Sunday, May 23, 2010

ஒரு முதுபெண் உரைத்த வாழ்வுபற்றிய பாடம்

ஒரு முதுபெண் உரைத்த  வாழ்வுபற்றிய பாடம்



வாழ்வின் சஞ்சரிப்பு எல்லைகள் விசாலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. புவிசார் அறிவுப் புல வளர்ச்சி, விஞ்ஞான வளர்ச்சிகளை இதன் காரணங்களாகக் கொள்ளலாம். வண்டி மாட்டுப் பயணத்திலிருந்து கார், பஸ் பயணங்களாகியமை இதன் ஒரு வெளிப்பாடு. பின்னால் ரயில், விமானப் பயணங்களாக அவை மாற்றங்களைக் கண்டன. சரீரார்த்தமான இச் சஞ்சரிப்புகளும் மாறி, இருந்த இடத்திலிருந்தே பொறிகள் நினைத்த இடமெல்லாம் சஞ்சரித்து வரும் மிகு தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக் காலகட்டத்தை இன்று நாம் வந்தடைந்திருக்கிறோம். பத்தாயிரம் மைல் தொலைவிலுள்ளவருடன் முகம் பார்த்துப் பேச சுலபமாக இன்று முடிந்துவிடுகிறது.
இவ் அகலுலகச் சஞ்சரிப்பில் எதிர்ப்படும் சம்பவங்கள் கணக்கற்றவை. ஆயினும் வாழ்வின் ஆரம்பம் முதல், கனதிபெற்று அகல மறுத்ததாய் மனத்தில் உறைந்துபோக சில சம்பவங்களேனும் இருக்கவே செய்கின்றன. இவ்வாறு நினைவினடுக்கில் படைபடையாய் நிறைந்து கிடக்கும் சம்பவங்கள் ஒரு கோடி இருக்குமோ? இருக்கலாம்.

சம்பவங்கள் நடந்த கணத்தோடு முடிந்து போபவைதாம். ஆனாலும் நினைவுக் குழிக்குள் போய்விடுகிற சம்பவங்கள் தம்முள் மீட்கப்பட்டுக்கொண்டே கிடக்கின்றன. அவை உயிர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன. உயிர்ப்போடிருப்பது மட்டுமில்லை, அவை அசையவும் செய்கின்றன. தம் அடிப் படுகையிலிருந்து நுளுந்தி நுளுந்தி தம் வலுவுக்குத் தக அவை மேலே மேலேயாய் வந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.

ஒருவர் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நாடுகளில் குடியுரிமை பெற்றவராக இருக்க முடியும். தான் பிறந்த நாட்டின் குடியுரிமையை நீங்கி வேறொரு நாட்டின் குடியுரிமையைப் புதிதாய் அடைந்திருக்க முடியும். ஆனாலும் அவரே தான் பிறந்து, வளர்ந்து, கணிசமான ஒரு காலம்வரை வாழ்ந்த மண்ணின் தொடர்பை அத்தனை சுலபத்தில் மாற்றிக்கொண்டுவிட முடியாது. அவரது வாழ்வு அந்த மண்ணிலிருந்தே நினைவுச் சுழிப்புகள்மூலம் தன் ஆதாரத்தை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

எத்தனை அடுக்குகள் தன் மேல் அடுக்குப்பட்டுக்கொண்டு போனாலும், நினைவுப் படுகையில் கிடக்கும் ஒரு சம்பவம் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாகும் அர்த்தத்தை என்றும் இழந்து போவதில்லை. என்றோ ஒரு தருணத்தில் நிலம் கிழித்துக் கிளரும் புல்போல் தன்னின் இருப்புக்காட்டி மேலெழும்பவே செய்கின்றது.

கழிந்தன எத்தனை ஆண்டுகள்! படர்ந்தவை எத்தனை நாடுகள்! இருந்தும் ஏன் இன்னும்தான் இந்த அமைதியின்மை? ஏன் இந்த வாழ்வில் இத்தனை அவசரம்? இன்னும்தான் ஏன் வாழ்க்கையின் இத்தனை நோவு நொம்பலங்கள்? வாழ்க்கையை விற்று சுகங்கள் வாங்கியதின் அபலங்கள்தானா இவை?

கேள்விகள் என்னுள்ளாய்க் கிளரத் தொடங்கியிருக்கின்றன. அவ்வப்போது வந்து யோசனைகளில் குறுக்கிடுகின்றன. விடை இலகுவில் கிடைத்துவிடக்கூடிய கேள்விகள் இல்லையெனினும் மனம் ஓர் அசுர முயற்சியில் இவற்றுக்கான விடைக்காய் உந்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

அப்படியான ஒரு நாளில் என் ஞாபக அடுக்குகளிலிருந்;து மேலே நுளுந்தி வந்த சம்பவமொன்று முக்கியமானது. என் உந்துதலின் விசை சட்டென அறுந்தது. தொடர்ந்து பத்தாய், நூறாய் ஞாபக அலைகள். அத் திரை விரிப்பில் தன் சிரித்த முகம் காட்டி வெளிவந்தாள் கடலையாச்சி.

திடுக்காட்டத்தோடுதான் அந்த நினைவை என்னால் அசைபோட முடிந்தது. என் ஆறு அல்லது ஏழு வயதிலிருந்து தொடர்ந்தேர்ச்சியாக ஓரிரு வரு~ங்களில் மட்டுமே நான் கண்டிருந்த அந்த முதுபெண், இத்தனை காலம் என் நினைவடுக்கில் இருந்ததையே நான் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவள் என் நினைவடுக்கில் போக எந்த முகாந்திரமும்தான் இல்லை. ஒரு கடலைக்காரியின் நடையும், இருப்பும், அசைவும், சிரிப்பும் ஒரு தேச சஞ்சாரியின் நினைவடுக்கில் இத்தனை காலமாய் இருந்திருப்பது சாத்தியமா என்ற கேள்விகூட என்னுள் விடைத்தெழுந்து நின்றது.
அவள் பெயர் அரசம்மா என்பதாக ஒரு ஞாபகம். எங்கள் பள்ளிக்கூட வாசலிலிருந்து கடலை விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு கடலைக்காரியாகத்தான் அவளை நான் முதன்முதலில் பார்த்தேன். அதற்குப் பிறகும் அதற்குமேல் அவள் இல்லைத்தான்.

எங்கள் பள்ளிக்கூட வளவு ஒரு தலைகீழ் முக்கோண வடிவில் இருந்திருந்தது. அதன் முன்முனையில் ஒரு நெடுந்தெரு. மாட்டுவண்டிகளும், சைக்கிள்களும், எப்போதாவது இருந்துவிட்டு ஓரிரு லொறிகளும் ஓடும் அதில். கடசார்க் கற்கள் பாவியிருந்தன. முன்முனையிலிருந்து வலதுகைக் கோணத்தை ஒட்டியதாக ஒரு வாய்க்கால். அதில் மாரி வெள்ளம் அடித்தோடும் வேளை, அதைத்தான் நான் ஆறு என நினைத்திருந்தேன் அந்தக் காலத்தில். இடதுகைக் கோணமாக ஒரு மண் தெரு. மண்தெருப் பக்கமாக பள்ளிக்கூட வாசல்.

வாசலில் ஒரு பாலைமரம் இருந்தது. தினமும் அந்த இடத்தில்தான் எனது தந்தை என்னை சைக்கிளில் ஏற்றி வந்து இறக்கிவிடுவதும், மறுபடி ஏற்றிச் செல்வதும்.
பாலை மரம் பெரிதாக என்ன நிழலைச் செய்துவிடும்? அந்த நிழல் தரா உயர் பாலை மரத்தின் கீழ் கடலை விற்றுக்கொண்டிருப்பாள் அரசம்மா. கொளுத்தும் வெய்யிலுக்கு தலையில் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு விரித்த சாக்கில் கால்நீட்டி அமர்ந்தபடி ஒரு வட்டச் சுளகு, சிறிய ஓலைக் கடகம், சில கடதாசிகள் மட்டுமுடனாக வியாபாரத்தை நடத்திக்கொண்டிருப்பாள்.

சின்ன லீசர் எனப்படும் பத்தரை மணி இடைவேளையிலிருந்து அவளை அந்த இடத்தில் பார்க்கமுடியும். மத்தியான இடைவேளைக்கு தும்பு முட்டாசுக்;காரன், பம்பாய் மிட்டாய் விற்பவன், கொய்யாப்பழம் பச்சை மாங்காய்க் கீறுகள் விற்பவள் என்று வேறுசிலரையும் பார்க்கமுடியும்தான். ஆனாலும், யார் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் திங்கள் முதல் வெள்ளிவரை காலை பத்தரை மணியிலிருந்து மதியம் இரண்டு மணிவரை அரசம்மாவை அந்த இடத்தில் பார்க்கத் தவறமுடியாது.

மேசன் வேலையில் நிறைந்த சுயாதீனம் இருந்தது. அதனால் காலையில் வேலைக்குச் செல்லுகையில் கொண்டுவந்து விட்டுச் செல்லும் தந்தைக்கு, பள்ளி முடிந்ததும் வந்து என்னைக் கூட்டிப்போய் மறுபடி வீட்டில்விட வசதியிருந்தது. நான் முதலாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அரிவரி வகுப்புக்கு பன்னிரண்டு மணியோடு பள்ளி முடியும். முதலாம் வகுப்பிலிருந்து அய்ந்தாம் வகுப்புவரை அது ஒன்றரை மணியாகவிருந்தது. எட்டாம் வகுப்புவரை மட்டுமேயிருந்த எமது பள்ளிக்கூடம் மாலை மூன்றே முக்காலுக்கு முடிந்தது.

