Monday, March 31, 2008

அதை அதுவாக 15

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 15

‘திருக்குறளில் படிமத்தின் பயில்வுகள்.’


- தேவகாந்தன் -


(38)

பரியது கூர்ங்கோட்ட தாயினும் யானை
வெரூஉம் புலிதாக் குறின்.
(பொருள், அரசு, ஊக்கமுடைமை 9) குறள் 599


பருத்த உடம்பும், கூரிய தந்தங்களும் உடையதாயினும் புலி தாக்க வந்தால் யானை அஞ்சுமென்பது இந்தக் குறளின் பொருள்.


வெளிப்படையான அர்த்தத்தில் பார்த்தால் ‘ஊக்கமுடைமை’ என்ற அதிகாரத்தில் இந்தக் குறள் பொருத்தம் பெறாது. அதனால் ‘ஊக்கமுடைய’ என்ற பெயரெச்சத்தை வருவித்து ஊக்கமுடைய புலி எனப் பொருள் கொள்ளவேண்டும்.

இவ்வாறு வருவித்துப் பொருள்கொள்ளும் மரபு தமிழ்ச் செய்யுளியலில் உண்டு.

இந்தக் குறளுக்கு இரண்டு குறள்கள் முந்திப் பார்த்தால் அங்கேயும் ஒரு யானை வந்திருப்பது தெரியும்.

அந்த யானையின் பருத்த மேனியில் அம்புகள் புதையுண்டு நிற்கின்றன. இருந்தும் அது தன் கம்பீரம் குலையாமல் நிற்கின்றது. அப்படிப் பெருமை பார்க்கிற வகையின விலங்குதான் யானை. அப்படிப்பட்ட யானையே ஊக்கம் நிறைந்த புலி தாக்கினால் அஞ்சுமாம். ஊக்கமுடைமையின் சிறப்பை இது இங்கே அழுத்தி நிற்கிறது.

உவமை, உருவகம் என்று இயைபு பெறாத இடத்தில் அதற்குப் பெயர் படிமம்.

படிமம் வௌ;வேறு வகையிலும், வௌ;வேறு அளவிலும் நவீன கவிதையில்தான் சுவீகரிப்பாகியிருக்கிறது. அதை ஒருவகையில் வள்ளுவன் இங்கே பயில்வு செய்து பார்த்திருக்கிறான் எனக் கொள்ளலாமா?


(39)

தெய்வத்தான் ஆகாதெனினும் முயற்சி தன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.
(பொருள், அரசு, ஆள்வினையுடைமை 9) குறள் 619

ஒரு காரியம் கைகூடாது போயினும், மெய்வருந்தி முயற்சி செய்கிறவளவுக்குப் பலன் கிடைக்கும்.


இந்தக் குறளில், தெய்வ அனுக்கிரகத்தால் நடக்காத காரியமும் தன் முயற்சியினளவுக்கு ஈடேறும் என்கிறான் வள்ளுவன். முயற்சிகூட இல்லை, மெய்யை வருத்தவேண்டும் என்ற வற்புறுத்துகை இங்கே கவனிக்கப்படவேண்டும்.

இதற்கு இரண்டு அதிகாரங்குளுக்கு முன்னர் ஊக்கமுடைமை என்ற அதிகாரம். இந்த அதிகாரம் ஆள்வினையுடைமை. அதன் அர்த்தம் முயற்சியுடையவராய் இருத்தல் என்பது.

ஊக்கமும் முயற்சியும் ஒன்றுபோலத் தோன்றும். உண்மையில் அவை வேறுவேறானவையே. ஊக்கம் மனம் சார்ந்ததென்றும், முயற்சி உடல் சார்ந்ததென்றும் சுருக்கமாய்க் கொள்ளலாம்.

சிறந்த முயற்சியென்பது தன் மெய் வருத்துவதாகும். செய்ய அரிய செயலென்று சோர்வுறாமல் இருக்கவேண்டும் (அருமையுடைத்தென்று அசவாமை வேண்டும்), முயற்சி செய்கிறவளவுக்குப் பெருமை வரும் என்று இவ்வதிகாரத்தின் முதற் குறளிலேயே வருகிறது.

அதன் உச்சம் இந்த ஒன்பதாம் குறள்.

கடவுளால் முடியாதுபோனாற்கூட, முயற்சி அதனளவுக்குப் பயன் தருமென்பது நிஜமாகவே மீறல்தான்.

அடுத்த குறளில் அது இன்னும் தீவிரம்.

‘வகுத்தான் வகையல்லால் கோடி தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது’ என்று ஒருபொழுது பேசியவன், வலிதான ஊழைக்கூட முயற்சியால் புறங்காண முடியுமென்று பேசுவது வெறும் வாய்ப் பிரகடனமல்ல. அது ஒரு தீர்க்கம்…. திண்ணம்!

ஊழ் இருக்கிறது, ஆனாலும் வெல்ல முடியுமென்பது ஒருவகையில் சித்தர்வகைக் கலகக் குரல்தான்.

000

அதை அதுவாக 14

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 14

‘தகுந்த மகிழ்ச்சியே எனினும் அளவாகத் திளைக்கவேண்டும்.’

- தேவகாந்தன் -


(37)

அரிய கற்று ஆசற்றார் கண்ணும் தெரியுங்கால்
இன்மை அரிதே வெளிறு.
(பொருள், அரசு, தெரிந்துதெளிதல் 3) குறள் 503


அரிய நூல்களைத் தெளிவாகக் கற்றவரிடத்திலும்கூட நன்கு கவனித்தால் சிறிது அறியாமை இருப்பது தெரியவரும்.


அவர்கள் அரிய நூல்களைக் கற்றவர்கள். அவற்றையும் நன்கு கற்றவர்கள். அப்படியானவர்களிடத்தில்கூட அரிதாகவேனும் சிறிது அறியாமை இருக்கவே செய்கிறது. எந்த மனிதரை எடுத்துக்கொண்டாலும் இந்த வரையறைக்குள் அடங்கியவராகவே இருப்பர்.

இதை வேறொரு கோணத்தில் விளக்குகிறது அடுத்த குறள். ‘குணம் நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள் மிகைநாடி மிக்க கொளல்’ என்பது அது.

ஒருவரின் குணத்தையும் குற்றத்தையும் தெரிந்து அவற்றுள் எது மிகையாக உள்ளதோ அவரை அத் தன்மைத்தவராய்த் தேரவேண்டும் அல்லது தள்ளவேண்டும். சொல்லப்போனால் இந்த இரண்டு குறள்களும் ஒரே அர்த்தத்தின் இரண்டு பகுதிகளே.

இன்மை எவரில் இல்லை? அவரவரும் படிக்கும் படிப்பு, பழகும் பண்பு, மனத்தின் வலிமை அளவுக்கு அது அழிந்துகொண்டு வரும். மறைந்துவிடாது முற்றாக.

