Friday, April 10, 2009

ஈழத்துக் கவிதை மரபு:



 ஈழத்துக் கவிதை மரபு: 
மரபுக் கவிதையிலிருந்து
புதுக்கவிதை ஈறாகத் தொடரும்
கவிதை மரபு


1.
ஈழத்துப் பூதந்தேவனாரிலிருந்து நமது இலக்கிய வரலாறு தொடங்குவதாக இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுவார்கள். அதுவே ஈழத்துக் கவிதை வரலாற்றின் தொடக்கமும் ஆகும். பூதந்தேவனிலிருந்து அரசகேசரி ஊடாக ஐரோப்பியர் காலத்தில் சின்னத்தம்பிப் புலவர் வரை இலக்கிய வரலாறு மட்டுமன்றி கவிதைபற்றிய வரலாறும் இருண்டே கிடக்கிறது. சின்னத்தம்பிப் புலவர் காலத்திலிருந்து அச்சொட்டாகக் கவிதை வரலாற்றைக் கூறமுடியும். சின்னத்தம்பிப் புலவரின் கவிதை வீறும் அற்புதமானதுதான்.

எனினும் அதற்கு முன்னாலும் ஆற்றல் மிக்க இலக்கியங்கள் சில எழுந்துள்ளதை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். பூதந்தேவனின் சங்கப் பாடலிலிருந்து, அரசகேசரியின் ‘இரகுவம்ச’த்துடன் பின்னால் ‘கோட்டுப் புராணம்’, ‘தால புராணம்’, கனகி புராணம்’ ஆகிய படைப்புகளினூடாக இன்றைய பா.அகிலன்வரையும் உள்ளோட்டமாய் ஒரு மரபின் தொடர்ச்சி ஓடியிருப்பதை நம்மால் அவதானிக்க முடிகிறது. இது ஈழத்துக் கவிதைக்கு மட்டுமில்லை, எந்த நாட்டுக் கவிதைக்கும் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடிய உள்ளோட்டத் தொடர்புதான். ஆனால் துல்லியமாகவும், பெரும்பாலும் மாறாத் தன்மையுடனும் தமிழிலக்கியப் பரப்பில் இருப்பது வித்தியாசமானது.

ஈழத்தில் பெருங்காப்பியமெதுவும் தோன்றவில்லையென்பது ஒரு குறையாகச் சுட்டப்படலாம். சிறுகாப்பிய முயற்சிகூட இருக்கவில்லை. ஈழத்துக்கான காவிய முயற்சிகள் ஒரு தனி வழியில் இருந்திருக்கின்றன. அது பிற்காலத்திலேதான். ஈழத்தில் காவியமெதுவும் தோன்றாமலிருப்பதற்கான காரணம் முற்றுமுழுதாக அரசியல் நிலைமை சார்ந்தது. காவியம் தோன்றுவதற்கு கல்வி, பொருளாதார நிலைமைகள் சிறப்பாக வளர்ந்திருக்கவேண்டும். நாடு அமைதி நிறைந்ததாய் இருக்கவேண்டும். துர்ப்பாக்கிய வசமாக காவிய காலத்தில் ஈழம் அமைதி நிறைந்ததாயோ, பொருளாதார சுபீட்சம் பெற்றதாயோ இருக்கவில்லை.

ஈழத்தில் தோன்றிய பெரும்பாலானவையும் தனிநிலைச் செய்யுள்களே. இவை மரபு சார்ந்தே இருந்தன. பாரதியின் பெருமைமிக்க கவிதை நெறி தமிழுலகில் கவியும்வரை, இம் மரபே தொடர்ந்தது. தனிநிலைச் செய்யுள்கள் உணர்ச்சியை அடிநாதமாய்க் கொண்டெழுபவை என்பார்கள். ஏறக்குறைய உரைநடையில் சிறுகதைக்குள்ள இடம், பாடல்களில் தனிநிலைச் செய்யுளுக்கு உண்டு. இரண்டுமே உணர்பொருங்கு, சம்பவ ஒருமை, கள அமைதியென்று அனைத்தும் அச்சொட்டாய் அமையும் வடிவங்கள். இதனாலேயே இவை தன்னுணர்ச்சிப் பாடல்களென்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. இவை தனிமை இரக்கம்போலவோ, சுய இரங்கலாகவோ இருக்கவில்லையென்றாலும், பெரிதான சமூக அக்கறை கொண்டிருந்தனவாகவும் சொல்லமுடியாது.

இக்காலகட்டத்துக்குரிய ஈழத்துக் கவிதைகளின் விசே~ அம்சம், அவை கிராமியப் பாடல் மரபுக்கு எதிராய் எடுத்த எதிர்நிலையாகும். இந்த எதிர்நிலை எடுப்பு பொருளளவில் இல்லையென்பதுதான் இதிலுள்ள விசே~ அம்சம்.

‘உணர்வின் வல்லோ’ருக்கே இலக்கியவாக்கம் உரியதென்று கூறும் நன்னூல் சூத்திரம். படித்தவர்களுக்கான படைப்பு இது. பாமரர்களுக்கானதே வாய்மொழி இலக்கியம். இந்த இரண்டும் எதிரெதிர்த் திசையில் நின்றிருந்தாலும் ஒரு பொருளையே பேசின. அறத்தை, நியாயத்தை, இயற்கையை, வறுமையை, தனிமையை, ஏக்கத்தை, காதலையே இரண்டும் பேசின. ஆனால், தம் தம் மொழியில்.

தமிழகத்திலும் இவ்வாறான நிலையே இருந்திருப்பினும், இவ்வளவு ஆழமான பிரிகோட்டை அங்கே காண முடியாது. ‘ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதைப் பாரம்பரியத்தின் பல்வேறு கட்டங்களில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவர்களது பங்களிப்பு கணிசமாக உள்ளது’ என்பார் பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி. எனினும் இது அதிகமாகவும் பிரபந்த காலத்திலேயே நிகழ்ந்தது என அவரே சொல்வார். நவீன தமிழ்க் கவிதைப் பாரம்பரியத்தில், இது அருகி அருகி வந்து, ஈழம் தன் கவிப் பண்பில் தனித்துவமான அடையாளங்களுடன் தற்போது விளங்குவதாகக் கொள்ளலாம். இந்த அம்சம்தான் வௌ;வேறு மொழிகளில் செவ்வியல் இலக்கியமும், வாய்மொழி இலக்கியமும் ஒரே பொருளைப் பேசியமை ஆகும்.

ஆறுமுக நாவலர், விபுலாநந்தர் போன்றோர்கூட பாடல் புனைந்திருக்கிறார்கள். இவற்றை கவிதைகளாக யாரும் கொள்வதில்லை. ஆனால் கல்லடி வேலன் என்று மக்களால் அழைக்கப்பட்ட ஆசுகவி கல்லடி வேலுப்பிள்ளை இயற்றிய பாடல்கள், ஓர் ஈழக் கவிப் பண்பைப் புலப்படுத்துகின்றன. ‘கண்டனம் கீறக் கல்லடியான்’ என்பார்கள். அவ்வளவுக்கு பெரும் கண்டனகாரராய் இவர் இருந்தவர். சமூகப் பிரச்னைகளையே கவிதைப் பொருளாகக் கொண்டு ஆசுகவிகள் பாடியவர். இது ஒரு அம்சமாக இங்கு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது என்பதுதான் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது. ‘கவிதையைத் தமது ஆளுமையையும் சிந்தனையையும் புலப்படுத்தும் புலமை வாதங்களுக்குத் தளமாகப் பயன்படுத்தும் பண்பு இலங்கையில் வளர்ந்துள்ள அளவுக்குத் தமிழகத்தில் வளரவில்லையென்பதையும் அவதானிக்கலாம்’ என்ற பேராசிரியர் சிவத்தம்பியின் கருத்தை வைத்துப் பார்க்கிறபோது, ஈழத்துக்கேயுரிய கவிதை மரபாக இதைக் கொள்ளமுடியும்.

2
இங்கு நாம் பார்க்கப்போகிற கால கட்டம் பாரதி சகாப்தத்துக்குப் பிறகு வருகிறது.

மரபுக் கவிதை நெறியில் நின்றுகொண்டு நவீனக் கருத்துக்களையும் புதிய களங்களையும் நோக்கி ஈழத்துக் கவிதை ஓடிய காலப் பகுதியாக இதைக் காணலாம். நவீன கவிதையின் செல்நெறி தீர்மானிக்கப்பட்ட காலமாக இதைக் கொள்ளவேண்டும். நாளைய ஈழத்துக் கவிதை எவ்வழியில், எவ்வாறு செல்லவேண்டுமென்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டிய முக்கிய பொறுப்பு, முக்கியமான ஒரு சில கவிஞர்களின் மேல் சாய்ந்தது. அவர்களுள் முக்கியமானவர்கள்தான் மஹாகவியும், இ.முருகையனும்.

இக்காலகட்டத்துக்கு இன்னொரு வகையான விளக்கமும் அளிக்கலாம். பாரதியின் சகாப்தத்தைத் தொடர்ந்து ஈழத்தில் எழுந்தது, மறுமலர்ச்சி இயக்கமாகும். அ.ந.கந்தசாமி, நாவற்குழியூர் நடராசன், மஹாகவி போன்றோர் இவ்வியக்கத்தின் முக்கிய கவிஞர்கள். மஹாகவியும், முருகையனும் ஒரே திசையில் பயணித்தார்களாயினும் வௌ;வேறு தடங்களிலேயே அது நடந்தது எனச் சொல்லவேண்டும். நடுத்தர மக்களின் அபிலாசைகளைப் பிரதிபலித்தவராய் மஹாகவி விளங்க, முருகையனோ முற்போக்கு இலக்கியத்தின் பிரதிநிதியாக விளங்கினார்.

யதார்த்தமென்பது முக்கியமாக புனைகதைக்கானதென்பார்கள் விமர்சகர்கள். அத்துறையிலேயே அது முக்கியமாய்த் தன்னைப் பயில்வுசெய்கிறது. அதைக் கவிதைத் துறைக்குக் கொண்டுவந்து வீச்சுப்பெற வைத்தவர்களாக இவ்விருவரையும் கூறமுடியும். பின்னால் இந்த யதார்த்த முறையில் பிறழ்வுகொண்டு இரு கவிஞர்களுமே சிறிது விலகினார்கள். அப்போதும், அது ஈழத்து நவீன கவிதையின் அடித்தளத்தைப் பலமாக இட்ட முயற்சியாகவே கொள்ளப்படலாகும்.

அறுபதுகள் ஈழத்துக் கவிதை வரலாற்றில் குறிப்பிடத் தகுந்த காலகட்டமாகும். ஏனெனில் சாதியெதிர்ப்பு, சாதிக் கலவரங்கள் என்று வடக்கிலும், இனக் கலவரங்களென்று தெற்கிலும் நாடு கொந்தளிப்பாக இருந்த காலம். இதை ஈழத்துக் கவி மரபின் தொடர்ச்சியாகக் கொள்ள முடியும்.

இக்காலகட்டத்தில் சாதியெதிர்ப்பு சம்பந்தமாக வெளிவந்த கவிதைகளில் மிகவும் முக்கியமான கவிதைகளாக இரண்டு கவிதைகள் பேசப்பட்டன. ஒன்று, சுபத்திரனின் ‘சங்கானைக்கென் வணக்கம்’. மற்றது, மஹாகவியின் ‘தேரும் திங்களும்’. முதலில் இவ்விரு கவிதைகளையும் தனித்தனியே காண்பது மேலே சொல்லப்போகிற வி~யங்களின் விளக்கத்துக்கு உதவியாக இருக்கும்.

