Saturday, November 21, 2009

கலாபன் கதை 5


இருள் அசைந்து உள்ளே நகர்ந்தது


கலாபன் தன் விடுப்பு முடிந்து மறுபடி கப்பலுக்கு வந்தாகிவிட்டது. அது அவன் முன்பு வேலைசெய்த அதே கப்பல் அல்லவெனினும், எழுபதுகளில் ஜேர்மனியில் கட்டப்பெற்ற ஓரளவு நல்ல நிலையிலிருந்த கப்பல். அவன் ஏற்கனவே கப்பல் அனுபவம் வாய்த்திருப்பதறிந்த இரண்டாம் நிலைக் கப்பல் என்ஜினியர் காலை நான்கு-எட்டு மணிவரையான வேலைநேரத்துக்கு அவனை எடுத்துக்கொண்டான். என்ஜின் அறையிலுள்ள எந்திரங்களின் செயற்பாடுபற்றிய தொழில்நுட்ப அறிவினை ஓரளவு பெற்றிருந்த கலாபனுக்கு, புதிய கப்பலில் வேலைசெய்வது அப்படியொன்றும் கடினமானதாகத் தெரியவில்லை.

அவன் கப்பலில் சேர்ந்த மூன்றாவது நாள் கப்பல் சிங்கப்பூரிலிருந்து புறப்பட்டு பாகிஸ்தானில் கராச்சி துறைமுகத்தைநோக்கி தன் பயணத்தைத் தொடக்கியது.

எல்லோரும் நட்பாளர்களாக, பழக்கத்துக்கு இனியவர்களாக இருந்தாலும் கப்பலில் அவரவரும் பெரும்பாலும் தனித்தனி உலகம்தான். ஒரு மகிழ்ச்சி, ஒரு துக்கம் என்று எதுவிதமான குடும்பம் சார்ந்த காரியமும் உடனுக்குடன் அறிய வாய்ப்பில்லாத தொழில் அது. வெளிநாட்டு மண்ணில் வேலை செய்கிற ஒருவன், தன் தாய் அல்லது தந்தை அல்லது மனைவியரின் மரணத்துக்கு ஒருவேளை ஊர்வந்து கொள்ளி வைக்கமுடியாவிட்டாலும், ‘காடாத்’திலாவது சமுகமாகிப் போகமுடியும். ஆனால் கப்பலில் வேலை செய்கிறவர்களுக்கு, அதுமாதிரிக்கூட வாய்ப்பில்லை.

வீட்டிலிருந்து அனுப்பும் கடிதம் கொம்பனி முகவரிக்குச்சென்று, அந்தப் பெயருள்ளவர் வேலைபார்க்கும் கப்பல் அடுத்துச் செல்லவிருக்கும் துறைமுகம் அறிந்து அங்கேயுள்ள ஏஜன்ஸிக்கு அனுப்பப்படுகிறது. ஒன்று ஒன்றரை மாதத்துக்குள் ஒருவருக்கு ஒரு கடிதம் கிடைத்தால் அது அவரின் அதிர்~;டம். அதனால் குடும்பம், உறவுகளின் துக்க நிலைமைகள்

மாறியிருக்கக்கூடுமாயினும், ஒருவர் மனம் அதையே எண்ணி அவத்தைப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது தவிர்க்க முடியாததாகிவிடுகிறது. கலாபனது உலகமும் கப்பலில் தனியானதுதான், அங்கேயுள்ள எவரினதும்போல.

வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டபோதிருந்த இறுக்கமான மனநிலை கலாபனுக்கு கப்பலில் சேர்ந்த பின்னரும் மாறவேயில்லை.

இரண்டு நாட்கள் புதிய சூழலிலும் மிதமான குடியிலும் மனஅவசம் ஓரளவு அடங்கியிருந்ததாயினும், கப்பல் பயணத்தைத் தொடக்கிய பின் அதிகரிக்கவே செய்திருந்தது அவனிடத்தில். அதனால் முந்திய கப்பல்களில்போல் மிக உற்சாகமாக வேலைசெய்யும் மனநிலை அற்றுப்போயிருந்தான் கலாபன்.

ஏறக்குறைய இரண்டரை மாதங்கள் ஊரிலே தங்கியிருந்தான் அவன். காலம் றப்பர்போல இழுபட்டபடி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. அவன் எதிர்பார்த்திருந்ததுபோல அவனது கப்பல் கொம்பனி ஒரு மாதத்தில் அவனது பயணத்துக்கான விமானச் சீட்டை அனுப்பாதது மட்டுமல்ல, இரண்டு மாதங்களாகியும் அவனது இரண்டு தொலைதூர தந்திகளுக்குக்கூட பதிலனுப்பாமல் இருந்துவிட்டது. கொம்பனி தன்னை வேலைக்கு மறுபடி கூப்பிடுமா என்ற சந்தேகமே தலையெடுக்க ஆரம்பித்து, அது வீட்டின் முறுகல் நிலையாக முதிர்கிறவேளையில், ஒரு மாலைநேரத்தில் அவனது பயணத்துக்கான விமானச் சீட்டை கொம்பனியின் மக்லறென்ஸ் ஏஜன்ஸியில் பெறுமாறும், கப்பல் அடுத்த மூன்று நான்கு நாட்களில் சிங்கப்பூர் வருவதாகவும் தெரிவித்த தந்தி வந்தது.
இதோ ரிக்கற் வந்துவிட்டது என்றும், பின் எப்படியும் வந்துவிடும் என்றும் எதிர்பார்த்திருந்தானானாலும், பயணத்தை உறுதிசெய்த தந்தி வந்தபோது, கலாபன் அவகாசம் அற்றவன்போல் தடுமாறவே நேர்ந்திருந்தான்.

மனோவுக்குச் சொல்லமுடியாத மகிழ்ச்சி. வீட்டுக்கு நிலையம் எடுத்து, நல்ல நாள் பார்த்து மூலைக்கல் வைத்து, விறுவிறுவென மாளிகைக் கணக்கான ஒரு வீட்டுக்கு அத்திபாரம்மட்டும் போட்டுள்ள நிலையில், கலாபன் கப்பலுக்குப் போகாது இருப்பானானால், வீட்டுவேலையை எப்படி முடிப்பது என்ற பெருங்கவலையில் இருந்தவள் அவள். ‘இந்தமாதிரி வளவு முழுக்க அத்திவாரம் வாற அளவுக்கு வீட்டுப் பிளானைப் போட்டு வைச்சிருக்கிறியே, எப்பிடி முடிக்கப் போறாய்?’ என்று அவள் சந்திக்கிற உறவினர்கள் கேட்காத வேளையில்லை. அதனால் கப்பல்வேலை மீண்டும் கலாபனுக்குச் சாத்தியமான மகிழ்ச்சியிலேயே அவன் தேடும் உடுப்புகளை எடுத்துக்கொடுத்து மனோ மிகஉற்சாகமான மனநிலையில் இருந்தாள்.