குற்றமற்ற செயல் புரிவதில் வல்லவன் நள மகாராஜன். அவனே, தன் புறங்கால் நனையாமல் கால்கை கழுவி ஒருநாள் குறைச்செயல் புரிந்தான். சனி தோ~ம் அவனைப் பிடித்த கிராமிய வியப்பு இது.

ஆனாலும் ஒரு வி~யம் உண்மை. எவரும் குற்றங் குறைகளின்றித் தவிர்ந்துவிட முடியாது. செம்பில் களிம்பு இயற்கை. விளக்கிப் பாதுகாப்பதின் மூலமாகவே அதை ஒளிவிடவைக்க முடிகிறது.

மனிதர்கள் இதன் இயல்பில் வேறல்லர்.


(38)

இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை உள்ளுக தாம்தம்
மகிழ்ச்சியில் மைந்துறும் போழ்து.
(பொருள், அரசு, பொச்சாவாமை 9) குறள் 539

தமக்குரியதான மகிழ்ச்சியே என்றாலும், அதில் மூழ்குகிறபோது, அவ்வாறு மூழ்கிக் கடமை மறதியில் கெட்டவரை நினைத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

பொச்சாப்பு – மறதி – புகழைக் கொல்லும். மறதியுள்ளவர்க்கு எதுவுமே நன்றாக அமையாது. அதனால் மறதி கூடாதென்கிறான் வள்ளுவன்.

‘அரிய என்று ஆகாத இல்லை…’ (குறள் 537), ‘உள்ளியது எய்தல் எளிது…’ (குறள் 540) என்ற குறள்களில் எதையும் அடைய முடியுமென்ற வைரக் குரலைக் கேட்கிறோம். அதைக்சுட மறதியின் கெடுதியை வற்புறுத்தவே பாவிக்கிற அருமையை இங்கே நினைக்கவேண்டும். அதேவேளை வள்ளுவன் மேலே சொன்ன மறதி இதுவல்லவென்பதையும் கருதவேண்டியிருக்கிறது.

இந்த மறதியானது இயல்பில் வரும் மறதியல்ல. அது அடிக்கடியும் வந்துவிடாது. வள்ளுவன் சுட்டுகிற மறதி உவகை மகிழ்ச்சியிலிருந்து பிறக்கிறது.

அனுபவிக்கத் தகுந்த மகிழ்ச்சியேயெனினும் அதனுள் அளவாகத் திளைக்கவேண்டும். ‘அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும்’ என்று சக்தியை அறிதல் பற்றிக் கூறுகிற அதிகாரத்தில் ஒரு குறள் சொல்லும்.

கரும்பு இனிக்கிறதென்று வேரோடு பிடுங்கித் தின்னக்கூடாது என்பதும் இதையே ஒருவகையில் தெரிவிக்கிறதெனலாம்.

அதனால் மகிழ்ச்சியில் மைந்துறும்போது, அவ்வாறு மகிழ்ச்சியில் திளைத்துக் கெட்டவர்களை நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுவே வள்ளுவ எச்சரிக்கை.

000

அதை அதுவாக 13

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 13


‘புகல் எப்போதுமே இருத்தலின் தளம் ஆவதில்லை.’


- தேவகாந்தன் -




(36)

எண்ணியார் எண்ண மிழப்பர் இடனறிந்து
துன்னியார் துன்னிச் செயின்.
(பொருள், அரசு, இடனறிதல் 4) குறள் 494

ஒருவனது செயற் திட்டத்தை வெல்வதற்கான கருத்தெண்ணம் உடையவர்கள், அவன் தக்க இடத்தைச் சார்ந்திருந்து விரைந்து கருமமாற்றும்போது அக் கருத்தெண்ணத்தையே கைவிட்டுவிட வேண்டும்.


ஒரு செயலின் வெற்றி தோல்விகளை நிர்ணயிக்கும் காலத்தைப்போல், இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் இடம். காலம் அல்லது பருவம் எனப்படுகிற அம்சம் அதிகமாகவும் காத்திருத்தலோடு தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. இடம் அல்லது தளம் எனப்படுகிற இந்த அம்சமோ பெரும்பாலும் கற்றறிவு பட்டறிவுகள் சார்ந்த நிலைப்பாட்டில் வலிமையைப் பிரயோகித்தலின் தளமான கருத்தாகிறது.

ஆனாலும் இந்த இடம் அரணில்லை. அரண் எங்கேயும் ஒரு புகல்தான். புகல் எப்போதுமே இருத்தலின் தளம் ஆவதில்லை. அது ஒரு கால அவகாசத்துக்குக் காத்திருப்பதற்கான இடம் மட்டுமே. தன் தகுதியுடனும் வலிமையுடனும் தன் வாழ்வுக்கான பிரதேசம்தான் தளம் என்ற வகையில் வரும்.

‘துன்னி’ என்ற சொல் இங்கே முக்கியம். அது அடைதல், நெருங்குதல் என்ற பொருள்களில் பெரும்பாலும் பயில்வு பெறும். அதற்கு விரைந்து என்று இன்னொரு அர்த்தமும் உண்டு. அநேகமாக எந்த உரை, பொருள், விளக்கவுரைகாரரும் இந்த அர்த்தத்தைக் கவனித்ததாகவே தெரியவில்லை. ‘துன்னிக் கரைந்துறைப’ என்ற இலக்கிய அடிக்கு, கனவில் வரும் காதலன் விரைந்து மறைந்துபோய் எங்கோ வாழ்வான் எனப் பொருள் சொல்லப்படுகிறது. அதனால் சரியான இடத்தை அடைவது மட்டுமில்லை, விரைந்து கருமமாற்றுதலும் இங்கு வற்புறுத்தப்படுகிறது.

குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பதமான ‘இட’த்தை அரணெனக் கொண்டதால் இத் தவறு நேர்ந்திருக்கலாம். அரண் இல்லாவிட்டால் இயக்கம் முக்கியம். தக்க இடத்தைத் தேர்ந்து சேர்ந்துவிட்டால் விரைந்து கருமமாற்றுதலே சரியானது. அந்த விரைவும்தான் அக் கருத்துக்கு மாறுகொண்ட பகைவரைச் செயலிழக்க வைக்கிறது. இடனறிதல் என்கிற இவ்வதிகாரம் சுழிகொள்கிற புள்ளி இதுதான்.

இடனறிதலின் அவசியத்தை பின்வரும் மூன்று குறள்கள் தனித்தனி உதாரணங்களில் விளக்குகின்றன.

ஆழமான நீர்நிலையுள் முதலையானது எதையும் வென்றுவிடும். யானையைக்கூடத்தான். அதுவே நீர்நிலையை விட்டு வெளியே வந்தால் எதுவும் அதனைக் கொன்றுவிடும் (குறள் 495).