சங்கானைக்கு என் வணக்கம் -
சுபத்திரன்

சங்கானைக்கென் வணக்கம் சரித்திரத்தில் உன் நாமம் மங்காது, யாழகத்து மண்ணிற் பலகாலம் செங்குருதிக் கடல் குடித்துச் செழித்த மதத்துக்குள் வெங்கொடுமைச் சாக்காடாய் வீற்றிருந்த சாதியினைச் சங்காரம் செய்யத் தழைத்தெழுந்து நிற்கின்ற சங்கானைக்கென் வணக்கம்.
கோயிலெனும் கோட்டைக்குள் கொதிக்கும் கொடுமைகளை நாயினும் மிக்க நன்றிப்பெருக்கோடு வாயிலிலேநின்று வாழ்த்தும்பெருஞ்சாதி.
நாய்கள் வாலை நறுக்கஎழுந்தாய் சங்கையிலேநீயானை சங்கானை-அந்தச் சங்கானைக்கென் வணக்கம்.
எச்சாமம் வந்து எதிரிஅழைத்தாலும் நிச்சாமக்கண்கள் நெருப்பெறிந்து நீறாக்கும் குச்சுக் குடிலுக்குள் கொலுவிருக்கும் கோபத்தை மெச்சுகிறேன் சங்கானை. மண்ணுள் மலர்ந்த மற்றவியட்நாமே உன் குச்சுக்குடிலுக்குள் குடியிருந்தகோபத்தை மெச்சுகிறேன் மெச்சுகிறேன் எண்ணத்திற் கோடி ஏற்றம்தருகின்றாய் புண்ணுற்றநெஞ்சுக்குள் புதுமைநுழைக்கின்றாய் கண்ணில் எதிர்காலம் காட்டிநிலைக்கின்றாய் உன்னைஎனக்கு உறவாக்கிவைத்தவனை என்னென்பேன் ஐந்துபெருங்கண்டத்தும் எழுந்துவரும் பூகம்பம்தந்தவனாம் மாஓவின் சிந்தனையால் உன் நாமம் செகமெலாம் ஒலிக்கட்டும் செங்கொடியின் வீடே சிறுமைஎடுத்தெறியும் சிங்கத்தின்நெஞ்செ செய்தேன்உனக்கு வணக்கம்.

தேரும் திங்களும்
- மஹாகவி

‘ஊரெல்லாம் கூடி ஒரு தேர் இழுக்கிறதே வாருங்கள் நாமும்போய் பிடிப்போம்வடத்தை’ என்று வந்தான் ஒருவன். வயிற்றில்உலகத் தாய் நொந்துசுமந்திங்கு நூற்றாண்டு வாழ்வதற்காய்ப் பெற்ற மகனே அவனும் பெருந்தோளும் கைகளும் கண்ணில் ஒளியும் கவலையிடை உய்யவிழையும் உலகமும் உடையவன்தான்
வந்தான் அவன் ஓர் இளைஞன் மனிதன்தான் சிந்தனையாம்ஆற்றற் சிறகுதைத்து வானத்தே முந்தநாள் ஏறி முழுநிலவைத் தொட்டுவிட்டு மீண்டவனின் தம்பி மிகுந்தஉழைப்பாளி.
‘ஈண்டுநாம்யாரும் இசைந்தொன்றி நின்றிடுதல் வேண்டும்’ எனும் ஓர் இனிய விருப்போடு வந்தான் குனிந்து வணங்கி வடம்பிடிக்க. ‘நில்’ என்றான் ஓராள் ‘நிறுத்து’என்றான்ஓராள் ‘புல்’என்றான்ஓராள் ‘புலை’என்றான்இன்னோராள் ‘கொல்’என்றான் ஓராள் ‘கொளுத்து’என்றான்வேறோராள். கல்லொன்றுவீழ்ந்து கழுத்தொன்றுவெட்டுண்டு பல்லோடுஉதடுபறந்து சிதறுண்டு சில்லென்று செந்நீர் தெறித்து நிலம் சிவந்து மல்லொன்றுநேர்ந்து மனிதர்கொலையுண்டார்.
ஊரெல்லாம் கூடி இழுக்க உகந்த தேர் மேற்கொண்டதுபோல் வெடுக்கென்று நின்றுவிட பாரெல்லாம்அன்று படைத்தளித்த அன்னையோ உட்கார்ந்திருந்திட்டாள் ஊமையாய்த் தான்பெற்ற மக்களுடைய மதத்தினைக் கண்டபடி.
முந்தநாள் வானமுழுநிலவைத் தொட்டுவிட்டு வந்தவனின் சுற்றம் அதோ மண்ணில் புரள்கிறது.

0

ஒருவகையில் முதல், கரு, உரிப் பொருள்கள் ஒத்துவரக் கூடியதாய் சங்கப் பாடல்களுக்கு நிகரான கவிதைகளை மஹாகவி பாடினார் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. இயற்கையையும் தனிமனித மனநிலைகளையும் விதந்து சொல்வன சங்கப்பாடல்கள். அப்படியான கவிஞர் சமூக அக்கறை கொண்டு பாடல் புனைவது முக்கியமாய்க் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. ‘மதத்தின் பெயரால் நிகழும் தீண்டாமைக் கொடுமையின் கட்புலக் காட்சியாக விரியும் இக் கவிதையின் ஊடாக சமூக முரண்பாடுகள் மீதான தனது வெறுப்புணர்வையும் அகன்ற மனித நேயத்தையும் புலப்படுத்தி விடுகிறார் மஹாகவி’ என்கிறார் கலாநிதி நா.சுப்பிரமணியன், இப் பாடல் குறித்து. அது சரிதான்.

இது ஒருவகையில் கவிதையின் நிலைமாறும் காலமும்கூட. சமூகத்திலேற்படும் மாற்றங்கள், மொழியிலும் மாற்றங்களை வற்புறுத்துகின்றன. இவ்வகையில் யாப்பும் மாறுகிறது. வாழ்க்கையின் போக்குக்கும் யாப்புக்கும் தொடர்புண்டு. இன்னும் விளக்கமாகச் சொன்னால், இதுவரை செவிப்புலத்துக்கான உருவம் பெற்றிருந்த கவிதை, இது முதற்கொண்டு கட்புலத்துக்கான புதுக்கவிதையின் உருவத்தைத் தாங்க பெரிதும் விழைகிறது.

இவை மஹாகவியினதும், முருகையனதும் ஆற்றல் சான்ற கவி ஆக்கங்களால் ஈழத் தமிழ்க் கவிதை பெற்ற பெரும்பேறு. சண்முகம் சிவலிங்கம் மஹாகவிபற்றிச் சொன்னது சரியாகவே இருவருக்கும் பொருந்தும். அவர் சொன்னார்: ‘பாரதி ஒரு யுகசக்தி என்பது மெய்யே. ஆனால் அந்த யுகசக்தி பிரிந்துவிட்டது. அதன் ஒரு கிளை பிச்சமூர்த்தி என்றால், அதன் மறுகிளை மஹாகவியே. பாரதி வளர்த்த சில கவிதைப் பண்புகளின் தோல்வியே பிச்சமூர்த்தி என்றால், அத் தோல்வி நிகழாமல் அதனை இன்னொரு கட்டத்துக்கு உயர்த்திய வெற்றியே மஹாகவி.’

இந்த முரண்களும், முரண்டுகளும், சமூக அக்கறையும்தான் ஈழத் தமிழ்க் கவிதையில் பூதந்தேவன் தொடக்கம் அரசகேசரி ஊடாக மஹாகவிவரை தொடரும் கவிப் பண்புகள், பாரம்பரியங்கள்.



3.
ஈழத்தின் சமகாலக் கவிதைப் பரப்பு, மிக்க விசாலமானது. இதற்கு முந்திய காலகட்டத்தின் மேலோட்டமான பொருள்களை உறுதியாய் வாங்கி மேலெடுத்துச் சென்றது அது. தமிழுணர்வும், இனக் கொடுமைகளின் மேலான கோபமும் காட்டியவை முந்திய காலகட்டத்தின் கவிதைப் பண்புகள். அதை அடுத்த கட்டத்துக்கு இக் காலகட்டத்துக் கவிஞர்கள் உயர்த்தினார்கள். மட்டுமில்லை. யுத்த ஆதரவு, வாழ்வு பற்றிய ஆதங்கம், பெண்விடுதலை, சமூக விடுதலை இவற்றின் வளர்ச்சியில் யுத்த எதிர்ப்பு, சமாதானத்தின் கூவல், மண் இச்சிப்பு போன்றனவும் வளர்ந்தன. இக் காலகட்டக் கவிஞர்களுள் குறிப்பிடக் கூடியவர்களில் முக்கியமானவர்கள்: சேரன், வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன், சோலைக்கிளி, எம்.ஏ.நுஃமான், புதுவை இரத்தினதுரை, சி.சிவசேகரம், காசிஆனந்தன், சு.வில்வரத்தினம், பசுபதி, ஹம்சத்வனி, சுல்பிகா, மைத்ரேயி, செல்வி, சிவரமணி, ஒளவை, ற~;மி, இளையஅப்துல்லா, கி.பி.அரவிந்தன், நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன், பா.அகிலன். இவர்களுள் சேரன், வஐச ஜெயபாலன், நுஃமான் ஆகியோர் மூத்த கவிஞர்கள். முந்திய கவிஞர்கள் சமைத்த பாதையில் அதன் பண்புகளைப் பதிவுசெய்தவர்கள். இவர்களில் சிலரின் பண்பு நலங்களைத் தெரிந்துகொள்ளக் கூடியதான சில கவிதை அடிகளைப் பார்க்கலாம்:

துயர் சூழ்ந்து ரத்தம்சிந்திய நிலங்களின்மீது நெல்விளைகிறது சணல் பூக்கிறது மழை பெய்கிறது…
(சேரன், மயானகாண்டம்)

மீண்டும் எனது மண்மிதித்தேன் மீண்டுமென் பழைய சிறகுகள் விரித்தேன் மீண்டும் எனக்குப் பழகிய காற்று மீண்டும் எனக்குப் பழகிய ஆறு மீண்டும் எனது இழந்த நிம்மதி…
(வஐச ஜெயபாலன், ஈழத்து மண்ணும் எங்கள் முகங்களும்)

இன்று பனங்கூடல் சரசரப்பில் பங்குனியின் உடல் தின்னும் கொடுநெருப்பில் ஜீப்புகள்தடதடத்து உறுமி சப்பாத்துகளின் பேரொலியில் தமிழ்முதுகுகள் கிழிந்து மூர்ச்சையுற்ற சேதி கேட்டு விம்மிஎழும் பேரலைகள் என்மனமாய்
(ஹம்சத்வனி, புதுச்சேரி)

அந்த இரவின்தொடக்கம் போர்யுகத்தின் ஆரம்பம் இரும்புப் பறவைகள் வானில் பறக்க பதுங்கு குழிகளில் மனிதர் தவிக்க தொடர்கிறது அந்த இரவு
(சுல்பிகா, போர் இரவுகளின் சாட்சிகள்)

வெள்ளைப் பறவைகள் எல்லாம் மெல்லக் கொடுங்கூர்க்கழுகுகளாயின
(சி.சிவசேகரம், நதிக்கரை மூங்கில்கள்)

அநேகமாய் ஒவ்வொரு நாளும் துக்கம் தீன்பொறுத்த கோழிமாதிரி விக்கும் அளவுக்கு
(சோலைக்கிளி, இனி அவளுக்கு எழுதப்போவது)

முற்றத்துச் சூரியன் முற்றத்து நிலா முற்றத்துக் காற்றென வீட்டு முற்றங்களுக்கே உரித்தான வாழ்வனுபவங்கள் விடைபெற்றுக்கொண்டன
(சு.வில்வரத்தினம், வேற்றாகி நின்ற வெளி)


இவ்வாறு விரியும், சமகாலத்துக் கவிஞர்களின் போர் நிலத்து அனுபவங்களும், இனக்கொடுமையால் அடைந்த துன்பங்களும்.

இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ்க் கவிதை வெளியில் ஈழத்துக் கவிதைகளின் விசே~ங்களும் முதன்மையும் இவ்வாறுதான் தாபிதமானது. கனவுலகக் கவிதைகள் கடந்த காலத்தவையாகிவிட்டன. நிகழ்வின் ரத்தமும் சதையும்கொண்ட படைப்புக்களே இக் காலகட்டத்தில் அதிகமாகவும் எழுந்தன. மிக அதிக அளவான பெண்களும் இக்கால கட்டத்தில் எழுதப் புகுந்தனர். புதிய அனுபவங்களின் சேர்த்தி இதனால் நிகழ்ந்தது. ‘சொல்லாத சேதிகள்’ கவிதைத் தொகுப்பு, புகலிடப் பெண்களின் கவிதை வீச்சை ஓரளவு வெளிப்படுத்திய தொகுப்பாகும்.

யுத்த பூமியில் மரணங்கள் நிகழும். அது சாதாரணர், கலைஞர் என்று பேதம் பார்ப்பதில்லை. ஆனால் நிறைய கவிஞர்களின் கொலையும் தற்கொலைகளும் நிகழ்ந்த கொடுமைகள் ஈழத்தல் மட்டும்தான் சாத்தியம். இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் பின் சில படைப்பாளிகள் தம் மன அவசம் பொறுக்கமுடியாத நிலையில் தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தளவு ஈழத்திலும் வாழ்நிலை நெருக்குதலுக்குள்ளாகியிருக்கிறது. இது ஒருவகையில் உன்னதமான கவிதைகள் பிறக்கவும் வழி சமைத்தது ஒரு புறத்தில். அவை யுத்தத்தை வெறுத்தன. சமாதானத்தைக் கூவின. வாழ்வை இச்சித்தன.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் அந்தம் வரையான ஈழத்துக் கவிதையின் வளர்ச்சியும் போக்கும் இவ்வாறே இருந்தன.

அது சமூக அக்கறையோடு கலா மகிமை வேண்டியது. அதுவே அதன் கவி மரபாய், மரபுக் கவிதையூடாகவும் வந்து சேர்ந்தது.

இனப் படுகொலைகளின் ஓரம்சமாக யுத்தத்தை ஆதரித்த ஈழக் கவிதை, இனி யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவும் குரல்கொடுக்கத் துவங்கியிருக்கிறது. இது ஒருவகையில் சர்வதேச கோ~ம்தான். விடிவெள்ளிகள் தேடித் தவிபோர் இன்னும் பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.


(கணையாழி, ஜூலை 2003)

00000

‘வனத்தின் அழைப்பு’

‘ஈழத்துப் புதுக்கவிதைத் துறையின் புதியபிரதேசம்’
அஸ்வகோஷின் ‘வனத்தின் அழைப்பு’ குறித்து…1


கடந்த நூற்றாண்டின் தொண்ணூறுகள் ஈழக்கவிதை வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமான காலகட்டமாகும். இரண்டாயிரத்துக்கும் மேலான ஆண்டுகளின் பழைமை சார்ந்த இலக்கண இலக்கிய மரபுடைய ஒரு தொல்மொழியில் கவிதை அதன் உச்சத்தை இக் காலகட்டத்தில் அடைந்ததாய்க் கொள்ளமுடியும். உலகத் தரமுடைய பல கவிதைகள் மொழியப்பட்டன. அகம்-புறம் சார்ந்த தொல்மரபு நம்மிடையே இருந்தது. ஆனாலும் இப் புதிய ‘புறம்’ புதிய பிரதேசங்களைத் தொட்டது. தொண்ணூறுகளுக்கு முன்னரே ஸ்தாபிதமாகியிருந்த கவிஞர்களாள சேரன், வஐச ஜெயபாலன், சு.வில்வரத்தினம், சண்முகம் சிவலிங்கம் போன்றோரைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், இக்காலப்பகுதியானது சோலைக்கிளி, கி.பி.அரவிந்தன், நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன், ஆழியாள், புதுவை இரத்தினதுரை, பா.அகிலன், ஒளவை போன்ற சிலரையே ஞாபகம் கொண்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது. இந்தக் கவனிப்பு முக்கியமானதுதான். எனினும், வரலாறு மறந்த சில பிரதிகள் இப்போது கண்டடையப்படுவதை வைத்து நோக்குகையில், அந்த ஞாபகத்தின் குறைபாட்டையும் அறியமுடிகிறது. அந்த வகையில் விடுபட்டுப்போன ஒரு பெயர் அஸ்வகோஷ். அவரது கவிதை நூல் ‘வனத்தின் அழைப்பு’. அதுவே இப்போது இங்கே விசாரணையாகிறது.

பிரதி குறித்த ஒரு அகல்விரிவான பார்வையின் முன், கவிதை பற்றிய சில வரையறுப்புகள்மீது கண்ணோடிச் செல்வது நல்லதெனத் தோன்றுகிறது. கவிதைபற்றிப் பெரும்பாலும் எல்லாரது விபரிப்பும் ஒரேமாதிரியானதாகவே இருந்தாலும், கவிதைத் தேர்வில் பொதுவாக ஒத்த முடிவு அடையப்படுவதில்லையென்பது நிதர்சன உண்மையே. அதனால் இப்பிரதியின் தாரதம்மியத்தை அலசு முன் என் அளவுகோல்களை நான் வாசகனுக்குக் காட்டியே ஆகவேண்டும்.

கவிதையின் படைப்பு நுட்பங்களைச் சிறுகதைப் படைப்பாக்கத்தோடு ஓரளவு பக்கம்பக்கம் வைத்து விளங்கப்படுத்தலாம்போல் தோன்றுகிறது. சிறுகதையானது எழுதி முடிக்கப்பட்டதும் அதை மேலும்மேலும் செப்பனிட்டு பூரணத்தை, உன்னதங்களை நோக்கி நகர்த்திச் செல்லவேண்டுமென்பது ஓர் எழுதாத விதி. படைப்பு என்பது கருவிற் திருவுடையார்க்கே ஆகுமென்பதும், அது ஒரு தேவகடாட்சத்தின் விளைவு என்பதும், மாய தரிசனங்களில் பிறப்பெடுப்பதென்பதும் அமைப்பியலின் வருகையோடு உடைபட்டுப் போன கருத்துக்கள். படைப்பு ஒருவரின் முயற்சியினதும் பயிற்சியினதும் என்றே இப்போது நம்பப்படுகிறது. அதாவது படைப்பு இவ்வுலகத்துக்கான, இவ்வுலகம் பற்றியதான மனித சிருஷ்டி என்பது பெறப்பட்டாயிற்று. எனவே பூரணமோ, உன்னதமோ பயிற்சியாலும் முயற்சியாலும் ஆகும் அடைதல்களே படைப்பு என்று துணிந்து சொல்லலாம்.

ஒரு சிற்பத்தில் எவ்வாறு எந்தவொரு உறுப்பின் அளவும் அதன் முழு உருவத்துக்குத் தகவாய் அமைந்திருக்குமோ, அதுபோல சிறுகதையின் அம்சங்கள் அமைந்திருக்க வேண்டுமென்பது ஒரு சரியான விளக்கமே. சிற்பத்தில் எந்தவொரு கல் முகையும் உளியின் பொழிவில் சிதைந்தழிகிறது. சிறுகதையும் அவ்வாறு முழுமை பெறவேண்டும். கவிதையும் இந்த நிலைமைக்கு விதிவிலக்கில்லை. ஆனால் கவிதையில் செப்பனிடுதல் என்பது மீண்டும் மீண்டுமாய்த் தொடர்ந்துவிடக் கூடாது. அது கவிதைத் தன்மையையே கொன்றுவிடும். இந்த எச்சரிக்கையோடு கருமமாற்றும்பொழுது தக்க சொல் தக்கவிடத்தில் அமைந்து, உணர்வுக்கு வேண்டாத விவரங்களும் விவரணங்களும் நீக்கப்பட்டு சிறந்த கவிதை பிறக்கிறது.

கவிதையை ஆக்குவன இரண்டு விஷயங்களென கவிதை விமர்சகர்கள் கூறுவர். ஒன்று, அதன் சொல்லாட்சி. அடுத்தது, அதன் அமைப்பு. அமைப்பு என்பதை இங்கே வடிவமென்று கொள்ளலாம். புதுக் கவிதை ஒவ்வொன்றும் தன்தன் வடிவத்தைத் தான்தானுமேதான் தீர்மானிக்கிறது. கட்புலனுக்குரிய ஒரு வடிவமே புதுக் கவிதையாய் இருக்கிற வகையில், அது தன் ( இங்கே வரிகள், வரிகளின் சொல் அளவுகள் என்று கொள்ளவேண்டும்) இசையை தானே தீர்மானிக்கிறது. வெவ்வேறு நீள அகல வடிவங்களுடைய கொள்கலனில் வார்க்கப்பட்ட நீர்போல புதுக் கவிதை அமைப்பெடுக்கிறது எனக் கொஞ்சம் தயக்கத்துடனெனினும் சொல்லமுடியும். காற்றசைவால் நீர்ப் பரப்பின் மேல் இயல்பில் எழும் சலனம். அதுபோல் சொல்கள் வரிகளால் கவிதையில் சலனமெழுகிறது. சலனம் அதன் உணர்வு. அதுவே கவிதையின் ஜீவன். இச் சலனம் வாசக மனத்தில் அசைவுகளை, அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின் அக் கவிதையைச் சிறந்த கவிதையெனச் சொல்லலாம். இந்த அசைவையும் அதிர்வினையும் கிளர்த்தும் வல்லபத்தின் அளவுக்கே கவிதையொன்றின் தரம் கணிக்கப்படுகிறது.