தன்னை அனுப்புவதில் அவள்பட்ட அந்தப் பரபரப்பு கொஞ்சம் அசூயையாகவே இருந்தது கலாபனுக்கு. ‘என்னைக் கப்பலுக்கு அனுப்புகிறதில் உனக்குள்ள ஆர்வத்தைப் பார்க்கிறபோது எனக்கு எதையெதையோ எண்ணவேண்டும்போல் இருக்கிறதடி.’

ஆனாலும் எதையும் சொல்லாமல் மனத்துள் அடக்கிக்கொண்டான்.

சூட்கேஸ் அதிகாலையில் எழுந்து எடுத்துச் செல்லத் தயாரானதும் கலாபன் கிணற்றடி போய்வந்தான். போத்தலில் மீதமாயிருந்த சாராயத்தை கிளாஸில் ஊற்றி மெதுமெதுவாகக் குடித்துக்கொண்டிருந்தான். நாளைக்குக் குடிக்க அங்கே யாரிருக்கப் போகிறார்கள்? போத்தல் முடிந்துகொண்டிருந்தது.

மனோ ஏதோ பொரித்தது போலிருந்தது. முட்டையாக இருக்கும். நேரமாக ஆக அவளிலான அவனது எதிர்பார்ப்பு ஏறுமுகத்தை அடைந்தது.

அவள் சாப்பாட்டினை எடுத்துவைத்து குசினியை ஒழுங்குபண்ணும் முயற்சியில் இருந்தாள்.
இலங்கை வானொலி அடங்கி இரவு பத்தரை மணியென்பதை அறிவித்தது. ஏற்கனவே குழந்தை தூக்கம். இந்தத் தனிமைதானே அவர்களது இறுதி! இறுதி என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும் ஓர் இறுதி அதற்குண்டு. அந்த இரவை மனோ குசினிச் சாமான்களை ஒதுங்கவைப்பதில் செலவழித்துக்கொண்டிருப்பது கண்ட கலாபன் மனத்தில் மெல்லிய எரிவு.

சிறிதுநேரத்தில் மனோவின் குரல் எழுந்தது. ‘சாப்பிட வாறியளா?’

சாப்பாடா? என்ன சாப்பாடு இதுக்குள்ளை? அவன் தன் கோபம் தணித்து, ‘பிறகு சாப்பிடுறன். நீ முதல்ல கிணத்தடிக்குப் போட்டுவாவன்’ என்றான்.

அவளிடமிருந்து பதிலில்லை. அவனது வார்த்தைகளின் பூடகத்தை உணர்வதற்கான கணங்களாயிருந்திருக்கலாம் அவை. ஓர் ஏணாப்பான கிணுகிணுப்பைச் செய்தாள். பின் சொன்னாள்: ‘அதெல்லாம் இண்டைக்கு வேண்டாம். காலமை நாலு மணிக்கு எழும்பவேணுமெல்லே, பேசாமல் வந்து சாப்பிட்டுட்டுப் போய்ப் படுங்கோ.’

அதெல்லாம் வேண்டாமா? அது இறுதி இரவு என்பதற்கு எந்தப் பெறுமானமும் இல்லையா அவளிடத்தில்?

அவன் எரிந்தான். சாராயமும் சேர்த்து எரித்தது.

ஒவ்வொரு நினைப்பிலும் அவன் எரிந்தான். தன் தேவையொன்று உதாசீனப்படுத்தப்பட்டது என்பதல்ல அங்கே இருந்தது. அவளிடத்தில் இருந்த அவன்மீதான காதலின் அளவு தெரியவந்திருந்ததுதான் முக்கியம். அவள் தன்போல என்றுமே, என்றுமேதான், தன்னைக் காதலித்திருக்கவில்லை.

இந்த நினைப்பு எந்தவொரு கடலோடிக்கும்தான் இனிய நிலைமைகளை அனுபவிக்க வைத்துவிடாது. கப்பல் இன்னும் நான்கு நாட்களில் கராச்சியை அடையப்போகிறது என்பதோ, முதல்நாள் நள்ளிரவில்தான் கப்பல் தென்னிலங்கையின் காலி வெளிச்சவீட்டைத் தாண்டியது என்ற தகவலோ அவனுள் ஓரசைவையும் ஏற்படுத்தவில்லை. நீலச் சேலை விரித்துவிட்டதுபோல் அசைவற்றுக் கிடந்த கடலின் அழகோ அல்லது இரவின் மெல்லிய உப்புக் காற்றின் இனிய உலவுகையோ அல்லது வானத்தில் கொட்டிக் கிடந்த நட்சத்திர அழகோ அல்லது கூடவரத் தயாராகப்போல் மிகச் சமீபமாக இரவில் விகசித்த பெருநிலவோ காணாதவனாகிப்போனான் கலாபன்.
அவன் தன் துக்கத்தின் பிம்பமாக ஒரு சோகமாய் ஆகிக்கொண்டிருக்கவில்லை. குரோதமாய் ஆகிக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு மாலைப் போதில் கராச்சி சேர்ந்தது கப்பல்.

அழகாக இருந்தது துறைமுகம். கூட இருந்த வெளி இன்னும் மன உவகை செய்தது.

மறுநாள் ஏஜன்ற் வந்தபோது கடிதமெதுவும் வந்திருக்கவில்லை கலாபனுக்கு. வெளியே செல்லும் மனநிலையும் இருக்கவில்லை. மனைவியை வெறுக்கலாம். குழந்தையை…? அதனால் மனோவுக்குக் கடிதமொன்று எழுதினான். காதல், அன்பு, பிரியம் என்ற வார்த்தைகளை நிர்த்தாட்சண்யமாகத் தவிர்த்த கடிதமாயிருந்தது அது.

கப்பல் மறுபடி புறப்பட்டது. அதன் அடுத்த இலக்கு ஐரோப்பா என்பது தெரிந்திருந்ததாயினும், அச் சில நாடுகளுள்ளும் முதல் இலக்கு சுவீடன் என்று தெரியவந்தது. சுவீடன் துறைமுகத்துக்கு முன்னரே சென்றிருந்த கபாலி சொன்னான், ‘அதிர்~;டமிருந்தால் அங்கே உச்ச இன்பம்’ என்று. கோபாலரத்தினம் கோபாலியாகி, கப்பலில் கபாலியாகியிருந்த செய்தியை கலாபன் அறிந்தது அன்றுதான்.

