஒரு களத்தில் அதற்கான அறம் எதிரியை வெல்வது. அங்கே அது செய்யவேண்டியது கந்துலாவை அழிப்பது. அதன் அழிவிலேயே தன் அரசனின் எதிரியினது அழிவுமென்பதால் அதை நிர்தாட்சண்யமற்றும், யுக்தியாகவும் நிறைவேற்றி முடிக்கவே வேண்டும்.
அதன் மேனியில் வலிதான நிச்சயங்களின் பின்னரும் நிறைந்திருந்த தளர்வு அகன்றது. அது மெல்ல மேலும் சில அடிகளைப் பெயர்த்து முன்வைத்தது.

கந்துலாவின் கண்களை அதனால் இப்போது நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. அதன் கண்கள் கனலேறிக் கிடக்கின்றன. கருகருவெனக் கறுத்த அதன் மேனிக்கு கண்களின் சிவப்பு துல்லியமாகத் தெரிகிறது.

மகாதத்தம் திடப்பட்டுக்கொண்டது.

கந்துலா யுத்தத்தில் அச் சினம் காரணமாகவே தவறிழைத்தல் தவற முடியாதபடி நிகழும்.
யுத்தம் தொடங்கியது.

முதலில் பாய்ந்து வந்தது கந்துலாதான். அதன் சற்றே விரிந்த தந்தங்களை நிமிர்த்தி, எதிரானையின் கழுத்து மய்யத்தில் அல்லது அதன் வயிற்றில் அவற்றின் எதன் முனையையாவது இறக்கிவிடும் மூர்க்கமிருந்ததை மகாதத்தம் நொடிப் பொழுதில் கண்டுகொண்டது. மேலேயிருக்கும் தத்தம் அரசர்கள் தமது ஆயுதங்களைக்கொண்டு பொருதிக்கொள்ளும் வாய்ப்பைக் கொடுப்பதற்கான பொருதல் முறையாக அது இல்லையென்பதை மகாதத்தத்தின் நீடிய போர் அனுபவம் உரைத்துவிட்டது. கந்துலா தன்னுடன் ஒரு நேர்நேர் யுத்தத்தைத் தொடுத்திருக்கிறது. அதை அது எதிர்கொண்டாகவேண்டும். தன்னின் தோல்வி தன் தலைவனின் தோல்வியாகக்கூடிய பெரும் சாத்தியப்பாடானது ஒரு யுத்த பூமி.

கந்துலாவின் முதல் பாய்வினை, அதை எதிர்கொள்ளப் போவதுபோல் நேரெதிர் சென்று, லாவகத்தில் ஒரு ஓரமாய்ச் சரிந்து திரும்ப, கணார்…கணார் என்ற ஒலிகள் மேலே கிளருகின்றன.

அதன் சுருண்ட துதிக்கையின் வலுவில் காதுரசுப்பட்ட கந்துலா பெரும் பிளிறலெடுத்தபடி மறுபடி தாக்கத் திரும்புகிறது. அது தன் யுத்தத்துக்கான வாகான நிலைகளை வகுப்பதை மகாதத்தம் ஏற்கனவே உணர்ந்ததுதான். அம்மாதிரி யுத்தம் அரசர்களின் மோதல்களுக்கான அனுசரணை நிலைகளை அளிப்பதில்லை என்பதை அது அறியும். வேகமாக பக்கப்பாட்டில் முன்னேறிய மகாதத்தம் கந்துலாவை அப்படியே பக்கமாய்த் தள்ளி வீழ்த்த முனைந்தது. மகாதத்தத்தின் வலிமைக்கு எவ்வளவு மூர்க்த்தோடிருந்தும் கந்துலா எதிர்நிற்க முடியாது சறுக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது. கடுநிலத்தின் புழுதி மேலே கிளர்ந்தது. கந்துலா நேரெதிர் வர எடுத்த முனைப்புக்களையெல்லாம் சமயோசிதமாய்த் திரும்பித் திரும்பி தவிர்த்துக்கொண்டிருந்தது மகாதத்தம்.

உலோகங்களின் மோதுகை மேலே மும்முரமாக எழுந்துகொண்டிருந்தது.
ஒருபொழுதில் ஒரு கணார் என்ற பேரோசை மேலேயெழ ஆ…வென்ற ஒலியெழுந்தது எதிரிப்படைகளின் பக்கத்திலிருந்து. திரும்ப கணார் ஒலி. எதிரி அரசன் தலைதப்பிக்கொண்டான் என எண்ணிக்கொண்டு தனது அரசன் யுத்தம் செய்வதற்கான நிலையினைத் தொடர்ந்து தக்கவைக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தது மகாதத்தம்.

எப்படியோ அந்த வலிய தள்ளுகைக்குத் தப்பி விலகிவிடுகிறது கந்துலா. இப்போது அதன் ஆக்ரோஷமும் சினமும் எல்லை கடந்திருந்தன. மறுபடி அது பாய்ந்து வந்தபோது, எதிரி ஆனையின் நெற்றியைப் பாளமாய்ப் பிளந்துவிடும் வெறி அதன் கண்ணில் அப்பிக்கிடந்தது.
யுத்தம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

‘ஆ..!’, ‘அய்யோ…!’ என்ற பலவாறான அவல ஒலிகள் இரு தரப்புப் படையினரிடமிருந்தும்தான் கிளர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனாலும் யுத்தத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தனது நாட்டுப் போர்வீரர் நம்பிக்கையோடு முகம் மலர்ந்திருப்பதை மெல்லிய ஒரு பொறிபோல் பட்ட காட்சியில் கண்டுகொண்டது மகாதத்தம். அது இன்னும் வலிமையும் வேகமும் பெற்றது.

எதிரிப்படை வாய் பிளந்து ஆ…வென ஒலியெழுப்பும்படி மறுபடி ஒரு டாண் மேலே எழுந்தது. மகாதத்தம் திடுமென தன் நெற்றியைக் குனிந்தபடி சென்று படாரென கந்துலாவை மோதியது. மீண்டும் எதிரிப்படையினரின் ‘ஆ..!’. அப்போது மேலேயிருந்து நழுவி விழுந்தது ஒரு கேடயம்.

மகாதத்தத்துக்கு அது யாருடையதென்று பார்க்க ஆவல். முனைந்து பார்த்தது. ஆனால் கந்துலா விடுவதாயில்லை. தந்தங்களாலும், நெற்றியாலும் மோதிக்கொண்டேயிருந்தது. அப்போது மகாதத்தம் கண்டது கந்துலாவின் வலது தந்தம் பொருந்திய முகத்தில் மெல்லிதாக இரத்தம் கசிந்துகொண்டிருப்பதை.

நான்கு கால்களுக்குமிடையே இடறுப்பட்டுக்கொண்டிருந்த கேடயத்தையும் அதனால் பார்க்க முடிந்தது. அது எதிரிப்படை அரசனின் கேடயம்தான்.

‘எனது அரசன் வென்றுவிடுவான்’ என மனத்துள் கூவியபடி வேகம்பெற்றது மகாதத்தம். கந்துலா மெல்லமெல்ல தளர்வதையும் அது உணர்ந்தது.

ஒருபோது கந்துலாவை முட்டிமோதிவிட்டு மறுதாக்குதலுக்காக திரும்பும்வேளையில் கூட்டத்தில் ஒரு அரச மங்கையைக் கண்டது அது. சோழ, பாண்டிய, சேரர் என்று தனிப்பட அடையாளப்படுத்தப்பட முடியாத அயல்நாட்டுப் படைவீரர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் உணர்வுகள் செத்துக்கிடந்தது. இளமையாய்;த்தான் இருந்தாள். அழகாகவும் இருந்தாள். ‘எதிரி அரசனோடு உடன்வந்த அவனது தாயாராக இருப்பாளோ? இவர்களின் உணர்வுப்பாடுகள் எமது ஜயத்தின் கூறுகளல்லவா? நாம் ஜெயிக்கிறோம்.’ மகாதத்தம் எண்ணியது. அது எழுச்சிகொண்டது. கந்துலா களைத்துப்போன இந்தத் தருணம்தானே இறுதி மோதுகைக்கு ஏற்றது?

அந்த நினைப்பில் தான் இன்னும் கொஞ்சம் வலிமையின் அடைவும், இன்னும் சில விரற்கடைகளின் உயர்வும் கொண்டதுபோல் உணர்ந்தது.

அப்போது விகாரமாதேவியின் பின்னாலிருந்து உயர்ந்த ஒரு கையின் விசித்திர அசைவை அது கண்டது. மறுகணம் காதாவடியில் எரி நுழைந்ததுபோல் தெரிந்தது.

மகாதத்தம் தன் தாக்குதலுக்குத் தயாரானது. விசித்திரமாய் கால்கள் நான்கும் தளர்ந்தன. தலை இலேசாவதுபோல, காட்சிகள் மங்கலாவது போல ஒரு கிறக்கம். காதாவோரத்திலிருந்து எதுவோ வழிகிறதா?

முடியவில்லை. கால்கள் நடுங்கின. மகாதத்தம் தன் முன் கால்களைக் குத்திட்டது. பின்னர் பின்னங்கால்களையும்.

எய்வின் வலிதோடு காதாவோரம் நுழைந்தது என்ன? அவ்வெய்தலின் வினைப்பாடா அது சிறிதுநேரத்துக்கு முன் கண்ட அவ்விசித்திரக் கையசைவு?
மேலே எதையும் யோசிக்க முடியாதபடி உயிரின் கசிவு அதற்கு காதோரத் துளைவழி மெல்ல நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

அப்போது எதுவோ முதுகில் விழுந்து சறுக்கியபடி வந்து நிலத்தில் தொப்பென எழுப்பிய சத்தம் இறுதியாகக் கேட்டது.

000

கூர் 2011 ‘எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று’ இதழில் பிரசுரமானது

பேரணங்கு (சிறுகதை)

பேரணங்கு
(சிறுகதை)


குளோபல் குழுமத்து தொழிற்சாலை ஒன்றிலிருந்து சமீபத்திலுள்ள இன்னொரு தொழிற்சாலைக்கு மாற்றுத் தொழிலாளியாக ஒரு வாரம் வேலைசெய்ய அனுப்பப்பட்டிருந்த ரமணீதரன் சதாசிவம், அந்த ஒல்லியாய் உயர்ந்து வளர்ந்திருந்த பெண்ணை முதல்நாளான திங்கட்கிழமையிலேயே கவனம் பட்டிருந்தான்.

பெரும் பெரும் பலகைகளை அளவாக அறுத்து, அதில் துளைகள் இட்டுப் பொருத்தி தளபாடங்கள் தயாரிக்கும் அத் தொழிற்சாலையில், துளைகளிடும் இரண்டு மூன்று எந்திரங்களுள் ஒன்றில் அவளுக்கு வேலை. அவளுக்குப் பின் வரிசையிலுள்ள அறுவை எந்திரத்தில் பெரும்பலகைகளை வெட்டுவதற்கு உதவிசெய்வதற்காக விடப்பட்டிருந்த அவனுக்கு அவள் அங்கு வேலைசெய்த பத்தோ பதினைந்தோ வரையான பெண்களில் ஒருத்திதான் மதியச் சாப்பாட்டு நேரம்வரை.

அதுவரையில் தனியாக ஒரு எந்திரத்துக்குப் பொறுப்பாகவிருந்து அநாயாசமாக அறுத்த பலகைகளைத் தூக்கி எந்திரத்தில் வைத்து துளைபோட்டு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தமையில் அவள் அங்கு வேலை பார்த்திருக்கக்கூடிய காலங்களின் நீள்மையைத்தான் அவன் கண்டுகொண்டிருந்தான். இரண்டு மணிக்கு மேலேதான் அவனை அதிசயப்பட வைத்த அந்தக் காட்சி கண்ணில் விழுந்தது.