அதுபோலத்தான் போர் யானையானாற்கூட சேற்றிலே கால்கள் புதையப்பெற்றுவிட்டால் அதைச் சிறுநரிகளே கொன்றுவிடக்கூடியதாய் ஆகிவிடுகிறது (குறள் 497).

வலிய சில்லுகளையுடைய நெடுந்தேரால் கடலிலே ஓடமுடியாதுபோவதும், கடலில் ஓடும் கப்பலால் தரையில் ஓடமுடியாது போவதும்கூட அதுஅது அதனதன் இடத்தில் வலிது என்பதையே வற்புறுத்துகின்;றது (குறள் 496).

இம் மூன்று குறள்களும் உச்சிக் குறளின் அர்த்தத்தை விளக்குவதைமட்டுமே செய்கின்றன. எனினும் இவ்வுதாரணங்களில் ஒரு படிமுறை வளர்ச்சி இயல்பாய் அமைந்து இன்பம் செய்கிறது.

தன் இடம் நீங்கின் பிறவுயிர் முதலையைக் கொன்றுவிடும் என்பதில் ஒரு நிச்சயத் தன்மை வெளிப்பட்டது. கால்வல் நெடுந்தேர் கடலோடாதென்றபோது அதில் ஒரு பிரமாண்டம் உண்டாக்கிக் காட்டப்பட்டது. போர் யானையைக்கூட சரியான இடத்தில் சிறுநரி கொன்றுவிடும் என்றபோது அதிலொரு துணுக்கம் வருவிக்கப்பட்டது. இலக்கிய நயங்கள் தேர்வதற்கான குறள்களே இவை.

இவற்றின் மூலம் ஒருவருக்கான இடத்தின் அல்லது தளத்தின் வலிமையை வல்லிதில் தெரிவிக்கின்றான் வள்ளுவன்.

000

அதை அதுவாக 12

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 12

‘விழித்திருப்பது அறிவும்கூடத்தான்’


- தேவகாந்தன் -



(34)


எவ்வ துறைவ துலகம் உலகத்தோடு
அவ்வ துறைவ தறிவு.
(பொருள், அரசு, அறிவுடைமை 6) குறள் 426


சமூகம் எவ்வாறு இயங்குகிறதோ அதற்கேற்றவாறு அமைந்து தானும் நடந்துகொள்வதே அறிவு.


‘ஊரோடு ஒத்தோடு’ என்று ஒற்றை வரியில் அவ்வை சொன்னது இதைத்தான்.

ஆனால் இதை அறிவென்கிறபோதுதான் புரியாமலிருக்கிறது. அறிவென்பது அறியாமைகளுக்கும் மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் அடங்கிப் போக வேண்டுமா என்ற கேள்வி இங்கே விஸ்வரூபம் காட்டி எழுந்துவிடுகிறது. ஊரோடு ஒத்தோடினால் அறிவினால் என்ன பயன்? ‘நான் விழித்திருக்கிறேன்’ என்ற புத்தனின் வார்த்தையில் மிளிர்வது பேரறிவல்லவா? ஜாக்கிரதம் மட்டுமில்லை, விழித்திருப்பது அறிவம்கூடத்தான். அப்படியிருக்கையில், உலகத்தோடு ஒட்டிப் போய்விடு என்று வள்ளுவன் சொல்வது முரணல்லவா? அடங்கிப் போ என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

தனிமனித நல்வாழ்வுக்கான போதம் சொல்வதே வள்ளுவனின் நோக்கம். அதுதான் அவன் சார்ந்திருந்த சமண மதத்தின் போக்கினுக்கும் உகந்ததாய் இருந்தது.

‘எப்பொருள் யார்யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு’ என்றொரு குறள் இந்த அதிகாரத்தில் வருகிறது. யார் சொன்னாரென்றில்லை, என்ன சொன்னாரென்று அதன் மெய்மையைப் பகுத்தறிவதே அறிவென்கிறது அக் குறள்.

‘எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு’ (குறள் 355) என்று எழுபத்தொரு குறள்களுக்கு முந்தி, அறத்துப்பால் துறவறவியலில் ஒரு குறள் வரும்.

இரண்டு குறள்களிலும் ஏறக்குறைய ஒரே வி~யமே சொல்லப்பட்டதுபோல் தெரிந்தாலும், உண்மையில் அவை நுண்மையான வித்தியாசமுடையவை. 355 ஆம் குறள் பொருள்களின் மெய்மையைக் காணச்சொல்லுகிறது. 423ஆம் குறள் சொல்லில் மெய்மையைக் காணச்சொல்லுகிறது. அதாவது அது கடந்த மெய்மையை.

கல்வி, கல்லாமை, கேள்வி, அறிவுடைமை ஆகிய நான்கு அதிகாரங்கள் அறிவுபற்றிப் பேசுபவை. அறிவை ஒரே அதிகாரத்திலும், ஒரே அம்சத்திலும் அடக்க முடியாமற்போனது ஆச் சரியமிலலையல்லவா?



(35)

காதல காதல் அறியாமை உய்க்கிற்பின்
ஏதில ஏதிலார் நூல்.
(பொருள், அரசு, குற்றங்கடிதல் 10) குறள் 440


தான் விரும்புவனவற்றையும், அவற்றின்மீதான தன் விருப்பத்தின் அளவையும் ஒருவன் பிறனறியாமல் வைத்திருக்க வல்லவனானால், அவனை வஞ்சிக்கப் பகைவர் மேற்கொள்ளும் சூழ்ச்சிகள் பலனில்லாமல் போகும் என்பது இக் குறளின் கருத்து.

இங்கே நூல் என்பது சூழ்ச்சி.

ஒளிவுமறைவில்லாமல் இருக்கிற பேர்வழியென்று ஒருவன் எதையும் ஒளிவு மறைவில்லாமல் செய்துவிடக் கூடாது. அது தன் பலஹீனத்தை பறையறைந்து சொல்வதற்குச் சமானமாகும். அவனை அழிக்க வருகிற பகைவர்கள் அந்தப் பலஹீனத்தைப் பயன்படுத்தியே அவனை அழித்துவிடுவர்.

000

அதை அதுவாக 11

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 11


‘படைப்பின் வெளிப்பாட்டு ஊடகம் எதுவாயிருந்தாலும்
அது அறிதலுக்கானது என்ற விவாதத்தை
வள்ளுவன் கிளர்த்துகின்றானா?’

- தேவகாந்தன் -



(32)


கற்றில னாயினும் கேட்க அஃதொருவன்
ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை
( பொருட்பால், அரசு இயல், கேள்வி 4 ) குறள் 414



ஒருவன் கல்லாதவனாயினும் கற்றார் பேச்சைக் கேட்கவேண்டும். அது தளர்ச்சி ஏற்படும் காலத்தில் ஊன்றுகோல்போல, பிரச்சினைகள் தோன்றும்போது அவற்றை நீக்குவதற்கான சிந்திப்பின் ஆதாரமாக நின்றிருக்கும்.