கவிதை வாசிப்பு நன்கமைய தடையாகும் சில விஷயங்களையும் இங்கே கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். வடிவம், சொல் ஆகிய இவையிரண்டும் கவிஞன் சார்ந்த அம்சங்கள். பிறின்ரேர்ஸ் டெவில் என ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும் ஒரு அசுரப்பிறவியும் அல்லது அச்சுப் பிசாசும் உண்டு. அந்த அசுரகணத் தலையீட்டிலும் கவிதை குழம்பும். அதன் பாதிப்பு புனைகதையைவிட புதுக்கவிதையில் அதிகம். எழுத்துக் கோர்த்து அச்சடித்த காலத்தில்தான் அத் தவறுகள் நேர்ந்தன என்றில்லை. இன்றைய கணினி யுகத்திலும் அவை சம்பவிக்கின்றன என்பது பெரிய துர்பாக்கியம். எப்படியாவது எங்கோ ஒரு எழுத்துப் பிழை கவிதையில் ஓடிவந்து விழுந்துவிடுவதைத்தான் விட்டுவிடலாம். ஆனால் வரியின் இறுதியில் வரும் எழுத்துக்களை உடைக்கக் கூடாதென்று, அந்த வரியிலுள்ள சந்திகளின் ஒற்றெழுத்துக்களை நீக்கிவிடுவது அநாயாசமாக நடக்கிறது. இதனால் சேர்ந்திருக்க வேண்டிய சொற்கள் தனித்தனியாக அர்த்தமிழந்து நின்று தவிக்கின்றன. மேலும் நீளமான ஒரு கவிதை வரியில் சொற்கள் அனைத்தும் அடங்காது என்பதற்காய் அவ்வரியின் இறுதிச் சொல்லையோ சொற்களையோ கீழ் வரியில் சேர்த்துவிட, அது அல்லது அவை அர்த்தத்தைக் குதறிக்கொண்டும், இசையொழுங்கை விழுங்கிக்கொண்டும் பல்லிழித்தபடி நிற்கிற நிலைமையும் சகஜம். கவிதையின் ஒரே பத்தி, பாரத்தின் ‘பக்க’ நலன் கருதிப் பல பத்திகளாக்கும் கொடுமையை அனுபவபூர்வமாகவே பலரும் உணர்ந்திருக்க முடியும். இவ்வாறான பிழைகள் கவிதையை நலிவுபடுத்துகின்றன. சேதப்படுத்தப்படுகின்றன. சிலவேளை கவிதையே செத்துவிடுகிறது. கவிதை வாசிப்பு இவற்றைக் கடந்தே செல்லவேண்டியிருக்கிறது.

இப்பிழைகள் இப்பிரதியில் இல்லையென்று திடமாய்ச் சொல்லமுடியாது. ஆயினும் வாசகமனம் இவற்றினைக் கடந்துசெல்லவே செய்கிறது. இதன் பெறுபேறே கீழே விமர்சனமாய்.



2.
‘வனத்தின் அழைப்பு’ 1997இல் நிகரி வெளியீடாக வந்தது. 1987-1996 வரை வெளிவந்த அஸ்வகோஷின் இருபத்தொரு கவிதைகளின் தொகுப்பு இது. தொகுப்பின் இறுதியில் இடம்பெற்றுள்ள ‘நட்சத்திரங்கள்’, ‘அவலம்’, ‘காண்டாவனம்’, ‘வனத்தின் அழைப்பு’ ஆகிய நான்கும் நெடுங்கவிதைகளெனச் சொல்லத்தக்கவை. ஒருவகையில் அஸ்வகோஷின் முக்கியமான கவிதைகளாக இவற்றைக் கொள்ளல் பொருந்தும். அதேவேளை சிறிய அவரது புதுக்கவிதைகளும் புதிய பிரதேசங்களின் பிரவேசம் காரணமாய் புறந்தள்ளப்பட முடியாதவையே. நெடுங்கவிதைகளின் செழுமைக்கான கவிஞனின் பயில் தளமாக அவை திகழ்ந்தன என்பது இன்னொரு பிரதான விஷயம். அவற்றை இனி விளக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

‘எதையும் தீண்டாமல் இதயம் பரிந்ததிரும் என் கவலையெல்லாம் மொழி பெயர் சூட்டி கொச்சைப்படுத்திவிடும் என்பதுதான்’ என்று தொடங்கும் ‘செவல்’ என்ற கவிதை, காதலுணர்வின் மிகவுயர்ந்த தன்மையொன்றை
மிகவும் நளினமாய்ப் பேசுவது. இதயத்தை அதிரவைத்தெழுந்த உணர்விற்கு அது காதலென்று பெயர் சூட்டப்படுவதையே விரும்பாது நிற்கிறது.

என் வேதனையை ஒரு சொல்லாக ஏவுவேன் மலராகச் செல்லட்டும் என்பொருட்டு அவள் துயரப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை’
என்று காதலின் மென்மையும் பேசப்படுகிற இடம் அருமையானது.

‘அதோ செவல் தெரிகிறது எனக்குரிய வள்ளமும்நானுமாய்’
என்று அக் கவிதை முடிவுறுகையில் அக் காதலனின் சோகமும், ஒருவகை விரக்தியும் எவரது இதயத்தையும் கலங்க வைக்கும். உணர்வு ரீதியான பாதிப்பைச் செய்வதின் மூலம் படைப்பின் உயர்ந்த தளத்துக்கு இக் கவிதை சென்றுள்ளதென நிச்சயமாய்ச் சொல்லமுடியும். ‘என் வசந்தம் வராமலே போய்விட்டது’ என்பதும் ஏறக்குறைய இம்மாதிரியே காதலைச் சொல்லி சாகாவரம் பெறுகிற கவிதைதான்.

இன்னுமென் உள்ளத்தில் நகரத்தின்போலிகள் ஊறவில்லை உனை இழந்தவன் ஆயினன் என்றபோதும் நேசிப்புக்குரிய என் பெண்ணே இன்னமும் நான் நேராகநின்று பேசவே விரும்புகிறேன்’ (என் வசந்தம் வராமலே போய்விட்டது) என்பதெல்லாம் தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பில் பிரிவும் புணர்வும் இருத்தலும் இரங்கலும் ஊடலும் சொன்ன பாரம்பரியத்துள்ளிருந்து அகம் சுட்டியெழுந்த மணியான வரிகள்.

முதலில் ஒன்று சொல்லவேண்டும். நிறைந்த வகைமைகள் கொண்ட கவிதைகள் இத் தொகுப்பில் இல்லை. ஈழத்தில் நிகழ்ந்த உள்நாட்டு யுத்தத்தினது பாதிப்பில் மனம் அடைந்த அவலங்களும், அதிர்வுகளும், வெளி அடைந்த மாற்றங்களும் வெறுமைகளுமே அதிகமான கவிதைகளினதும் பாடுபொருளாகியிருக்கின்றன. குறிப்பாக ‘அந்த நாட்கள் நெருங்கிவிட்டன’, ‘சூரியகாந்தி’, ‘இருள்’, ‘காலத்துயர்’ போன்ற கவிதைகள் இவ்வகையினவே. ‘நட்சத்திரம்’, ‘அவலம்’, ‘காண்டாவனம்’ எல்லாம் சொல்கிற சேதியும் இவையே.

கருணையுள்ளோரே கேட்டீரோ காகங்கள் கரைகின்றன சேவல் கூவுகின்றது மரங்கள் அசைகின்றன மரணங்கள் நிகழ்கின்றன’ (இருள்) என்ற வரிகள் வெளிப்படுத்தும் மரணம் எவ்வளவு இயல்பாக, வழமையாக, தினசரி நிகழ்வாக இருக்கிறது என்பது மனத்தை நடுங்கவைக்கிற உக்கிரம் கொண்டது. மேலும், ‘கவிதைகள் போலவும் மனிதர்கள் கடந்துபோகையில் நான் நெகிழ்ந்தேன்’ என்ற மாதிரியெல்லாம் சாதாரணமாக எவருக்கும் வந்துவிடாது. இவ்வாறு கற்பிதம் செய்ய வெகு கவித்துவம் தேவை.

இனி அஸ்வகோஷின் பொதுவான கவிதைப் போக்குகள்பற்றிப் பார்க்கலாம்.

எந்தவொரு சுமாரான கவிதையிலும்கூட மேலே காட்டப்பட்டவாறுபோல் அதிரவைக்கும் சில எடுத்துக்காட்டுகள் இருக்கவே செய்யும். யுத்தத்தினால் விளைந்த மானிட சோகத்தை மிக நேர்த்தியாக வேறு கவிஞரும் பாடியுள்ளனர் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அஸ்வகோஷின் தனித்த முகம் இவற்றில் எங்கே நிற்கிறது என்பதே பார்க்கப்பட வேண்டியதாகும். அதற்கு முழுப் பிரதியூடாகவும் நாம் பயணம் செய்யவேண்டும்.

இரண்டு தசாப்தங்களாக இந்தத் தேசத்தில் நடைபெறும் யுத்தமானது விளைவித்த அநர்த்தங்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. ஏற்பட்ட மனிதாயத சேதத்தைக் கணக்கிட்டுப் பார்க்க முடியாது. பொருளாதாரம், இயற்கை வளங்களின் அழிவு இதனோடு ஒப்பிடுகையில் ஒரு பொருட்டே இல்லையென்று தயங்காமல் கூறலாம். இந்தக் காலகட்டத்தில் பாசிச வகையான கொடுமைகள் திட்டமிட்ட முறையிலே கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டன. இந்தப் பயங்கரத்திலிருந்து தப்பிக்கவே தமிழர்கள் ஓடினார்கள். அகப்பட்டவர்கள் அழிந்தார்கள். அல்லது இருப்பு அறியா நிலையடைந்தனர். உறவுகளின் பிரிவு பல வழிகளில், பல முனைகளில் நிகழ்ந்தது. அகதி முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்த இடங்களிலெல்லாம் தமிழரின் சோகம் காட்டாறாய் ஓடிற்று. இந்த மனித அவலம் தமிழ்க் கவிதைப் பரப்புக்கும் புதிது. இத்தகைய வாழ்வழிவுகளைத் தொண்ணூறுகளின் கவிஞர்கள் அனுபவபூர்வமாய் உக்கிரத்தோடு கூறினர். இதனால் தமிழ் வழங்கும் தேசமெல்லாம் ஈழத் தமிழ்க் கவிதை மெச்சப்பட்டது. சோலைக்கிளியின் ‘பாம்பு-நரம்பு-மனிதன்’, பா.அகிலனின் ‘பதுங்குகுழி நாட்கள்’, கி.பி.அரவிந்தனின் ‘கனவின் மீதி’ போன்றவை இதுவரை தமிழ்ப் புலம் காணாப் பொருளைப் பேசின. இவைபற்றிப் பேசிய கவிஞர்கள் கவனம்பெற்றனர். ஆயின் இக் காலப் பகுதியில் எழுந்த அஸ்வகோஷின் கவிதைகள் ஏன் பிறபோல் கண்டுகொள்ளப்படாது போயின? இவற்றின் தன்மைகள், வெளிப்பாட்டு முறைகள் வேறுபட்டிருக்கின்றனவா? அவ்வாறில்லையெனின் ‘வனத்தின் அழைப்பு’ விதந்துரைக்கப்பட வேண்டிய காரணம் என்ன?



3.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் பின் அரையில் மூன்றாம் உலக நாடுகளில் இலக்கியப் போக்கு, குறிப்பாக கவிதைத் துறையில், எப்படி இருந்தது? புனைகதையளவுக்கு கவிதையில் வீச்சு இங்கெல்லாம் இருந்ததில்லையென்பது ஒரு சரியான பார்வையே. ஆனாலும் பொதுவான இலக்கியப் போக்கின் கணிப்பு அவசியமானது.