அவளுக்கருகே ஆறடி உயரத்தில் ஒரு நடுத் தூணோடு இருந்துகொண்டிருந்தது அந்த இரும்பு அலுமாரி. எந்திர உபகரணங்களும் சாவிகளும் வைக்கப்பட்டு அசைவறுத்திருந்தது. அந்த அலுமாரியை உள்ளங்கையைப் பொறுக்கக் கொடுத்து சாய்ந்துநின்று தள்ளுவதுபோல நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள். மூன்று நான்கு வலுவான ஆண்கள் சேர்ந்தாலும் அரக்கிவிட முடியாதிருந்த அந்த அலுமாரியை இந்த ஒல்லிப் பெண் தள்ள முயல்கிறாளேயென்று ஒரு கேந்தி பார்வையிலோட அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது அவளது முகம் அந்த ஸ்திதியிலேயே அவனைநோக்கித் திரும்பியது.

தலையைச்சுற்றி அவள் கட்டியிருந்த துணி கூந்தலில் தூசி படிந்துவிடாதிருக்கப்போலும் என்பதுதான் அவனது எண்ணமாகவிருந்தது. நேர்நேராய்ப் பார்த்தபோது அந்தத் தோற்றம் அவனுக்கு அவளை ஒரு முஸ்லீம் பெண்ணாகக் காட்டியது. அவளை அவ்வாறாக ரமணீதரன் சதாசிவம் நினைத்ததற்கு தெளிவான காரணம் எதுவும் இருக்கவில்லை. யூதப் பெண்கள்கூட அவ்வாறு தலையில் துணி கட்டுவது வழக்கம். ஆனால் அந்த முகத்தின் அமைப்பு அவனை அவ்வாறுதான் எண்ணவைத்தது.

அவளது முகத்தில் இனங்காண முடியாத சோகமொன்று இழையோடிக் கிடப்பதாய் அவன் நினைத்தான். நெற்றியில், புருவ வெளியில், கன்னங்களில், நாடியில் நாள்பட்ட அச் சோகத்தின் மெல்லிய இருள் வரிகள்.

நாலரை மணிக்குள் அன்றைக்கான வேலையை முடிக்கவேண்டியிருந்த அவசரம் அவனை மேற்கொண்டு நினைவிலாழ்ந்து நிற்க அனுமதி மறுத்தது. அவன் வேலையில் கருமமானான். அந்தளவில் அவளது இரும்பு அலுமாரியைத் தள்ளுவதுபோன்ற ஸ்திதி, தன் நாரி உழைவை முறிப்பதற்கானது என்பது அவனுக்குப் புரிதலாகியிருந்தது.

அன்று மாலை பஸ்ஸில் வீடுநோக்கிப் பயணித்துக்கொண்டிருந்தான் ரமணீதரன் சதாசிவம். என்றுமில்லாதவாறு தான் தனது வழக்கமான உற்சாகமெல்;லாம் இழந்து வாடிப்போய் அமர்ந்திருப்பதாய் உணர்கை ஆகிக்கொண்டிருந்தது அவனுக்கு. அவனுக்கென்று சோகமெதுவும் இல்லை. அப்படியானால் அந்த உடல் மன வாட்டங்கள் ஏன் அவனில் வந்து விழுந்தன?
அவனைக் கூர்ந்து பார்த்த சிறிதுநேரத்தில் தனது பார்வையை அவள் திருப்பிக்கொண்டிருந்தாலும், அந்தப் பார்வைதான் தன்னுள் நிறைந்து தளும்பிக்கொண்டிருந்த துக்கத்தை தனக்குள் படியவைத்துவிட்டுப் போயிருக்கவேண்டுமென எண்ணிக்கொண்டான். பார்வைகள் செய்திகளைக் கடத்துகின்றன என கேள்வியில் பட்டிருக்கிறான். அவை உணர்வுகளையும் கடத்துபவை, சிலரின் பார்வைகளாவது அவ்வாறு செய்பவை, என்பதை அன்றுதான் அனுபவத்தில் அவன் அறிந்தான்.

வீட்டில் அம்மாவும் அக்காவும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் சிரித்தும், பரிதாபப்பட்டும், அழுகைகளில் அவலங்கொண்டும் உணர்வு வலயத்துள் அழுந்திக்கொண்டிருக்கையில், அவனுக்கு அன்று தொழிற்சாலையில் கண்ட அந்த ஒல்லியான உயர்ந்த பெண்ணும், அவளது முகத்தில் கண்ட இனம் சொல்ல முடியாத துக்கமும், அந் நீலக்கண்களில் வெளிவெளியாய்த் தெறித்துக்கொண்டிருந்த வெறுமையுமே ஞாபகமாகிக்கொண்டிருந்தன.
மறுநாள் வேலை முடிந்து வந்து வீட்டில் அமர்ந்திருந்தபோதும் அந்தப் பெண்ணின் ஞாபகமாகவே அவனுக்கு வந்துகொண்டிருந்தது.

அன்று தான் கூடவேலைசெய்துகொண்டிருந்தவரிடம் அவளைப்பற்றி விசாரித்து அறிந்துகொண்டிருந்தான் அவன். ஒரு இடைவேளையின்போது தூரத்தே தனியாக அமர்ந்திருந்து நூலொன்றை வாசித்தபடி ஏதோ அருந்திக்கொண்டிருந்தவளைச் சுட்டிக்காட்டி அவளது பெயரென்ன என அவன் வினவியபோது, அவர் திரும்பி அவனை ஒரு விஷமப் பார்வை பார்த்தார். ‘சும்மாதான்’ என்றான் அவன். அவர் அதற்கு, ‘எதுவாயுமிருக்கட்டும். அவள் ஒரு அஜர்பைஜான்காரி. ஐயூன் என்று பெயர். பத்து ஆண்டுகளாக இந்தத் தொழிற்சாலையிலே வேலைசெய்கிறாள். ஏறக்குறைய அதேயளவு காலம் நானும் இங்கு வேலைசெய்கிறேன். ஒருநாளாவது அவள் சிரித்துப் பேசி நான் கண்டதில்லை. வந்த புதிதில் காணும் எவருக்கும் ஒரு வேகம் பிறக்கிறதுதான். அவளோ தன் பார்வையாலேயே அடங்கிப்போகச் செய்துகொண்டிருக்கிறாள். உன் ஆவலை அடக்கிக்கொள்’ என்றார்.

ஐயூன் என்ற பெயரே அவனது இதயத்தினுள் ஒட்டியிருந்து இனிமை செய்துகொண்டிருந்தது. அந்த ஒல்லித் தேகம் தன் வன்மையிழந்து ஒரு கொடியாய் அசைந்து நெளிந்து ஆதாரத்தில் சரியத் துடிக்கும் கற்பனைகள் அதைத் தொடர்ந்து அவனுள் பிறக்கவாரம்பித்தன.

மூன்றாம் நாள் அதே வெறிதான பார்வையால் அவனை அவள் நான்கைந்து முறை காரணமின்றி நோக்கிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டபோது, தன் பற்றிய நினைவுகள் இருக்கும் மனத்தைத் தெரிந்து அதைத் துளைத்தெடுக்கும் வித்தை அவளிடமிருப்பதை எண்ணி அவன் அதிர்ந்துபோனான். பார்வையைத் திருப்பி, தலையைக் குனிந்தென என்ன பின்வாங்குகை செய்தும் அவள் மீண்டும் மீண்டும் அவனை வறுகிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அவனைவிட சற்று வயது கூடியவளாகக்கூட இருக்கலாம். அவனதைவிட எவ்வளவோ மாறுபட்ட கலாச்சாரப் பின்னணியிலிருந்து அவள் வந்திருப்பதும் சாத்தியம். இருந்தும் தன்னை ஓர் ஆணாக அவளுள் நிறுவும் ஆசை மட்டும் அவனுள் விசைவிசையாய் எழுந்து அவனை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவளது கூர்த்த பார்வையை எதிர்கொள்ளும் அச்சமிருந்தும்கூட களவுகளவாய் அவளது சிரிக்க மறுக்கும் முகத்தை, சோகம் உறைந்த விழிகளை, வன்மை நெரித்து செறிவுபடுத்திய வெண்ணுடலையெனக் கண்டுகண்டு அவன் களியெய்துவது நிற்கவில்லை.

நான்காவது நாள் இரவில், அதுவரை நினைப்பில் அவனைக் களியேற்றிக்கொண்டிருந்த அவளது உடல் ரமணீதரன் சதாசிவத்தின் கைகளுள் இருந்துகொண்டிருந்தது. சருமத் திசுக்களின் உராய்வின் சுகம் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த அவ்வேளையில்கூட, அவன் அவளது முகத்தையே ஆவல் ததும்பக் கண்டுகொண்டிருந்தான். அவளது முழு உடலின் அழகும் அவளது முகமாயே இருந்ததோ? அவன் கண்களை ஊடுருவினான், அதனுள் உறைந்திருந்த சோகத்தின் இருப்பினைக் காணப்போல. அவ் நீல அலையடித்த கண்களுள் நட்சத்திரங்கள் மினுங்கக் கண்டு அவன் களியேறி அவளை இறுக அணைத்தான். அக்கணமே அந்த இறுக்கத்துள்ளிருந்தும் மெதுமெதுவாய் உருவிக் கழன்று மறைந்து போனாள் அவள்.

நெடுநேரமாய் படுக்கையில் விழித்தபடி கிடந்து அவள்பற்றியே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

தனக்கு அவள் கிடைக்கமுடியாத சூசக முன்னறிவிப்பின் சோர்வு படிந்த முகத்தோடு அவன் காலையிலெழுந்து வேலை செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபொழுது, தேநீர் வைத்துக்கொடுத்த அம்மா, ‘ராத்திரியெல்லாம் நித்திரையில்லைப்போல கிடக்கு. எந்தப் பிசாசு பிடிச்சுதோ?’ என்றுவிட்டு அப்பால் சென்றாள்.

இரட்டுறு மொழியாடலில் வல்லவள் அம்மா. அவள் எதையோ கிரகித்திருக்கிறாள். தான் ஏதாவது இரவில் பிதற்றியிருக்கக் கூடும்தான்.

பேய்… பிசாசெல்லாம் வசீகரித்து வதை செய்பவை, அதற்காக அவை மயக்குறு எழில்கொண்டனவாய் இருக்குமெனவே அவன் அறிந்திருக்கிறான். வனப்பின் பிரக்ஞையே அற்றிருந்து ஒருவரை வயக்கியும், சதா தன் நினைப்பிலேயே அலையவும் வைப்பதை எப்படிச் சொல்வது? அணங்கு என்றா? அணங்குகள் உழல வைக்குமென்றால், அவையுமே உழன்றுகொண்டும் இருக்குமா? பேரணங்குகள் என்ன செய்யும்?

அவனுக்கு மேலே யோசிக்க அவகாசமற்றதாய் இருந்தது வேலை அவசரம்.

இரவிரவாகக் கொட்டிய பனியுள் கால் புதைய பஸ்ஸ_க்கு நடந்தான் ரமணீதரன் சதாசிவம்.

அன்று வெள்ளிக்கிழமை. மூன்று மணிக்கே வேலை முடிந்துவிடும் என்ற நினைப்பு அப்போது எழுந்தது. கூட அன்றுதான் அந்த அணங்கின் கடைசித் தரிசனமும் என்ற நினைப்பு. அடுத்த கிழமையிலிருந்து அவனுக்கு அவனது வழமையான தொழிற்சாலையில் வேலை தொடங்கிவிடும்.