0


‘உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும், பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே’ என்றது புறம்.

கற்பது நல்லதேயெனினும் எத்தனை பேரால் அது சாத்தியப்பட்டுவிடுகிறது? கற்காமல் விட்டுவிடுவதற்கு நிறையப் பேருக்கு நிறையக் காரணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றுள் தலையாயது வறுமை.

எக்காரணத்தை முன்னிட்டு ஒருவன் கற்காமல்விட்டாலும், வசதி கிடைக்கும்போதெல்லாம் அறிவோர் வார்த்தைகளைக் கேட்கவேண்டும் என்கிறான் வள்ளுவன்.

கதை சொல்லுதல், புராண உரைப்பு, உரை விளக்கம் கூறுதல் போன்ற மரபுகள் பொதுமன்றுகளிலே, கோவிற் சந்நிதிகளிலே அக் காலத்தில் நிறையவே தமிழ்ப் பரப்பில் இடம்பெற்றிருப்பதாக அறியக் கிடக்கிறது. காரணம் இது சுட்டியானதுதான்.

கற்றலின் எல்லை ‘சாந்துணை’யும் நீண்டுகிடக்கிறது. அதுபோலவே கேட்டலின் எல்லையும்.

கேள்வியறிவு பெற்றவர்கள் ஒருவேளை - ஒருவேளைதான் - தவறாகவே ஒரு வி~யத்தைப் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், முட்டாள்தனமாகப் பேசியோ, நடந்தோ விடமாட்டார்கள். அதனால் ‘கற்றிலனாயினும் கேட்க’. அது ;ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை’.


(33)


எண்பொருள வாகச் சொலச்சொல்லித் தான்பிறர்வாய்
நுண்பொருள் காண்ப தறிவு
(பொருள், அரசு, அறிவுடைமை 4) குறள் 424


தான் சொல்லும் சிக்கலான வி~யமும் எளிமையாக இருக்கவேண்டும். பிறர் விளக்கமறச் சொல்லுதலிலுள்ள நுண் பொருளையும் தான் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அதுவே அறிவு.

0

கல்லாதார் வாயிலிருந்தும், சொலற்கரியார் வாயிலிருந்தும் பல அர்த்தமான வி~யங்கள் வெளிவருதல் கூடும். அவற்றை தான் நுட்பமாகப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். அதுபோல் எத்துணை அரிய கருத்தாயினும் தான் அதை மற்றவர் இலகுவில் புரிந்துகொள்ளும் விதமாகச் சொல்லவேண்டும். இதுவே வள்ளுவ நிலைப்பாடு.

அதனால்தான் எளிமை…எளிமையென்று கூவிக்கொண்டு விருத்தப் பாவினம் வந்து அகவலினதும் வெண்பாவினதும் இறுக்கத்தைத் தளர்த்தி தமிழ்ப் பாடலை மூச்சுவிட வைத்தது. பின்னர் அதுவும் மாறி, பாரதி கையில் அது கிராமியப் பாடல்களின் சந்தமேற்று மேலும் தன்னை இலகுவாக்கிக் கொண்டது.

புரிவித்தலை அறிவின் அம்சமாய்ச் சொன்ன முதற் தமிழிலக்கியம் திருக்குறளாயே இருக்கமுடியும்.

சொல்மூலம், எழுத்தின்மூலம், வர்ணத்தின்மூலம், உளியின்மூலம் வெளிப்பாடு எதன்மூலமாயிருந்தாலும் அது அறிதலுக்கானது என்ற விவாதம் இங்கே எழுகிறதா? அப்படி நான் எண்ணவில்லை. கருத்தின் வெளிப்பாட்டுத் தன்மையையே இங்கு வள்ளுவன் வற்புறுத்தியுள்ளதாய் நான் கருதுகிறேன்.

படைப்பின் மொழி வேறொன்று. திருக்குறளே படைப்பின்மொழியால் ஆக்கப்பட்டதுதானே!

000

அதை அதுவாக 10-1

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 10-1

‘குறளை ஒரு எண் கணக்கில் வள்ளுவன்
பாடிவைத்திருப்பது சாத்தியமா?’

- தேவகாந்தன் -


4



செல்வத்தைச் சேர் என்று அறத்துப் பாலில் ஒருபோது வற்புறுத்திய வள்ளுவன் இங்கே செல்வத்தைச் சேர்ப்பதனை எள்ளிநகையாடுகிறான். இது ஒருவகை எள்ளல்தான். தீயனவெல்லாம் செய்தே செல்வம் சேர்க்கப்படுகிறதென்பது மகா ரசமான எள்ளலும்.

பணத்தைச் சேர்ப்பதையும், அதைச் சேர்த்தவன் உடைமையாளனாய் ஆவதையும் முதலாளியம்தான் ஊக்குவிக்கும். வள்ளுவன் செய்துவிட முடியாது. அதனால் செல்வச் சேர்ப்பு அவனுக்கு உபகாரம்பற்றியது, அறக் கொடைகள் பற்றியதுமட்டுமே. அப்படியே செல்வந்தனாய் வர முடியாதுபோனாலும் கவலையில்லை என்றிரு என்பதே வள்ளுவ உபதேசம். ஆனாலும் ஒருவன் எவ்வளவுதான் பிரயத்தனம் பண்ணினாலும் செல்வந்தனாகிவிட முடியாது என்கிறான் அவன். ‘வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது’ (குறள் 377) என்பதில் இந்த நிச்சயத்தை விழுத்துகிறான் அவன்.

அதுபோல தனக்கென ஆக வேண்டிய செல்வத்தை வேண்டாமென்றிருந்தாலும் அது போகாது என்பதும் அவன்தான். அந்தக் குறள் இது: ‘பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச் சொரியினும் போகா தம’ (குறள் 376). வருகிற காலத்தில் வந்து, போகிற காலத்தில் செல்வம் போகத்தான் செய்யும் என்பது இதன் விளக்கம். ஆகூழ் காலத்தில் ஆகி, போகூழ் காலத்தில் போகும் என்று சுருக்கமாக இக் கருத்ததைப் பதிந்து வைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆகூழ் காலத்தில் எல்லாம் நல்லனவாக அமைந்து அனுபவித்துப் போகிறவர்கள், தீயூழ் காலத்தில் செல்வம் போகிறபோதுமட்டும் புலம்புவதேன்? இவ்வாறு ஒரு குறள் கேட்கிறது. ‘நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால் அல்லற் படுவ தெவன்?’ (குறள் 379).


இவ்வாறெல்லாம் சொல்வதின்மூலம் தீயூழை முகங்கொள்ளும் திண்மையை வள்ளுவன் வற்புறுத்துகிறானென்றே கொள்ளவேண்டும்.