ஒன்றரை மணிக்கு எனக்கு பள்ளி முடிகிறபோது அதிகமாக எனது தந்தை சைக்கிளோடு பள்ளி வாசலில் நின்றுகொண்டிருப்பார். சிலவேளைகளில் பள்ளி முடிந்து நான் வெளியே வருகிறவேளை வேகமாக சைக்கிளை உழக்கிக்கொண்டு வந்து சேர்வார். சிலவேளைகளில்தான் தாமதமாவது. நான் அந்த நேரங்களில் அவதிப்பட்டுப்போவேன். பிள்ளை பிடிக்கிற காப்பிலிகள் ஊரிலே அங்கங்கு அலைவதாகப் பேச்சிருந்த அந்தநாளில், ஒரு காப்பிலியைக் கண்ணாலே கண்டிராதபோதும்தான், காப்பிலியை எண்ணி நான் அதீத பயங்கொண்டிருந்தேன். பேயையே கண்டிராதபோதும் பேய்ப் பயம் கொண்டிருப்பதுபோல அது.
அந்த சிலவேளைகளின் தாமதத்தில் எழும் எனது அச்சங்களைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, கடலையாச்சியிடம் என்னைப் பார்த்துக்கொள்ள தந்தை சொல்லிவைத்திருந்தார். தினமும் அதிலே இருக்கிற ஒரு பெண் என்றில்லாமல், அவர்களுக்கு குடும்பரீதியாகவே அறிமுகமிருந்ததை அவர்களது பேச்சில் நான் அறியமுடிந்திருந்தது. அதனால் தந்தை என்னைக் கூட்டிச்செல்லத் தாமதமாகும் நாட்களில் கடலையாச்சி என்னை அழைத்து பக்கத்தில் இருக்க வைத்துக்கொள்வாள்.

அவளிடம் ஒரு அடுக்குப் பெட்டியிருந்தது. அதன் மேல் தட்டில் பிஞ்சுப் பாக்கு, நாறல் பாக்கு, பச்சையம் இன்னும் அழியாத சில வெற்றிலைக் கீறுகள், சிறிய சுண்ணாம்புப் போத்தலொன்று இத்தியாதிகள். கீழ் அடுக்குகளில்தான் அவள் காசு போட்டு வைப்பாள். ஒரு அடுக்கில் அரைச் சதம், இன்னொன்றில் ஒரு சதம், மற்ற அடுக்கில் இரண்டு சதம், கடைசியாக ஐந்து சதம். ஐந்து சத கையாளலுக்குமேல் அவளது வியாபரம் இருப்பதில்லை. பத்துச் சதம் பெரிய காசு. எந்தப் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளையும் பத்துச் சதத்தைக் கொண்டு கடலை வாங்க வந்துவிட முடியாது.

அருகிலிருக்கும்போது அவள் வியாபாரம் செய்யும் முறையையும், அவளது ஆகிருதியையும் நான் ஆவலாதியோடு கண்டுகளித்திருக்கிறேன்.

அவள் ஒரு சின்ன மனிதி. இன்று நினைத்துப் பார்க்கிறபோது அவள் நாலடிக்கு மேல் இருந்திருக்க முடியாதென்றே தெரிகிறது. உருவமும் சிறிய வார்ப்புத்தான். அவள் குறுக்குக் கட்டு கட்டியிருப்பாள், ஊரிலுள்ள அநேகமான ஆச்சிகளையும்போலவே. அவளது தோல் மெல்லிய சுருக்கங்கள் கண்டிருந்தது. தலைமயிர் நரையிழைகள் பறந்துகொண்டிருந்தாலும், கருமையாகத்தான் இருந்ததாகவே இப்போது நினைவில் படர்கிறது. அவள் கால்நீட்டி சிறிது முன்வளைந்து இருப்பது பார்க்க நன்றாக இருக்கும். எவரையும் அணுகத் தயாராய் இருப்பதான ஸ்திதி அது.

சொல்லப்போனால் அந்த உருவத்தில் நான் அருவருப்பே அடைந்திருக்கவேண்டும். ‘எல்லாத்திலையும் நுணுக்கம் பார்த்துக்கொண்டிரு’ என்று அம்மாவிடம் திட்டுவாங்குகிற எனக்கு, அந்த உணர்வுதான் இயல்பானது. ஆனாலும் அதை நான் அடைந்துவிடாதபடி அவளிடமிருந்த ஏதோவொன்று செய்துகொண்டிருந்தது. அவளது எந்தநேரமும் சிரிப்பதுபோல் தோன்றிக்கொண்டிருக்கும் முகமா, அல்லது அரைச் சதமும் இல்லாமல் வந்து சுளகில் கொட்டிவைத்திருக்கும் கச்சான், சோழம், கொண்டல் இவைகளின் சிவப்பு, வெள்ளை, மஞ்சள் நிறக் கும்பங்களைப் பார்த்து ஏங்கிநிற்கும் சிறுவர்களைக் கண்டு அவ்வப்போது கொஞ்ச சோழன் பொரிகளை எடுத்துக் கொடுக்கும் அந்தக் கருணையா, அல்லது ‘நாளைக்குத் தாறன், ஆச்சி. ஒருசாத்துக்கு கடலை தா’ என்று வரும் சிறுவர்களைக்கூட நோகாமல் ‘போ, நாளைக்கு ஒருசாத்தைக் கொண்டுவா, தாறன்’ என்கையில் கோபம் வெறுப்பு அலுப்பு என எதுவுமே தோன்றாதிருக்கும் குரலிலா என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை. இவை எல்லாமேதான் அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்குமென்று இப்போது தோன்றுகிறது.

ஒருநாளில் சராசரியாக அவளுக்கு இருபத்தைந்து சதத்துக்கு வியாபாரம் நடக்கக்கூடும். மிக அதிகமாக ஏதாவது விசே~மான நாளில் அரை ரூபாவுக்கு நடக்கலாம். இருந்தும் அவ்வளவு நிறைவோடு தன் அந்திமகாலத்தை அப்படிச் சிரித்துக்கொண்டே கழிக்க அவளால் எப்படி முடிந்தது? நோயென்று ஒருநாள் அவள் பாயிலே படுத்திருப்பாளாவென்று எனக்குச் சந்தேகம். இயங்குகையிலும் தண்டுதரமாய்த்தான் நடந்து திரிந்திருக்கிறாள். இவையெல்லாம் எந்த மூலத்திலிருந்து சுழிப்பெடுத்தன?

அவள் அறிந்த உலகம் கிழமைக்கு ஒருமுறை சந்தையென்றும், எப்போதாவது கோயிலென்றும், திங்கள் முதல் வெள்ளிவரை பள்ளிக்ககூட வாசலென்றும் மட்டுமே இருந்திருக்க முடியும். நாடுகள் கண்டு, நாட்டுக் குடியுரிமைகள் மாறி நவீன தொழில் நுட்பம் தந்திருக்கும் வாழ்க்கையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் எனக்கு அவளது சிரிப்பு, கருணை, நிறைவுகள் ஏன் எட்டாது போயின? எண்பது வயதில் அரசம்மா செத்துப்போனதாக அம்மா அப்போது பேசிக்கொண்டாள். அந்த வயதுவரை அவள் கொண்டிருந்த தண்டுதரம் என்ன, அவள் வயதினை எட்ட இன்னும் சில சகாப்தங்களைக் கடக்க வேண்டியிருக்கும் நான் ரத்தக் கொதிப்பு என்றும், சர்க்கரை வியாதியென்றும் அலைந்துகொண்டிருக்கும் மர்மம் என்ன?
அவள் சோர்ந்திருந்து நான் கண்டதில்லை. சிரிப்பற்ற அவள் முகத்தை நான் கற்பனைகூடச் செய்ய முடியாது. அவள் தன் காதின் பொன்னிலோ வெள்ளியிலோ பொதிந்த சிவப்புக் கல்லுத் தோட்டினை எந்த நாளும் விளக்கித்தான் அணிவாளோ? எந்நேரமும் ஜொலித்துக்கொண்டேயிருக்கும் கல்லுகள் அவை. அவைபோலவேதான் எந்நாளும் சிரிக்கும் முகமுடையவளாய் இருந்தாள் அவள். அந்தச் சிரிப்பை நான் இன்று ஏக்கத்தோடு நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் காணமட்டும் செய்து, அனுபவித்திராத சிரிப்பாக இருந்தது அது.

பள்ளி வாசலின் பாலை மரத்தையே ஒரு போதி மரமாகக்கொண்டு, புத்தனாயோ சித்தனாயோ இல்லாமல் சம்சாரியாக இருந்துகொண்டே எனக்கு ஞானபோதம் செய்துவிட்டுப் போயிருக்கிறாள் அரசம்மா. ‘ஆசையே துன்பத்திற்குக் காரணம்’ என்றிருக்கிறான் புத்தன். ‘ஒருவன் எந்த ஆசையிலிருந்து விடுபடுகிறானோ அவன் அதிலிருந்து அடையக்கூடிய துன்பங்களிலிருந்தும் நீங்குகிறான்’ என்கிறது திருக்குறள்.
எல்லாம் படித்ததுதான். என்ன பிரயோசனம்? யோசிக்க வைக்கவில்லையே. ஆனால் கடலையாச்சி தன் நிறைவினதும் சிரிப்பினதும் அர்த்தத்தை நினைவிலிருந்து கிளம்பியெழுந்து வந்து சொன்ன பிறகுதான் உணர முடிந்திருக்கிறது என்னால்.