தூவலாய்க் கொட்டும் பனி, நிலத்தில் நாட்பட நாட்படக் கிடந்து சறுக்குப் பனியாய் உறைந்துவிடும். தவறி அதன்மேல் காலடி வைப்பவர்கள் சறுக்கிவிழுந்துவிட நேரும். ரமணீதரன் சதாசிவத்தின் காலடியில் அப்போது அவை நொருங்கிச் சிதறிக்கொண்டிருந்தன. வலுவும், அழகும், கம்பீரமுமே ஓர் உருவெடுத்ததாய் அவன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அப்போது ஒரு சிவப்புநிறக் கார் அவனை ஊர்ந்து கடந்தது. கார் கடந்து செல்கையில் தலையைக் குனிந்து ஐயூன் அவனைப் பார்த்தாள்.

அன்று ஐயூன் சற்று யோசனையில் இருப்பதாய்த் தோன்றியது ரமணீதரன் சதாசிவத்துக்கு. அவளது எந்திரத்துக்கு முன்னால் கொண்டுவந்து வைக்கப்பட்டிருந்த பலகைகள் பெரிதானவையாக இருந்தன. அதையே சிறிதுநேரம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றுவிட்டு, கண்காணிப்பாளரிடம் சென்று ஏதோ பேசினாள். தனக்கு உதவியாள் தேவையென அவள் கேட்டிருப்பாள் என எண்ணிக்கொண்டான் அவன். எதிர்பாராத விதமாக அவனையே அவளோடு நின்று வேலைசெய்யும்படி கண்காணிப்பாளர் கூறிவிட்டுச் சென்றார்.

ஒவ்வொரு பலகையாக எந்திரத்தில் தூக்கிவைக்க உதவிசெய்வதும், துளைகள் போட்டு முடிய நகர்ந்து வரும் பலகையை சில்லுகள் பொருத்திய ஒரு மேசையில் இழுத்துவிடுவதும்தான் அவனுக்கு வேலை.

நேரம் விரைவுவிரைவாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அன்று வெள்ளிக்கிழமையென்பதன் பூரிப்பு எல்லோர் செயலிலும், முகத்திலும் துலக்கமாய்த் தெரிந்தது. அன்று வேலை நேரத்தோடு முடிவது மட்டுமில்லை, தொடர்ந்துவரும் இரண்டு நாட்களும்கூட விடுதலை நாட்கள். கிழமையில் ஐந்து நாட்களை வேலைக்காகக் கொடுத்துவிட்டு, வாழ்க்கை தனக்காகக் கொண்டிருந்த மீதி இரண்டு நாட்களும் அவைதான்.

ஒரு மணிக்கே வேலைகளெல்லாம் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. எந்திரங்களைத் துடைத்தும், தொழிற்சாலையைக் கூட்டியும், திங்கள் காலை வந்ததும் வேலையை ஆரம்பிப்பதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்தும் தொழிற்கூடம் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது.

இரண்டு ஐம்பதுக்கு எல்லோரும் வெளிச்செல்ல தயார்நிலையில். இரண்டு ஐம்பத்தைந்துக்கு மணியொலித்தது. தமது வெளியேறும் நேரத்தை எந்திரத்தில் பதிய எல்லோரும் வரிசையில். ரமணீதரன் சதாசிவம் தனது நேரப்பதிவை அங்கே செய்யவேண்டியிருக்கவில்லை. அத் தொழிற்சாலை அலுவலகத்தில் சொல்லிவிட்டு புறப்படலாம்.

அவ்வாறு சொல்லிவிட்டு வெளியேறச் சென்றுகொண்டிருக்கையில் சட்டென குறுக்காக வந்த ஐயூன், “உன்னோடு பேசவேண்டும். காஃபி ரைமில் இருக்கிறேன், வா” என்று மெதுவாகக் கூறிவிட்டு கார் நின்றிருக்கும் இடத்துக்கு நடந்துவிட்டாள்.

தனது பார்வையிலிருந்த ஆர்வங்களைக் கவனித்திருப்பவள் அதுபற்றிப் பேசத்தான் கூப்பிடுகிறாளோ என்றொரு அச்சமிருந்தாலும், அதையும் சென்றால்தானே அறியமுடியும் என கடைசியில் செல்லத் துணிந்தான்.

அவன் காஃபி ரைம் சென்றபோது ஐயூன் இல்லை. தொங்கலில் இரண்டு பேர் இருக்கக்கூடிய ஒரு மேசையில் சென்று அமர்ந்தான்.

சிறிதுநேரத்தில் ஒரு பூனைபோல் வந்து அவனுக்கருகே நின்று, “சதா” என்றழைத்தாள் ஐயூன். அந்த காஃபி ரைமில் இருந்த எந்த வாசல் வழியாக வந்திருப்பாள் என எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் ஓர் இருள்போல அவனெதிரே அமர்ந்தாள்.

“காஃபி குடிக்கலாமா?” என்று கேட்டான் அவன்.

“பிறகு.”

அவள் தான் சொல்ல அல்லது கேட்க வந்ததை மனத்துள் ஒழுங்குபடுத்துவதற்குப்போல் சிறிதுநேரம் பேசாமலிருந்தாள். பிறகு, “வந்த நாளிலிருந்து என்னையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தாய். என்னோடு வேலைசெய்யும்போதும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாய். அதிகமாகவும் நான் குனிகிற வேளையில். என்ன பார்த்தாய்? என் கழுத்துச் சட்டைக்கூடாக என் மார்பகங்கள் தெரிந்தனவா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள்.

அவன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆ…அது சிரிப்பே இல்லை. ஆனால் அதற்கு வேறுபெயரும் இல்லை. கேலியாக அந்த உரையாடலைத் தொடங்க நினைத்து அவள் அவ்வாறு சொல்லியிருக்கலாம் என எண்ணினான் ரமணீதரன் சதாசிவம். அது மேலே பேசும் சக்தியை அவனுக்குக் கொடுத்தது. “இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை. நான் அப்படியானவன் இல்லை.”

“சரி. அப்படியானால் என்னதான் பார்த்தாய்?”

“உன் முகத்தை.”

“எனது முகத்தில் பார்க்க என்ன இருக்கிறது? ஏன், நான் அழகாக இருக்கிறேனா?”

அவள் வெளிப்படையாக விஷயத்தைப் புட்டுப் புட்டுப் பேசத் தீர்மானித்துவிட்டாள் அல்லது அவ்வாறு பேசுவது அவளது சுபாவம் என்ற முடிவுக்கு அவனால் சுலபமாக வரமுடிந்தது. அவனும் இனி வெளிப்படையாகவே பேசவேண்டும். “நீ அழகானவள்தான். ஆனாலும் அங்கே உன்னைவிடவும் அழகான பெண்கள் இருக்கிறார்கள்.”

“மெய். அப்படியானால் என் முகத்தில் என்னதான் பார்த்தாயென்று சொல்லேன்.”

“உன் முகத்திலிருந்த… எப்படிச் சொல்லுறது…உன் முகத்திலிருந்த ஒருவகையான…

ஒருவகையான அழகின்மையை.”

“என்ன!”

அது கேள்வியல்ல. திகைப்பு. அவனின் கவனத்தில் எதுவுமில்லை. அவன் பேசியாகவேண்டும். தன் மனத்தைச் சொல்ல அவளே அழைத்துள்ள அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தவிர வேறு கிடைக்காமலும் போகலாம்.

“உன் முகத்தில் அழகின்மையாய் ஒரு சோகம் விரிந்திருக்கிறது, ஐயூன். குறிப்பாக உன் வெளிர்நீலக் கண்களுள் அது நிறைந்து கிடக்கிறது. அது விரிந்து விரிந்து தான் படரும் இடங்களிலும் தன் துக்கத்தைப் பதிந்துகொண்டு போகிறது. நீ அழகானவள்தான். அந்தத் துக்கம் மட்டும் இல்லாதிருந்தால் நீ பேரழகியாக இருப்பாய். நீ காதலித்து ஏமாறியவளாக, கல்யாணம் செய்து மணமுறிவு பெற்றவளாக யாராகவும் இருக்கட்டும். எந்த நிலையிலும், உன் அழகை மறைத்திருக்கும் அந்தத் துயர் ஓர் ஆணுக்கான அறைகூவல். உன் அழகு அந்த அறைகூவலை விடுத்துக்கொண்டிருப்பதாய் நான் உணர்ந்தேன். ‘என்னை அந்தத் துக்கத்திலிருந்து விடுவித்து என்னைச் சிரிக்கவைக்க மாட்டாயா?’ என்று அது நினைவிலும் கனவிலும் என்னைத் துளைத்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தது.”

“அதனால் நீ அந்தத் துக்கத்தை நீக்க விரும்பினாய்?”

“ம்.”

“பயித்தியம்.” அவள் சொல்லிவிட்டு மெல்லக் கலகலத்தாள். சிறிதுநேரம் மௌனமாய் இருந்தவள் விறுவிறுவென எழுந்தாள். “நான் காஃபி வாங்கப்போகிறேன். உனக்கு எப்படி வேண்டும்?” என்றாள்.

அவன் தானும் எழுந்து கூடச்சென்றான்.

கோப்பியோடு மறுபடி வந்தமர்ந்தவர்கள் மெல்ல சுடுகோப்பியைச் சுவைத்தார்கள். ஐயூன் சொன்னாள்: “என்னைப்பற்றி இதுவரை நான் யாரோடும் பகிர்ந்துகொண்டதில்லை. விருப்பமில்லை. நான் பேசினால் எதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளப் போகிறார்கள்? ஏனோ உன்னோடு பேசவேண்டுமெனத் தோன்றிற்று. நீ ரணகளமாகியிருக்கும் ஒரு தேசத்திலிருந்து வந்தவன். அந்தத் தேசத்தில் சிறுபான்மைச் சமூகம் கொண்டிருக்கக்கூடிய ஆகக்கூடுதலான சோகங்களை அனுபவித்திருக்கக் கூடியவன். அதனால்தான் சந்திக்கக் கேட்டேன்.”
காஃபி ரைமில் கூட்டமில்லை. வருபவர்கள் அமர்பவர்களாயின்றி, வாங்கிக்கொண்டு செல்பவர்களாயே இருந்தனர்.

“அஜர்பைஜான் துயரம் மலிந்த பூமி. ஏறக்குறைய உனது நாட்டில் உனது இனத்தவர்க்கு இருக்கக்கூடிய பிரச்சினை மாதிரியானதுதான் அங்கேயும். ஆனால் அதற்கு வேறு பரிமாணங்களும் உண்டு.”