இந்தப் பகுதியிலே நான் சற்று விரித்துரைத்த கருத்துக்கள் யாவும் குறளின் மவுனம் விரிந்த இடங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. என் பார்வையில் விழுந்தபடிதான்.




5


இவ்வளவு தெளிவு ஏற்பட்ட பிறகும் ஒருசில காலத்தின் முன் சில அய்ய அலைகள் என் மனத்திலே அடித்துக்கொண்டிருக்கச் செய்ததை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். அப்போது வேறுவேறு தருணங்களில் வாசித்தவோ வாதித்தவோவான கருத்துக்கள் மனத்தில் எழுந்து நர்த்தனம் புரிந்துகொண்டிருந்தன.

திருக்குறளிலுள்ள 1330 குறள்களும் வள்ளுவனால் பாடப்பட்டவைதானா? திருக்குறளின் அதிகார வைப்பு வள்ளுவனால் செய்யப்பட்டதா? திருக்குறளில் இடைச்செருகல்கள் இல்லையா? தம் தம் கருத்துப்படி உரைகாரரால் மாற்றங்கள் புகுத்தப்படவில்லையா? திருக்குறளை ஒரு எண் கணக்கில் வள்ளுவன் பாடிவைத்திருப்பது சாத்தியமா?

இதைப் பாருங்கள். குறளில் வரும் சீர்கள் ஏழு. அறத்துப் பாலில் 34 அதிகாரங்கள். அந்த எண்களைக் கூட்ட வருவதும் ஏழு. பொருட்பாலில் எழுபது அத்தியாயங்கள். அதில் வருவதும் ஏழு. இன்பத்துப் பால் இருபத்தைந்து அதிகாரங்களைக் கொண்டது. அதுவும் கூட்ட ஏழாக வரும். பாயிரம் நான்கு அதிகாரங்களைச் சேர்க்க மொத்தம் 133 அதிகாரங்கள் ஆகும். 133ஐக் கூட்டினாலும் ஏழு. இப்படி ஏழு என்ற எண்ணை வைத்துக்கொண்டு வள்ளுவன் குறளை யாக்கத் துவங்கியிருப்பானா?

எல்லாவற்றையும் ஊழ் வெல்லும் வல்லபம் வாய்ந்தது என்றவன் இன்னோர் இடத்திலே எதையும் முயற்சியினால் அடைந்துவிட முடியும், முயற்சியினளவுக்காவது அடைய முடியும் என்றிருப்பானா? அப்போது அவன் சொன்ன இந்த ஊழின் மொய்ம்பு என்ன ஆகும்?

இக் கேள்விகளில் நிறைந்த நியாயங்களுண்டு.

ஊழ் என்பதனை கெட்டது என்ற அர்த்தத்தில் மட்டும் நாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததனால் ஏற்பட்ட கோளாறிது என்று இப்போது எனக்குச் சமாதானம் பிறக்கிறது. வள்ளுவனே இச் சந்தேகத்தை மிகத் தெளிவாகவும் சந்தேகத்துக்கிடமின்றியும் தீர்த்துவிட்டிருக்கிறான். அதுதான் ஆகூழ், போகூழ் என்ற வகைப்பாடு. இதுவும் ஒருவகைச் சமாளிப்புத்தான் என மனம் முழுத் தெளிவடைய மறுத்திருந்தாலும், அமைதி காண முடிகிறது. எண்வழியான படைப்பு முயற்சிக்குமட்டும் பதிலுமில்லை, சமாளிப்புமில்லை.

அதை அதுவாகவே பார்த்தல் என்பதுதான் அதை அதுவாக அடைதலுக்கான மூலதளம். அந்தத் தளத்தை நாம் இழந்துவிட்டதாகவே எனக்கு எண்ணத் தோன்றுகிறது. இடைச் செருகல்கள், திரிபுபடுத்தல்கள் யாவும்கூட நடந்திருப்பதாகவேதான் நான் கருதுகிறேன். ஆனாலும் திருத்த முடியாத மாற்றங்களாகிவிட்டன அவை.




6


‘ஊழிற் பெருவலி யாவுள’ என்ற குறள் இவ்வதிகாரத்தின் கடைசிக் குறள். ஊழ் அதிகாரம் ஊழியலின் ஒரேயொரு அதிகாரம். இவ்வதிகாரம் அறத்துப்பாலின் இறுதியில் வருகிறது.

அடுத்த பகுதி பொருட்பால். அதன் தேர்வுகளே மேலே வரப்போவன.

000

Sunday, March 30, 2008

அதை அதுவாக 10

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 10

‘இந்த உலகம் இருவேறு தன்மைகளை
உடையதாக இருக்கின்றது.’


- தேவகாந்தன் -


(31)

ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான்முந் துறும்.
(அறம், ஊழியல், ஊழ் 10) குறள் 380

கெட்ட நிலைமைகளை விலக்குவதற்கான மார்க்கம் குதிர்ந்துவரும் வேளையில், அதை முந்திக்கொண்டும் ஆட்சிசெய்ய வருகிற விதியைவிட வலிமையானது ஏதுமில்லை.



1


பத்துக் குறள்களுமே ஏறக்குறையச் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக வரும் திருக்குறளின் ஒருசில அதிகாரங்களுள் ‘ஊ’ழும் ஒன்று. மேலே காட்டப்பட்டுள்ள குறளில் விதியின் அளப்பரிய மொய்ம்பு தெரியும்.

காலத்தோடும் ஊரோடும் ஒட்டிச்சென்று நல்லனவெல்லாம் கண்டுணர்ந்து அவற்றை விதிகளாகத் திரட்டித் தொகுத்த நூல்தான் திருக்குறள் எனப்படுகிறது.

ஊழ்கூட முற்றுமுழுதாக அக் காலகட்டத்து சமூகச் சிந்தனைகள் அப்படியே தொகுக்கப்பட்ட அதிகாரமென்றுதான் சொல்லத் தோன்றும். ஆனாலும் கூர்ந்து கவனிக்கிறபோதுதான் பாடல்களிடையே நிற்கும் மௌனங்களும், அர்த்தம் உள் வெடிக்கவெடிக்க நின்றிருக்கும் சொல்களும் வள்ளுவனின் கலக மனநிலையை வெளிக்காட்டும்.

ஊழ் என்பது ‘இயற்கையின் சுழற்சி’ என்றும், ‘வினைச் சுழற்சியே ஊழ்’ என்றும் கூறுவார் தமிழண்ணல். இந்த ஊழை இவ்வதிகாரத்தின் முதற் குறளிலேயே ஆகூழ், போகூழ் (ஆக்குகின்ற ஊழ், போக்குகின்;ற ஊழ்) என்று இரண்டாகப் பிரித்துவிடுகிறான் வள்ளுவன். ஆகலூழ், இழவூழ் என்றும் குறள் அவற்றைக் குறிக்கும். போகூழ், இழவூழ் என்பனவற்றின் அர்த்தத்திலேயே தீயூழ் என்ற சொல்லையும் அது பாவித்திருக்கிறது.