அவசரமான இந்த உலகத்தில் நாம் அவதியுடன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். தேவைகளுடனன்றி ஆசைகளுடன் வாழப் பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம். நாம் மயங்கத் தயாரென்று பச்சைக்கொடி காட்டியாகி விட்டது. இந்த மயக்கத்தின் பலஹீனத்திலிருந்தே அரசியல், பொருளாதார, சமூக, இலக்கியக் கொள்கை சித்தாந்தங்கள் எல்லாம் பிறப்பெடுத்திருக்கின்றன.

நம் வாழ்வின் அழுத்தங்கள் மையங்கொண்டிருக்கின்ற இடம் இதுதான்.

( நாளை – மே )

000

Sunday, May 09, 2010

கலாபன் கதை: 11




இருந்தால் மனைவி!
போனால் பரத்தை!




1985இல் வீடு திரும்பிய கலாபன் மறுபடி கப்பலெடுப்பதற்கு இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. ஒரு புதிய கார் வாங்கி, அதை யாழ்ப்பாணம் முழுக்க முழுவேகத்தில் ஓடித்திரிந்து, ஒருமுறை பருத்தித்;துறை செல்லும் வழியில் ஒரு மினிவானுடன் விபத்துக்குள்ளாகி, இரண்டு மாதங்களாக கராஜ்ஜுக்கு அலைந்து திருத்தியெடுத்து, அடுத்த ஆறாவது மாதம் வந்த விலைக்கு அதை விற்று என்று பல சீரழிவுகளையும் அனுபவித்த பின்னர்தான் அதுவும் முடிந்திருந்தது.

கலாபன் எங்கோ அடிபட்டிருந்தான் என்பதை சிலகாலமாகவே நான் புரிந்துகொண்;டிருந்தேன். மெல்லவோ விழுங்கவோ முடியாத ஓர் மனவலியின் விளைவே அந்த அவனது வரம்புமீறிய குடியென்று ஊகிக்க பெரிய அனுபவமொன்றும் வேண்டியிருக்கவில்லை. ஆனாலும் வெளிப்படப் பேசி அவனை ஆறுதல்படுத்த அந்த ஊகத்தில் தெரிந்த காரணம்மட்டும் போதுமாயிருக்கவில்லை.

மனமென்பதுதான் என்ன? உடலின் எந்தவிதமான உறுப்பாக இல்லாதும், உணர்வுகளின் ஊற்றாய் முழு மனித வாழ்வியக்கத்துக்குக் காரணமாயுமிருக்கிற ஒரு புள்ளிதானே! அது பலருக்கு நீராலானதாய் அமைந்திருப்பது விந்தைகளின் உச்சம். நீர் சிறிய காற்றினலைவுக்கும் சலனமாகிவிடுகிறது. மனிதனும்தான் அப்படி. சின்னச் சின்னக் கோபங்கள், சின்னச் சின்ன ஐமிச்சங்கள், சின்னச் சின்ன அடிபிடிகள், சின்னச் சின்னச் சண்டைகள், சின்னச் சின்னக் கொலைகள்…அந்த அசைவியக்கத்தின் விளைச்சல் ஆகுபவை. கலாபனின் மனம் எவ்வாறு சலனப்பட்டது? காட்சியினாலுமல்ல. வதந்திகளாலும்கூட அல்ல. வெறும் ஊகங்களைமட்டும் வைத்துக்கொண்டு நிம்மதியற்றவனாகி தன்னையே அழித்துக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

கலாபன் கப்பலிலிருந்து வந்து ஊரிலே நின்றபோதுதான் எனக்குத் திருமணமானது. மனைவியை ஊரிலே விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் வேலைக்காக திருகோணமலைக்குச் சென்று வந்துகொண்டிருந்தேன். அதனால் என் வடபகுதி வருகை மாதத்துக்கு இரண்டு மூன்று தடவைகள் தவறாமலே இருந்துகொண்டிருந்தது.

விபத்துக்குள்ளான பொழுதில் கலாபனின் காரில் நானும்தான் இருந்திருந்தேன். நல்லவேளையாக காயம் எதுவும் ஏற்படவில்லை. யாருக்குமே ஏற்படவில்லை. எனினும் கலாபன் குடித்துவிட்டு ஓடியிருப்பான், அதுதான் விபத்து நேர்ந்திருக்கிறது, அவன் தன்னையும் அழித்து என்னையும் அழித்துவிடுவானென்று வீட்டிலே அம்மாவும் கமலியும் ஒரே ஒப்பாரி. அதனால் சிறிதுகாலம் அவனைப் பார்த்தால் பேசுவதை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு கூடியலைவதை நிறுத்தியிருந்தேன்.

இவ்வாறான நிலைமையில்தான் ஒருநாள் கலாபனின் மனைவி பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு தாய்வீடு போய்விட்டாள் என்ற செய்தி தெரியவந்தது. அவன் அடித்துத் துரத்தினானோ, அல்லது அவளேதான் இவனோடு வாழ்ந்ததுபோதுமென்று கோபித்துக்கொண்டு போனாளோ தெரியாது. குழந்தைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு அழுதபடி அவள் சென்றதைக் கண்டதாக கமலி சொன்னாள்.

இரண்டு மூன்று மாதங்களாகியும் அவள் திரும்பிவரவில்லை. இவனும் போய்க் கூப்பிடவில்லை. ஒருநாள் சந்தித்தவேளை இவனைப் போய்க் கூட்டிவந்தாலென்ன என்று கேட்டுப்பார்த்தேன். போனவளுக்கு வாற பாதை தெரியும்தானேயென்று தட்டிக்கழித்துவிட்டான். பிள்ளைகளைக்கூட யோசிக்கவில்லை. கடைசியில் இவன்தான் போய்க் கூட்டிவந்தான். அவனது கடைக்குட்டி பிறந்தது அதற்கும் பிறகுதான்.
கலாபன் இனி கப்பலே எடுக்கமாட்டான் என்றுதான் அக்கம்பக்கத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அம்மாகூட சொன்னாள், காசுமில்லை, இப்பிடி நிறைகுடிகாறனாயும் திரிஞ்சுகொண்டிருக்கிறான், இவனெங்கை இனி கப்பலெடுக்கிறதென்று. தண்ணியிலை உழைச்ச காசு, தண்ணியிலைதான் போகும் என்று ஊரிலே சொல்வார்கள். அதற்கு கலாபன் அச்சொட்டான எடுத்துக்காட்டாயிருந்தான்.

ஆனால் திடீரென்று ஒருநாள் கொழும்பு போவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு சென்றுவிட்டானாம் கலாபன். ஊர் வந்தபோது கமலி சொன்னாள். நல்லதுதான், ஆனாலும் விரைவில் ஏதாவது கப்பலில் ஏறவேண்டுமே என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன்.
ஒரு மாதமாகவில்லை, எனது திருகோணமலை முகவரிக்கு கலாபனிடமிருந்து கடிதம் வந்தது.

கலாபன் கப்பலேறிவிட்டான்.

000

மூன்றாவது கப்பல் பொறியாளனாகவே சேர முடிந்திருப்பினும், சம்பளமொன்றும் முந்திய கப்பல் கொம்பனியினதுபோல் இருக்கவில்லை. எம்.வி.இப்கோ-1 என்ற அந்தக் கப்பல் தென்னாசியாவிலும், தூர கிழக்கிலும், அராபியக் கடலிலும், பர்ஸிய வளைகுடாவிலுமாக மாறிமாறி அலைந்துகொண்டிருந்தது.

செலவுசெய்ய நிறைய பணமும் இருக்கவில்லை, செலவழிக்கக்கூடிய இடங்களுக்கு கப்பலும் செல்லவில்லை.

கலாபன் கப்பலில் சேர்ந்து ஆறு மாதங்களாகியிருந்தன. துபாயென்றும் கராச்சியென்றும் சவூதி அரேபியாவென்றும் குஜராத் மாநிலத்தின் கண்டிலா என்றுமாய் ஒரே வெப்ப வலயப் பிரதேசங்களில் கப்பல் பயணமாகிக்கொண்டிருந்ததில், உடம்புகள் கொதியேறியிருந்தன. காமம் ஒரு சுமைபோல அமுக்கிக்கொண்டிருந்தது ஒவ்வொருவர் பேச்சிலும் மூச்சிலும் தெரிந்தது.

ஓர் ஆனி மாதத்தில் சவூதிஅரேபியாவின் றியாட் துறைமுகத்திலிருந்து கப்பல் புறப்பட்;டபோது தூரகிழக்குக்கு, அனேகமாக சிங்கப்பூருக்கு, என்றுதான் எல்லோரும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள். யாருக்கும் அந்தப் பயணம் பிடித்திருக்கவில்லை.
தென்மேற்குப் பருவப் பெயர்ச்சிக் காற்று கப்பலை ஊதிப் பறக்கவைத்துவிடும்போல் இருந்தது. திடீரென தெரியவந்தது கப்பல் தாய்லாந்தின் பாங்கொக் துறைமுகத்துக்குச் செல்கிறதாக. ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்னர் அதே கப்பல் பாங்கொக் சென்றிருந்தபோது, ஒரு கிழமையாக கப்பலில் மிதந்த சந்தோ~த்தின் சங்கீதம் அப்போதே கேட்கத் துவங்கிவிட்டது பலருக்கும். அத்தனைக்கு தாய்லாந்து அழகிய பெண்களின் வாசஸ்தலமாக இருந்தது.

சரீர சுகங்களுக்கு உலகத்துக்கே தலைநகராய் இருக்கக்கூடியது அது. ஆசியாவின் பாவத் தலைநகர் என்றும் அதற்கு ஒரு பெயர் இருக்கிறது. தாய்லாந்தே சரீர சுகங்களின் அபரிமிதத்தில் தன் வாழ்வனுபவங்களைக் காலகாலமாய்க் கொண்டிருந்த ஒரு நாடுதான். ஆனாலும் அதன் காம உழற்சி வியட்நாம் போரின் பின்னணியில் உருவானதுதான். வியட்நாம் போரில் நேரடியாகவே ஈடுபட்டிருந்த அமெரிக்கப் படைகளின் ஏழு தளங்கள் தாய்லாந்தில் இருந்திருக்கின்றன. படைத் தளங்களின் அருகில் அவர்களது சரீர தேவைகளுக்காக உருவாகிய இடம்தான் பாரங் என்னும் விலைமாதர் தரிப்பிடங்கள்.