அவனுக்கு அஜர்பைஜான் வரலாறு ஓரளவு தெரியும். கஸ்பியன் கடலுக்கு மேற்குக் கரையோரமாய், கோகாஸியஸ் மலைத் தொடர்களுக்கு தென்புறத்தில் இருக்கிறது அந்தத் தேசம். சோவியத்தின் சிதறலுக்குப் பின் அதனுள் அடங்கிருந்த நாடுகளுள் முதலில் சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்த நாடு அது. பின்னரும் அது ஒரு நிறைவான வாழ்நிலையை அடைந்துவிடாதேயிருந்தது. உள்நாட்டு மதப் பிரிவினைகளின் அரசியலால், இடம்பெற்றதும் இடம்பெறுவதுமான மனிதாயத அவலங்கள் அங்கே சொல்லமுடியாதவை. அவள் தனது நாட்டுநிலையையும் தனது சொந்த அவலங்களையும் தனதையொத்த ஒரு நாட்டின் பிரஜை என்ற வகையில் தன்னோடு பகிர வந்திருக்கிற நிலையில், தான் காதல் அழகு என்று தன் மனஅவசங்களை அவளிடம் பிரஸ்தாபித்திருந்தமையை எண்ண அவன் கூசினான்.
“ஒரு பிறப்பின் பின்னான முதற் செயற்பாடு எவருக்கும் அழுகையோடுதான் ஆரம்பிக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள். புறவுலகின் தன்மை அதை மாற்றியாகவேண்டும். அவ்வாறு மாற்றுவதற்கான அமைவுடன் இருப்பதுதான் ஒரு நாட்டின் அறம். நான் பிறந்தபோது தொடங்கிய அழுகையை என் பத்தாவது வயதுவரை நிறுத்தவேயில்லை, சதா.”
அவளது வாசிப்பின் தீவிரத்தை அவன் ஏற்கனவே கண்டிருந்தவன். அது தீவிர வாசிப்புமுள்ளது என்பதை அப்போது அவளது வார்த்தைப் பிரயோகங்களில் அவனால் அறிய முடிந்தது.
“உள்நாட்டு யுத்த காலத்தில் எனக்கு பத்து வயதாயிருக்கும்போது என் அப்பாவும், அம்மாவும் என் கண் முன்னாலேயே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். அந்த ஸ்தம்பிதம் என் அழுகையை நிறுத்தியது. அதைத் தொடர்ந்த ஆறேழு ஆண்டுகள் அராஜகத்தினதும் வன்முறையினதும் ஆழப்பதிந்த சுவடுகள் என் வாழ்வில். வாழ்க்கை எவருக்குமே அவ்வண்ணம் அமைந்துவிடக்கூடாது, சதா. கடைசியில் அரசியல் தஞ்சம் காணப் புறப்பட்ட என் சித்தப்பா குடும்பத்தோடு நான் மட்டும் இங்கே வர வாய்ப்புக் கிடைத்தது. உயிர்;பிழைத்துவிட்டேன்தான்;. ஆனால்…வாழ்க்கை…? எனது வாழ்க்கையை நான் என் மண்ணிலல்லவா விட்டுவந்திருக்கிறேன். நான் இந்தக் கணம்வரை இந்த நாட்டில் எதுவித துன்பத்தையும், துயரத்தையும் அடைந்ததில்லை என்பது மெய்யே. ஆனாலும் என் மண்ணின் நினைவு, அங்கேயுள்ள என் எச்ச உறவுகளின் நினைவு என்னைவிட்டு என்றும் நீங்கியதில்லை. நான் தின்றும், குடித்தும், உறங்கியுமான ஒரு வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இது மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை என்பதுதான் எனது தீர்மானம். அப்படியிருக்கையில் நான் சிரித்துக்கொண்டே வாழ்ந்துவிடுதல் சாத்தியமா, சதா, சொல்லு.”

உறைந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தான் ரமணீதரன் சதாசிவம். காதலென்றும் சொல்லமுடியாது, ஒரு பெருவிருப்புத்தான் அவள்மீது அந்தக் கணம்வரை அவனுள் விளைந்திருந்தது. அப்போது அது பவுத்திரமடைந்துகொண்டிருந்தது. சொந்த மண்ணோடு இயைந்ததே வாழ்க்கையென்ற தத்துவத்தின் குருவாக அப்போது அவள் அவனுள் தவிசு போட்டு வீற்றிருந்துகொண்டிருந்தாள்.

“ஐயூன் என்ற பெயருக்கு அஜர்பைஜான் மொழியில் என்ன அர்த்தம் தெரியுமா, சதா? சூரியநிலவு. நிலா ஒழிந்து சூரியன் மட்டுமே இருக்கிற வானமாய் இருக்கிறது எனது. நானே தகித்துக்கொண்டு இருக்கிறபோது குளிர் கதிர்கள் என்னிலிருந்து எப்படி வீச முடியும்?”

மேலும் சிறிதுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்த பின்னர் அவர்கள் புறப்பட எழுந்தனர். அவளது கார்வரை அவன் கூடவே நடந்துசென்றான்.

சற்றுத் தொலைவிலிருந்த பஸ் நிறுத்தத்துக்கு அவன் நடந்துகொண்டிருக்கையில் சிவப்புக் காரின் மூடிய கண்ணாடிக்குள் ‘பை…பை…’யென ஒரு பேரணங்கினதுபோல் ஐயூனின் கை நளினமாய் வீசியது.

இப்போது காலையின் கேள்விக்கு அவனுக்கு விடை வெளித்தது.
காலத்தின் துயரைச் சுமந்துகொண்டு பேரணங்குகள் அறமுரைத்துத் திரியும்.
எங்கோ எழுந்துகொண்டிருந்த அவலக் குரல்களின் சத்தம் அப்போது அவனுள் கேட்பதுபோலிருந்தது. அங்கே விழுந்துகொண்டிருந்த கொலைகளின் காட்சியும் மனக்கண்ணில் தெரிதலாயிற்று.

ரமணீதரன் சதாசிவத்தினது நெற்றியில், கன்னத்தில், நாடியில் மெல்லிய இருளொன்று அப்போது அப்பி வந்துகொண்டிருந்தது. சிரிப்பதற்கான சகல முகத் தசைநார்களும் மெல்லமெல்ல இறுகி வருவதாய் உணர்ந்துகொண்டிருந்தான் அவன்.

000000000000000000

விஷ்வசேது வெளியீட்டின் புலம்பெயர்ந்த எழுத்தாளர்களின் ‘முகங்கள்’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் வெளிவந்தது.

தேவகாந்தன் பக்கம் 7


தேவகாந்தன் பக்கம்
ஏழு


சபானா: 
விண்ணில் வாழ்ந்துவிட்டு 
மண்ணகம் வந்த பெண்


அண்மையில் வெளிவரவிருக்கும் ‘எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று’ என்ற தலைப்பிலான கூர் 2011 க்காக செங்குடி இன மக்களின் புராணிக, கிராமிய கதைகளில் ஒன்றை மாதிரிக்காக மொழிபெயர்ப்புச் செய்து பதிக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டபோது, அதற்காக நிறைய இத்தகு  கதைகளை வாசிக்க நேர்ந்தது.

அவற்றுள் சபானாவின் கதை தனித்துவமானதாக விளங்கியது. கூரில் அக் கதையை மொழிபெயர்ப்புச் செய்து போடாது விட்டிருந்தாலும், அக் கதைபற்றி எங்காவது சொல்லுகின்ற எண்ணம் திண்ணமாகியிருந்தது என்னிடத்தில். ஆதற்கான களமாக இம்மாதத்துக்கான தாய்வீட்டின் இந்தப் பக்கம் ஆகியிருப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.

கதை மிக மாயத்தன்மை வாய்ந்ததில்லை. மாறாக, மாயத்தை நீக்கிக்கொண்டு வந்த கதையாக எனக்குப் பட்டது. உங்களுக்கு எப்படியோ? கதை இதுதான்.

பேரழகின் உறைவிடமான சபானா தன் இனக் குழுமத்தின் குடில்கள் நிறைந்த உறைவிடத்திலிருந்து ஒரு நாள் தோழியரோடு அன்றாடத் தேவைகளுக்கான விறகினைச் சேகரிக்க, அயலிலுள்ள காட்டினுக்குச் செல்கிறாள். வழி நடந்துகொண்டிருக்கும் சபானாவின் செவிகளில் திடீரென விழுகிறது அலைஅலையாக எழுந்துவந்த பெருஞ்சிறகுகளின் சப்தமொன்று.

சபானா திரும்பிப் பார்க்கிறாள். ஒரு முதிர் இலவ மரத்தின் அடியில் உட்கார்ந்து அவளையே பார்த்தபடி இருக்கிறான் பன்றிபோன்ற முகவமைப்பும், உடலமைப்பும் கொண்டு மனிதச் செயற்பாங்குடனிருந்த ஒரு மனிதன்.

அம் மனிதனின் உடலிலிருந்த பெருஞ்சிறகுகளன் அழகு சபானாவைக் கவர்கின்றது. தமது பாதணிகளை அலங்கரிக்க மின்னும் அவ்விறகுகள் சிறப்பாயிருக்குமேயென எண்ணும் சபானா, அப் பன்றி மனிதனைக் கொன்று அச் சிறகுகளை எடுக்க தன் தோழியருடன் முனைகிறாள்.
பிடிக்குள் அகப்படாமல் அவளைப் போக்குக் காட்டி அலையவைக்கும் பன்றி மனிதன், கடைசியாக ஒரு நெடிய இலவ மரத்தின்மேல் ஏறத் துவங்குகிறான். சபானாவும் விடாமல் அவனைத் துரத்துகிறாள். இலவமரம் மேலும் மேலுமாய் வளர, சபானாவும் அவன் பின்னாலேயே அவனைப் பிடித்துவிட முடியுமென்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்கிறாள்.

ஒருபோது தோழியரின் திரும்பி வந்துவிடுமாறான அழைப்பொலி கேட்டு கீழே பார்க்கும் சபானா அதிசயித்துப் போகிறாள். அவளது தோழியர் சிறு புள்ளிகளாய்த் தெரிகின்றனர். அவளது ஊர் ஒரு பொட்டாய்த் தெரிகின்றது. ஆனாலும் பிடித்துவிடும் தூரத்திலிருக்கும் பன்றி மனிதனை விட்டுவிட மனதின்றி இலவ மரத்தில் சபானா மேலும் மேலும் ஏறி உயரே சென்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

ஒருபோது ஒரு பளிச்சிடும் சுவரொன்று தெரிகிறது. அதில் ஒரு துவாரம் தெரிகிறது. இனி திரும்புகையும் சாத்தியமில்லையெனக் கருதும் சபானா, அத் துவாரத்தினுள் செல்லும் பன்றி மனிதனைப் பின்தொடர்கிறாள்.

உள்ளே சென்றதும் ஒரு கிழ மனிதனாய் உருமாறும் அப்பன்றி மனிதன், அவளது அழகையும் அவளது கடின உழைப்பையும் கண்டு அவளைத் திருமணம் செய்யவே தான் அப் பன்றி மனிதனின் உருவில் வந்ததாகக் கூறி, அவளின் சம்மதத்தை நிர்ப்பந்திக்கிறான்.

சபானாவுக்கு வேறு வழியில்லை. திருமணம் நடக்கிறது. திருமணத்தின் பின் சபானாவுக்கான பணிகள் சொல்லப்படுகின்றன. அவர்கள் கொன்றுவரும் காட்டெருமைகளின் தோல்களில் ஆடைகள் தயாரிப்பதே சபானாவின் வேலை. சிலவேளைகளில் அவள் தேவையான கயிறுகளைத் திரிப்பதற்காக செம் முள்ளங்கி வேர்கள் சேகரிக்க காட்டுக்கும் அனுப்பப்படுவதுண்டு. அவ்வாறான வேளைகளில் அவள் மிக ஆழமாக செம் முள்ளங்கிகளின் அடிகளைக் கிண்டிவிடக்கூடாதென எச்சரிக்கப்படுவாள்.

ஒருபோது ஒரு உயர்ந்த செம்முள்ளங்கியை சபானா ஆழமாகக் கிண்டிவிடுகிறாள். அம் மரமும் வேரோடு அவளது கைகளில் வந்துவிடுகிறது. வேரோடு வந்த அம்மரத்தின் அடியில் ஒரு துளை. துளைவழியே கீழே பார்க்கிறாள். மண்ணகம் தெரிகிறது.

தன் தாய் தந்தையரதும், தோழியரதும், தன் ஊரினதும் தவனம் அவ்வேளையில் மிகவதிகம் பெற்றிருந்தாள் சபானா. தன் அழகையும், உழைப்பையும் கொடுத்து வாழ்தலுக்கான சாத்தியத்தைக் கொண்டிருப்பதில் அவளுக்கு வெறுப்பு பிறந்திருந்தது. அதனால், தனது திரும்புகைக்கான வாசல் அதுவாகவே இருக்கலாம் எனக் கருதி மீண்டும் அந்தச் செம்முள்ளங்கியை அதன் துளையில் வைத்து மூடிவிட்டு வீடு திரும்புகிறாள் சபானா.
ஆடை தைக்கும் வேலையோடு களவாக செம்முள்ளங்கியின் வேரெடுத்து கயிறு திரித்து மறைத்துவைத்து வரும் அவள், ஒருநாள் போதுமான கயிறு சேர்ந்திருக்குமென எண்ணி அக் கயிற்றுடன் ஏற்கனவே தான் கண்டுவைத்திருந்த விண்ணகத் துவாரத்துக்கு வருகிறாள். செம்முள்ளங்கியை அகற்றி துவாரத்தின் வழியே இறங்கத் தொடங்குகிறாள்.