2


ஊழ்பற்றி எவர் சொல்லவில்லை? ஆனாலும் சங்கப் புலவர்களுக்கு ஊழ் பெரிதாகப்பட்டிருக்கவில்லை. அக் காலம், விதிபற்றி மிகச் சொற்பமாகவே பேசியிருக்கிறது.

‘விதியே கொடியாய்! விளையாடுதியோ?’ என்பது கம்ப காவியம். வுpதியென்ற சொல்லும் பாவனையாவது அக்காலகட்டத்pலிருந்துதான். அது இலக்கிய வரலாற்றுணர்வுப்படி காவிய காலம் அல்லது சோழர் காலம் எனப்படும்.

சமயம் தமிழர் வாழ்வில் பெருஞ்செல்வாக்குப் பெற்ற காலமாக சங்க காலத்தின் பின்னான தமிழகம் இருந்திருக்;கிறது என்பதை அக் காலகட்டம்பற்றிய ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

வள்ளுவனைச் சமணனாகச் சிலர் சொல்வர். சமண மதக் கருத்துக்கள் குறளில் அதிகமென்பது அவர்தம் வாதம். சமணமும் பவுத்தமும் அப்போது நிலைபெற்றிருந்த இந்து சமயம் சார்ந்த சமூக நிலைப்பாட்டினுக்கெதிரான கலகக் குரலாயிருந்ததும் இங்கே அவர்தம் கருத்தின் ஆதாரமாய்க் கொள்ளத் தக்கது. அப்படியில்லாவிட்டாலும் பாதகமில்லை. அவ்வேளையிலும் வள்ளுவன் தனித்த குரலுள்ள சித்தனாகவே இருந்திருப்பான் என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.



3


இந்த உலகம் இருவேறு தன்மைகளை உடைத்ததாக இருக்கின்றதெனக் கூறுகிறது ஊழ் அதிகாரத்தின் நான்காம் குறள். அறிவுடையோனாய் இருப்பதும், பணமுடையோனாய் இருப்பதும் வேறுவேறு வி~யங்கள், பணமுடையோனாய் இருக்க ஒருவகை விதியிருக்கிறது, அறிவுடையோனாயிருக்க இருப்பது வேறு என்பது அக் குறளின் விரிவு.

அக் குறள் இது: ‘இருவேறு உலகத்து இயற்கை திருவேறு தௌ;ளிய ராதலும் வேறு’(குறள் 384).

கோடிட்டுவிட்டான் வள்ளுவன், ஒன்று ஒன்றை அணுகாது என. அதற்கான காரணம் என்ன? அதற்கும் அவனே பதில் கூறுகிறான் அடுத்த குறளிலே. எவையெவை தீயனவோ அவையெல்லாம் நல்லனவாகவம், நல்லனவெல்லாம் தீயனவாகவும் இருக்குமாம் செல்வம் செய்தற்கு. ‘நல்லன வெல்லாம் தீயவாம் தீயவும் நல்லவாம் செல்வம் செயற்கு’ என்பதில் இந்த ஒன்றையொன்று அணுகாத் நிலைமையும், இந்த இரு வகைமைகளின் மனநிலைகளும், இயங்கு தனங்கள் செயற்பாடுகளும் தெளிவுறுத்தப்படுகின்றன.



4

செல்வத்தைச் சேர் என்று அறத்துப் பாலில் ஒருபோது வற்புறுத்திய வள்ளுவன் இங்கே செல்வத்தைச் சேர்ப்பதனை எள்ளிநகையாடுகிறான். இது ஒருவகை எள்ளல்தான். தீயனவெல்லாம் செய்தே செல்வம் சேர்க்கப்படுகிறதென்பது மகாரசமான எள்ளலும்.

பணத்தைச் சேர்ப்பதையும், அதைச் சேர்த்தவன் உடைமையாளனாய் ஆவதையும் முதலாளியம்தான் ஊக்குவிக்கும். வள்ளுவன் செய்துவிட முடியாது. அதனால் செல்வச் சேர்ப்பு அவனுக்கு உபகாரம்பற்றியது, அறக் கொடைகள் பற்றியதுமட்டுமே. அப்படியே செல்வந்தனாய் வர முடியாதுபோனாலும் கவலையில்லை என்றிரு என்பதே வள்ளுவ உபதேசம். ஒருவன் எவ்வளவுதான் பிரயத்தனம் பண்ணினாலும் செல்வந்தனாகிவிட முடியாது என்கிறான் அவன். ‘வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது’ (குறள் 377) என்பதில் இந்த நிச்சயத்தை விழுத்துகிறான் அவன்.

அதுபோல தனக்கென ஆக வேண்டிய செல்வத்தை வேண்டாமென்றிருந்தாலும் அது போகாது என்பதும் அவன்தான். அந்தக் குறள் இது: ‘பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச் சொரியினும் போகா தம’ (குறள் 376). வருகிற காலத்தில் வந்து, போகிற காலத்தில் செல்வம் போகத்தான் செய்யும் என்பது இதன் விளக்கம். ஆகூழ் காலத்தில் ஆகி, போகூழ் காலத்தில் போகும் என்று சுருக்கமாக இக் கருத்ததைப் பதிந்து வைத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆகூழ் காலத்தில் எல்லாம் நல்லனவாக அமைந்து அனுபவித்துப் போகிறவர்கள், தீயூழ் காலத்தில் செல்வம் போகிறபோதுமட்டும் புலம்புவதேன்? இவ்வாறு ஒரு குறள் கேட்கிறது. ‘நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால் அல்லற் படுவ தெவன்?’ (குறள் 379).


இவ்வாறெல்லாம் சொல்வதின்மூலம் தீயூழை முகங்கொள்ளும் திண்மையை வள்ளுவன் வற்புறுத்துகிறானென்றே கொள்ளவேண்டும்.

இந்தப் பகுதியிலே நான் சற்று விரித்துரைத்த கருத்துக்கள் யாவும் குறளின் மவுனம் விரிந்த இடங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. என் பார்வையில் விழுந்தபடிதான்.



5

இவ்வளவு தெளிவு ஏற்பட்ட பிறகும் ஒருசில காலத்தின் முன் சில அய்ய அலைகள் என் மனத்திலே அடித்துக்கொண்டிருக்கச் செய்ததை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். அப்போது வேறுவேறு தருணங்களில் வாசித்தவோ வாதித்தவோவான கருத்துக்கள் மனத்தில் எழுந்து நர்த்தனம் புரிந்துகொண்டிருந்தன.