உச்ச இன்பங்களின் கனவுகளோடு கலாபனின் ஓய்வுப் பொழுதுகள் கழிந்துகொண்டிருந்தன. தன்னை இழத்தலில் ஒரு வஞ்சத்தை அவள்மீது நிறைவேற்றுவதாக அவன் தன்னுள்ளேயே ஒரு மெல்லிய திருப்தியை அடைந்துகொண்டிருந்தான். ஐக்கிய அமெரிக்கா சென்றிருந்தபோது கண்டும் அடையாது விட்டுவிட்ட இன்பங்களின் ஞாபகங்கள் அவனில் நாள்தோறும் கிளர்ந்துகொண்டிருந்தன.
மறுபடியும் கப்பல் தென்னாபிரிக்காவைச் சுற்றியே அத்திலாந்திக் சமுத்;திரத்தை அடையப்போகிறது என்ற தகவல் காலதாமதமாகும் மனவுளைச்சலை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும் சுவீடனை கப்பல் அடைவது நிச்சயம்தானே என வேலையும், அதிகமான மெஸ் உரையாடலும் என நாட்களைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தான் கலாபன்.

ஒருநாள் தூங்கச் செல்ல வெகுநேரமாகியிருந்ததால், எழும்பத் தாமதமாகி நாலு மணி பத்து நிமிடமளவில் அவசர அவசரமாக என்ஜின் அறைக்குள் நுழைந்தவன், வழக்கம்போல செல்லும்பொழுதிலேயே எந்திரங்களின் பாகங்களது வெப்பம், எண்ணெயின் அமுக்கம், நீராவிக் கொதிகலனின் நிலைகளைப் பார்க்கத் தவறியிருந்ததால், கீழே சென்ற சிறிதுநேரத்தில் என்ஜின் அறையில் கப்பலை உந்திச் செலுத்தும் பிரதான எந்திரத்தினைச் சுற்றியுள்ள நான்கு தளங்களிலும் மெதுவாக நடந்தபடி எல்லாவற்றையும் கவனித்துவரத் தொடங்கினான். என்ஜின் அறையின் கட்டுப்பாட்டு மேடையின் முன்னால் அமர்ந்து கோப்பி அருந்திக்கொண்டிருந்தான் இரண்டாவது என்ஜினியர். கப்பல் பயணம் வெகு சீராக இருக்கும் சமயங்களில் அதுதான் நிலைமை. இன்னும் சிறிதுநேரத்தில் அவன் தூங்கக்கூடச் செய்யலாம். கலாபனுக்கு அது ஏதுமில்லை.
கலாபன் மெதுமெதுவாக என்ஜின் அறையின் மூன்றாம் தளத்துக்கு வந்தான். அது அநேகமாக மெயின் என்ஜினின் சிலிண்டர் ஹெட் எனப்படும் பகுதிகளுக்குச் சமாந்;திரமான தளமாகும். அங்கிருந்துதான் கப்பல் எந்திரத்துக்குத் தேவையான காற்றை உள்ளே அனுப்புவதற்கான காற்று எந்திரமும், எண்ணெயைச் சக்தியாக எரித்து எச்சமாகும் காரிய வெப்ப வாயுவை வெளியேற்றும் எந்திரமும் இருக்கின்றன. அவற்றிலிருந்தான குழாய்கள் சென்று முடிவடையவும், தொடங்கவுமான ஸ்தானம் அதன் உச்சியில் இருக்கிறது. அதற்குள் ஏறிச்செல்வதற்கான கம்பி ஏணி இருக்கிறது. அதன் ஓரமாக மசகு எண்ணெயைச் சூடாக்கவும், கடலோடிகளுக்கு அன்றாடத் தேவைகளுக்கான தண்ணீரைச் சூடாக்கவும், குளிர்வலய நாடுகளின் பிரவேசத்தின்போது கபின்களுக்குத் தேவையான வெப்பமளிப்பதற்கான காற்றலைகளுக்கு சூடேற்றவும் அக் கப்பலில் நீராவியே பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதற்கான கொதிகலன் இருக்கிற இடமும் அதுதான்.

பொதுவாகவும் அடிக்கடியும் கொதிகலனின் சமாந்திரத்துக்கு ஏறி யாரும் அதன் சூட்டுநிலை, அமுக்க நிலைகளைக் கண்டறிவதில்லை. நின்ற இடத்திலிருந்து மின்கல விளக்கின் சுடரின்மூலமே அவற்றினைக் கண்டுகொள்ள முடியும். அன்றைக்கு ஏனோ கலாபன் அதன் படிகளில் ஏறி கொதிகலனின் கிட்ட வந்தான். நீராவியின் அமுக்கம் சரியாக இருந்தது. அதனுள்ளிருக்கும் தீயுலையை மூட்டவேண்டிய தேவையிருக்கவில்லை. நீரின் அளவும் சரியாக இருந்தது. அவற்றையெல்லாம் குறிப்பேட்டில் குறித்துக்கொண்டு கீழே இறங்கத் தயாரான கலாபன் கொதியுலையின் பின்புறம் எதேச்சையாகப் பார்வையை ஓட்டினான்.

எவ்வளவு மின்குமிழ்களைப் பொருத்தி வெளிச்சம் ஏற்றினாலும் எந்திர அறையில் எப்போதும் பிரகாசம் குறைவாக இருப்பதுபோல்படும். குறிப்பாக அந்த கொதியுலையின் பின்னால் இருள் உறைந்ததுபோல் அடைந்திருக்கும். கலாபன் பார்வையை வீசிய தருணத்திலும் அந்த வழமையான இருள் அங்கே இருக்கவே செய்தது. என்ஜின் அறையில் நடுப்பகுதியிலும், மின்சார சக்தியை உருவாக்கும் எந்திரங்களின் பகுதியிலும்தான் சத்தம் அதிகமாக இருக்கும். மேலே மிகக்குறைந்த அளவு சத்தத்தைப் பிறப்பிக்கும் எந்திரங்களே இருக்கின்றன. ஆனால் ஓர் ஊமை இரைச்சல் அந்த இடத்தில் கிளர்ந்துகொண்டிருக்கும். அந்த இருளையும், மிதமான ம்ம் என்ற இரைச்சலையும்விட இன்னொரு அம்சமும் அந்த இடத்திலுண்டு.