கயிற்றில் இறங்குவது மிகுந்த சிரமமாக இருக்கிறது. சபானா களைத்துப் போனாள். ஆயினும் தன் விடுதலையை முடிவாக விரும்பியிருந்தவள் தொடர்ந்து அச் சிரமங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு தொடர்ந்து இறங்குகிறாள். ஆ! என்ன துரதிர்ஷ்டம்! கயிறு போதுமானதாயில்லை. சபானா செய்வதறியாது நுனிக் கயிற்றில் தொங்கியபடி.

அப்போது அவ்வழியே வரும் ஒரு கழுகு அவளைத் தன் சிறகுகளில் ஏந்திவர முயல்கிறது. அவளை அணுகவும் முடியாது போய்விடுகிறது அதனால். மேலே நின்று, ‘திரும்பி வா, இல்லையேல் கயிற்றை உதறி உன்னைக் கீழே விழுந்துவிடச் செய்துவிடுவேன்’ என்று உறுமியபடி நிற்கிறான் அவளது கிழக் கணவன்.

இந்த நிலையில் ஒரு பெரும் ராஜாளி, தான் அவளைச் சுமந்து வருவதாகக் கூறி அவளை தன் மின்னும் சிறகுகளில் கீழே எடுத்து வருகிறது.

இறுதியாக தன் சிற்றூரில் வந்து இறங்குகிறாள் சபானா.

000
ஓஜிப்வே என்ற செங்குடி இனத்தவரின் மத்தியில் பரந்து வந்த கதை இது. எதற்காக பழங்குடி இன மக்கள் இறைத் தன்மையுள்ளனவாக காகம், பருந்து போன்ற பறவைகளை மதித்து வருகிறார்கள் என்பதற்கான காரணத்தை உய்த்தறிய இக் கதை எனக்கு பெரும் துணையாக இருந்தது.

தமது இனத்தைச் சார்ந்த சபானா ஆசை வயப்பாட்டில் விண்ணகம் சென்றிருந்தாலும், அவளுக்கு அந்த வாழ்க்கை மீதான மாயத்தன்மை விலகி மண்ணகம் வர விரும்பியபோது, அவள் அடையவிருந்த ஆபத்திலிருந்து அவளைக் காப்பாற்றியபடியாலேயே அப் பறவைகள் தெய்வத் தன்மை வாய்ந்தனவாகக் கருதப்படுகின்றன என்ற சேதியை அறிதல் சபானாவின் கதையின் மூலம் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடியது.

இன்றும் அமெரிந்தியர்களின் இனக் குழுக்களின் வேட்டைக்குப் பின்னர், வேட்டையாடப்பட்ட காட்டெருமையின் இறைச்சியின் ஒரு சிறு பங்கு இப் பறவைகளுக்கு நன்றிக்கடனின் அடையாளமாய்ப் படைக்கப்படுகிறது.

கதை புனைவுகளின் காலம் அனாதியானது. இலக்கிய மொழி பிறப்பதற்கும், எழுத்து பிறப்பதற்கு முன்பேயும்கூட கதைகள் புனைவதும், கூறுவதும், கேட்பதும் நடந்தே வந்திருக்கின்றன என்று நம்ப நிறைய ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.

சபானாவினது போன்ற கதைகள் புராணத் தன்மை வாய்ந்தனவாக ( Mythology சுருக்கமாக (Myth ) கருதப்படுகின்றன. ஆனாலும் கிராமியக் கதைகளுக்கும் இவற்றுக்கும் நிறையவே வேற்றுமைகள் இருந்தாலும் இவை ஒரே திசையில் பயணிப்பவை.

கிராமியக் கதைகள் அனேகமானவற்றில் பாலுணர்வு அதிகமாகவிருக்கும். ‘வயதுவந்தவர்களுக்கான கதைகள்’ என்ற மகுடத்தில் கி.ராஜநாராயணனால் தொகுப்பட்ட கதைகள் தமிழ்க் கிராமியக் கதைகள்தான். அவை பெரும்பாலும் படைப்பினதும், கதை சொல்லும் ஆற்றலினதும் அடையாளமாக இருப்பவை. ஆனால் புராணிகமான கதைகள் புராதனமான ஓர் இனக் குழுவினது நம்பிக்கைகளும், கலாச்சாரமும் சார்ந்தவையாக இருக்கின்றன.

கிராமியமான கதைகளோ, புராணிகமான கதைகளோ எதுவானாலும் அவை அடக்கப்பட்ட உணர்வுகளின் வெளிச் சாட்சியமாய் படைப்பாளியிடமிருந்து வெளிப்பாடடைந்தவையே என வரையறை செய்கிறார் பிராய்ட். புராணிகமான கதைகள், தனிமனிதனின் உள்ளகமான பயணத்தின் சாட்சியங்கள் என்பார் கார்ல்  ஜங். பாலுணர்வு சார்ந்த கூறுகள் புராணிகமான கதைகளில் இருந்தாலும், இவை கிராமியம் சார்ந்த கதைகளின் பாலுணர்வுக்குச் சமமானவையல்ல எனவும் அபிப்பிராயங்கள் இத் துறைகள் குறித்த ஆய்வாளர்களினால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

கீழ்த் திசையின், குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில், இவை குறித்த ஆய்வுகள் அண்மைக்காலமாகத்தான் பெருமளவில் முன்னெடுக்கப்படத் தொடங்கியுள்ளன. ஆயினும் நிலவுகையிலுள்ள பகுதிவாரியான, கிராமம்வாரியான, தொல்குடிகள், பழங்குடியின மக்கள்வாரியான கிராமியமான, புராணிகமான கதைகள் அனைத்தும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன எனச் சொல்லப்பட முடியாத நிலையில், இவ்வாய்வுகளின் பூராணப்பாடு சந்தேகமானதே.

00000


தாய்வீடு, மே 2011

Sunday, April 24, 2011

தேவகாந்தன் பக்கம்: 6

தேவகாந்தன் பக்கம்
ஆறு

காலம் என்பது…

காலம் என்பதுதான் என்ன என்ற ஒரு கேள்வி, சிலகாலமாகவே என் நினைவுள் நுழைந்து விடை தேடி நின்றுகொண்டிருந்தது. அண்மையில் நிகழ்ந்த தமிழக எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான ஒரு சந்திப்பில் கலந்துகொண்டதற்குப் பின்னர் அந்தக் கேள்வி இன்னும் வலுவடைந்துள்ளதாகவே தோன்றுகிறது.

‘காலமென்பது கறங்குபோல் திரிந்து கீழது மேலாய், மேலது கீழாய்ப் புரட்டும் ஒரு மகாசக்தி’யென இலக்கியங்களில் படித்ததுண்டு. இது வரலாற்றுக் கண்கொண்டு நோக்கப்பட்ட காலமெனச் சொல்லலாம். இன்னும், ஆரூடகாரனின் நாவில் குதிபோடும் ‘தம்பிக்கு காலம் இப்ப நல்லாயில்லை…’ அல்லது ‘காலம் நல்லாயிருக்கு’ என்ற வாசகங்களில் விதியென்ற மாயத்தின் பாய்ச்சலைக் காணமுடியும். காலத்துக்குத்தான் தமிழில் புதிராய், மாயமாய், விளக்கமாய், செறிவாயென எத்தனை அர்த்தங்கள்!

நான் கருதுகிற காலம் அவையல்ல. இது நான்காவது பரிமாணம் எனப்படுவது. அல்பேர்ட் ஐன்ஸ்டீன் என்ற மாமேதையின் ஆய்வில் முக்கிய வரைவிலக்கணம் பெற்றது.

ஐன்ஸ்டீன் வரையறை செய்த காலமென்ற கருப்பொருளின் அறிதல் பரவசம் செய்வது. அவர் கண்டுபிடித்த பல்வேறு பௌதீக விஷயங்கள் இன்றைய விஞ்ஞானத்தை பாய்ச்சல் நிலைக்குத் தள்ளியபோது மனிதனின் வாழ்வு, அவனது கற்பனைகள் சார்ந்த விஷயங்களை விளக்கிட முனைந்தது அவரது காலம்பற்றிய கருதுகோள்தான். நீளம், அகலம், உயரம் ஆகிய முப்பரிமாணங்களுடன் காலத்தையும் ஒரு பரிமாணமாகக் கொண்டு அதை நான்காவது பரிமாணமாக ஆதாரபூர்வமாய் நிறுவியவர் அவர்.

‘காலமென்பது நோக்குகிறவனின் இருப்பிடமும், அவனது இயக்க வேகமும் சார்ந்தது. மற்றப்படி அதற்கு சுயமான நிலையில்லை’ என்ற வரையறை அவரதுதான். இதிலிருந்து காலமும் வெளியும் சார்ந்த விஞ்ஞானக் கதை மரபு இலக்கியத்தில் உருவானது.

காலம்பற்றிய பிரக்ஞை ஒருவருக்கு தன் கடமைகளின் பாரம் அதிகமாகிற ஒரு தருணத்திலோ, தன் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது போய்விடலாம் என்ற அச்சநிலை ஏற்படும் வேளையிலோ தோன்றத்தான் செய்கிறது. எனது காலம்பற்றிய உசாவுகை கடமைகளின் பாரம், வாழ்நிலையின் எச்சம் சார்ந்ததல்ல. அது ஆசைகள்பற்றியது. வாசித்தலின் ஆசைகள்பற்றியது. இந்த இடத்தில்தான் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான சந்திப்பு தொடர்புபடுகிறது.

எனது வாசிப்புகள் பக்கத்து வீட்டு மலரக்கா வாசிக்கும் அம்புலிமாமா, கல்கி, ஆனந்தவிகடன், கல்கண்டு, பேசும்படம் போன்றவையாக இருந்தது இயல்பானது. பின்னால் எனது நண்பன் ஒருவனின் அண்ணா வாசிக்கும் பி.எஸ்.ஆர்., மேதாவி போன்றோரின் துப்பறியும் கதைகளின் வகையினமாக இருந்ததும் இயல்பானதுதான். அந்தவகையில் என் நினைவிலுள்ள முதல் நூல் பெயர் மறந்த ஓர் ஆசிரியரின் ‘வடிவாம்பாளின் உயில்’ என்பதாகும். எனது தந்தை மரணித்த காலப்பகுதியை வைத்துப் பார்க்கையில் எனக்கு அப்போது பத்து வயதிருக்கலாம். நாளுக்கு இரண்டு மூன்று நூல்கள் வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்த நிலையில், என் பள்ளிக்கூட பாடங்களின் படித்தலுக்கும் காலம் அப்போது நிறையவே இருக்கச் செய்தது.