அமெரிக்க வல்லரசு தன் கழுகுக் கால்களின் கொடூர நகங்களுக்கிடையில் இந்நாடுகளை இறுக்கிக்கொண்டிருந்தது நிஜமே எனினும், அது பொருளாதார ரீதியிலானதாகவே இருந்தது. அப்படியானால் இந்நாடுகளின் மனித அவலம் எப்படி நேர்ந்தது என்ற சுவாரஸ்யமான வினா எழுகிறது. ஆபிரிக்க, தென்னமெரிக்கக் கண்டங்களிலேயே இந்த மனித அவலம் பாரியவளவு இருந்தது. இக்கண்டங்களில் பல நாடுகளின் ஆட்சியும் சர்வாதிகாரத்தனமானது. எழுச்சிகள் கிளர்ச்சிகளை முளையிலேயே அழித்துவிடுதற் பொருட்டு மனித உரிமைகள் முற்றாக அழிக்கப்பெற்றிருந்தன. உதாரணமாக உகண்டா, கானா, ருவாண்டா, நைஜீரியா போன்ற நாடுகளில் இன மத ரீதியிலான பேரினவாதக் கலவரங்கள், உள்நாட்டு யுத்தங்கள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கின்றன. மாபெரும் மனிதத் தொகை அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பல ஆபிரிக்க கண்டத்து தொல்லினங்கள் அழிநிலைக்கே தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. கொலம்பியா, ஆர்ஜென்டினா, சிலி, நிகராகுவா போன்ற தென்னமெரிக்க நாடுகளிலும், பாகிஸ்தான், ஈரான் போன்ற ஆசிய நாடுகளிலும், பாலஸ்தீனத்திலும் கொடூரம் இயல்பாகிவிட்டிருக்கிறது. மக்கள் வாழ்நிலை அழிப்புக் கலாச்சாரத்தினால் அச்சப் படுகுழிக்குள் வீழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றின் கொடூரங்களையும், அவலங்களையும் எப்படி ஒரு படைப்பாளி வெளிப்படையாகப் பேசிவிட முடியும்? அதனால் இவற்றின் இலக்கியப் போக்குகள் மீமெய் வாதம், படிமவாதம், குறியீட்டு வாதம் போன்ற வகையீனங்களுக்குள் தஞ்சமடையவேண்டியதாயிற்று. அர்த்த வெளிப்பாடுகள் ஓரளவு, சிலவேளை பூரணமாக, மறைக்கப்பட்டன. ஒரு பூடகத்தனத்தை நவீன இலக்கியங்கள் போர்த்திக்கொண்டன. மூன்றாம் உலக நாடுகளில் தற்காலிகமாக அல்லது நிரந்தரமாக மனித அழிவு அல்லது பெயர்ச்சி நடந்துகொண்டேயிருக்கிறது. இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் கணத்திலேயே எங்கோ ஒரு மூன்றாம் உலக நாட்டில் ஒரு மனித அழிவு அல்லது பெயர்ச்சி நடந்து முடிந்திருக்கலாம்.

இந்த மனித அழிவு அல்லது பெயர்ச்சி இனவிருப்பின் அடையாளமானதும் ஆதாரமானதுமான மண்ணை வெறுமையாக்கிற்று. வாழிடத்தைப் பாழிடமாக்கிற்று. இயற்கை வளத்தையும், பசுமையையும் அழித்தது. மூன்றாம் உலகநாடுகளின் கவிஞர்கள் இதையே பிரதானமாகப் பாடினர். WOLE SOYINKA என்கிற நோபல் பரிசுபெற்ற நைஜீரியக் கவிஞன், ஆபிரிக்காவின் தன் இனக்குழு மொழியிலேயே எழுதி சர்வதேச புகழீட்டிய ANTIE  KROG என்ற தென்னாபிரிக்க நாட்டுக் கவிஞன், MXOLISI  NYEZWA என்ற  அவரது சகநாட்டு இன்னொரு கவிஞன் ஆகியோரின் பாடுபொருள்கள் பெரும்பாலும் இவைசுற்றியே இருந்தன. MXOLISI NYEZWA அளவுக்கு தன் பிரதேசத்து மலைவளத்தை மூடிய மனித துயரத்தை உலகில் வேறெக் கவிஞனும் பாடியதில்லையென்று கூறுவார்கள். மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மீகவிஞர்களின் பாடுபொருள் மனித அகற்சியும், புல வெறுமையும்.

தொண்ணூறுகளின் கவிஞர், அக்காலப் பகுதிக்கு முந்திய கவிஞர்களும்கூட, ஒருவகையான யுத்த சோகத்தையே பாடினர். பெண்களின் மேல்புரியப்பட்ட பால்ரீதியான வன்முறை, யுத்த அழிவின் இன்னொரு பரிமாணம். அவர்கள் போராளிகளாகியது இன்னொன்று. பெண் கவிஞர்கள் அதிகமாகவும் இக்காலப் பகுதியில் தோன்றிய காரணத்தை இப்போது விளங்கிக்கொள்ள முடியும். ஆனாலும் இடப்பெயர்ச்சியினாலும், புலப் பெயர்வினாலும் விளைந்த நிலம் சார்ந்த பாதிப்பு அதிகமாக இவர்களிடத்தில் எழவில்லை. அதை முக்கியப்படுத்திப் பாடியதுதான் அஸ்வகோஷின் கவிதைகளின் விசேஷமென நினைக்கிறேன். இந்த புரிந்துகொள்ளமுடியாச் சூழலே அவர் ஒரு பரிச்சயமழிப்பு (defamiliarization)ச் சூழலுள் விழக் காரணமாகியிருந்திருக்கிறது. இது ஏன்?

அஸ்வகோஷின் கவிதைகளின் பொதுப்பண்பு அவற்றின் பூடகத்தனம், வெளிப்படையின்மை. உம்மைத் தொகைகளையும், வேற்றுமை உருபுகளையும், உரிச் சொற்களையும் அவை சாத்தியமற்ற அளவுக்கே கவிதைகள் தவிர்ந்திருக்கும். கருத்துக்களுக்கான தொடுப்பை அது தன் வாசகனது பொறுப்பில் நிர்தாட்சண்யமாக விட்டுவிடும். வாசகனுக்கு இயலும் அல்லது இயலாது, புரியும் அல்லது புரியாதுபோன்ற எந்தக் கரிசனையுமின்றி அது தன் கவிதைக் கவனத்தில் நுழைந்துவிடும். படிம அடுக்குகளாய் அஸ்வகோஷின் சில கவிதைகள், குறிப்பாக ‘கீதங்கள் அழிந்தபோது’, ‘கலோ’ போன்றவை, அமைவது இதே காரணம் குறித்தே. புரிதலை முதல் வாசிப்பில் ஒரு தீவிர வாசகனுக்குக்கூட இலேசாக்கிவிடுவதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்புள் நுழைந்து உணர்வுகளுள் ஆழும்போதே இவற்றின் அர்த்தம் பிடிபடும். நகுலன், பிரமிள், சி.மணி ஆகியோர் இவ்வகைக் கவிதை வகையால் தமிழில் முத்திரை பதித்தவர்கள். அஸ்வகோஷின் பாதை அவர்களைப் பின்தொடர்கிறதுபோலவே தென்படுகிறது. தன் சிறுகவிதைகளில் மட்டுமன்றி நெடுங்கவிதைகளிலும் அஸ்வகோஷின் இக் கவிதைப் போக்குத் தொடரும்.

ஒரு காவியத்தின் பரிமாணத்தையே தன்னுள் கொண்டிருக்கிற நெடுங்கவிதை ‘வனத்தின் அழைப்பு’. தத்துவத்தைப் பேசும் கவிதைகள்போல், திருமந்திரம்போல், சிவஞான சித்தியார் மற்றும் சிவஞானபோதம் போன்ற சைவமதத்தின் சித்தாந்த விளக்கப் பாடல்கள்போல் தன்னுள் இடையீடற்ற இறுக்கத்தை ‘வனத்தின் அழைப்பு’ கொண்டிருக்கிறது.

‘அந்த வாசலில் அவன் நின்றான் மரணத்தின் சிரிப்பு உயிர்ப்பற்ற செய்தியை ஈய்ந்தவன் சிரித்தான்’ என்று வனத்தின் அழைப்புக் கவிதையின் இரண்டாம் பகுதியான ‘தவம்’ சொல்கிறது. இந்தச் சிரிப்பு, கொடுமையுடையதாக, அச்சம் தருவதாகத்தான் படுகிறது. நீட்ஷேயின் Thus spake Zarathustra வில் வரும் இடையன், ஜராதுஸ்ராவின் சொற்படி தன் வாயில் தொங்கிய பாம்பைக் கடித்துத் துப்பிவிட்டு பேரொளி எழச் சிரிக்கிறான். அந்தச் சிரிப்பு அப்போது வாசகனுக்கு ஞாபகம் வராது போகாது. ஆனால் நீட்ஷேயின் அந்த நூலை எத்தனை வாசகன் படித்திருக்கப்போகிறான்?

மேலும், அஸ்வகோஷின் கவிதைத் தொகுப்பில் சில இடங்களில் வெண்ணிரவு என்கிற சொற்பிரயோகம் வரும். இது சோவியத் இலக்கியத் தாக்கத்தில் கவிஞன் மனத்தில் விழுந்த படிமமாய் இருக்கவேண்டும். அதில் தப்பில்லை. ஸ்தொப்பி வெளியின் பனிப் பரப்பின் இரவை, அது பிரதிபலிக்கும் வானத்து வடிவை ரஷ்யக் கவிஞன் வெண்ணிரவென வர்ணிப்பான். அதுபோல் ஈழத்தின் மருத நில, நெய்தல் நில வெளிகளின் வெண்ணிலா இரவை அஸ்வகோஷ்  வெண்ணிரவென வர்ணிப்பது விநோதமாக, அதேவேளை ரசிக்கும்படியாயே இருக்கிறது. இந்த அழகின் சட்டங்களை உணர்ந்துகொள்ளும்போதுதான் கவிதை மேலும் இன்பம் பயக்க முடியும். எத்தனை வாசகன் இந்த நெகிழ்ச்சி அல்லது அறிதற் பரப்பைக் கொண்டிருக்கப் போகிறான்?

‘காண்டாவனம்’ கவிதை தன் எடுத்துரைப்பு முறையால் விகாசம் பெறுவது. காண்டாவனம் மஹாபாரதத்தில் அர்ச்சுனனாலும் கிருஷ்ணனாலும் எரியூட்டப்படுவது மட்டுமில்லை, எதுவெல்லாம் அழித்தொழிப்பின் பொருட்டு எரியூட்டப் பெறுகிறதோ, அதுவெல்லாம் காண்டாவனமே என்றுதான் கவிதை தெரிவிக்கிறது. அப்பெயரில் கோடையின் ஒரு காலகட்டமும் உண்டு.