நாய்க்கு எங்கே அடித்தாலும் காலிலேதான் முடம் என்பார்கள். அதுபோல கப்பலிலே எந்திரத்தின் அசைவு அல்லது கப்பலின் அசைவுதானும் மாறுபடுகிற நேரத்தில் அதிர்வெழுகிற இடமும் அதுதான். ஊசவைiஉயட ளிநநன என்று ஒரு வேகநிலையைக் குறித்திருப்பார்கள் கப்பலில். மேலே, கீழே எந்த வேகத்திலும் செல்லலாம், ஆனால் இந்த குறிப்பிட்டளவு வேகத்தில் சென்றால் கப்பல் நடுங்கும். பழைய கட்டுமானக் கப்பலானால் குலுங்கும். கப்பலே நொருங்கிப்போகுமோவென மனம் துண்ணுறும்.
இருளை சும்மா ஊடறுத்துப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்த கலாபன் திரும்ப முனைந்த வேளையில் அந்த இருளிலிருந்து ஓர் அசைவு தெரிந்தது. தெரிந்ததல்ல, தெரிந்தது போலிருந்தது. இருளாவது அசைவதாவது! ஆனாலும் ஏனோ அந்த அசைவுபோன்ற மயக்கம் அதுவரை ஏற்படாதினால் கலாபனும் உடனடியாகத் திரும்பாமல் ஒரு மெல்லிய குழப்பமான நிலையில் அந்த இடத்திலேயே நின்றிருந்தான். அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவே ஓர் இருள் உள்நகர்வது தெரிந்தது. கலாபன் அப்படியே உறைந்துபோனான். திறந்த வாயிலிருந்து சத்தம்தான் வரவில்லையே தவிர, பெரும்பாலும் அவன் கத்திவிட்டான் என்றே சொல்லவேண்டும்.

கையில் மின்கல விளக்கிருந்தது. ஒளியைப் பாய்ச்சிப் பார்க்கலாமே என்ற எண்ணம்கூடத் தோன்றவில்லை. அப்படியானாலும் இருளில் எதைப் பார்ப்பது? இருளில் ஒரு பொருளிருக்குமானால் விளக்கின் ஒளிகொண்டு அதைப் பார்க்கலாம்தான். ஆனால் இருளையே பார்க்கமுடியுமா?
சிறிதுநேரத்தில் அந்த இருட்டு பரிச்சயமாகியதில் உள்ளே ஒரு இருள் தெரிந்தது. அந்த இருளுருவத்தின் முகமாகக்கூடிய இடத்தில் இரண்டு வெண்மைகள் தெரிந்தன.

இப்போது நிலைமை நன்கு விளங்கிவிட்டது கலாபனுக்கு. யாரோ ஓர் ஆபிரிக்கன் பாகிஸ்தானில் கப்பல் நின்றிருந்த வேளையில் கப்பலில் களவாகச் சென்று வேறு ஒரு நாட்டில் களவாக இறங்குவதற்காக ஏறிக்கொண்டிருக்கிறான்.

அது கப்பல் போக்குவரத்தினதும், அந்தந்த நாடுகளினதும் சட்டவிதிகளுக்குப் புறம்பானது. அதை ஒரு கடலோடி உடனடியாக கப்ரினுக்கு அறிவிக்கவேண்டும். கப்ரின் அவனைக் கைதுசெய்து கரையொதுங்கும் நாட்டில் காவலதிகாரிகளிடம்; ஒப்படைக்கவேண்டும்.
கலாபன் கீழே இறங்கத் தயாரானான்.

இருளின் ஏதோ அவயவங்கள் அசைந்தனபோல் தெரிந்தன. கைகளாயிருக்கும். நெஞ்சில் கூம்பிக் கிடந்தன.

கீழே வந்த கலாபன் இரண்டாவது என்ஜினியரிடம் சொல்ல பலமுறையும்தான் முயன்றான். வாய் வரவில்லை. இருளின் கூம்பிய கரங்களா, அதன் வெண்ணிறக் கோளங்களில் கிடந்த பரிதாபமா எது அதைச் செய்தது?

மறுநாள் கொதிகலனின் பின்னால் அவன் கூர்ந்து பார்க்க முயலவேயில்லை. மூன்றாம் நாள் அவன் என்ன சாப்பிடுவான், எதையாவது கொண்டுவந்திருந்து வைத்துச் சாப்பிடுவானா, தண்ணீராவது குடித்திருப்பானோ, அந்தக் கொதிகலனின் பின்னால் குளிர்காலத்திலும் நா வரண்டுபோகுமே என நினைத்து இரண்டு பாண் துண்டுகளும், ஒரு விஸ்கி போத்தலில் நீரும் கொண்டுபோய் மறைப்பாக வைத்துவிட்டு கொதிகலனைப் பார்க்கச் சென்றவேளையில் எடுத்துக்கொண்டு சென்றான்.
இருள் அசைவு தெரியவில்லை. மேலே ஏறி பின்புறம் எட்டி நோக்கினான். இருள் உள்ளே சரிந்து கிடந்துகொண்டிருந்தது. கொண்டுசென்றிருந்த தண்ணீர்ப் போத்தலைக் கீழே வைத்துவிட்டு பாண் துண்டுகளைத் திரும்ப கொண்டுவந்துவிட்டான். பாண்துண்டுகள் ளுவழற-யறயல செய்யக்கூடிய ஒரு மனிதனைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடக் கூடியவை.

மறுநாள் பலபலவென்று வெய்யில் எறித்துக்கொண்டிருந்த இரவு பதினொரு மணியளவில் சுவீடனின் துறைமுகத்தை நெருங்கியது கலாபன் வேலை செய்துகொண்டிருந்த எம்.வி.கிற்சாயி கப்பல். உடனடியாக துறைமுக மேடையிலும் கொண்டுசென்று கட்டப்பட்டது.

மறுநாள் காலைவேலை முடிந்து எட்டு மணிபோல் மேலே சென்ற கலாபன் நேரே பிரதம என்ஜினியர் அறைசென்று கொதிகலனின் பின்னால் மலவாடை வீசுவதாகப் புகார் செய்தான்.
கலாபனின் கடிதத்தை வாசித்த வேளையில் எனக்கும் சிரிப்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அது குறுணியளவான விதையிலிருந்து முளைத்த ஆலமரமாக என்னுள் படர்ந்து வளரத் தொடங்கியது. திருமலைத் துறைமுகத்துக்கும் இல்மனைட் மண் ஏற்றுவதற்காக ஜேர்மானியக் கப்பல்கள் வந்துபோகின்றன. நான் கனவு காணத் தொடங்கினேன்.

000

கலாபன் கதை 4


இந்தியாவே கடலால் விழுங்கப்பட்டதுபோல்..