அங்கிருந்துதான் கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்திக்கும், அகிலனுக்கும், நா.பார்த்தசாரதிக்கும், சாண்டில்யனுக்கும், அரு.ராமநாதனுக்கும் என் வாசிப்பு நகர்ந்தது. ஏறக்குறைய இரவு இரண்டு மணி வரைக்கும் மண்ணெண்ணை விளக்கைத் தலைமாட்டில் கொளுத்தி வைத்துக்கொண்டு, மடித்து உயரமாக்கிய தலையணையின் உதவியுடன் வாசித்துக்கொண்டு கிடந்திருக்கிறேன். இந்தநேரத்தில் பள்ளிப் பாடங்களை நான் படிக்கவில்லையெனத் தெரிந்திருந்தும், என் வாசிப்புக்கு ஓர் இடையூறும் செய்யாது நான் வாசிப்பை முடித்து விளக்கை நூர்த்து தள்ளிவைத்துவிட்டு நித்திரை போகும்வரை, வாசித்துக்கொண்டு கிடக்கையில் அப்படியே நித்திரையாகி எரிந்துகொண்டிருக்கும் விளக்கைத் தட்டி நான் ஆபத்து எதையும் அடைந்துவிடக்கூடாதேயென்று தானும் விழித்திருந்த என் அம்மாவை நினைத்துக் கொள்கிறேன். அங்கிருந்து எஸ்.பொ.விற்கும், ஜெயகாந்தனுக்கும், பின்னால் நூலகங்களினூடாக புதுமைப்பித்தனுக்கும், கு.ப.ரா.விற்கும், அழகிரிசாமிக்கும் நான் வந்தேன். ஊர்சுற்று, விளையாட்டு, படிப்பு, பின்னர் இவ்வளவு வாசிப்புக்களுக்கும்கூட எனக்கு அப்போது காலம் இருந்ததை நினைக்க இப்போது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நான் வாசிக்க விரும்பியும் கிடைக்காமலிருந்த நூல்களையும், பார்க்க விரும்பி வாய்ப்பற்று இருந்த உலக, இந்திய சினிமாக்களையும் தமிழகத்தில் ஒரு நிர்ப்பந்த வாழுகை ஏற்பட்டு நான் தங்கியிருந்த சுமார் பதினைந்து ஆண்டுக் காலத்தில் வாசித்தும் பார்த்தும் முடித்தேன்.
வாசிப்பு என்பது இயல்பாகியிருந்தது. புதிய புதிய நூல்கள் தரும் செய்திகளையும், அவற்றின் உணர்வு எறிகைகளையும், கட்டுமானப் பரவசங்களையும் அனுபவிக்காமல் தூங்கமுடியாதென்ற ஒரு வியாதியாக அது இருந்தது. ஆனால் கனடா வந்த பிறகு, பாதிக்குப் பாதியாக என் வாசிப்பு குறைந்துபோயிற்று. தமிழ்நாட்டிலிருந்து மாதந்தோறும் எடுப்பிக்கும் நூல்கள், கால் பங்குக்கு மேல் இன்னும் வாசிக்காமலே கிடக்கின்றன.

நேரம் போதாமலிருக்கிறது என்று சொல்லி நான் சுலபமாகத் தப்பித்துவிட முடியாது. இதற்கான விடை எனக்குத் தெரிந்தாகவேண்டும். வாசிக்காத நூல்களின் எண்ணிக்கை பெருகிக்கொண்டே இருப்பதை இனிமேலும் அனுமதிப்பது சாத்தியமில்லை.

இந்தப் போதாமையை எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனுடனான சந்திப்பின்போது நான் வன்மையாய் உணர்ந்தேன்.

பிரபஞ்சனை தமிழகத்தில் தங்கியிருந்த காலத்தில் நான் நன்கறிவேன். அவரது ‘மானுடம் வெல்லும்’ நாவல் தொடராக வந்த காலத்தில், புதுச்சேரியில் பிரெஞ்சுக்காரரின் ஆட்சியை அக்காலப்பகுதியில் துவிபாஷியாக இருந்த ஆனந்தரங்கம்பிள்ளையின் நாட்குறிப்பை முக்கிய ஆதாரமாகக்கொண்டு புனையப்பெற்ற அந்த நவீனத்தை வாசித்து நான் கொண்ட பரவசம், என்னை அவர்பால் ஈர்த்தது. பின்னர் இலக்கியக் கூட்டங்களில் சந்தித்து உரையாடிய அனுபவம். அவரது சென்னை இல்லம் புத்தகங்களால் நிறைந்தது. அது புத்தகங்கள் வாழும் இல்லம். வேறுபேர் வாழ்வதற்கு இடம் குறைந்தது. இருந்தும் அந்த நூல் தொகை என்னைப் பெரிதாக என்றுமே வியப்பிலாழ்த்தியதில்லை. ஆனால் கனடா ஸ்கார்பரோவில் நிகழ்ந்த சந்திப்பில் நான் அவரிடமில்லாதிருந்த, ஆனாலும் அவர் கொண்டிருந்த வாசிப்பின் பரப்பளவைக் கண்டபோது பிரமிப்படைந்தேன்.

ஜோ. டி குரூஸின் ‘ஆழி சூழ் உலகு’, ‘கொற்கை’ பற்றிச் சொன்னார். ஜெயமோகனின் ‘காடு’பற்றி, தாஸ்தாயெவ்ஸ்கிபற்றிச் சொன்னார். இவைகளை அதிர்ஷ்டவசமாக நான் ஏற்கனவே வாசித்திருந்தேன். ஆனால், நாவல்களில், சிறுகதைகளில், கவிதைகளில் புதியதலைமுறையின் படைப்புக்கள்பற்றிச் சொன்னபோது என்னால் பிரமிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

இதுபோன்ற பிரமிப்பை முன்னர் ஜெயமோகனிடம்தான் நான் அடைந்திருந்தேன். ஊட்டியில் மு.தளையசிங்கம் படைப்புகள்பற்றிய கருத்தரங்குக்கு நானும் வெங்கட் சாமிநாதனும் சென்னையிலிருந்து ஒன்றாகச் சென்றிருந்தோம். அமர்வு தொடங்குவதற்கு முன்னாக நாம் சென்று சேர்ந்த முதல்நாள் இரவில், எங்கள் வசதிகளைக் கேட்கவந்த ஜெயமோகன் சுமார் நான்கு மணிநேரம் பல்வேறு விஷயங்களைப்பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். எல்லாம் சமகால நாவல்கள், விமர்சனங்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள்பற்றியவை. மிகச்சிறந்த எழுத்தாளராக மட்டுமே அவரை அறிந்திருந்த நான், அன்றுதான் அவரை ஓர் இலக்கியத் தகவல் களஞ்சியமாகவும் கண்டேன். கனடா வந்திருந்த எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனின்மீதான வியப்பு அதற்குச் சமமாக இருந்தது. ஈழத்தில் இதுபோல் சொல்ல கனக-செந்திநாதன் மட்டுமே இருந்தார். ஆனாலும் அவரை வியந்த அளவுக்கு, அவருடன் பழகும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.

என் வாசிப்பின் குறைவுகளைச் சுட்டிக் காட்டிய இதுதான், காலத்தைப் பற்றிய என் விசாரிப்பை வலிதாக்கியது.

காலத்தை நாம் நடத்துகிறோமா அல்லது காலம் நம்மை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறதா? வாழ்வின் விசை வெகுவேகம் பெற்றிருக்கும் ஒரு நாட்டில் வந்து உயிர்வாழ்வதற்காக வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டோமா? அல்லது வாழ்க்கை எங்கேயும்தான் விசைபெற இயங்கும் தளமாகிவிட்டதா பூமி? அப்படியாயின் இங்கே நமக்கான காலத்தை வகிர்ந்தெடுப்பது எவ்வாறு?

விடையைத் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.

000

தாய்வீடு, ஏப்ரல் 2011

Tuesday, March 29, 2011

தேவகாந்தன் பக்கம் 5


தேவகாந்தன் பக்கம் 
ஐந்து 

பாலை நிலத்துப் பெண்ணின் குரல்கள்



டவுண் ரவுணில் எனக்கு பொழுதுபோக்குவதற்கு உகந்த இடங்களாக ஐந்தாறு பழைய புத்தகக் கடைகள் இருக்கின்றன. அண்மையில் ஒரு மாலைநேர டவுண்ரவுண் பயணத்தில் பூமழை தூறி சனிக்கிழமையை அமர்க்களப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது வழமைபோல ஒரு பழைய புத்தகக் கடையை நாடவே நேர்ந்தது. அங்கு பொறுக்கிய சிலவற்றில் அண்;மையில் வாசித்து முடித்த நூலொன்று சிலநாட்களாகவே என்னுள் சஞ்சலம் செய்துகொண்டிருந்தது. VOICES IN THE DESERT - AN ANTHOLOGY OF ARABIC-CANADIAN WOMEN WRITERS என்ற நூல்தான் அது.

அது என் கைகளிலிருந்தபோதே அதன் கனதியை நான் உணர்ந்திருந்தேன். நூலின் கனதியென்பது அதன் கனபரிமாணத்தால் கிடைப்பதல்ல. மாறாக நூலின் கனதி, அது வியாபிக்கும் தளங்களும், தளங்களில் அர்த்தம் வியாபிக்கும் முறைமையுமே ஆகும்.

பெண்ணின் தனித்துவமான குரல்கள் உலக இலக்கியப் பரப்பில் ஒலிக்கத் தொடங்கி நீண்டநாட்கள். அராபிய-கனடாப் பெண்களின் குரலின் வீச்சை இலக்கியம் காணத் தொடங்கி அதிக காலமில்லை. கனடிய மண்ணில் அவர்களின் வருகை கவனிக்கக் கூடியவளவு தொடங்கியது அறுபது எழுபதுக்களில்தான். அதிலும் அதிகமானவர்கள் கியுபெக்கிலேயே குடியேறினார்கள். அதனால்தான் அதிகமான அராபிய-கனடியப் பெண் எழுத்தாளர்கள் தங்களது சொந்த மொழிகளுடன் ஆங்கிலமும் பிரெஞ்சும் தெரிந்து மும்மொழி வல்லுநர்களாக இருப்பது சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

இவ்வாறு குடியேறியவர்கள் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். சிலர் எகிப்தையும், சிலர் அல்ஜீரியாவையும், இன்னும் சிலர் சிரியாவையும், சிலர் லெபனானையும் சேர்ந்தவர்களாயிருந்தனர். இந்த மூத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்களிலிருந்து தோன்றிவர்கள்தான் இன்றைய இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள். இவர்களையே மூன்றாம் தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் எனப்படுகிறது.

தலைமுறை இடைவெளி அவர்களது இலக்கியத்தில் பெரிதாகவே பிரதிபலிக்கச் செய்கிறது. ஆயினும் முதல் தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் எதிர்கொள்ளவேண்டி இருந்த தளநிலைமைகளின், கருத்தியல்களின் மயக்கமும் புதிர்மையும் எழுதத் தொடங்கியுள்ள இன்றைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களுக்கு இல்லையென்ற ஒரு சாதக அம்சம் கவனிக்கப்பட்டாக வேண்டும்.

இவர்களின் குரலில் தொனிக்கும் ஆவேசமும், ஆணித்தரமும் இலக்கியப் பண்புகளாயே விரிகின்றன. புலம்பெயர்ந்தவர்களின் குரலாக இவர்களதை அடையாளப்படுத்துவது அதிக சிரமமில்லாதது. மோனா லரிஃப் கட்டாஸ் என்ற எழுத்தாளரின் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதப்பட்ட ‘இரவினதும் பகலினதும் குரல்கள்’ என்ற நூல் இன்றைய கனடிய இலக்கியத்தின் பன்முக விகாசத்துக்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு. எகிப்திய புராணிகக் கதைகளின் உள்வாங்கலாக, எகிப்தின் சரியான ஆன்மீகத்தைக் காட்டக் கூடிய நூலாக அதை இன்று விமர்சகர்கள் இனங்காணுகிறார்கள்.

யதார்த்த தளத்தில் அப்ளா பர்கூட், மற்றும் ரூபா நடா போன்றவர்களின் எழுத்துக்கள் விரிகின்றனவெனில், ஆன் மரி அலன்ஸோ, நடியா கலெம் போன்றவர்களது எழுத்துக்கள் பின்நவீனம் சார்ந்தவையாய் கொடிகட்டுகின்றன. இலக்கியத்தின் பல்வேறு தளங்களிலும் தங்கள் கரங்களைப் படரவிடும் இவர்களின் இலக்கியப் போக்குகள் உள்வாங்கப்பட வேண்டியன.