திருக்குறளிலுள்ள 1330 குறள்களும் வள்ளுவனால் பாடப்பட்டவைதானா? திருக்குறளின் அதிகார வைப்பு வள்ளுவனால் செய்யப்பட்டதா? திருக்குறளில் இடைச்செருகல்கள் இல்லையா? தம் தம் கருத்துப்படி உரைகாரரால் மாற்றங்கள் புகுத்தப்படவில்லையா? திருக்குறளை ஒரு எண்கணக்கில் வள்ளுவன் பாடிவைத்திருப்பது சாத்தியமா?

இதைப் பாருங்கள். குறளில் வரும் சீர்கள் ஏழு. அறத்துப் பாலில் 34 அதிகாரங்கள். அந்த எண்களைக் கூட்ட வருவதும் ஏழு. பொருட்பாலில் எழுபது அத்தியாயங்கள். அதில் வருவதும் ஏழு. இன்பத்துப் பால் இருபத்தைந்து அதிகாரங்களைக் கொண்டது. அதுவும் கூட்ட ஏழாக வரும். பாயிரம் நான்கு அதிகாரங்களைச் சேர்க்க மொத்தம் 133 அதிகாரங்கள் ஆகும். 133ஐக் கூட்டினாலும் ஏழு. இப்படி ஏழு என்ற எண்ணை வைத்துக்கொண்டு வள்ளுவன் குறளை யாக்கத் துவங்கியிருப்பானா?

எல்லாவற்றையும் ஊழ் வெல்லும் வல்லபம் வாய்ந்தது என்றவன் இன்னோர் இடத்திலே எதையும் முயற்சியினால் அடைந்துவிட முடியும், முயற்சியினளவுக்காவது அடைய முடியும் என்றிருப்பானா? அப்போது அவன் சொன்ன இந்த ஊழின் மொய்ம்பு என்ன ஆகும்?

இக் கேள்விகளில் நிறைந்த நியாயங்களுண்டு.

ஊழ் என்பதனை கெட்டது என்ற அர்த்தத்தில் மட்டும் நாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததனால் ஏற்பட்ட கோளாறிது என்று இப்போது எனக்குச் சமாதானம் பிறக்கிறது. வள்ளுவனே இச் சந்தேகத்தை மிகத் தெளிவாகவும் சந்தேகத்துக்கிடமின்றியும் தீர்த்துவிட்டிருக்கிறான். அதுதான் ஆகூழ், போகூழ் என்ற வகைப்பாடு. இதுவும் ஒருவகைச் சமாளிப்புத்தான் என மனம் முழுத் தெளிவடைய மறுத்திருந்தாலும், அமைதி காண முடிகிறது. எண்வழியான படைப்பு முயற்சிக்குமட்டும் பதிலுமில்லை, சமாளிப்புமில்லை.

அதை அதுவாகவே அடைதல் என்பதுதான் அதை அதுவாகப் பார்த்தலுக்கான மூலதளம். அந்தத் தளத்தை நாம் இழந்துவிட்டதாகவே எனக்கு எண்ணத் தோன்றுகிறது. இடைச் செருகல்கள், திரிபுபடுத்தல்கள் யாவும்கூட நடந்திருப்பதாகவேதான் நான் கருதுகிறேன். ஆனாலும் திருத்த முடியாத மாற்றங்களாகிவிட்டன அவை.



6

‘ஊழிற் பெருவலி யாவுள’ என்ற குறள் இவ்வதிகாரத்தின் கடைசிக் குறள். ஊழ் அதிகாரம் ஊழியலின் ஒரேயொரு அதிகாரம். இவ்வதிகாரம் அறத்துப்பாலின் இறுதியில் வருகிறது.

அடுத்த பால் பொருட்பால். அதன் தேர்வுகளே மேலே வரப்போவன.

000

அதை அதுவாக 9

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 9

‘அக்காலத்திய பெருநிலைத் துறவுகளை
நெறிப்படுத்துவதே வள்ளுவனின் நோக்கமாக இருந்திருக்கிறது.’

- தேவகாந்தன் -




(29)

குடம்பை தனித்தொழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.
(அறம், துறவு, நிலையாமை 8) குறள் 338

குஞ்சு வளர்ந்து பருவமடைந்ததும் கூட்டைவிட்டுப் பறந்துவிடும். இந்த உயிருக்கும் உடலுக்கும் இடையிலான உறவும் அத்தகையதே.


மரணத்தை இயல்பு…இயல்பு… என்று இந்த அதிகாரத்திலே அடிக்கடி சொல்லுவான் வள்ளுவன். அக்காலையிலும் அவன் தொனிக்கப்பண்ணும் கேலி அர்த்தத்தை மேவி ரசிக்கத் தக்கதாயிருக்கிறது.

எவ்வளவு பெரிய அலங்காரம் அகந்தையெல்லாம் கொண்டுவிடுகிறாய், ஒருநாள் இந்த உடம்பு வெறும் கூடாக விழுகிற காலமும் இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிட்டாயா? ஏன்கிறது இந்தக் குறள்.

இதற்கு அடுத்த குறள் நையாண்டியின் உச்சம். ‘புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள் துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு’ என்பது அது. ஒரு நிலையான வீடு இந்த உயிருக்கில்லையே என்கிறது இந்தக் குறள்.

எனக்கிருக்கிற எண்ணமெல்லாம், சிந்தனையெல்லாம் ஒன்று பற்றித்தான். அறத்துப்பாலில் இல்லறவியலைத் தொடங்கிய வள்ளுவன் வாழ்வைச் சிறப்பாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறான். ‘வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும்’ என்ற குறள் இல்லறவியலில்தான் வருகிறது. இருந்தும் அதேயளவு சிறப்புடன் துறவறவியலையும் ஏன் செய்தான் என்பது நியாயமான சிந்தனை.

வாழ்தலும் அதைத் துறத்தலும் சமூகத்தில் சம அளவில் அல்லது குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாத வித்தியாசமுள்ள அளவில் இருந்திருக்கிறதாகச் சொல்லமுடியும். அவ்வாறு ஏன் இருந்தது? வாழ்வைத் துறத்தலுக்கு ஒரு நிர்ப்பந்தம் இருந்திருக்கிறதா? அடிக்கடி நிகழும் போர் பஞ்சங்களாலும், வகையறியாததும் மருந்தறியாததுமான நோய்களின் தாக்கங்களாலும் இல்லறத்தைத் துறக்கும்நிலை சமூகத்தில் காற்றுவள நெருப்புப்போல் ஆண்கள் மத்தியில் பரவியிருக்க வாய்ப்பிருந்திருக்கிறதோ? அந்தப் பெருநிலைத் துறவுகளை நெறிப்படுத்துவதே வள்ளுவனின் நோக்கமாக இருந்ததாய்க் கொண்டால் தப்பில்லையென நினைக்கிறேன்.

யுத்ததத்திலும், பெருநோயிலும் முதலில் வருவது மரண பயம்தான். அந்த மரண பயத்தை வெல்லும் வழியைத்தான் நிலையாமையில் வள்ளுவன் அழுத்தமாய்ச் சொல்லுவது.