கஷ்ரங்களின் ஒவ்வொரு முடுக்கிலும் அவள் புன்னகையுடன் நின்று அவனை பித்தேற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த அழகும், அளவுகளும், குறுஞ்சிரிப்பும் அவனடைந்த உடல் மன வாதைகளையெல்லாம் ஆவியாய்க் கரைய வைத்தன. அவளையே உரித்துக்கொண்டு பிறந்திருந்த குழந்தைவேறு அவனது தொடரும் வாழ்வுக்கான புதிய அர்த்தம் சொல்லி குமிழ்ந்தெழும் சிரிப்புகளுக்குள் அவனை கிறங்கி நடக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தது.

க~;ரமென்பது உறுதலில் அடையப்படுவதில்லை. அதற்கொரு உளவியல் இருக்கிறது. க~;ரத்தை க~;ரமாக நினைக்காவிட்டால், க~;ரமென்பது க~;ரமாகத் தெரியாது என்று சீனப் பெரு ஞானியான தாவோ சொல்வான். தாவோ கடவுளில்லை, மனிதனில்லை, ஒரு கருத்துருவம் என்கிறது நவீன சிந்தனை. ஓடுகிற ஓட்டத்தோடு எல்லாம் அறிந்துகொண்டு கலாபன் தாவோ ஞானத்தில் ஒரு வழிக்குட்பட்டதாய் தன் வாழ்க்கையை வகுத்துக்கொண்டிருந்தான். க~;ரங்கள் அவனுக்குச் சுவைத்த விதம் இவ்வாறுதான் நிகழ்ந்தது.

கலாபன் இரண்டாவது கப்பல் ஏறி ஓராண்டு ஆகிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஓராண்டில் நான்கு தடவைகள் நாற்பதாயிரம், அறுபதாயிரம், ஒரு முறை எண்பதாயிரமென்று ஏறக்குறைய இரண்டு லட்சம் ரூபாவுக்குமேல் மனோவுக்கு அனுப்பிவிட்டிருந்தான். அந்த முறை விடுப்பிலே ஊர் செல்லும்போது வீட்டுக் கட்டுமானப் பணியைத் தொடக்கிவிட்டு வருவது என்று அவளோடு கடிதத்தில் கலந்துபேசி முடிவாகியும்விட்டது.

ஊரிலே நல்ல ஒரு காணி விலைக்கு வந்திருக்கிறது, மலிவாக வாங்கிக்கொள்ளலாம் என தாயார் எழுதியதற்கும், தனக்கு அப்போதைக்கு இருக்கிற காணி போதுமென்றும், வீடு கட்டுவதே முக்கியமானதென்றும் அவள் மனம் நோகாதவாறு கடிதமெழுதிவிட்டான். அவனது ஒவ்வொரு மூச்சும் வீடுகட்டும் தீர்மானத்தின் நிறைவேற்றத்துக்காகவே விடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது என்றுகூடச் சொல்லிவிடலாம்.

அதற்காக அவன் வெல்லவேண்டியிருந்தவை தன்னையும், தனது ஆசைகளையும் மட்டுமாயிருக்கவில்லை, தனது பயத்தையும்கூடவாகவே இருந்தது. பூனையை மடியில் கட்டிக்கொண்டு பயணம் தொடங்குவதுபோல, மரணத்தை அருகிலே வைத்துக்கொண்டுதான் வாழ்க்கைக்கான ஆதாரங்களைத் தேடவேண்டியிருந்த தொழிலாக இருந்தது அது.
அது ஒரு தொழில்தானா என்று அவனுக்குள்ளேயே கேள்வி உண்டு. அது ஒரு பொருள் தேடலின் யாத்திரை என்றுதான் அவனது நண்பன் சாந்தன் ஒருமுறை சொன்னான். ஓப்புக்கொண்டு இருக்கிற போதில், டீ.ழு.வு லண்டன் பரீட்சை எடுத்து அங்கு வேலைபார்க்கும் தனது பிரதம கப்பல் என்ஜினியருக்கும் அது யாத்திரைதானா என்ற வினாவெழுந்தது. கப்பலின் கப்ரின் தனது நாடாகிய கிரேக்கத்தில் ஆ.ழு.வு பட்டம் பெற்றவன். ரேடியோ ஒஃபீசர் ரொலாண்டோ, சர்வதேச அங்கீகாரமுள்ள ஒரு கல்வி நிறுவனத்தில் ரேடியோ ஒஃபீசர் தகுதி பெற்றிருந்தவன். ஒரு நாட்டின் துறைமுகத்துக்குள் ஒரு கப்பல் நுழையவேண்டுமெனின், கப்பல் ஏதாவது ஒரு நாட்டில் அதன் பயணத் தகுதிகுறித்த சான்றிதழ் பெற்றிருக்கவேண்டியது மட்டுமல்ல, கப்பல் அதிகாரிகள் தமது தகுதியை நிரூபிக்கும் சான்றிதழ்கள் பெற்றவராய் இருப்பதும் அவசியமாகும். இத்தகு எண்ணங்கள் சாந்தனின் கருத்தைத் தகர்த்து விட்டுவிடும். பின்னர் தன் போன்ற உடலுழைப்பை மட்டும் மூலதனமாகக் கொண்டோருக்கு அது யாத்திரையாக இருந்தாலும், அதைக் கல்வி வழியில் பட்டங்கள் பெற்று அடைந்தவர்களுக்கு தொழில்தான் என்று அவன் தீர்மானம் எடுத்திருந்தான். அதன் மேல் தன்போன்றவர்களது உழைப்புச் செலுத்துதலையும் அவன் யாத்திரையென்ற ஒற்றைப் பரிணாமத்தில் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தான்.