மட்டுமில்லை. இதில் படைப்பாக்கங்களைத் தந்திருக்கும் ஒன்பது பேர்களது வாழ்வியல், தொழில் நிலைமைகளும் உயர்வதற்கு இந்தச் சமூகம் அனுமதித்துள்ள பெண்ணின் சராசரி எல்லைகளில்லை என்பதும் கவனிக்கப்பட்டாக வேண்டும். சிலபேர் தலைசிறந்த பத்திராதிபர்கள், சிலர் முக்கியமான பதிப்பாளர், சிலர் தொழிலதிபர்கள். மேலையுலகத்தின் அத்தனை அறைகூவல்களையும் எதிர்கொண்டபடியேதான் இவர்களது இலக்கிய முயற்சிகள் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன என்பது அனைத்துச் சமூகப் பெண்களுக்கும் முன்னுதாரணமானது.

‘அற்றம்’ என்ற இதழை இப்போது நினைத்துக்கொள்ள முடிகிறது. கனடாத் தமிழ்ப் பரப்பில் பிரதீபா, தான்யா, கௌசலா என்ற மூன்று பெண்களினால் கொண்டுவரப்பட்ட சிற்றிதழ் அது. அதே பெண்களின் ‘ஒலிக்காத இளவேனில்’ என்ற ஒருமித்த கவிதைத் தொகுப்பும் சிறிதுகாலத்துக்கு முன்னர் வெளிவந்தது. இத்தகைய சில தொகுப்பு அடையாளங்களைத் தவிர, கனடாத் தமிழ்ப் பெண்களின் எழுத்துலகம் வெறுமை பூண்டிருக்கிறதாகவே தோன்றுகிறது. இதனுடைய மூலம் கண்டடையப்பட்டாக வேண்டும். இங்கு ஏதோ பிரச்சினை இருக்கிறதையே இது காட்டுகிறது. இருள்போல, இன்னும் இருளில் மறைந்திருப்பதாக பாட்டிக் கதைகள் கூறுவதுபோல ஒன்று அனைத்து ஆர்வங்களையும் அழித்தொழித்துவிடுகிறமாதிரி ஒரு மாயலீலையை நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பதால் இல்லாமல் இவை நடந்திருப்பதற்குச் சாத்தியமில்லை.

இத்தகைய ஆதங்கத்திலேதான் ‘பாலை நிலத்துக் குரல்கள்’கூட எனக்கு மிகப் பிடித்தமானதாகத் தோன்றியிருக்குமோ? என் ஆதங்கம் நிஜமேயானாலும், நூலின் கனதிபற்றிய தீர்மானம் அதனாலே ஆனதில்லை. கட்டுரை, சிறுகதை, கவிதையென பல்வேறு இலக்கிய வகையினங்களினதும் கூட்டு நூலான அது உண்மையில் இலக்கியமொன்று மட்டுமே செய்யக்கூடிய அவசத்தை, சஞ்சலத்தை உருவாக்கவே செய்கிறது.

ஜாமினா மௌகூப்பின் ‘துக்கம்’ என்ற கவிதை இவற்றுள் ஒன்று. அல்ஜீரியா துயரம் சுமந்த பூமி. ஸ்பார்டகஸின் பௌராணிகம் பொலிந்த துயரக் கதை, நிகழ்ந்ததில்லையெனில், பின்புலத்திலிருந்த சோகமும் துயரமும் கொடுமைகளும் புனைவானவையில்லை. பின்னால் வெள்ளையரின் ஆதிக்கப் போட்டிகளில் அது அடைந்த சோகம் வரலாறு. இந்த வலிகளோடு பெண்ணாகிய சோகங்களும் சேர்ந்து கொண்ட ஓர் உயிரின் வலியை சிறிய கவிதையொன்றில் அற்புதமாக விளக்கியுள்ளது ‘துக்கம்’ என்ற அந்தக் கவிதை. அந்தக் கவிதையை இங்கே பார்க்கலாம்.




துக்கம்

துக்கம்
காரணங்களை
பற்றிக்கொள்கிறபோது…

காரணம்
கேள்விகளுள்
அழுந்திக்கொள்கிறபோது…

கல்லாக மாறிவிடவே
விரும்புகிறேன்
காற்றுடன் உரையாடியபடி.

அப்போது
பாறையாக மாறிவிடவே
விரும்புகிறேன்
கடலின் சகோதரியாக,
இழந்த கல்லை மீண்டுவிட்ட
குழந்தையின் மனோநிலையோடு.

கவிதை விரித்துச்செல்லும் அர்த்தவெளி விசாலமானது. அந்த மண்ணையும், மக்களது வாழ்முறைகளையும் கொண்டு கவிதையை நெருங்கினால் அதன் பன்முகவெளி வாசக அனுபவமாகும்.
‘பாலைநிலத்துக் குரல்கள்’ கனதியானது மட்டுமில்லை, திசைகாட்டுவதுமாகும்.
000
தாய்வீடு , மார்ச்  2011 

Monday, February 07, 2011

தேவகாந்தன் பக்கம்:4

தேவகாந்தன் பக்க ம்
நான்கு

நிகழ்வுகளும்
நீரோட்டங்களும்



எனது வலைப்பூவின் சுயவிபரக் குறிப்பில், வாழ்வின் சமச்சீர் குலையும் தருணங்களில் என்னைத் தொலைத்து மீளும் ஒரு தந்திரத்தை அல்லது எனக்கேயான ஒரு வழிமுறையை நான் பதிந்திருக்கிறேன்.

இந்தத் தொலைதலும் மீள்தலும் என் பதின்ம வயதுப் பிராயம் முதல் தொடர்ந்தே வந்திருக்கிறது. தன்னைத் தொலைத்தலென்பது வேகமாக இயங்கும் ஒரு பிரபஞ்சத்திலும், அதே கதிக்கு ஈடுகொடுத்துச் சுழலும் ஒரு சமூகத்திலும் மிகச் சாதாரணமாக முடிந்துவிடுவதில்லை. அதற்கு ஒரு துறவு மனப்பான்மையே வேண்டும். இல்லறத்தில் துறவறத்தையும், துறவறத்தில் இல்லறத்தையும் நான் இந்தத் தொலைப்புகளில் அடைந்தது சர்வ உண்மை. இதை வேறொரு பத்தி எழுத்திலும் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். தேவதைகளின் சுகங்கள் மட்டுமில்லை, அக்கால அனுபவங்களும் ஆயுள் பரியந்தம் என்னால் மறக்கப்பட முடியாதவை. அதை ஒரு ராசி என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதை விளக்கும் சமயமல்ல இது. இங்கே இது சார்ந்து வேறொரு விஷயத்தையே சொல்லப்போகிறேன்.

கடந்த சில காலமாக இந்தத் தொலைப்பு வாழ்க்கையையே நான் நிகழ்த்திக்கொண்டிருப்பினும், இது முன்னவைகள் போலன்றி இந்த மண்ணுக்கும் கால தேச வர்த்தமானங்களுக்குமேற்ப வேறொரு பரிமாணத்திலேயே அமைந்திருக்கிறது என்பதை மறுத்துவிட முடியாது. இந்த தன்னைத் தொலைத்த வாழ்க்கையில் சகல அம்சங்களும் இயைந்து போகினும், முகவரியைத் தக்கவைத்திருப்தும் திடீர்த் தொடர்புக்கான ஊடகங்களை இழக்காதிருப்பதும் நிச்சயமாக வேறுபட்டதே.

இது எனக்கு ஒத்துப் போகிறது என்பதைத் தவிர இதில் சொல்ல அதிகமில்லை.
அண்மையில் எனக்கு மிகவும் பழக்கமான ஒருவர் சொன்னார், ‘நீங்கள் இப்போது முன்புபோல் வெளியே வந்து பழகுவதில்லை தெரிந்தவர்களோடு. எழுத்தாளன் எவனுக்கும் இது ஒரு மந்தநிலையை ஏற்படுத்தி அவனது எழுத்தை வறளச் செய்துவிடுகிறது’ என்று.

அவருக்கு என் தொலைதலும் மீள்தலுமான கதையை என்னால் சொல்லியிருக்க முடியும். ஆனால் அவர் எதைப் புரிந்துகொள்வார்? என் வலிதுகளை பலஹீனங்களாக நினைத்திருப்பவர் அவர். அதனால் அப்போதைக்கு, ‘நான் வழக்கமான கூட்டத்தோடு இல்லையெண்டாலும், வேறொரு பகுதியாரோடு பழகிக்கொண்டுதானே இருக்கிறன்’ என்று மட்டும் சொல்லி விலகிக்கொண்டேன்.

அது அப்படித்தானா என்று பலவேளைகளில் நான் யோசித்ததுண்டு. இந்த ஊரோடு பழகுதல் என்பதுதான் எழுத்தின் சரஸாக உள்ளோடுகிறதா? சமகால நிகழ்வுகளை அறியாத படைப்பாளி அந்தச் சமூகத்தின் அசைவியக்கத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டுப் போகிறானா? அது வறள்நிலையின் அம்சமாகத் தொழிற்படுகிறதா?

சிறிது யோசனையின் பின்னரே பொதுப் புத்தி கிளர்த்தியிருக்கக் கூடிய இக் கேள்விகளின் விடைகள் எனக்கு வெளித்தன.

தன்னைத் தொலைத்தலென்பது உள்ளொடுங்குதலாகும். ஆமையின் உள்ளொடுங்குதலுக்கு இது நிகரானது. ஆமையின் உள்ளொடுங்குதலை ஐம்பொறிகளின் உள்ளொடுங்குதலுக்கு விளக்கமாக பல்வேறு சமய நூல்களும் தெரிவித்திருக்கின்றன. ‘ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கம்’ என்று கூறும் உமாபதி சிவாச்சாரியாரின் ‘உண்மைநெறி விளக்கம்’.

இது அதுவல்ல. ஆனாலும் ஒருவகையில் அதுவும்தான்.

நகர்வு என்பது விழிப்பு நிலையில் சாத்தியமாவது. ஒடுக்கம் உறக்கத்திலும் நிகழமுடியும். ஜாக்கிரத நிலையிலும் நிகழலாம்.

ஒரு படைப்பாளி தன் அனுபவங்களை நிகழ்வுகளின் மூலமாக அடைந்துகொள்வதில்லை. மாறாக, நீரோட்டத்தின் மூலமே அடைந்துகொள்கிறான். நீரோட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய ஒரு வரலாற்றாசிரியன் நிகழ்வுகளை ஊகிக்கிறான். நாளைய நீரோட்டத்தைப் புரியக் கூடிய படைப்பாளி நிகழ்வுகளைப் புனைகிறான். மகாநாகன் என்ற மகாவம்ச வரலாற்றாசிரியன் சிறந்த புனைவாளன். கூட, சிறந்த வரலாற்றாசிரியனும். பழைய அனுமானங்களின்படி.

ஒரு சமகால சமூகத்தின் நிகழ்வுகள், சிந்தனைகள் என்பன அச் சமூகத்தின் செய்திகள் மட்டுமே. நீரோட்டம் மட்டுமே வரலாற்றாவணமாகிறது. இந்த நீரோட்டம் தெரிந்தால் நிகழ்வுகள் தேவையே அற்றன. ஒரு புனைகதை ஆசிரியனுக்கு நீரோட்டம் மட்டுமே போதும். வரலாற்றாசிரியனுக்கே இவை போதுமானதாக இருந்தன என்பதுதான் வரலாறு.