கொதிக்கும் வெயில் வீசியடிக்கும் செம்மண் புழுதி குடம்குடமாய் குடித்தும் அடங்கா விடாய் காட்டமரச் சிற்றிலைகள் விடும் அனல்மூச்சு’
என காண்டாவன காலம் ஆ-1 பகுதியில் வர்ணிக்கப் பெற்றிருக்கின்றது. இந்தக் ‘காண்டாவனம்’ எடுத்துரைத்த பொருளும் பூடகமாகவே இருக்கிறது. ஆனாலும் கவிதை ரசிக்கிறது. கவிதையில் புரிதலைவிட ரசிப்புத்தனம்தான் மிகமிக அவசியமானது. அந்தவிதமான கவிதா ரசனையின் அம்சங்களை ‘காண்டாவனம்’ நிச்சயமாய்க் கொண்டே இருக்கிறது. ‘புரிந்துகொள்ளுமட்டும் காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு போய்விட்டது கவிதை’ என்று இதே கவிதையின் முடிவுப் பகுதியில் சொல்லப்படுவதுபோல்தான் நிஜத்திலும் நிகழ்கிறது. ஆனாலும் புரியும்வரை காத்திருக்க ‘காண்டாவனம்’ பொறுத்தவரை ரசிகனின் மனம் சம்மதிக்கும் . ஆனால் ‘காண்டாவனம்’ புரியாதென்றுமில்லை. மீளமீள வாசிக்க கவிதை தன் உணர்வுகளூடாயே தெளிவைத் தரும். இந்த பூடகத்தனம், படிமத்தனங்கள் அஸ்வகோஷின் கவிதையின் பண்புகள் என்றால் தப்பில்லை. அது உடனடிக் கவனத்தை வாசகனிடத்தில் ஏற்படுத்திவிடாது. அந்தவகையில் ஒரு புரிதற்காலத்துக்காய் அது காத்திருக்க விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சிலபல கால நிலைமைகளில் எவருமேதான் தன் அரசியலைப் பேசிவிடமுடியாது. படைப்பாளியானமையினால் அந்த நிர்ப்பந்தம் அதிகம். ஏனெனில் அவன் ஒரு விஷயத்தை -- சேதியை – பிரச்சாரம் செய்வதோடு பதிவாக்கமும் செய்கிறான். இலங்கையின் அவசரகாலம் அமுலாக்கப்பட்டிருந்த காலப்பகுதி தமிழருக்கு சொல்லொணாத் துன்பமளித்ததை யாரால் மறக்கமுடியும்? அதனால் ஒரு பூடகத்தனத்துள்ளிருந்து கவிஞன் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்துவான். அல்பேர் காமு தனது The Plaque  என்ற நாவலில் கொள்ளைநோய் பற்றியே வெளிப்படையாய்ப் பேசுகிறாரெனினும், ஜேர்மனியின் ஆக்கிரமிப்பில் பிரான்ஸ் தேசம் அகப்பட்டிருந்த பொழுது அது அடைந்த இன்னல்களையே கூறினார். அம்மாதிரி உத்தியாகவே அஸ்வகோஷின் பூடகத்தனத்தை, படிம உத்திகளைக் கொள்ளவேண்டும். ‘காண்டாவன’மும் பூடகத்திலேயே எல்லாம் பேசுகிறது. அது மனிதாயதமென்று அனைத்து அரச பீடங்களும் ஒப்புக்கொண்ட ஒரு சுலோகத்தை தன்னில் ஒட்டிக்கொண்டு நடக்கப் பிடிவாதமாய் மறுக்கிறது. அது அரச பயங்கரவாதத்தைப் பேசியது. முஸ்லீம்களின் வடபகுதி வெளியேற்றத்தைப் பேசியது. எம் யுத்த நியாயத்தைப் பேசியது. மனித அவலத்தைப் பேசியது. அதேவேளை வெளிநாடு ஓடுதலை எள்ளவும் செய்தது. ‘இருள்’ கவிதை பலஹீனமானது. ஆனாலும் அது பேசுகிற உண்மை அற்புதமானது. ‘சிதைந்துபோன மைந்தின் வேதனை ஓலங்கள் என்னை உறுத்தின, நான் வேதனையுற்றேன்’ என்று அது கூறுகிறபோது, வேதனை வாசகனிலும் படர்கிறது. அக்கவிதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு தந்தையின் துயரம் எவ்வளவு அழகாகவும் ஆழமாகவும், ஒரு பூடகத்தில் எமது யுத்தத்தின் நியாயத்தையும் பேசிவிடுகிறது! ‘என் மகன் போயிருந்தான், தன்னை அர்த்தப்படுத்வென்று.’



4
அஸ்வகோஷின் ஒருகாலகட்டக் கவிதைகள் இவை. அவரது மனநிலை, அவர் கண்டதும் கேட்டதும் உணர்ந்ததும் எல்லாமேதான் இக் கவிதைகளின் ஊற்றுக்கண் என்று நிச்சயமாய் நாம் கொள்ளலாம். பல்துறைக் கவிதைகளை எழுதாவிட்டாலும், அஸ்வகோஷ்  எழுதிய யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட வாழிட வெளியும் அழிவும் ஆகிய அம்சங்கள் அவரது கவிதைகளைத் தமிழிலக்கியத்தில் தனியாய் நிறுத்துகின்றன. இந்த வழியிலேயே அவரது கவிதைகள் பார்க்கப்பட வேண்டும், விமர்சிக்கப்படவேண்டும். கவிதைகளின் உள்ளீடுகளைக் காலம் கருதிக்கூட விமர்சகன் பேசாது இருந்துவிடக் கூடாது. அரச நிறுவனங்கள் சார்ந்தே நம் பிரபல விமர்சகர்களெல்லாம் இருப்பதினால், அவ்வளவு விமர்சன நேர்மையை அவர்களிடத்தில் எதிர்பார்க்க முடியுமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஆனாலும் புதிய தலைமுறையின் வாசகப் பரப்பு, தன் வாசக விமர்சன முறை மூலமாகவேனும் நற்பிரதிகள் காலப் புழுதி படிந்து மறைந்துபோகாது காப்பாற்றும் என்பதுதான் மீதமாயிருக்கிற நம்பிக்கை.


00000


ஞானம், மே 2004


நிறமற்றுப் போன கனவுகள்

நிறமற்றுப் போன கனவுகள்:
இளவாலை விஜயேந்திரனின் கவிதை நூல் பற்றி…


ஈழத்துக் கவிதை (புதுக்கவிதை) தொடர்பான ஒரு நேர்மையான விசாரணை இதுகாலவரையில் தொடரப்பட்டமைக்கான ஆதாரமேதும் நம்மிடம் இல்லை. பேராசிரியர் கா.சிவத்தம்பி, மு.பொ., கலாநிதி செ.யோகராசா, குறைவாக நான் என்று சிலபேர்தான் இத்துறையில் கவனம் குவித்திருப்பது மெய்.

தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் ராஜமார்த்தாண்டன், வெங்கட் சாமிநாதன் மற்றும் பிரேமிள் என்று சிலரே இதில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். பிரேமிள் ஈழத்தவராகவே கணிக்கப்படுவதில்லை என்கிற குறை தனியாகவுண்டு. அவரும் எழுபதுக்களின் நடுப்பகுதிவரையுமே ஈழக் கவிதைகளைப்பற்றி எழுதினார். அண்மைக் காலத்தில் சுஜாதாவும் இதுபற்றிக் கருத்துரைத்திருக்கின்றார். ஈழக் கவிதைகள் நீண்டனவாய் அமைந்து உணர்வுரீதியாகவும் அமைப்பு ரீதியாகவும் கவிதைத்தனத்தில் பின்தங்கியுள்ளன என்பது அவரது குற்றச்சாட்டு. அது ஓரளவு அப்படியென்றும்தான் தெரிகிறது. இதை அவரோடு பாறுபடக்கூடிய வெங்கட் சாமிநாதனும் சொல்வார்.

பெண்கள் கவிதையைச் சிலாகிக்கிறவளவுக்கு மற்றைய கவிதைகளை அவர்கள் விதந்து பேசுவதில்லை. எந்தத் தமிழ்ப் புலத்தையும்விட ஈழம் கவிதையில் உலகத் தரத்தை அடைந்துவிட்டது என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கக் கேள்விப்பட்டோம். பின் உடனடியாகவே கவிதைப் பரப்பில் நிண்ட கவிதைகளென குறை காணப்பட்டோம். ஆக பிரச்சினை சும்மா கிளரவில்லை என்பது வெளிப்படை. இதுபற்றி நாம் பார்த்தாகவேண்டும். அப்போதுதான் நாம் ஒரு சரியான முடிவுக்கு வரலாம். அது நமது பிரதானமான கடமையும் தேவையுமாகும்.

நவீன கவிதையின் பிறப்பிலிருந்து இதை நாம் வரையறை செய்து பார்க்கவேண்டும். நம் கவிதைப் பாரம்பரியம் ஒரு பாரக் கல்லாக நம் கவிதைப் படைப்புத் திறன்மீது தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது என்பது நிஜம். நேர்படுத்துகிற ஒரு நல்ல நோக்கம் அவர்களிடம் இருந்தது. அதை மறுப்பற்கில்லை. புடலங்காய்க்கு கல் கட்டுகிற மாதிரியான ஒரு வாழ்முறையின் அம்சம் அது. ஆனால் அது ஒரு பாரமாகவே இருந்திருக்க முடியும். அதை அறுத்தெறிந்த சம்பவத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியது புதுக்கவிதையே.

 புதுக்கவிதையை தன் வாழும் காலம்வரை ஒப்புக்கொள்ளாமலே இருந்தார் கலாநிதி கைலாசபதி. அவ்வளவுக்கு அது தான்தோன்றிப் பிறவியாகவே இருந்ததென்பதுமுண்மை. அதன் மீது மதிப்புவைக்க விமர்சகர்களால் அல்ல, கவிஞர்களாலேயே அப்போது முடிந்திருந்தது. இது முக்கியமானது. ஈழத்து விமர்சகர்கள் கவிஞர்களைவிட ஒருபடி பின்னேயே இருந்துகொண்டிருந்தார்கள் என்பதே நிஜம். இது ஏனைய படைப்பிலக்கியத்துறையில் மறுதலையாக நிகழ்ந்தது. சிறுகதை நாவல்வகைகளை விமர்சகர்கள் பின்னாலே இழுத்துக்கொண்டு போனார்கள். பல்கலைக்கழகம் சார்ந்து பேராசிரியர்கள் எம்.ஏ.நுஃமான், சி.சிவசேகரம் தவிர படைப்பிலக்கியத் துறையில் வேறுபேர் இல்லை. இவர்களால் இரண்டு தளங்களிலும் இயங்க முடிந்திருந்தது. ஆனாலும் மேலே பெரிதாக எதையும் செய்ய முடியவில்லை.

கவிதை அவர்களுக்கு முன்னாலேயே போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒருசில மாதங்களுக்கு முன் வெளிவந்த ‘மல்லிகை’யின் 39வது ஆண்டு மலரில் ‘ஈழத் தமிழிலக்கியத்தின் அசைவிறுக்கத்துக்கான காரணம்’ என்ற கட்டுரையில் இந்த அசைவிறுக்கத்தின் முக்கியமான காரணியாக இதை நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். பல்கலைக் கழகங்களில் எமது விமர்சன ஆதாரத் தளங்கள் சென்றடைந்துவிட்டனதான். அதை மீட்காதவரை ஈழத் தமிழிலக்கிய உலகுக்கு உய்வில்லை. சரி, இனி கவிதைபற்றிப் பார்ப்போம்.

கவிதை கவிதைக்குள்ளேயே கண்டடையப்பட வேண்டும் என்பது சரிதான். கவிதையை ஆய்வுக்காக மூன்று பெரும்பிரிவுகளாகப் பிரித்துக்கொள்ள முடியும். முதலாவதை Political embience  என்று கூறலாம். இங்கு கவிதையை இலேசுவில் கண்டடைந்துவிட முடியாது. கவிதை ஓடி ஒளிந்து விளையாடும். நிற்பதுபோலத் தோன்றும், ஆனால் நிற்காது. இல்லைப்போல் தெரியும், ஆனால் சட்டென எங்கிருந்தோ வந்து தோன்றிவிடும். இவ்வகைக் கவிதை முயற்சியே தமிழில் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. பின்னாலும் இது சற்றுத் தொடர்ந்ததாகச் சொல்லமுடியும். ஆவணப்படுத்தல் என்ற கோஷத்துடன் இது வெளிவந்துலாவியது. ஈழத்தின் சமீபகால கவிதைகளின் பொதுத்தன்மை இதுவெனச் சொல்லலாம். யுத்தத்தின் காரணமான கொடுமைகள், அழிவுகள், வெறுமைகளை இது விதந்து பாடியது. அவ்வாறு செய்யவேண்டியது அவசியமாகவும் இருந்தது. அடுத்த தலைமுறைக்கான ஆவணப்படுத்தலை இது செய்யவே செய்தது. யதார்த்தம் இங்கே பாதையிட்டது இப்போதுதான் நிகழ்ந்தது.