அவனுக்கு அப்போது அதிகாலை நான்கிலிருந்து எட்டு மணிவரையான வேலையாகியிருந்தது. இரண்டாவது என்ஜினியரோடு வேலைசெய்தான். எட்டு மணிக்கு என்ஜின் கண்காணிப்பு வேலை முடிய எட்டு மணியிலிருந்து பன்னிரண்டு மணிவரை மேலதிகமாக நான்கு மணிநேர பகல் வேலையும் செய்தான். கை நிறையத்தான் உழைத்தான். மனம்வைத்து உழைத்தான். உழைத்ததை ஊதாரித்தனமாக வேசைகளிடத்திலும், குடியிலும், டிஸ்கோகளிலும் என்று செலவழிக்காமல் ஒறுப்பாய்ச் செலவழித்து காசை மிச்சம் பிடித்தான். மிச்சம் பிடித்ததை மனைவியை வங்கிக் கணக்கு எடுக்கவைத்து வங்கிக்கே நேரடியாக அனுப்பினான். வீட்டுக்குச் செலவுக்குத் தேவையான பணத்தைமட்டும் எடு, மீதியை வங்கிக் கணக்கிலேயே வைத்திரு என்று எப்போதும்போல் ஒவ்வொரு தடவை பணம் அனுப்புகிறபோதும் அவன் தவறாது கடிதத்தில் எழுதிக்கொண்டேயிருந்தான்.
இரண்டாவது என்ஜினியரோடு பழக்கம் அதிகமாகியிருந்ததில் இன்னும் இரண்டு மூன்று மாதங்களில் ஒரு மாத விடுப்பில் வீடு போய்விட்டு அதே கப்பலுக்குத் திரும்பிவருகிற வாய்ப்பும் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது. அதனால் தன் ஆசைகளை அடக்கிக்கொண்டு ஒரு துறவிபோல் அவன் நாட்களைக் கடத்திக்கொண்டிருந்தான்.

சமுத்திரங்கள் தம்முள்ளே தமக்குள் எது பெரியது, எது பயங்கரமானது என்பதை அறிய தமக்குள்ளேயே முட்டிமோதிக்கொள்ளும் என்று எப்போதாவது அவன் கற்பனையில்கூட யோசித்துப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அந்தமுறை தூரகிழக்கிலிருந்து கப்பலின் தென்னாபிரிக்காவைநோக்கிய பயணத்தில் இந்துசமுத்திரமும் அத்திலாந்திக் சமுத்திரமும் சேரும் தென்னாபிரிக்காவின் கீழ் முனையில் வானை முட்டுமளவுக்கு அலைகள் எழுந்து விழுந்துகொண்டிருந்தன. பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் ஆபிரிக்க முனையைச் சுற்றி இந்தியாவை, பொதுவாக ஆசியாவை, அடைய எடுத்த அத்தனை கடற் பயண முயற்சிகளும் இடைமுறிந்து போக, 1492இல் வாஸ்கோ டி காமா என்றவனின் முயற்சிதான் வெற்றிபெறுகிறது. கடந்து செல்ல முடியாது என்றிருந்த பயங்கரத் தென்னாபிரிக்க முனையைக் கடந்து அவன்தான் நன்னம்பிக்கை முனையென அம்முனைக்குப் பெயரிட்டான். ஆயினும் நன்னம்பிக்கை முனை நம்பிக்கைகளைச் சிதறவைக்கும் முனையாகவே அன்றுவரை இருந்துகொண்டிருந்தது.

அவை எச் சமுத்திரத்தின் அலைகள்? நிலக்கூறுகள்போல சமுத்திரத்தைக் கூறுபோட்டுவிட முடியுமா? பூகோளம் சொல்லிற்று அது இந்துசமுத்திரத்தின் ஆகக்கூடிய தென்பிராந்தியமென்று. ஆனால் அத்திலாந்திக் சமுத்திரம் அதனை ஓடஓட விரட்டிவிட்டு அந்த இடத்தில் தான் அமர்ந்துவிடுவதற்குப்போன்ற அத்தனை மூர்க்கத்தில் இரைந்து பாய்ந்துகொண்டிருந்தது. விலகியோடிய இந்து சமுத்திரமும் சளைத்திருக்கவில்லை. ஓடி ஒதுங்குவதாய்ப் போக்குக் காட்டிவிட்டுப்போல் விலகி, மறுபடி பத்து மடங்கு மூர்க்கத்தோடு திரும்பப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தது. நேர்நேர் மின்காந்த அணுக்களின் மோதுகையில் மின்னல் பிறப்பதுபோல், இரு சமுத்திரங்களின் நேர்நேர் மோதுகையில் பிரளயம் பிறந்தது. அந்தப் பிரளயத்தில் கப்பலும் கப்பலும் மோதும் கடல் விபத்துக்கள் நடந்தன. கப்பல்கள் சில நொருங்கி மூழ்கின. கடற் பயணத்தில் சாத்தியமாகக்கூடிய அத்தனை அழிவுகளும் அந்தத் தென்னாபிரிக்க முனையில் நிகழ்ந்தன.
டர்பன் துறைமுகத்தில் வைத்துத்தான் அந்தக் கடற் சூறாவளியின் அச்ச வாடை மறைவதின் முன்னர் அடுத்தமுறை கப்பல் திரும்ப ஆசிய வருகிறபோதில் தான் வீடு வரவிருப்பதாக மனோவுக்கு கடிதம் எழுதினான் கலாபன்.

அங்கேதான் தமிழ் கொஞ்சம் பேசத் தெரிந்த, தமிழ்ச் சினிமாப் பாட்டுக்களையே வானொலியிலும், ரேப் ரிக்கோடரிலும் எந்நேரமும் கேட்கிற ஒரு தமிழ் ராக்சி ட்ரைவரை அவன் சந்தித்தது. அந்நாளில்தான் காந்தி நடந்த தெருக்கள் என்றும், காந்தி வசித்த வீடென்றும் சில இடங்களையேனும் அந்த டாக்சி ட்ரைவர் அவனுக்குக் காட்டினான்.
சில தினங்கள் டர்பனில் தங்கிய பின் கப்பல் மறுபடி அத்திலாந்திக் சமுத்திரத்தைக் கிழித்துச் செல்லும் தென்னமெரிக்கப் பயணத்தை மேற்கொண்டது. அம்முறை அவர்களின் பயண இடம் கொலம்பியாவாக இருந்தது.

மழையையும் வாழைத் தோட்டங்களையும் தவிர கொலம்பியாவில் பார்த்ததாய் எதுவுமே கலாபனின் ஞாபகத்தில் இல்லை.

அங்கிருந்து ஏறக்குறைய ஒரு கிழமையில் கப்பல் பயணம் தொடங்கியது. முதலில் வடஅமெரிக்காவென்றும், பிறகு அங்கிருந்து ஜப்பானென்றும் அறியவந்தது.
கப்பலில் ஒஃபீசர் மெஸ், குறூ மெஸ் என்று இரண்டு சாப்பாட்டு இடங்கள் உண்டு. கலாபன், சாந்தன், லால் பெரேரா போன்றோர் குறூ மெஸ்ஸில் சாப்பிடுவார்கள். ரேடியோ ஒஃபீசர், இரண்டாம் மூன்றாம் நிலை என்ஜினியர்கள், சீஃப் ஒஃபீசர் மற்றும் இரண்டாம் மூன்றாம் நிலை அயவநகள் ஒஃபீசர் மெஸ்ஸில் சாப்பிடுவார்கள். ஆயினும், மார்க்கோனி சாப்பாடு முடிய குறூ மெஸ்ஸ{க்கு வந்துவிடுவான். கலாபன் ஆதியோருடன் நல்ல ஒட்டுதல் இருந்தது அவனுக்கு. கப்பல் பயண புதினங்கள் பரிமாறப்படுகிற இடமும் வேளையும் அதுதான். அவன்மூலமாகவே பயண விபரங்கள் கலாபன் ஆதியோருக்குத் தெரியவந்துகொண்டிருந்தன.