1970 களில் அமெரிக்கப் படைகள் தாய்லாந்தை விட்டகன்றிருந்தாலும், விபச்சாரத் தொழில் அழியாது நிலைபெற்று இருந்தது மட்டுமில்லை, மேலும் மேலுமாய்ப் பெருகவே ஆரம்பித்துவிட்டது. தாய்லாந்து செல்வம் கொழிக்கும் நாடுதான். அங்கேதான் வறியவர்களும் அதிகமாக இருந்தார்கள். குறிப்பாக வடக்கு, வடகிழக்கு தாய்லாந்தில் வறுமையின் அழுங்குப் பிடி அதிகம். நுளம்புக்காக வீட்டைவிட்டு ஓடுபவர்கள் அந்தப் பகுதியிலே இருந்தார்கள்.

முடியின் அதிகாரத்தில் இருந்த தாய்லாந்து, எந்தெந்தத் துறைகளிலோ கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருந்தாலும், அங்கே கட்டற்று இருந்தவை உணவு, மது, விபச்சாரம் ஆகியனதான். இவை அங்கே மலிவாகவும் பெருவாரியாகவும் இருந்தவளவுக்கு உலகின் வேறெந்த நாட்டிலுமே இருந்துவிட முடியாதென்று கலாபனே அதிசயப்பட்டிருக்கிறான்.

1960களிலிருந்து விபச்சாரம் சட்டரீதியாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தபோதும், அது வாழ்வியல் நீரோட்டத்தில் கலந்து தடையின்றி ஓடிக்கொண்டே இருந்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

அங்கேதான் கலாபனுக்கு சென்ற தடைவையில் லேக் என்ற பெண் கிடைத்திருந்தாள். தாய் மொழியில் லேக் என்பதற்கு ‘சின்ன’ என்று அர்த்தமாகுமாம். அவள்தான் சொல்லியிருந்தாள். கப்பல் அந்தமான் கடலுக்குள்ளாகச் சென்று தாய்லாந்தின் ஓர் ஆற்றில் புகுந்து துறைமுகத்தைநோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கையில், இளநீர் விற்பதற்காக வருவதுபோல் சிறிய படகில் இளநீர்க் குலைகள் சகிதமாக கப்பலைத் துரத்தியபடி வாடிக்கையாளர் பிடிக்கவந்த இரண்டு மூன்று பெண்களில் அந்த லேக் காணப்பட்டாள். இளநீரைச் சீவி அவனைநோக்கி நீட்டிய தினுசிலேயே கலாபனுக்கு அவள்மீது பிரியமாகிப்போனது. கப்பல் தாய்லாந்தைவிட்டு நீங்கும்வரை அவள் கலாபனுடன் அவனது அறையிலேயேதான் தங்கியிருந்தாள்.

சிறியதானாலும் அந்த நடுத்தரப் பழைய கப்பலின் எந்திர அறையில் எப்போதும் திருத்த வேலைகள் இருந்துகொண்டே இருந்தன. அது ஓரளவு சுகங்கள்பற்றிய நினைவுகளை கலாபன் மனத்தில் அறுக்கச் செய்துகொண்டிருந்தன. மறுபடி தாய்லாந்துப் பயணம் என்றதும் சுக நினைப்புகள் மனத்தில் சுரக்கத் தொடங்கிவிட்டன. ஆனாலும் முந்திய பயணத்தில் ஏறக்குறைய ஆறுநாட்கள் அதே அறையிலேயே தங்கியிருந்து அறையைச் சுத்தப்படுத்தி, அவனது ஊத்தை உடுப்புகளைத் தோய்த்து, அவற்றைக் காயவைத்து மடித்து, அவனது உணவினை எடுத்துவைத்து, அருகேயிருந்து சாப்பிட வைத்து, அவன் அதிகமாகக் குடித்து மயங்கிக் கிடந்த வேளைகளில் தாதியாய்ப் பராமரித்து, காதலையும் காமத்தையும் தாராளமாய் வழங்கியிருந்தும், அதுவரை பிரிவுகளை ஒரு வேதனையாய் உணரவைத்த எந்தப் பெண்ணும்போல் அவனது நினைவுகளில் தெறித்து ஆசைகளைக் கிளரவைக்காதிருந்த அந்தப் பெண் லேக் அப்போது நினைவுகளில் வரத் தொடங்கினாள்.

ஆனாலும் போனதடவை அவர்கள் சென்றது, தாய்லாந்தில் பாங்கொக்கிற்குத் தொலைவிலுள்ள தென்பகுதித் துறைமுகமொன்று. அதன் பேர்கூட அவனுக்கு ஞாபகமில்லை. இப்போதோ கப்பல் பாங்கொக்கிற்குச் செல்கிறது. பாங்கொக், தாய்லாந்தின் தலைநகர்த் துறைமுகம். முந்தியதைவிட அங்கே பார்க்கவும், ரசிக்கவும், அனுபவிக்கவும் நிறைய இருக்கின்றன. முந்திய தாய்ப் பெண்ணைவிட அழகான, இன்னும் சரசங்கள் தெரிந்த ஒரு பெண்ணை அவன் கண்டடையவும் கூடும். கலாபன் கட்டிலில் படுத்திருந்தபடி சுவரைத் திரும்பி ஒரு பார்வையெறிந்தான். சுவரில் பிளேபோய் ப்ளோ-அப் நிர்வாணப் பெண் இருட்டில் இச்சைதெறிக்க அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

வெகுநேரமாகியது அன்று கலாபனுக்குத் தூக்கம் பிடிக்க.

எதிர்பாராதவிதமாக தாய்லாந்து வளைகுடாவுள் கப்பல் புகுவதன் முன்னர் எந்திரக் கோளாறு ஏற்பட்டு, அலையாடும் கடலில் ஆடியபடியே நங்கூரமிட்டு நின்றிருந்து, திருத்த வேலைகள் முடித்து மறுபடி புறப்பட ஒருநாள் முடிந்துவிட்டது.

மொத்தமாக காலநிலை, எந்திரக் கோளாறுகளால் தாய்லாந்தை அடையவேண்டிய கப்பல் மூன்று நாட்கள் தாமதம்.

ஒரு மதிய உணவு வேளை முடிந்திருந்த தருணத்தில் கப்பல் பாங்கொக் துறைமுகத்தை அடைந்தது. அந்த நேரம் எந்திர அறைக்குப் பொறுப்பாக இருந்த கலாபன் மேலே வந்தபொழுது மாலை இரண்டரை மணி. 8-12 மணி நேர வேலை முடிந்திருந்த இந்தோனி~pய நண்பன் சுனாரின் அறையில் சிறிதுநேரம் சம்பா~ணையிலும், சிறிது மது அருந்துகையிலுமாகக் கழித்துவிட்டு, அவன் மேலே தனது அறைக்கு வந்தான்.
கப்பல்களில் பெண்களை அறைகளுள் அனுமதிக்க சில கப்ரின்கள் அனுமதிப்பதில்லை. அவன் வேலைசெய்த இரண்டு கப்பல்களில் அவ்வாறான தடை இருந்தது. அதே எம்.வி.இப்கோ-1 கப்பலிலும் அவ்வாறான தடை இருந்ததாக அவன் அறிந்திருக்கிறான். பெண்களை உள்ளே விடவில்லையென்றதும் வேலைசெய்ய வந்த துறைமுகத் தொழிலாளர்கள் சரக்கேற்றுவற்கு பெரிய இழுபறிசெய்தனர் என்றும், பின்னர் பெண்கள் உள்ளே அறைகளுக்குச் செல்லலாம் என கப்ரின் அனுமதி வழங்கியபின்தான் அவர்கள் வேலைசெய்யத் தொடங்கினார்களென்றும், முந்திய தடவை தாய்லாந்து வந்திருந்தவேளை ஒரு தாய்க்காரன் சொல்லி கலாபனுக்குச் சொல்லியிருக்கிறான்.

அவன் வந்தபோது அவனது அறைக்கு முன்னால் குந்தியிருந்தாள் ஒரு நடுத்தர வயது மாது. அவளருகே கப்பலைப் பராக்குப் பார்த்தபடி சிகரெட் புகைத்தவண்ணம் ஓர் இளம்பெண் நின்றிருந்தாள். கலாபனுக்கு காரணம் புரிந்தது. ஆனாலும் அவனுக்கு உடனடியான தேர்வில் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. அதனால் அப்படியே சாப்பாட்டுக் கூடத்துக்குச் சென்றுவிட்டான். திரும்பிவந்த வேளை அவர்கள் இல்லை. யாருடனாவது போய் ஒட்டிக்கொள்ளட்டும். அவனுக்கு தேர்வு முக்கியம். அதுவும் பாங்கொக்கிலேயே தேர்வு இல்லாவிட்டால் எப்படி?
குளித்து வெளிக்கிட்டு தரைமட்டத் தளத்துக்கு அவன் வந்தபோது சரக்கு ஏற்றும் தொழிலாளர் சம்பந்தப்பட்ட முகவர்கள், ஓரிரு பொலிஸ்காரர், பிரைட் றைஸ், சூப் போன்ற உணவுவகை தயாரித்து விற்கும் வியாபாரிகள், சில பெண்கள் என ஒரு கூட்டமே நிறைந்திருந்தது வாசலில். துறைமுக மேடையில் ராக்சிகள் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தன.