மாபெரும் வரலாற்றுப் புனைகதையாளர்களின் வீர்யம் இந்த நீரோட்டத்தினைப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவே. சேர் வால்டர் ஸ்கொட், அலெக்ஸாண்டர் புஸ்கின், ஜேம்ஸ் எ. மிச்சினர், அலெக்ஸாண்டர் டூமாஸ், மார்கரட் மிச்செல், அனிதா கனெகர், உம்பர்டோ இகோ, சராதிந்து பந்தோபாத்யாய், மார்கரெட் அட்வுட் போன்றோரது மட்டுமல்ல, சிறந்த தமிழ் வரலாற்று நாவலாசிரியர்களான கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஜெகசிற்பியன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன் அரு.ராமநாதன் போன்றோரது திறமைகளெல்லாம் இந்தப் பின்னணியிலிருந்தே ஊற்றெடுத்திருக்கின்றன.

கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன்’, ‘சிவகாமியின் சபதம்’, நா.பா.வின் ‘மணிபல்லவம்’, ‘கபாடபுரம்’, ‘பாண்டிமாதேவி’ போன்றவை சொல்லப்படத் தக்க நாவல்கள். ஆனாலும் அவற்றின் தரம் அவற்றின் சொல்லாட்சியினால் வெகுஜன மயப்பட்டு இலக்கிய உலகில் கேள்விக் குறியாயின என்பதுதான் உண்மை.

நிகழ்வுகளல்ல, நீரோட்டமே ஒரு படைப்பாளிக்கு போதும் என்பதுதான் மெய்யாலுமே நிலையாக இருந்துவந்திருக்கிறது.

என் ஒடுக்கம் அல்லது தன்னைத் தொலைத்தல் இந்த நீரோட்டத்தின் நிலையை அனுமானிப்பதற்கான உறங்குநிலைக் காலமாகவே இதுவரை இருந்துவந்திருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் எனக்கு ‘கனவுச் சிறை’யும், ‘லங்காபுர’மும் ஆகிய நாவல்கள் சாத்தியமாக ஆகியிருக்கவே முடியாது.

வரலாற்றுப் புனைவென்பது நிகழ்வுகளை அறிந்ததின் விளைவல்ல. ஓரிரு நிகழ்வுகளின் மூலமே நீரோட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவுதான்.

00000


தாய்வீடு , பெப்.2011

தேவகாந்தன் பக்கம் 3

தேவகாந்தன் பக்கம்
மூன்று

கழிந்துபோன ஆண்டும்
எஞ்சிய நாட்குறிப்பின் பக்கங்களும்



நாட்குறிப்பு எழுதுவது ஒரு கலை என எப்போதோ எவரோ சொன்ன ஒரு வாசகம், கடந்த ஆண்டு (2010) எனது நாட்குறிப்பினைப் பார்த்தபோது ஓர் அதிர்வோடு என் ஞாபகத்தில் பட்டு எதிரொலிக்க நின்றது. முந்நூற்று அறுபத்தைந்து நாட்களைக்கொண்ட நாட்குறிப்பில் பதினெட்டுப் பக்கங்களைத் தவிர மீதி எழுதப்படவேயில்லை.

இந்த பதினெட்டுப் பக்க நிகழ்வுகள் மட்டும்தானா கடந்துபோன ஆண்டில் நான் குறிப்பிடக்கூடியதாக என் வாழ்வில் சம்பவித்தவை?
நினைத்துப் பார்க்கையில் ஒவ்வோராண்டும்கூட நாட்குறிப்பின் எஞ்சும் பக்கங்கள் என்னை அதிரவைத்தே சென்றிருப்பது ஞாபகமானது. பின் எதற்காகத்தான் ஒவ்வோராண்டின் முடிவிலும் ஏதோ தவறவிட்டுவிடக்கூடாத கைங்கரியம்போல் நாட்குறிப்பினை தேடி, ஓடி வாங்கி எழுத ஆரம்பிக்கின்றேன்?

எப்போதும்போல் இந்த ஆண்டும் பக்கங்கள் எஞ்சுவதுபற்றிய விஷயத்தை விட்டுவிட முடியாது. இதுபற்றி தீர்க்கமாக நான் யோசித்தே ஆகவேண்டும்.
கி.பி.2 ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க் அரேலியஸ் எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து இந்த நாட்குறிப்புப் பழக்கம் தொடங்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. கிரேக்கச் சொல்லின் மூலத்திலிருந்து இந்த டயறி (நாட்குறிப்பு) என்ற ஆங்கிலப் பதம் தோன்றியிருப்பினும், இதை எழுதும் பழக்கம் மத்திய ஆசியாவிலும், கிழக்கு ஆசியாவிலும்தான் தொடர்ச்சியிலிருந்து இன்றைய வடிவமும், கருத்துருவமும் பெறக் காரணமாகியிருந்திருக்கிறது.

மிகப்பெரும் பூகோள, வரலாற்று நிகழ்வுகள் இவ்வகை நாட்குறிப்புகளில் பதிந்து வைக்கப்பட்டு, பின்னர் நூல் வடிவம் பெற்றபோது மிகப்பெரும் கவனங்களை ஈர்த்து அதுவரை நிலவியிருந்த நிச்சயங்களை அடியோடு மாற்றியிருக்கின்றன.

அறியப்படும் முதல் நாட்குறிப்பாளரான சாமுவேல் பெப்பிஸ் (1633-1703)இன் தினவரைவுகள் அதுவரை கேம்பிரிட்ஜ் மெக்டலின் கல்;லூரியில் பாதுகாப்பாயிருந்து 1825இல்தான் வெளியுலகை அடைந்தன. ஆங்கில வரலாற்றைக் கட்டமைப்புச் செய்வதில் இது முக்கியமான பங்கை ஆற்றியிருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள் ஆங்கிலேய வரலாற்று அறிஞர்கள்.
இதுபோலவே சாமுவெல் பெப்பிஸ_க்கு சமகாலத்தவரான ஜோன் ஈவ்லின் எழுதி வைத்த நாட்குறிப்பும், அக்காலத்தில் நிகழ்ந்த ஆங்கிலேய அரசின் மீளமைவினதும் (பதினேழாம் நூற்றாண்டின் ஆறாம் தசாப்தம்), மாபெரும் பிளேக் நோய்ப் பரவலினதும், லண்டனின் மிகப்பெரிய தீவிபத்தினதும் கண்கண்ட சாட்சியங்களின் பதிவுடனான ஆவணமாகக் கருதப்படுகிறது.

எல்லாவற்றையும்விட, தன்வரலாறு என்ற பகுதி இலக்கிய வகையினமாக அங்கீகாரம் பெற்றிருப்பதற்கான காரணம்தான் என்னைப் பொறுத்தவரை முக்கியமான விஷயமாகத் தென்படுகிறது.

ஒரு நாட்குறிப்பென்பது வரலாற்று, சமூக நிகழ்வுகளினது மட்டுமேயில்லை, மாறாக தனிமனித இச்சைகளதும் ஏமாற்றங்களதும் தோல்விகளதும் பதிவாகவும் அது இருக்கமுடியும். தனிமனிதனின் அந்தரங்கமாய் இருக்கும் ஒரு நாட்குறிப்பு, அச்சு எந்திரம் ஏறவேண்டிய பிரதானம் அடைவது இரண்டு காரணங்களிலெனத் தெரிகிறது. ஒன்று, அது சகமனிதர்களின் வாழ்வனுபவங்களுக்கு நேர்நேர் எதிரானதாக இருந்திருக்கவேண்டும். அல்லது அது அம்மனிதர்களின் வாழ்வனுபவங்களுக்கு மிகமிக நெருக்கமானதான உணர்வுகள், நிகழ்வுகளைக் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.

இந்த இரண்டில் எந்த ஒன்றாலுமே ஒரு படைப்பாக்கம் ஒரு இலக்கியப் பிரதியாக வடிவமெடுக்க முடியும். சுயவரலாற்றுப் பிரதிகள் இலக்கிய வகையினமாக ஆன சூட்சுமம் இங்கிருந்துதான் விடுபாடடையத் தொடங்கியது. எனது எஞ்சும் நாட்குறிப்பின் பக்கங்களுக்கான விடையையும் நான் இங்கிருந்து சென்றே அடைதல் முடியும்.

வரலாறா இலக்கியமா என்று கணிக்கமுடியாத அளவுக்கு ஒரு பிரதி அதன் செய்நேர்த்தியால் மகத்தான கவனிப்பைப் பெறமுடியும் என்பதற்கு Viladimir Nobokov எழுதிய Speak, Memory என்ற நூல் உடனடியாக ஞாபகத்துக்கு வரும் ஓர் உதாரணம். Lolita வுக்கும், The Defence க்குமுள்ள அதேயளவு முக்கியத்துவம் அவரது Speak,Memory க்கும் இலக்கிய உலகில் உண்டு. ஆயினும் அது பேசியது தன்னை மட்டுமில்லை, தன் கால வரலாற்றினையும் பற்றித்தான்.
ஒரு நாட்குறிப்பு ஒருவரின் அந்தரங்கத்தின் பதிவாக இருக்கிறதெனில், எனது நாட்குறிப்புகளில் எஞ்சிய பக்கங்கள் என் அந்தரங்கமின்மையின் ஓரம்சமாகக் கருதப்பட முடியுமோ?

நாட்குறிப்புகளாக விரியும் பன்னூற்றுக்கணக்கான இணைய தளங்களும், வலைப்பூக்களும் உலகின் பல்வேறு மொழிகளில் வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன. முதன்முதலில் உலக வலைத்தளத்தில் ஏறியது ‘Open Diary’ என்ற Claudio Pinhanez இன் நாட்குறிப்பாகும்.
இன்றைக்கு நாட்குறிப்பானது தன் வடிவங்களைப்போலவே தனது உபயோக நோக்கங்களையும் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. தன்னை, தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒருவகையான காட்சிப்படுத்தும் மனநிலையின் தனிமனிதம் சார்ந்த விடுதலை, இந்த நாட்குறிப்பின் நோக்க விரிவுகளை தாராளமாகப் பயன்படுத்துவதாக தயங்காமல் சொல்லமுடியும்.

இந்தவகையில் பார்க்கும்போது, என் நாட்குறிப்புகளின் எஞ்சிய பக்கங்கள், என் ஏக்கங்களும் தோல்விகளும் அபிலாசைகளும் எழுத்தினால் நிரப்பப்படாதவையென்றே கருதத் தோன்றுகிறது. அவை எனக்கு மட்டுமானவை. என் மீள்பார்வைக்கு மட்டுமேயானவை. ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டின் எந்த என் நாட்குறிப்பை எடுத்தாலும், அதன் எழுதப்படாப் பக்கங்களில் எனது ஏமாற்றங்களின் தோல்விகளின் அவமானங்களின் அவலங்களின் இழைக்கப்பட்ட துரோகங்களின் பதிவுகளை என்னால் வாசிக்க முடிகிறது.

இவையே ஒருபோது சிறுகதையாக, கட்டுரையாக, நாவலாக வடிவமாகிவிடுகிறது என்பது இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் புரிகிறது. என் நாட்குறிப்பின் எழுதப்படாப் பக்கங்களை நிரப்பவேண்டிய வரிகளையே படைப்பாக எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேனெனில், அவற்றுக்காக நான் ஏன்தான் கவலைப்பட வேண்டும்? அதுமட்டுமில்லை, இனிமேலும் என் புதிய புதிய நாட்குறிப்புகளின் பல பக்கங்களும் எழுதப்படாமலேதான் இருக்கப்போவதாய்ப் படுகிறது. அதற்காக இனிமேல் நான் சந்தோஷப்படலாம், இல்லையா?

தாய்வீடு, ஜன.2011

சுகுமாரன்: கவிதையின் இரு தளங்களிலான பயணத்தின் தவிர்க்கமுடியாத ஆளுமை

- தேவகாந்தன் - 1. ‘ தினமணி கதி ’ ரில் எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் நண்பர் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் மூலமாக தொடர்பேற்பட்ட முக்கியமா...