பெரும்பாலும் அதிவிசே~ங்களின்றியே அமெரிக்கத் துறைமுகமான சியாட்டிலின் கடற்பயணம் இருந்தது. சியாட்டில் பசுபிக் சமுத்திரத்தின் வாடைகூட எட்டாத இடத்தில் இருந்தது. ஆனாலும் ஜூவான் டி புகா என்ற தொடுவாயின் ஊடான தொடுப்பினால் பயங்கரத்தின் தாக்கம் சிறிதாகவேனும் இருக்கவே செய்தது. கடலற்ற சியாட்டில் துறைமுகத்தின் கடற்பாதை ஜூவான் டி புவாதான்.
துறைமுகத்துள் புகுந்த எம்.வி. எலியாஸ் அன்ஜிலாகோஸ் என்ற கப்பல் அதேயளவு பிரமாண்டம்கொண்ட எம்.வி.சந்திரகுப்த என்ற இந்தியக் கப்பலின் பின்னால் கட்டப்பட்டது. இரண்டொரு நாட்களுக்குள்ளேயே அங்கு வேலைசெய்த ஒரு தமிழ் கப்பலோட்டியோடு பழக்கமேற்பட்டு, கலாபனும் மற்றுமிரு இலங்கையரும் அந்தக் கப்பலுக்கு ஒருமுறை சென்று வந்தனர்.

கலாபன் வேலைசெய்த எம்.வி.எலியாஸ் அன்ஜிலாகோஸின் வசதிகள் எம்.வி.சந்திரகுப்தவில் இல்லாவிட்டாலும், அது கலாபனுக்கு மிகவும் பிடித்துப்போயிருந்தது. இந்தியாவே அந்தக் கப்பலுக்குள் வாழ்வதுபோன்ற பிரமையிலிருந்தான் அவன். பல்வேறு தேசிய இனங்கள் வேலைசெய்த ஒரு நாட்டின் கப்பலாக அது இருந்தது. பஞ்சாபிகள், மலையாளிகள், தமிழர், வங்காளி, குஜராத்திகள் என அத் தேசிய இனக் கலப்பு மிகுந்த சந்தோ~த்தைக் கொடுத்தது. மேல்நாட்டு நங்கையரையே பார்த்தலுத்த கண்களுக்கு சேலையுடன் நடமாடிய இந்திய கப்பல் ஊழியரின் மனைவியர் விரகமற்ற குளிர்ச்சியை மனத்துக்கு அளித்தனர். அவர்களது குழந்தைகள்வேறு காண்போரின் குடும்ப தவனங்களை அடக்குவனவாய். அங்கே ஒரு திரைப்படக் கூடமொன்றும் இருந்தது. கலாபனாதியோர் சென்ற பொழுதில், மிதுன் சக்கரவர்த்தி நடித்த ஒரு இந்தித் திரைப்படம் காண்பிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. தமிழ்ப் படமும் சிலவேளை காண்பிப்பார்கள் என்று சொன்னான் தமிழ்க் கடலோடி. கலாபனின் கப்பலில் உள்ள மொத்தத் தொகையே இருபதுக்குள்தான். ஆனால் இந்தியக் கப்பலில் எழுபத்தாறு பேர்கள் இருந்தார்களாம். போதையாயிருந்த ஒரு பொழுதில் லால் சொன்னான், எம்.வி.சந்திரகுப்தவுள் ஒரு ‘சிமோல் இந்தியா’வே இருப்பதாக.
மனம் கழித்துக்கொண்டிருந்தபோதில் காலநிலை சீரகேடடைந்துகொண்டிருந்தது. ஜூவான் டி புவாவை ஊடறுத்து கடலின் கொந்தளிப்பு சியாட்டில் துறைமுகத்தை அடைந்துகொண்டிருந்தது. அந்தமுறை கடற்பயணம் மீண்டும் ஓர் உயிரச்சத்தை ஏற்படுத்தும் பயணமாக இருக்கப்போவதாக எதுவுமேயில்லை, அவர்களது மனங்களே சூசகம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனாலும் திட்டமிட்டபடி குறிப்பிட்ட நாளிலும் நேரத்திலும் கப்பல் புறப்பட்டது. கலாபனாதியோருக்கு ஏனோ மனத்தில் ஒரு தெம்பு. இந்தியக் கப்பல் அவர்களது கண்களுக்கு எட்டும் தூரத்திலேயே பயணத்தைத் தொடங்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது.
ஏறக்குறைய பசுபிக்கை இரண்டாக வெட்டியோடும் பயணம் அது. இந்தியக் கப்பலின் பயணமும் ஜப்பான்தான் என்றறிந்ததால், முன்னே கடல்வெளியில் பார்வை படும்படியாக அது சென்றுகொண்டிருந்தமை ஒரு மனத்தைரியத்தை எலியாஸ் அன்ஜிலாகோஸ் பயணிகளுக்கு அளித்திருந்ததில் ஆச்சரியப்பட எதுவுமிருக்கவில்லை.