கலாபன் சிகரெட் எடுத்துப் புகைத்துக்கொண்டு வேடிக்கை பார்த்தபடி நின்றிருந்தான். அப்போது அக் கூட்டத்தில் நின்றிருந்த ஓராள் அவனிடம் வந்து மிகவும் தண்மையாக அவனுக்கு மசாஜ் செய்துகொள்ள விருப்பமாய் இருக்கிறதா என்று கேட்டு தாய் மசாஜ்ஜின் பெருமைகளை மிக இயல்பான ஆங்கிலத்தில் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

கலாபன் கேள்வியில் அறிந்திருக்கிறான். தாய் மசாஜ் என்பது மற்றைய மசாஜ்களைவிட தனித்துவமானது. அது இந்திய ஆயுர்வேத மருத்துவ முறையை ஒட்டிய ஓர் உடல் உளைவுத் தளர்ச்சி முறை. எந்தவொரு உடல் தளர்ச்சியும், மனஇறுக்கமும் உடலின் சில பாகங்களில் ஏற்படும் சக்தித் தடைகளின் விளைவெனக் கருதியமை, அந்த மருத்துவ முறையின் விசே~ம். அதை நீக்கும் முறையை ஆங்கிலத்தில் யுஉர-pசநளளரசந ளவலடந என்று சொல்வார்கள். பாதம், குதி, முழங்கால், முழங்கை, கைகளாகிய அங்கங்களால் அந்தந்த இடங்களில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தி சக்தித் தடையை நீக்குவது தாய்லாந்துக்கான தனித்துவமான முறை.

கலாபனின் மெல்லிய போதை அந்த மசாஜ்ஜை செய்துபார்த்தால் என்ன என எண்ணவைத்தது.
அமுலிலிருந்த விபச்சார தடைச் சட்டம் காரணமாக, விலைமாதர் மசாஜ் செய்பவர், இளநீர் விற்பவர் போர்வையில் வருவர் என்று தெரிந்திருந்தாலும், அவன் அதற்குச் சம்மதித்தது உண்மையில் ஒரு தாய் மசாஜ்ஜை அனுபவிப்பதற்காகத்தான்.

அவன் சம்மதித்தாலும், அதற்கு அது நேரமல்லவென்றும், எட்டு மணிக்கு மேலே பார்க்கலாமென்றும் சொல்லிவிட்டான். அதற்கு அந்த தாய்மனிதன் இலங்கையில் கிராமியச் சிங்களப் பெண்கள் உடுத்தும் மாதிரியில் சாரம் கட்டி ஒரு சட்டையும் அணிந்திருந்த ஒரு பெண்ணைச் சுட்டிக்காட்டி, அவள் அவனது அறைக்கு வருவாள் எள்றுவிட்டுப் போய்விட்டான். அங்கிருந்தே அவன் ஜாடை காட்டிய மாதிரியில் நீ செல்ல வேண்டிய மனிதன் இவன்தான் என அவளுக்கு அவன் உணர்த்தியதை கலாபனால் தெரிய முடிந்திருந்தது.

கலாபன் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தான். உயர்ந்து வளர்ந்திருந்தாள் அவள். தாய்க்காரரில் மாநிறமானவர்களும் உண்டு. லேக் அந்த நிறம்தான். ஆனால் அவள் வெண்மஞ்சளாக இருந்தாள். அவளது உடல்வாகே காமத்தின் அம்சங்களை இவைதானெனச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் அந்த விநாடிவரை மசாஜ்பற்றிய விருப்பம்தவிர வேறு எதுவும் இயல்புக்கு மாறாகவே அவனிடம் விளைந்திருக்கவில்லை.

எட்டு மணிக்கு சுனார் வேலைக்குத் தயாராகி கீழே செல்லும்வரை அவனது அறையிலேயே இருந்து குடியும், கசெற் கேட்புகையுமாக நேரத்தைக் கடத்திய கலாபன் அறைக்கு வர, அவனையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தவள்போல அந்த உயர்ந்த பெண் படிக்கட்டோரமிருந்து அவனைநோக்கி வந்தாள்.

அவன் உள்ளே கூட்டிச் சென்றான் அவளை. தாய் மசாஜ் என்பது தனித்துவமானது என்று அறிந்திருந்தவகையில் அந்த உயர்ந்த மேனியின் அழகிய கால் கை பகுதிகள் அவனது உடலெங்கும் பதியப்போகும் ஒருவித கிளுகிளுப்போடு உடையைக் களைந்துவிட்டு அவள் சுட்;டிக்காட்டியபடி கீழே படுத்தான் அவன்.

அவள் முதலில் தன் கைகளை சவர்க்காரம்போட்டுக் கழுவினாள். பின் அரை நிர்வாணம் ஆனாள். பிறகு தன் பையிலிருந்த போத்தல்களை எடுத்து, தன் கைநிறைய அவைகளைக் கலந்து அவனது மேனியெங்கும் பூசினாள். மேலே அவளது சிட்சை ஆரம்பித்தது. கால்களா அவை! அவை வாளிப்பில் செய்து இன்பத் தேன் தடவியவையாய் இருந்தன கலாபனுக்கு.
அவனது உடல் காலகாலமாய்த் தேக்கிவைத்திருந்த நோவு, இறுக்கம், பிடிப்பு எல்லாமே ஒவ்வொன்றாய்க் கழன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அது உண்மையிலேயே ஒரு சுகமான தருணம்தான். உடம்பு காற்றாகி மேலே மேலேயென எழும்புவதுபோன்ற உணர்கை. திடீரென அவளது கை ஓர் உயிர்நிலையத்தில் புரள ஆரம்பித்தது. திடுக்கிட்டு நிலைமையை உணர்ந்துகொண்டாலும் அந்தச் சுகத்தைத் தடுக்கும் சக்தியற்றுப் போனான் கலாபன்.
உயிர் உருகிக்கொண்டிருந்தது.

அப்போது தட..தடவென்று தட்டப்பட்டது கதவு. திடுக்கிட்டு பிரக்ஞைக்கு மீண்ட கலாபன், யாராயிருக்கலாமென்று ஓர் எரிச்சலோடேயே எண்ணிக்கொண்டு, துவாயை எடுத்துக் கட்டியபடி வந்து கதவைத் திறந்தான்.

ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அடையாளம் காண்பதற்கே சிறிது நேரமாகிப்போனது அவனுக்கு. கலாபன் அதிர்ந்துபோனான்.
மிக அழகாக, மிக இயல்பாக, அவனைக் காணமுடிந்த ஆனந்தம் மிளிரச் சிரித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது லேக். அவன் முந்தியமுறை தாய்லாந்து வந்திருந்தபோது ஆறு நாட்கள் அவனது மனைவி, தாசி, வேலைக்காரியென எல்லாமுமாக இருந்த அதே பெண்.
உள்ளை மறைப்பதுபோல் வாசலிலேயே கலாபன் நின்றுகொண்டிருந்தாலும், இடுக்களினூடாக உள்ளே ஒரு பெண் இருப்பதைக் கண்டுகொண்டாள் லேக். அவளது புன்சிரிப்பெல்லாம் மறைந்தன. தான் கைவிடப்பட்டு திக்கற்ற ஒரு வெளியில் நிற்பதான கலக்கம் சூழப்பெற்றாள். மெல்லமெல்ல அவளது கண்கள் சிவக்கத் தொடங்கின. உடம்பு பதறியது.

மறுகணம் அவனை மோதி விலக்கிக்கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தாள் லேக்.

‘யார் நீ? இங்கே என்ன செய்கிறாய்?’ அலறினாள் அவள்.

தாய் மொழியானாலும், அவள் கொண்டிருந்த உணர்வுகளின்மூலம் அர்த்தத்தைப் புரிய முடிந்திருந்தது கலாபனால்.

லேக் பாய்ந்துவந்த மாதிரியில் திடுக்கிட்டுப்போனாள் அந்தப் பெண். ‘நீ யார்? நீயெல்லாம் இதைப்பற்றி ஏன் கேட்கவேண்டும்?’ என்று ஒரு போட்டி வியாபாரியாகக் கேட்கக்கூடிய கேள்விகளையே அவள் மறந்துபோனாள். பயமெழுந்திருந்தது. ஏதோ அவனது சொந்த மனைவி ஒரு தவறு நடக்கவிருந்த சமயத்தில் வீட்டில் நுழைந்துவிட்டதுபோல் அவள் ஆடிப்போய் விறுவிறென களைந்த ஆடைகளை அணிந்தவாறு நின்று, ‘நான்…நான் மசாஜ்செய்கிற பெண். கூப்பிட்டார், வந்தேன்’ என்றாள்.

‘மசாஜ்ஜா?’ ஏளனமாகச் சிரித்தாள் லேக். ‘இவனுக்கு வேண்டிய மசாஜ்ஜுக்கு நான் இருக்கிறேன். நீ போ வெளியே. இப்போதே. நில்! உனக்குச் சேரவேண்டியது இதுதானே? இந்தா’ என்றபடி, தன் கைப்பையைத் திறந்து ஐந்து டொலர் நோட்டொன்றை எடுத்து அவளது கையைப் பிடித்து திணித்தாள்.