அடுத்த பகுப்பினை Political  function  எடுத்துக்கொண்டது. குறியீட்டுவாதம், மீமெய்வாதம், படிமவாதம், தொன்மவாதம் என்பவை இப்பகுப்பில் அடங்கும். இவை வெவ்வேறு போக்குடையவை. ஆனாலும் ஒரே வழியில் பயணிப்பவை. மொழிச் சேர்க்கையின் சூட்சுமங்கள் இங்கே பரவசம்
(Pleasure of madness) நிழ்த்துவதும் இங்கேதான்.

மூன்றாவது பகுப்பினை கவிதை எந்திரம் (Poetical mechine ) எனலாம். இவ்வகைக் கவிதை வாசிக்கும்போதுமட்டும் தோன்றி மறைகிற தன்மையுடையதாய் இருக்கும். கவிதையை உருவாக்கிக் காட்டும் ஒரு எந்திரமாய்ச் செயற்படுவதாலேயே இது பொயற்றிக்கல் மெசின் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது சிலவேளைகளில் அசாத்தியமான கவிதைச் சாத்தியங்களை வெளியிடும். பொதுவாகச் சொல்லப்போனால் கவிதையை இவை தமக்குள் வைத்தில்லாமல் வாசிக்கும்போதில் மட்டும் காட்டி மறைக்கும். இவற்றுடன் நாலாவது ஒரு வகையாக தொன்மக் கவிதையியலைச் சொல்லலாம். இது ஆங்கிலத்தில் mitho poetry எனப்படும். மிக்கதாகவும் மொழிப் புலனுடன் தொடர்புடையது இது. மர்மங்களின் வெளிப்படைத் தன்மை, வெளிப்படைகளின் மர்மத் தன்மையென புதிர் நிகழ்வுகளைச் சாத்தியப்படுத்தக்கூடியது இது.

இந்நிலையில் ஈழக் கவிதையினை எடுத்துப் பார்த்தால் அவற்றின் வகையினத்தைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும். அப்படிப் பார்க்கும்போது ஈழக்கவிதை பொயற்றிக்கல் எம்பியன்ஸ் எனப்படும் கவிதைமொழிச் சூழல் வகைபற்றியதாக இருப்பது புரியும். இது ஆவணப்படுத்தும் முக்கியமான வகையினம். அந்தமாதிரியே நடந்தும் இருக்கிறதுதான். நடந்துகொண்டிருக்கிறதுகூட. நம் கவிதை வரலாற்றை எடுத்துப் பார்தால் புதுக்கவிதையின் தொடக்கமே அசாத்தியமான தன்மையோடு இருந்தது புரியும். ஒரு புதியதடத்தில், அதுவரை ஈழக்கவிதை தொடாத இடத்தை மிக ஆழமாகத் தொட்டுக்கொண்டு சென்றது. இனத்தின் இருப்பு கேள்விக்குள்ளாகியிருந்த நிலையில், மண்ணின் அபகரிப்பு ஆட்சியாய் இருந்த சூழ்நிலையில், சுதந்திரத்தைக் காட்சியிலும் காணாதிருந்த வேளையில் அவற்றுக்காகப் பாடினார்கள் கவிஞர்கள். சேரன், சண்முகம் சிவலிங்கம், வஐச ஜெயபாலன், சு.வில்வரத்தினம், சி.சிவசேகரம், எம்.ஏ.நுஃமான் என்று ஒரு புதிய வட்டம் அமைந்தது. இவர்களோடு சேர்த்து எண்ணப்படவேண்டியவரே இளவாலை விஜயேந்திரன்.

நம் கவிதை வரலாற்றில் இந்தக் கட்டம் முக்கியமானது. தமிழ்ப் பரப்பு இதுவரை காணாப் புலம் உதயமானது. ‘எங்கும் ஒலிக்கிறது காற்று, எனது நிலம்! எனது நிலம்!’ என்ற குரல் தமிழ்ப் புலத்திற்குப் புதிது. கருத்தே புதிதில்லை. மஹாகவியின் கவிதைகள் சில இதை மிக வலுவாய்ச் சொல்லியிருக்கின்றன. இங்கு சொல்லப்பட்ட முறையே முக்கியம். வஐச ஜெயபாலனின் கவிதைகள் வன்னி மண்ணை நம் கண்முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கும். க.கலாமோகன், க.ஆதவன் மற்றும் பா.அகிலன் போன்றோரின் வட்டமும் மண்ணை வெகுவாய் இச்சித்துப் பாடியிருக்கும். இத் தொகுப்பின் பின்னணியிலேயே இளவாலை விஜயேந்திரனின் ‘நிறமற்றுப் போன கனவுக’ளை பார்த்தாக வேண்டும்.

‘நிறமற்றுப் போன கனவுகள்’ 2001இல் வெளிவந்திருக்கிறது. சென்னையில் இதை நான் வாசித்திருக்கிறேன். அதற்கு முதல் ‘சரிநிக’ரில் ஒன்றோ இரண்டோ கவிதைகளை வாசித்ததாக ஞாபகம். கவனத்துக்குரிய கவிஞராக அவரை அவை இனங்காட்டின. காலகட்டத்தின் பண்புகளைவிட தனிப்பட்டவரின் கவிதைப் பண்புகள் வித்தியாசமானவை. அக் கவிதைப் பண்புகள் என்ன? அவை பிற கவிஞர்களின் கவிதைப் பண்புகளுடன் எவ்வளவு இணைந்தும் வேறுபட்டும் நின்றன? இவை முக்கியமானவை. இவற்றைப் பார்க்க நாம் பிரதியுள் சென்றாக வேண்டும்.

இப் பிரதியை மேலோட்டமாக விமர்சிக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. தமிழ்ச் சூழலில் நிலவும் ஆழமற்ற விமர்சனங்களை, மேலெழுந்தவாரியான மதிப்புரைகளை விலக்குகிற பணி ஏற்கனவே தொடங்கியாகிவிட்டது. சமரசமற்ற விவாதிப்புக்களை என்றையும்விட தீவிர இலக்கிய நாட்டமுள்ள இக் காலகட்டம் விதந்து நிற்கிறது. நாம் அதைப் பாதிப்படைய விட்டுவிட வேண்டாம்.

00000




(கனடா ரொறன்டோ நகரில் 2005ஆம் ஆண்டு அதிபர் பொ.கனகசபாபதி அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்ற இந்நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நான் ஆற்றிய உரை.)

பாலமனோகரனின் ‘வட்டம் பூ’ நாவலை முன்வைத்து

‘வன்னி இலக்கியம் வித்தியாசமான கருக்களமுடையது!’
பாலமனோகரனின் ‘வட்டம் பூ’ நாவலை முன்வைத்து…


பாலமனோகரனின் ‘வட்டம்பூ’ நூல் அண்மையில் (ஆவணி 2008) மித்ர பதிப்பகத்தின் மூலமாக வெளிவந்திருக்கிறது. பாலமனோகரனின் வீரகேசரிப் பிரசுரமாக 1973இல் வெளிவந்த ‘நிலக்கிளி’யோடு சேர்ந்த ஒற்றைப் பிரசுரம் இது.

அப்பால்தமிழ்.கொம் இணையத்தில் இது வெளிவந்தபோது, கண்டிருந்தும் வாசிக்க முற்படவில்லை நான். இணையம் எப்போதும் நுனிப்புல் மேய்பவர்களுக்கானது என்பது, அந்தச் செயற்பாட்டைக் குறிக்க ஆங்கிலத்தில் வழங்கும் ‘browsing’ என்ற சொல் காரணமாகவோ என்னவோ, ஓர் எண்ணம் எனக்குள் விழுந்துவிட்டிருக்கக் கூடும். அப்படியில்லையென்றாலும், பெரிய வாசிப்புக்களை நான் இணையங்களில் என்றும் மேற்கொண்டதில்லை. அவை அசதி தருபவை. அந்தவகையில் இந்நூல் அச்சு ஊடக வடிவம்பெற்று வரும்வரை காத்திருக்க நான் எண்ணமிட்டேன். பொ.கருணாகரமூர்த்தியின் இந்நாவல் மீதான விமர்சனமும் என் எண்ணத்தைப் பின்போடும்படியாகவே அமைந்து இருந்துவிட்டது.

இது இந்நூலுக்கான விமர்சனமில்லை. ஈழத்து நூல்களை கொஞ்சம் ஆழமாகவே சென்று குறைகுற்றங்களைக் காண்பதான ஓர் அபிப்பிராயம் என்மீது ஏற்பட்டிருக்கிற வேளையிலும்தான், வேறுமாதிரி நான் ஒரு நூலின் தகுதியினை நான் எடைபோட்டுவிட முடியாது.

எழுபதுகளில் நிலக்கிளி நாவலை வாசித்த போது அதுபற்றிக்கொண்டிருந்த என் அபிப்பிராயங்கள் பெரியவை. ஈழத்துத் தமிழிலக்கியம் குறித்து அதிக அக்கறை கொண்டிருந்த அக்காலப் பகுதியில், ‘நிலக்கிளி’ சொல்லும் தரத்தினதாய் வெளிவந்து எதிர்கால நம்பிக்கைகளை வலுப்படுத்தியது. ‘நிலக்கிளி’ இன்றும் ஈழத்து தமிழ்நாவல் இலக்கியமாக தமிழிலக்கியத்தில் இறுமாந்து நிற்கும் வல்லபம் கொண்டது என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. பாலமனோகரன் ‘நிலக்கிளி’பாலமனோகரனாக ஆனதற்கும் காரணம் சரியானதெனவே எண்ணுகின்றேன்.

ஆனால் ‘வட்டம்பூ’ அப்படியானதல்ல. அதுபற்றிய என் அபிப்பிராயங்கள் வேறானவை.

வட்டம்பூ இரத்த நிறமாய்ப் பூக்கும் ஒரு சிறு தாவரம். அதிகமுமாய் வன்னி மண்ணில் காணக்கிடைப்பது. மணல் விழுந்த படுகையில் அவற்றின் உயிர்ப்பு அற்புதம். அதை ஆண்மையின் அல்லது அடங்காமையின் அடையாளமாக பாலமனோகரன் காட்டியிருப்பதைப் புரிய முடிகிறது. சிங்கராயர் கதாபாத்திரம் ஒருவகையில் வட்டம்பூவின் வீறினைக் கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. நீண்டகாலமாய் பல்வேறு சிரமமான முயற்சிகளை மேற்கொண்டும் தோல்வியே காணும் அவரது முயற்சி, இறுதியாக கலட்டியனை புதைசேற்றில் சிக்கவைப்பதோடு முடிவுபெறுகிறது. அதேவேளை மரணமும் வந்து கவிந்து அவரது வாழ்வை முடித்துவைக்கிறது. ஒரு புராணனாக அவரை நிலைநிறுத்த கதைசொல்லி bleedingh earth பற்றிய ஒரு கதையை தமிழாசிரியர் கே.பி. கூறுவதாக வெளிப்படுத்தியிருக்கும் காரணமல்லாமலே, அவர் அதிசிறந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த மனிதராகக் காணப்படவே செய்கிறார்.