இரண்டு நாட்களாயின, மூன்று நாட்களாயின… கடல் தன் போக்கு மாறவேயில்லை. கூடிய இராப்பொழுதுப் பருவமான அது, மேலும் திணிந்து திணிந்து பகலையும் கவிய ஆரம்பித்துவிட்டது. பகல் பதினொன்றுக்கும் மதியத்தின்மேல் இரண்டு மணிக்குமிடையில் சிறிது சூரியக் கதிர் தெரிந்தது. பின்னால் இருட்டும், குளிரும், காற்றும்தான். இந்த நிலையில் தூரத்தே சென்றுகொண்டிருந்த எம்.வி.சந்திரகுப்தவின் மங்கிய தோற்றமும் காணப்பட முடியாததாயிற்று.
கப்பல் ஊழியர்கள் கலகப்பட ஆரம்பித்தார்கள். அதே பாகையில் தொடர்ந்தும் பயணம் செய்வதால் ஏற்படக்கூடிய பாதகங்களையும் வசதியீனங்களையும் எண்ணாமல், எண்ணெய்ச் செலவை மீதமாக்கவும் குறிப்பிட்ட தேதியில் ஜப்பான் துறைமுகமான ஒசாகாவை அடையவும் கப்பரின் கொண்டிருந்த தீர்மானம்பற்றி எல்லார் வாயிலும் புகார். அதிகாரிகள் நிலையிலுள்ளோர் அவ்வாறு வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லையே தவிர எண்ணாமலும் இருந்திருப்பார்களா என்பதை அறுதியிட முடியாது. கப்பல் சென்றுகொண்டிருந்த திசைப்பாகை மாறாமலேதான் இன்னும் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்த சாதாரண கப்பல் ஊழியர்கள் வெளிப்படப் பேசினார்கள். தங்கள் கோபத்தை வெளிப்படக் காட்டினார்கள். கப்ரினுக்கு ஏவல்வேலை செய்ய இருந்த கப்ரின் போய் (ஊயிவயin டிழல) கப்ரினுக்குப் பணிவிடை செய்யாமல் கபினுக்குள்ளேயே முடங்கிக்கிடந்தான். காலநிலையை, இன்னும் எத்தனை நாள் பயணம் தொடரவேண்டியிருக்கிறது என்பதைச் சொல்லக்கூடிய மார்க்கோனியும் கீழே வருவதை நிறுத்திவிட்டதில், கலாபன் போன்றோரால் சேதி எதையும் அறியமுடியாது போய்விட்டது. தகவலெதுவும் அறிய முடியாத நிலையில் பயம் மேலும் பயமாக, அது இன்னுமின்னுமான உயிரச்சமாக வளர ஆரம்பித்துவிட்டது. மேலும் ஒரு கிழமை ஆகியது. கப்பல் பயணத்தின் திசைப் பாகை மாறவில்லை. கடலோ தன் கடூரம் கொஞ்சமும் குறையாமலே இருந்துகொண்டிருந்தது.

ஒரு மதியத்தில் குறூ மெஸ் பக்கமாக கப்ரின் வந்தபோது, வழக்கம்போல் யாரும் வந்தனம் சொல்லவில்லை. நிமிர்ந்து பார்கவுமில்லை. அவன் வந்ததான பாவனையே காட்டவில்லை.
சிறிதுநேரம் நிலைகுத்தி நின்றிருந்த கப்ரின் எதிரே அமர்ந்திருந்த கலாபனைநோக்கி வந்தான். ‘ஏன் எவரும் என்னோடு பேசுகிறீர்கள் இல்லை. என்ன நடந்தது உங்களுக்கு’ என்று அழாக்குறையாகக் கேட்டான்.

பேச மனதில்லாதிருந்தது யாருக்கும். ஆனாலும் கலாபன் மனத்தைத் திடமாக்கிக்கொண்டு, ‘நீ கம்பெனி நன்மைக்காக போக்குத் திசையை மாற்றாமலே கப்பலைச் செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறாய். ஏங்களுடைய கப்ரின் என்றுதான் இவ்வளவு காலமும் எண்ணி உனக்கு வந்தனம் செய்துகொண்டிருந்தோம். ஆனால் நீ கம்பெனியின் கப்ரின். அப்படியான ஒரு கப்ரினுக்கு எங்களிடத்தில் மரியாதை இல்லை’ என்றான் கலாபன்.

‘முட்டாள்ப் பயல்களே, இன்றைக்கு இவ்வளவு க~;ரத்தோடாயினும் நாம் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறோமே, ஏன் தெரியுமா? பயணத் திசைப் பாகையை மாற்றாதபடியால்தான். அவ்வாறு பயணத் திசைப் பாகையை மாற்றிய வேறுவேறு கப்பல்களுக்கு என்ன நடந்தது தெரியுமா? உங்களுக்கு என்ன தெரியப் போகிறது? வேண்டுமானால் மார்க்கோனி வரும்போது கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நாங்கள் இப்போது பயணிப்பதே ஆகக் கூடுதலான ஆபத்தற்ற வழி..’
கப்ரின் மேலே அவ்விடத்தில் தங்கவில்லை.

மறுநாள் அவர்கள் மெஸ்ஸ_க்கு சாப்பிட வந்தபோது சிறிது கடலோய்ந்திருந்தது கண்டார்கள்.
மதியவேளையில் அதுவரை தென்படாதிருந்த மார்க்கோனி வந்தான். தன்னை கப்ரின்தான் கீழே செல்லவேண்டாமெனத் தடுத்ததாகச் சொன்னான். தொடர்ந்த அவனது பேச்சிலேதான் தெரிந்தது, கப்;ரின் சொன்னதிலுள்ள உண்மை. இரண்டு கப்பல்கள் கடலுள் மூழ்கியிருக்கின்றன. அதிலொன்று எழுபத்தாறு பேர்களுடன் பயணித்துக்கொண்டிருந்த எம்.வி.சந்திரகுப்த என்ற இந்தியக் கப்பல். யாருக்கும் மேலே பேசவே வரவில்லை.

கண்கலங்கி அழுகிற நிலையில் நின்றுகொண்டிருந்தான் கலாபன்.

அந்தமுறை அவனெழுதிய கடிதத்தை நான் இரண்டு தடவைகள் வாசித்தேன்.

மரணத்தை, அதன் உக்கிரத்தை ஒரு நெருக்கத்திலிருந்து விளக்கியிருந்தது கடிதம். அதை இவ்வாறு முடித்திருந்தான் கலாபன்: ‘எம்.வி.சந்திரகுப்த கடலிலே தாண்டுவிட்டது என்ற செய்தி இந்தியப் பெருநாடே கடலுக்குள் மூழ்கிவிட்டதுபோன்ற அதிர்வைத் தந்தது. அத்தனைக்கு அது பல்லினத் தன்மையோடும், அவற்றின் கலாச்சாரத் தொனிப்போடும் என் பார்வைக்குப் பட்டிருந்தது. எழுபத்தாறு உயிர்கள், எழுபத்தாறு கோடி மக்களின் நாட்டில் பெரிய இழப்பில்லைத்தான். ஆனால் அந்த எழுபத்தாறு உயிர்கள் அமைத்திருந்த சூழலின் அழிவு எனக்கு ஒரு நாட்டையே இழந்திருப்பதான துக்கத்தையே செய்கிறது.’

000

‘உட்கனலின் வேகம் இயக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது’

நேர்காணல்: தேவகாந்தன் நேர்கண்டவர்: கருணாகரன் (‘கனவுச் சிறை’ என்ற மகா நாவலின் மூலமாக தமிழ்ப் பரப்பில் அதிக கவனிப்பைப் பெற்றவர் தே...