ஐந்து அமெரிக்க டொலர் நோட்டு! கலாபன் திகைத்தான். அது லேக்கிடம் வந்தவாறை அவனால் யூகிக்க முடிந்தது. அவள் நேற்றோ, முன்தினமோ, அல்லது அன்றைக்கோகூட அந்தக் காசுக்காக ஒரு கப்பல்காரனிடம் தேகம் விற்றிருக்கமுடியும். ஆனாலும் அவனது அறையில் ஒரு பெண்ணைக் கண்டதில் என்ன உக்கிரம்! என்ன தார்மீகக் கோபம்! அவன் அவளுடன் உடலுறவுகொண்டால்கூட இவள் யார் அதைக் கேட்க? சொந்த மனைவியைப் போல என்ன பாத்தியதை? ஆனாலும் இவளில் ஒரு மெய்ம்மை இருக்கிறது. எண்ணி முடித்து கலாபன் நிமிர்ந்தபோது, மசாஜ் செய்வதாக வந்த பெண் அங்கே இல்லை.

கைப்பையை மேசைமேல் போட்டபின், அருகேயிருந்த அவனது பைக்கற்றிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை உருவியெடுத்து மூட்டியபடி குண்டிபொறுக்கச் சாய்ந்து நின்றபடி அவனைநோக்கித் திரும்பினாள் லேக்.

கலாபன் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவள் களைத்திருந்தது தெரிந்தது. நீண்ட தூரம் பிரயாணம் செய்திருப்பவள்போல் தோன்றினாள். அவளது ஊர் வட தாய்லாந்தில் இருந்தது. ஒருவேளை அங்கேயிருந்துகூட வந்திருக்கலாம்.

அவளது கண்கள் கலங்கி வந்துகொண்டிருந்தன.

ஏய், அழுதுவிடாதே! எதற்காக இப்போது அழ ஆரம்பிக்கிறாய்? எனக் கேட்க நினைத்தான் அவன். ஆனாலும் ஏதோ தடையில் வார்த்தைகள் வறிதாகி நின்றுகொண்டிருந்தான்.

‘போனமுறை வந்திருந்தபோது, நீ அடுத்த மாதம் மறுபடி வருவேன் என்றுவிட்டுப் போயிருந்தாய்?’

அவன் தலையை மட்டும் ஆட்டினான். காமம் எகிறும் தருணத்தில் காதல்மாதிரி ஒரு வார்த்தை! அவன் சொன்னான்தான்.

‘அதை நம்பிக்கொண்டு நீ வேலைசெய்யிற கப்பல் துறைமுகத்துக்கு வாற தகவலை அறிய துறைமுகக் கப்பல் பட்டியல்களைப் பார்த்தபடி ஒரு மாதம் வீட்டிலே காத்திருந்தேன். நீ வரவில்லை. அதற்கு அடுத்த மாதமும் காத்திருந்தேன். கடைசியில் பிள்ளை பசித்து அழ ஆரம்பித்த பிறகுதான், நமக்கு இதுதான் விதிபோலும் என்றுவிட்டு பழையபடி தொழிலுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.’

அவளது தொண்டைக் குழியிலிருந்து ஒரு பசியின் குரல் எழுந்துகொண்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டிருந்தான்.

அவள் அந்த மண்ணின் பூர்வீக புத்திரி. அங்கே சீனர்கள் உண்டு. மொன் எனப்படும் மொங்கோலிய இனத்தவர் உண்டு. இன்னும் பல்வேறு இனக் குழுக்கள் உண்டு. ஆனால் அவள் தாய்லாந்து மண்ணின் பூர்வீகி. இருந்தும் காலகாலமாகவும் வறுமையிலும், பசியிலுமே வாழ்ந்தவள். அதனால்தான் மிங் நொய் என்று தாய் மொழியில் சொல்லப்படும் வைப்பாட்டியாக ஒன்பது வயதிலேயே ஒரு பணக்காரக் கிழவனுக்கு அடிமையானவள். அவள் தன் இருபதாம் வயதில்தான் அந்த வளையிலிருந்து விடுபட்டாள். பின்னால் காதலனென்று சுற்றிவந்தவனுக்கு அவள் கொண்ட கர்ப்பம்தான் அப்போது அவள் காக்க இருந்த உறவு. அவளே எல்லாம் அந்த ஆறு நாள் வாழ்க்கையின்போது சொல்லியிருக்கிறாள்.
நம்புகிறவனுக்காகவே வாழ அவர்கள் தயாராகிறார்கள். நம்பிக்கைகள் தகர்கிறபோது அவர்கள் எப்படியும் வாழ்வதற்கு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுவிடுகிறார்கள்.

நம்பியவன் கைகொடுக்கும்வரை அவள் மனைவிதான். கைவிடும்போதுதான் பரத்தையாகிறாள்.

கலாபன் கணவனாக இல்லாதபோதும் அவள் மனைவியாக வாழத்தான் செய்திருக்கிறாள். அவன் இல்லாதபோதுதான் அவள் பரத்தையாகினாள்.

பரத்தைமை உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாட்டுக் களமல்ல. வாழ்வின் ஆதாரம் பலருக்கும் அதிலிருந்துதான் பிறக்கிறது. வறுமையின் நிறம் சிகப்பு என்கிறார்கள். அப்படியானால் வறுமையின் வடிவம் என்ன? பெண்தானா?

அவள் தாய் உச்சரிப்பில் ஆங்கில வார்த்தைகளைத் தெளித்துக்கொண்டிருந்தாள். வார்த்தைகளற்றும் இனி அவளை அவனால் தெரிந்துகொள்ள முடியும்.

திடீரென மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது வெளியே. மறுநாள் சாமான் ஏற்றல் சந்தேகம்தான். மழைக் காலம்தான் அது. மழைதான் பிந்தி வந்திருக்கிறது. பத்து நாளில் முடியவேண்டிய சாமான் ஏற்றும் வேலைக்கு இனி இருபது நாளாகலாம். அந்த இருபது நாளில் அவனுக்கு ஒரு மனைவி, அவளுக்கு ஒரு கணவன்.

வாழ்க்கை அங்கே இருக்கும், அதன் பின்னணியில் ஒரு கருமை படிந்திருந்தபோதும்.
காலம் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. விதி, மாற்றுவானற்ற இறுமாப்பில் சிரித்தபடி.

000

தாய்வீடு – மே

சதுரக் கள்ளி (சிறுகதை)

சதுரக் கள்ளி



அன்று சனிக்கிழமை. தூக்கம் கலைந்தும் உடம்பு சுறுசுறுப்புக்குத் திரும்பாத காலை வேளை. யோசிக்க எவ்வளவோ இருந்தன. இலங்கையில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த யுத்தம் இருந்தது. கனடாவில் கொடுக்க வேண்டிய வங்கிக் கடன் பிரச்சினைகள் இருந்தன. இருந்தும் மீண்டும் மீண்டுமாய் அவனுக்கு அந்த முட்செடியின் நினைவுதான் ஏனோ எழுந்துகொண்டிருந்தது.

போன கிழமையில் ஒருநாள் உயர்ந்து வளரும் அந்த முட்செடியின் மேல்பாகம் வேலிக்கு மேலால் வளர்ந்து நின்றுகொண்டிருப்பதான கனவு தோற்றமாகியிருந்தது. பற்கள்போன்ற முட்கள் தெரியும்படியான ஒரு அசுரச் சிரிப்போடு அவனை நோக்கி அது தலையசைப்பதுபோன்ற காட்சி. எண்ணாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து அவனைத் திடுக்கிட்டு எழும்பவைக்கிற காட்சியாகவிருந்தது அது. அவன் அலறிக்கொண்டும் எழுந்திருக்கலாம். ஏன் ஏதாவது கெட்ட கனவு கண்டீர்களா? என்று காலையில் அவனது மனைவிகூடக் கேட்டாளே. அதுவும் ஒரேநாள்தான். கனவா, நினைவின் தடம் புரள்வா என்றுகூட அதுபற்றி இன்னும் தெளிவிருக்கவில்லை அவனுக்கு. அந்தக் கனவின் பின்தான் அந்த நிலைமை ஏற்பட்டதோ?

இருக்கலாம். அது அவனது நினைவுகளின் முக்கியமான கூறினைக் கொண்டிருந்த இடமாயே இருந்ததை அவன் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் யாழ்ப்பாணத்தில் தன் வீடு சென்றிருந்தபோதே உணர்ந்திருந்தான். வாழ்வை வழி நடத்தும் மூலாதார உணர்வுகளுக்குக் காரணமான சில சம்பவங்கள், பெரும்பாலும் மேலெழுந்தவாரியான நினைவுகளில் படாமலே இருந்துவிடுவதை அனுபவம் அவனுக்கு காட்டிக்கொடுத்திருக்கிறது. அந்தப் பயணம் அவனுக்கு அதிமுக்கியமான ஒன்று.

வழி தெரியாதிருந்தது. திசைமூலம் மட்டுமே அன்று தன் வீட்டை அவன் அடையாளம் கண்டு சென்றடைய முடிந்திருந்தான்.

அவனது ஊரிலே ஒரு வயல் இருந்தது. அதன் மத்தியில் ஒரு தாமரைக் குளம். குளத்தோரத்தில் மருதமரம் ஒன்று. சூழலில் பசுமை கொஞ்சம் குறைந்த மாதிரித் தென்பட்டதே தவிர, அந்த அடையாளத்தில் மாற்றமெதுவும் பெரிதாக நிகழ்ந்திருக்கவில்லை. அதன் முன்னால் பிரதான சாலையிலிருந்து குத்திட்டாய்ப் பிரிந்து ஒரு தார் றோட்டு சென்றிருக்கும். நண்பனிடம் சைக்கிளை இரவல் வாங்கிக்கொண்டு அந்த இடத்தை ஒரு மாலையில் வந்தடைந்த விவேகானந்தன், திகைத்துப் போனான். அந்த வயற் குளத்திற்கு முன்னால் இருந்திருக்கக் கூடிய தார் றோட்டுக்கு என்னானது? அது இருந்த இடத்தில் ஒரு வெண்கோடு மட்டுமே ஓடியிருந்தது. இரண்டு பக்கங்களிலும் ஆளுயரத்திற்கு வானஞ்சம்பும், ஒட்டொட்டியும். கண்டதோ கேட்டதோ இல்லை, புல் பூண்டுகள் எந்த ஊரிலும் அந்தளவு உயரத்துக்கும், அந்தளவு செழிப்போடும் முளைக்கக்கூடுமென்பதை. அந்த வழிதான் முன்பு இருந்த தார் றோட்டின் எச்சமென்பதை, ஓரத்தில் மின்சாரமும், அதைத் தாங்கி வந்திருந்த எஃகு கம்பிகளும் அற்று நின்றிருந்த பழைய மின்சாரத் தூண் உறுதிப்படுத்த அவன் மேலே சென்றான்.