வீரமும் தீரமும் உடைய ஒரு வாலிபனை அறிமுகமாகும் ஒரு பெண், அவனை ஒரு பூவாக எண்ணி ‘ஆண்மையுள்ள பூ எது?’ என எனது ‘கனவுச் சிறை’ மகா நாவலின் இரண்டாம் பாகமான ‘வினாக்கால’த்தில் நினைத்துப்பார்ப்பாள். அதற்கு ‘முள்முருக்கம்பூ’ என்று அவளுக்கு சிறிதுநேரத்தில் விடை கிடைக்கும். அதுபோன்ற உறைநிலை எழுத்துக்களின் ஞாபகம் இந்த வட்டம்பூ படிமமாகும் ஒவ்வொரு தடவையிலும் எனக்கு வந்தது. விட்ட தொட்ட எச்சங்களாய் இந்த ஞாபகங்கள் என்னைப் பதறவைத்தன. ரொமான்ரிஸ எழுத்துக்களின் வகைமையானவை இவ்வகைப் படிமங்கள். நாவலிலக்கியத்தில் பலநூறு கல்தொலைவில் நம்மை இட்டுச்சென்று வைப்பவை இந்தச் சிந்தனை முறைமைதான்.

விமல் குழந்தைவேலுவின் ‘வெள்ளாவி’ நாவலை இந்த நேரத்தில் ஒரு மனவமைதிக்காக நினைத்துக்கொள்ள முடியும். வெள்ளாவி ஒரு தொழில்முறை அடையாளம். இஸ்திரிபெட்டியைக்கூட வேறு சமூகத்தவர் பாவித்துக்கொள்ள முடியும். ஆனால் வெள்ளாவி வண்ணாரின் தொழிலுக்கான தேவை. வெகுவழுக்கு கொண்டிருக்கும் துணிகளை வெள்ளாவி வைத்தே அவர்கள் தோய்த்தெடுப்பர். பெரும்பாலும் வெள்ளாவி ஒரு தொழிலடையாளமாகிவிடுகிறது சமூகத்தில். அது ஒரு பெரு நாவலில் மிகச் சில இடங்களிலேயே விமல்குழந்தைவேலுவினால் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும். ஆனால் கதையையே காவிக்கொண்டு நகர்வதுபோல வெள்ளாவி எங்கெங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கும் அருமையான நாவல் அது. அதுவும் தன் பலவீனங்களைக் கொண்டதுதான். ஆனாலும் இங்கு தூக்கலாகப் பேச இந்த தகைமை போதும். தி.ஜானகிராமனின் அற்புதமான உணர்வுக் கோலங்களையும், நடை அற்புதத்தையும்கொண்ட ‘செம்பருத்தி’ என்றொரு நாவல், இதுபோல ரொமான்ரிஸ வகையினதாக இருப்பினும், அது ஏறிச்சென்றிருக்கும் எல்லை, சாதாரண யதார்த்தவகை நாவல்களால் அடைதற் சாத்தியமற்றது. ஆனால் வட்டம்பூ? இந்தவகையில் சறுக்கிவிட்டிருக்கிறது.

‘வட்டம்பூ’ 109 பக்கங்களைக்கொண்ட ஒரு வீரகேசரிப் பிரசுரமானவளவு சிறிய நாவல். ‘நிலக்கிளி’யைவிட ஒரு பக்கம் அதிகம். அதில் ஓடியிருக்கும் கதை சிறியது மட்டுமல்ல, பலஹீனமானதும். வன்னி வாழ்நிலைமைகள் அதில் விபரிக்கப்பட்டிருக்கின்றனதான். ஆனால் காட்டப்பட்டிருக்கவில்லை. ஒரு கலைப்படைப்பு சொல்வதைவிட காட்டுவதையும் உணரவைப்பதையும்தான் முதன்மையாய்ச் செய்யவேண்டுமென்பது விதியாகியிருக்கிறது. கதையும் நவத்தின் ‘நந்தாவதி’ கதைபோலத்தான். தமிழ் சிங்கள காதலை காட்டுகின்றது. அதைக் காட்டக்கூடாதென்பதில்லை, அது கலைத்துவமாக இருக்கவேண்டுமென்பதே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. சிங்கராயர் பாத்திரம் ஓரளவு நிறைவுகொண்டதாக ஆகியிருக்கிறது. நந்தாவதியும், குணசேகராவும் வலிந்து இழுத்துவரப்பட்ட பாத்திரங்களாகவே கடைசிவரை ஆகிப்போயிருக்கின்றன.

மொத்தத்தில் ‘வட்டம்பூ’ சாதாரண மனிதர்களின் சாதாரண கதை. சாதாரணமான காலத்தில் தொடங்கி, இனமோதல்கள் வலுப்பெறத் தொடங்கும் ஒரு காலத்தோடு முடிகிறது. ஆனாலும் சாதாரண மனிதர்களின் விசேஷேத்த நிகழ்வுகளின் விசேஷேத்த விவரிப்புக்களே நாவலாகக் கூடியன என்ற நிர்மாணங்களில் என் நம்பிக்கை அதிகம். அதனாலேயே ‘வட்டம்பூ’ நாவலாக ஆகாமல் நூலாகத் தேங்கிப் போயிருப்பதாகச் சொல்லமுடியும். களப் பதிவுக்காக கதையைச் சொல்ல வந்ததில் இந்தச் சோகம் சம்பவித்திருக்கிறது.

கருஞ்சிறுத்தையொன்று பசி மேலிட்டு தனக்கான இரையை அடிக்க ஒரு பாறை இடுக்கிலே காத்துக்கிடப்பதாக நூல் தொடங்குகிறது. காட்டெருமைகள் மேய்ச்சல் முடித்துத் திரும்பிவருகின்றன. தன் திட்டப்படி பின்னே வந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு சிறிய காட்டெருமைக் கன்றின்மீது பாய்ந்து அதைக் கொல்கின்றது கருஞ்சிறுத்தை. காட்டெருமைக் கூட்டத்தின் தலைவனாக வரும் கலட்டியன் எருமை சினங்கொண்டு பாய்கின்றது கருஞ்சிறுத்தை மீது. இரண்டுக்கும் நடைபெறும் கணப்பொழுது யுத்தத்தில் கலட்டியன் கருஞ்சிறுத்தையை அப்படியே தன் வளைந்த வலிய கொம்புகளால் குத்திக்கொன்று விடுகிறது. மட்டுமில்லை. கொம்புகளிலிருந்து கழற்ற முடியாத அதன் உடலை அப்படியே சுமந்துகொண்டு வீறெழ நடந்துபோகிறது. ‘வட்டம்பூ’ நூலின் முதலாம் அத்தியாயம் முழுக்க இதுதான் விவரணை. வாசக மனம் அதிர்ந்துபோகிறது. காட்டெருமையின் வீறும், வீரமும் கண்டு நெஞ்சு உறைந்துபோவதைத் தடுக்கவே முடிவதில்லை.

தமிழின் மகத்தான நாவல்களுள் ஒன்றான ஜெயமோகனின் ‘விஷ்ணுபுர’த்திலும் ஒரு யானை வருகிறது. அது போர் யானை. அது மதங்கொண்ட யானையொன்றை அடக்குகிற இடத்தில் ஒரு வாசகப் பதற்றம் வரும். அடக்குதல் அல்லது கொல்லுதலில் எதைச் செய்வது என்பதைத் தீர்மானிப்பது சூழ்நிலையைப் பொறுத்து போர்யானையாகவே இருக்கும். அசைவுடனும் எச்சரிக்கையுடனும் வரும் போர் யானை அப்படியே மதங்கொண்ட யானையை தன் வலிய தந்தங்களினால் குத்திக்கொல்கிற இடத்தில் வாசகன் உறைந்துபோவான். அந்த உறைதலுக்கு சற்றொப்ப நிகரானது கலட்டியன் கருஞ்சிறுத்தையைக் கொல்கிற இடத்தில் வரும் அதிர்வு.

அதுபோல் நூல் முழுக்க ஒரு வேட்டைமைத் தன்மையே விரவியிருக்கிறது. கோழிப் பொறி வைத்துக் காட்டுக்கோழி பிடித்தல், செம்முதலையை மண்டா எறிந்து கொல்லுதல், தன் கூட்டத்திலிருந்து தனித்துப் போகும் கலட்டியனைப் பிடித்து அடக்கி வசக்கியெடுக்க சிங்கராயர் எடுக்கும் முயற்சிகள் என எங்கும் வேட்டை வினைகளே நிறைந்திருக்கும் இந்நூலுக்கு ‘வேட்டை’ எனத் தலைப்பிட்டிருந்தால் நிறையவே பொருத்தமாக இருந்திருக்கும் என்றும் தோன்றுகிறது.

யாழ் இலக்கியம், மட்டக்கிளப்பு இலக்கியம், முஸ்லிம் இலக்கியம், மலையக இலக்கியம், கொழும்புத் தமிழ் இலக்கியம் என்ற பகுப்புக்கள்போல ஈழத்து இலக்கியத்தில் வன்னி இலக்கியம் என்ற ஒரு பிரிவு முகிழ்த்து வெகுகாலமில்லை. ஆனாலும் பாலமனோகரனின் ‘நிலக்கிளி’, தாமரைச்செல்வியின் ‘வன்னியாச்சி’, ‘வீதியெல்லாம் தோரணம்’, ‘பச்சை வயல் கனவு’ போன்ற நூல்கள்போல் அவ்வன்னி இலக்கியத்தைச் செழுமைப்படுத்தி நிற்கிறது ‘வட்டம்பூ’வும். அது இந்த நூலின் கள விவரிப்பினாலும், மொழி ஆளுமையினாலும் நேர்கிறது.

‘இந்தப் போராட்டத்தில் சிறுத்தையின் ஆக்ரோஷமான உறுமல்களும், கலட்டியனின் வெருட்சி நிறைந்த முக்காரமுமாய் அந்த இடமே திமிலோகப்பட்டது…கலட்டியனோ கொம்புகளில் சிக்கிக்கொண்ட அந்தக் கருஞ்சிறுத்தையின் நெடிய உடலைச் சுமந்தவாறே காடு கரம்பையெல்லாம் பாய்ந்து அதை அகற்றிவிடப் பிரயத்தனம் செய்துகொண்டது’ என பாலமனோகரன் விபரிக்கும் இடத்தில் வன்னித் தமிழ் எவ்வளவு இறுக்கமாகவும் வீரியமாகவும் வந்து விழுகின்றது என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். எஸ்.பொ.வின் முன்னீடு சொல்லும் வளப்பங்களையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தாலும், ‘வன்னி மண்ணின் வாழ்க்கைக் கோலங்களுக்குச் சாகாத வரம்பெற்றுத் தரும் தமிழ் ஊழியத்தினால் தனக்கென நிரந்தர இடம்பெறும் யக்ஞம் இந்நூலின் படைப்பிலே சங்கமித்துள்ளது’ என்ற வாதத்தை மெய்யாக எடுக்கலாம்.

மேலும் இந்நூலின் அழகுகளை வாசகனின் ஒற்றை வாசிப்பில் சுகித்துவிட முடியாது என்ற விஷயத்தையும் இங்கே நான் சொல்வது அவசியம். வன்னிக் களத்தையும், அதன் மொழி அழகையும் ரசிக்க ஓர் இரண்டாம் வாசிப்பு நிச்சயமாக இந்த நூலுக்குத் தேவைப்படும்.

00000

தாய்வீடு , சித்திரை 2009









வாசிப்புக்கு சவாலான பிரதி: சீனிவாசன் நடராசனின் ‘விடம்பன’த்தை முன்வைத்து…-தேவகாந்தன்-

2016 ஆகஸ்டில் காலச்சுவடு பதிப்பக வெளியீடாக வெளிவந்திருக்கும் இந்த நூல்பற்றி எழுதவேண்டுமென்று எந்த எண்ணமும் தோன்றியிருக்கவில...