பிரதான சாலையிலிருந்து சற்றொப்ப இரு நூறு யார் தூரத்தில் அவனது வீடு முன்பு இருந்தது. அப்போது இருநூறு யாருக்கு மேலே வந்திருந்தும் அவனுக்கு தனது வீடு தென்படவில்லை. எங்கே அவனது வீடு என்று யாரையாவது விசாரிக்கலாமெனில் யார் கண்ணில் தட்டுப்பட்டார்கள்? எங்கோ தொலைவில் யாரோ கதைத்துக் கேட்டது. எங்கோ தொலைவில் ஒரு வயற் குருவி கத்திக்கொண்டு ஓடியது. அவ்வளவுதான் அந்த ஊர் கொண்டிருந்த வாழ்வியக்கத்தின் சத்தங்கள்.

விவேகானந்தன் மேலும் மனத்தில் அதிர்வுகொள்ள, சற்றுப் பின்னால் அறிகையானான் தான் அப்போது நின்றுகொண்டிருந்த இடத்துக்கு முன்னாலேதான் இருக்கிறது தன் நிலமும், வீடும் என்பதை.

விவேகானந்தன் இன்னும் எச்சமாய் நின்றிருந்த வேலி மரத்தில் சைக்கிளைச் சரித்துவிட்டு உள்ளே சென்றான். படி, விறாந்தை, விறாந்தையோடிருந்த காம்பறா, பெரிய அறை, சின்ன அறை, சமையலறையெல்லாம் அந்நந்த இடத்தில் அந்தந்தப்படியேதான் இருந்தன. ஆனால் சீமெந்து, கல் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாததாய் ஒரு செட்டை உரித்த கோழிமாதிரி நின்றுகொண்டிருந்தது வீடு. நிலைகள், ஜன்னல்களெல்;லாம் மிக்க அழகாகப் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன. மிக நிதானமாகச் செய்யப்பட்ட வேலை. மிகுந்த கைத்தேர்ச்சி பாவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு நிலை அல்லது ஜன்னல பெயர்க்கப்பட்ட இடத்தில் அதே உயரம் அகலமான நிலையையோ ஜன்னலையோ வைத்து சிறிது சாந்து குழைத்து அப்பிவிட்டால் அப்படியே பொருந்திப்போகிற மாதிரியான பெயர்ப்புக்கள். அந்தளவு கைத்தேர்ச்சியடைய அந்தக் கைகள் எத்தனை பெயர்ப்புக்களை அதுபோல் செய்திருக்கவேண்டும்! விவேகானந்தன் கண்களில் நீர் தளும்ப எண்ணி வியந்தான்.

வானம் மெல்லிய வெளிச்சம் காட்டி மேலே விரிந்து கிடந்தது. முன்பெல்லாம் அவ்வாறு தெரிந்து விடாது. மாமரங்கள், பலாக்கள், வேம்புகள், மஞ்ஞவுண்ணாக்கள் என சோலைபத்திக் கிடந்த வளவு அது. இருள்வது பிரக்ஞையாகாமல் விறாந்தையிலேறி விவேகானந்தன் சின்ன அறைப் பக்கம் வந்தான்.

அதுதான் சின்ன வயதில் அவனுடைய அறையாக இருந்தது. தெற்குப் பக்கமாய்ச் சுவரோரத்தில் மேசை. அதன்மேல் பள்ளிக்கூடப் புத்தகங்கள், கொப்பிகள்.
ஆனந்து என்று அம்மா நீட்டி அழைப்பாள். அவன் படித்துக்கொண்டிருந்த ஆழ்ச்சியில் கேட்கமுடியாது போய்விடுவான். அல்லது கேட்டாலும் ‘ஓ’யென்று பதில் தர இயல்பூக்கம் அற்றிருந்திடுவான். அம்மா வாசலில் வந்துநின்றுதான் பிறகு பேசுவாள்;. கடைக்குப் போய்வர, குழையொடிக்க அல்லது அப்படி ஏதாவதொன்றுக்குக் கேட்பாள். ஆனந்து நல்லபிள்ளை. மறுப்பதில்லை.

அப்போது அந்த வளவுக்குள் நடுவேலி இருக்கவில்லை. ஆனந்தன் பார்வை திரும்பினால் பட்டுக்கொண்டிருந்தது பாக்கியம் மாமி வீடுதான். பாக்கியம் மாமிக்கு ஆனந்தன்மீது நல்ல பிரியம். அவனுக்கும் மாமிமீது நல்ல வாரப்பாடு. பின்வேலி பாக்கியம் மாமியாக்களுக்கு உரித்தானது. அறிக்கையாக அடைக்கப்பட்ட வேலிதான். ஆனாலும் அதில் ஒரு பொட்டு எப்படியோ வந்துவிடும். பொட்டு வைக்கிறது முதலில் கோழி. பிறகு ஆட்டுக் குட்டிகள். பிறகு ஆனந்தன்தான்.

பாடசாலைக்கு விடுதலையானாலோ, சனி ஞாயிறுகளிலோ பொழுதுபட்டவுடன் படிக்கச்சொல்லி வீட்டிலே பெரும்பாலும் கரைச்சல் இருப்பதில்லை. படிப்பு அந்நாட்களில் அவனது இ~;டபூர்வமான வி~யம். ஆனந்தன் பாக்கியம் மாமி வீட்டுக்குப் போவான். மாமி குளிக்க கிணற்றடிக்குப் போனால் லாம்புகொண்டுபோய் வைத்;;;திருப்பது அவன்தான். குளிக்கும்போது தண்ணீர் தெறித்து லாம்புச் சிமிலி உடைந்துவிடுமென்று மாமிக்குப் பயம். மாமி குளித்து முடிந்து ஈரம் துவட்டி வந்ததும் ஆனந்தனைக் கட்டிப் பிடித்து நல்லபிள்ளையென்று கொஞ்சுவாள். முலைகள் பட அவள் கொடுக்கும் அந்த அணைப்பு ஆனந்தனுக்கு வெகு சந்தோ~மாயிருக்கும். பாக்கியம் மாமி ஐயா அளவுக்கு உயரம் பருப்பமானவள். பெரிய பெரிய முலைகள் அவளுக்கு. அந்த முலைகளில் அவனுக்குத் தனிக் கவனம் இருந்தது அந்த வயதிலேயே.

எப்படியோ அந்த இரண்டு வீட்டாருக்குமிடையில் இருந்த அன்னியோன்யம் ஒருபோதில் தெறித்துப்போனது. பொட்டும் அடைபட்டுப் போனது. ஆனந்தன் அடைந்துவந்த இனம்புரியாத இன்பமும் இல்லாது போய்விட்டது. ஆனந்தனுக்கு குடும்பப் பிளவின் காரணம் தெரியவில்லை. ஆனால் அது ஒருவரையொருவர் பார்க்க பேச பிடிக்காத அளவுக்கு வன்மமாக இருந்ததை மட்டும் அவன் அறிந்திருந்தான். அதுபோதும் அவனுக்கு. அதேயளவுக்கு அவனும் அவர்களைப் பார்க்கப் பிடிக்காமலும், பேசப் பிடிக்காமலும் இருக்கப் பழகிக்கொண்டான்.

பாக்கியம் மாமி இரவிலே அப்போதும்தான் குளிக்கிறாள். லாம்பு கிணற்றடி மறைப்பு வேலியில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனந்தன் சின்ன அறையிலிருந்து கண்டுகொண்டிருக்கிறான் எல்லாம்.

அதற்கும் ஒருநாள் முற்றுப்புள்ளி விழுந்தது. ஐயா ஒரு சனிக்கிழமை தன்கீழ் வேலைசெய்யும் உதவிமேசன்கள், முட்டாள் வேலைசெய்வோரை அழைத்து வந்து வளவுக்குள் நடுவேலியொன்று போட்டுவிட்டார். முகமறைப்புக்கு மூன்று வரி கிடுகும் கட்டப்பட்டாயிற்று.

ஒரு மழைக்காலம் முடிந்த நாளில் தற்செயலாக நடுவேலிப் பின்புறத்தில் ஒரு பசிய முட்செடித் தாவரத்தைக் கண்டான் ஆனந்தன். கொடுவாக் கத்தி எடுத்துவந்து அதை வெட்டப்போனவனைத் தடுத்து ஐயாதான் கொண்டுவந்து முளைக்க வைத்ததாக அம்மா சொன்னாள். ஏனென்று கேட்டதற்கு, பாக்கியம் வீட்டாரின் எரிச்சல், பொறாமைகளை மட்டுமில்லை, அவர்கள் செய்துவிடக்கூடிய செய்வினைகளையும், ஏவிவிடக்கூடிய பில்லி சூனியங்களையும்கூட அந்த சதுரக்கள்ளி மந்திர மகத்துவத்தோடு நின்று தங்களைக் காக்குமென்றாள்.

எப்படியோ மெல்லிய அச்சமொன்று ஆனந்தன் மனத்தில் விழுந்துவிட்டது. பரவசம் விளைத்த முலைகளசைய பாக்கியம் தன் பெரிய ஆகிருதியோடு தங்களைக் கெட்டுப்போக வைக்க சிவந்த கண்ணும், துடிக்கும் வாயும், விரித்த தலைமயிருமாய் வேலியில் வந்துநின்று பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுபோல் ஒரு நினைவு ஆனந்தனுக்கு எப்போதும் இருந்து வந்தது.

மந்திர சக்தி கொண்டதான சதுரக்கள்ளிதான் அவ்வாறு அவள் தங்களது வீட்டை நெருங்குவதைத் தடுத்துக்கொண்டிருப்பதாக அப்போது அவன் மெய்யாலுமே நம்பிக்கொண்டிருந்தான்.

சதுரக் கள்ளி பசளையிட்டு வளர்த்ததுபோல் கிசுகிசுவென வளர்ந்தது. வேலி உயரத்தில் வர ஐயா வெட்டிவெட்டி விடுவார். வெட்டப்பட்டு விழுந்த துண்டங்களும் வேர் பிடித்து முளைத்து நெடிதாக வளர்ந்தன.

ஐயா ஒருநாள் திடீரென்று செத்துப்போனார். அவர் செத்தபோது வாயிலே ரத்தக் கறை இருந்ததாம்.

அம்மாவின் சோகம் பெரிதாக இருந்தது. தன் சகல பிடிமானமும் அழிந்துபோனதாய் சொல்லிச் சொல்லி அழுதாள். அம்மா முற்றத்தில் புரண்டு புழுதி உழுதபடி அழுதரற்றியதைப் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் ஆனந்தனுக்கும் அழுகைமேல் அழுகையாக வந்தது. சதுரக்கள்ளி தன் தந்தையைக் காப்பாற்றாமல் விட்டுவிட்டதே என்று நினைத்தபோது அவனால் தாங்கமுடியாமல் இருந்தது.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ஐயாவின் சிறிய தகப்பன் கதிர்காமர் செத்தவீட்டுக்கு வந்தார். கண்டிக்கு பொயிலைகட்டப் போயிருந்ததாகச் சொன்னார். என்ன நடந்தது என்று அழுத அம்மாவை தணியவைத்துக் கேட்க, அம்மா எதுவுமே தனக்குத் தெரியாதென்றாள். மாயமாய் எல்;லாம் நடந்துவிட்டதென்று சொன்னாள். கதிர்காமர் வீட்டுக்குப் பின்னால் போனார். நடுவேலியைப் பார்த்தார். பின் சதுரக்கள்ளியை நிமிர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தபடி நின்றார். சிறிதுநேரத்தில் அம்மாவை அழைத்துக் காட்டினார். ‘இது அடங்கி நின்றால்தான் செய்வினைகளைத் தடுக்கும். இல்லாட்டி இதுவே ஆளைக் கொன்றுபோட்டுவிடும். எப்போதும் வீட்டு ஆளுயரத்துக்கு மேலே இதை வளரவிடக்கூடாது. சாமியைவிட இரண்டு அடி உயரத்துக்கு இது வளர்ந்திருக்கிறதைப் பார்த்தியா? இதுதான் சாமியைக் கொன்றது’ என்றார்.
எந்தவொரு சிறுதுண்டிலும் உயிர்கொள்ளும் அதன் ராட்சத வளர்ச்சியின் விசைமீதிருந்த பிரியமும், அதன் கொடுஅழகும் அன்றுதான் ஆனந்தனுக்குக் கெட்டன. பிரியம் கெட்டது மட்டுமில்லை, ஒரு வெறுப்பும் கூட வளரலாயிற்று.

அதன் பசிய நிறம் ஒருகாலத்தே அழகானதாய்த்தான் இருந்தது அவனுக்கு. அப்போது அவலட்சணமாய், வெறுப்பாய், பயங்கரமாய்…எப்படியென்று சொல்ல…இவையெல்லாம் கலந்த ஒரு கலவையுணர்வாய் வளர ஆரம்பித்துவிட்டது.

உடம்பு மிகமிக நொய்மை கொண்டது அது. தன் தசைகளை நடுவடத்திலிருந்து நான்கு திசைகளுக்கும் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். மஞ்சள் நிறமாயிருக்கும் அதன் முட்கள். ஒரு புள்ளியிலிருந்து இடைவெளியற்றதாய் மூன்று நான்கு முட்கள் அந்த நான்கு திசை சதைத் திரட்சிகளிலும் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும். கற்றாழை, நாகதாளி போன்ற கள்ளி இனக் குடும்பத்தைச் சேரந்ததுதான் சதுரக் கள்ளியும். வறள் நிலத் தாவரம். எஸ்;.எஸ்.சி.க்கு தாவரவியலை ஒரு பாடமாய்ப் எடுத்தபோது இவையெல்லாம்பற்றி விரிவாகப் படித்திருக்கிறான் விவேகானந்தன். ஆனால் அதன் மந்திரத் தன்மைபற்றி எந்தப் பக்கத்திலும் ஒரு வரியேனும் இருந்திருக்கவில்லை. இருந்தும் சதுரக் கள்ளி ஒரு மாயம் நிறைந்த செடியான கற்பிதம் அவன் மனத்திலிருந்து அகலவேயில்லை.

ஜன்னல் வெளியினூடு பார்க்க பின் வளவு தெரிந்தது. நடுவேலி மரங்கள் போய்விட்டிருந்தன. மரங்களின் இடத்தில் நெருக்கமாய் அடைத்தபடி அந்த முட்செடி. இன்னும் வளவின் இரண்டு மூன்றிடங்களிலும் அந்தச் செடி ஓரலாய் நெடிய வளர்ந்திருந்தது தெரிந்தது.

விவேகானந்தன் அவசரமாய் விறாந்தையிலிருந்து இறங்கி பின்னால் சென்றான். சதுரக் கள்ளிகள் தலையுயரத்துக்கு மேல் வளர்ந்திருந்தனபோன்றே அந்த இருளினுள் நின்று பார்த்தபோது அவனுக்குத் தென்பட்டது. அதன் தலையில் வெண்ணிறப் பூ பூத்திருப்பதாயும்கூட அவன் கருதினான். ‘இதை நீங்கள் தலை உயரத்துக்கு மேல் வளர விட்டிருக்கக் கூடாது’ என கதிர்காமர் அம்மாவுக்குச் சொல்வது போல ஒரு மாய ஒலி காற்றில் ஒலிக்கிறதா?

விவேகானந்தன் ஒரு நிமிடம் மேற்கொண்டு அந்த இடத்தில் தாமதிக்கவில்லை. ஊர் நல்லபடி அமைதிக்குத் திரும்பட்டும், அப்ப வீடு வளவை என்ன செய்வது என்பதுபற்றி யோசிக்கலாம் என அறுதியாய் எண்ணமிட்டபடி சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அந்தத் தடுதாளியில் பாக்கியம் மாமி வீட்டைப் பார்க்கிற நினைவு ஒரு துண்டுக்குக்கூட அவனிடத்தில் எழவில்லை.

வானொலியிலும், தொலைக் காட்சிகளிலும், பத்திரிகைகளிலும் வன்னியில் மக்கள் கொத்துக்கொத்தாய் செத்துக்கொண்டிருப்பதாகச் செய்திகள் வருகின்ற காலமாய் இருந்தது அது. அந்தமாதிரியான மனிதாபிமானமற்ற இனப்படுகொலையை எந்தவொரு வல்லரசு நாடாவது தடுத்துநிறுத்தக் குரல் கொடுக்காதா என எல்லோர் மனமும் நாளெல்லாம் பிரார்த்தனை செய்தது. அன்றைய கவனயீர்ப்பு ஊர்வலத்தில் கலந்துகொள்ள அந்தக் கொண்டோவிலிருக்கும் சில தமிழர்கள் அவசரஅவசரமாக வெளிக்கிட்டு போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். அவன் இன்னும் படுக்கையில் எழும்பாதபடியே.

திடீரென விவேகானந்தனுக்கு மனமெல்லாம் நிறைத்து ஒரு பிரமாண்டமான காட்சி விரிகிறது. வன்னியில் காட்டெருமைகளும், காட்டுப் பன்றிகளும், மான்களும், மரைகளும் பாம்புகளும்கூட மனிதர்களைவிட அதிகமாயிருந்த காலமொன்றிருந்தது. போக்கும் வரத்தும் கால்நடையாய் இருந்த காலமும் அதுதான். அந்தக் காலம்போல அப்போது வன்னி மாறியிருக்கிறது. நிலமெல்லாம் ஆளுயரத்துக்கும் மேலாக அதீத வளர்ச்சியடைந்த சதுரக் கள்ளிகள் முளைத்து நிற்கின்றன. இருட் பச்சையாய், நான்கு திசைகளும் தன் சதைத் திரட்சி விரித்து, அதன் உள் காத்து முனையில் தவிட்டு நிறமும் மேனியில் மஞ்சளும் கொண்ட முட்கள் நெருக்கமாய் ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் இரண்டு மூன்றாய் நீட்டியபடி.
அப்போது, வன்னியில் அம்பதாயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டிருப்பதாக ஒரு தொலைக் காட்சியில் செய்தி போய்க்கொண்டிருந்தது.

000

காலம் - ஜன-மார்ச் 2010

வாசிப்புக்கு சவாலான பிரதி: சீனிவாசன் நடராசனின் ‘விடம்பன’த்தை முன்வைத்து…-தேவகாந்தன்-

2016 ஆகஸ்டில் காலச்சுவடு பதிப்பக வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கும் இந்த நூல்பற்றி எழுதவேண்டுமென்று எந்த எண்ணமும் தோன்றியிருக்கவில...