மனித தோற்ற காலம் முதலே யுத்தம் இருந்திருக்கிறது. காயீனுக்கும் ஆபெல்லுக்கும் இடையிலான பூசல் ஒரு பருக்கை. ஆபெலை காயீன் கொலைசெய்வது சரித்திரத்தில் பதிவான முதற்கொலையெனலாம். மூவேந்தர்கள் பாரியை யுத்தத்தில் கொன்றதை புறநானூறு பேசுகிறது. பலாத்காரம் அல்லது வன்முறை எவ்வளவுதான் கடிந்துரைக்கப்படினும், அவை மனித இயல்பு. யுத்தமும் ஒரு பலாத்காரமே. அதிலுள்ள அழிவுகள் வாழ்தலைச் சாத்தியமாக்கியிருக்காதென்பது திண்ணம். அதேவேளை அவை மரண பயங்களையும் விளைவித்தன. மனிதனுக்கான மார்க்கம் வாழ்தலைத் துறத்தலாகவே விளைந்திருக்கிறது. அவன் மனைவி, குழந்தைகள் எப்படி வாழ்ந்திருப்பர் என்பது இன்னொரு புறத்திலேயெழும் கேள்வி. சமூகத்தில் பெண்ணின் நிலை அப்போதும் பாரப்படுத்தப்பட்டதாகவே இருந்திருக்கிறது. பாராதீனப்படுத்தப்பட்டதாகவே இருந்திருக்கிறது. பெண் துறவு மேற்கொண்டதாய் அக் கால வரலாற்றில் சம்பவங்கள் தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. ஓடாதே, மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சாதே என்று வள்ளுவன் சொன்னதாக நான் சொன்னால் அது என் கருத்தாகிவிடும். என் கருத்தை வள்ளுவன்மேல் ஏற்;றியதாகிவிடும். ஆனால், வள்ளுவன் மரணத்தை அஞ்சாதே என்றதற்கு தீர்க்கமான காரணம் இருந்திருக்க வேண்டும். அது ‘வாழ்’ என்று அவன் கூறுவதற்கான அர்த்தச் சாத்தியப்பாட்டினைக் கொண்டிருக்கிறது என்பது ஓரளவு சரியான கருத்தின் அடைதலாக இருக்கும். ஆதலால்தான் போலும், மரணத்தை இன்னும் இயல்பானதாய் இலகுவானதாய் அடுத்த குறளிலே அவன் கூறுகிறான்.

‘உறங்குவது போலும் சாக்காடு உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு’ (குறள் 339). மரணமென்பது மிக்க இயல்பான நிகழ்ச்சிதான். நாம் தூங்குவதில்லையா, அதுபோல.
அதுபோன்ற மிக்க இயல்புத் தன்மை வாய்ந்ததுதான் பிறப்பும். மரணத்துக்கஞ்சி எங்கே ஓட ஏலும்? அதனால் எதன்மூலமாகவும் வரும் மரண பயத்தை வென்று வாழ்…! வள்ளுவ உபதேசம் இதுதான்.



(30)

ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே
பேரா இயற்கை தரும்.
(அறம், துறவு, அவா அறுத்தல் 10) குறள் 370

அவா என்பது ஒருபோதும் நிறையாத் தன்மை. அந்த அவாவை நீக்கினால் ஒருபோதும் அழியாத இன்ப நிலையை அடையலாம்.


துறவறவியலின் கடைசி அத்தியாயம் ‘அவா அறுத்தல்’. பிறப்பு, பிறவாமை, பிறப்பின் மூலமென்று பல வி~யங்களையும் இந்த அதிகாரம் பேசுகிறது.

இதற்கு முந்திய அதிகாரத்தின் கடைசிக் குறள் ‘காமம் வெகுளி மயக்கம் இவைமூன்றன் நாமம் கெடக் கெடும் நோய்’ என்பதாகும். நோயென்று இதில் வருவது பிறவித் துன்பத்தையே சுட்டும். அதை ‘கழிப்புக் கவற்சிகளும் பிறப்புப் பிணி மூப்பு இறப்புகளும்’ என்று விரித்துரைப்பார் பரிமேலழகர்.

ஆசையே துன்பத்துக்குக் காரணமென்றவன் புத்தன். அதன் இன்னொரு மொழி வடிவம்தான் ‘அவா இல்லார்க்கு இல்லாகும் துன்பம்’ என்ற 368 ஆம் குறளில் வரும் சீர்களின் அர்த்தம். மேலேயுள்ள பத்தாம் குறள் இதன் விரிவுடன் பயனும் சொல்கிறது. முந்திய ஒன்பது குறள்களின் சாரமும் இந்த ஒற்றைக் குறளுள் அடக்கம்.
இதுபோன்ற சில குறள்கள்தான் அவ்வையைக்கூட ‘அணுவைத் துளைத்தேழ் கடலைப் புகட்டிக் குறுகத் தறித்த குற’ளென்று வியக்க வைத்திருக்கவேண்டும்.

000

அதை அதுவாக 8

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 8

‘மனிதனின் மரணம் சிறிதுசிறிதாக ஒவ்வொரு
நாளிலும் நேர்ந்துகொண்டிருக்கிறது’

- தேவகாந்தன் -



(26)


நாளென ஒன்றுபோல் காட்டி உயிரீரும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின்.
(அறம், துறவு, நிலையாமை 4) குறள் 334


உணர முடிந்தவர்களுக்குத்தான் நாள் என்பது உயிரை உடம்பிலிருந்து மேலும் வெட்டிப் பிரித்துவிடுகிற வாள் என்பது தெரியவரும்.



உடம்பையும் உயிரையும் செகுத்துவிடும் செயலையே காலம் செய்துகொண்டிருக்கிறது.

பார்ப்பதற்கு ஒரு நாள் போலத்தான் தெரியும். ஆனால் காலத்தின் தன்மையை உணரக் கூடியவர்களுக்குத்தான் அது உடலிலிருந்து உயிரை ஈர்ந்துவிடுகிற வாளென்பது தெரியமுடியும்.

ஒருநாளைக்கூட மனிதர் வீணாக்கிவிடக்கூடாது. ‘அன்றறிவாம் என்னாது அறம்செய்க’ என வலியுறுத்தியதன் காரணம் இது சுட்டியதே. மரணம் எப்போது வருமென்பதைத்தான் சொல்லமுடியாது. ஆனால் மரணம் நிச்சயம் வரும். இங்கே குறள் வெளிப்படுத்துகிற அம்சம் எதுவெனில், அந்த மரணம் சிறிதுசிறிதாக ஒருவருக்கு ஒவ்வொரு நாளிலும் நேர்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதுதான்.

0



(27)

நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை
மேற்சென்று செய்யப் படும்.
(அறம், துறவு, நிலையாமை 5) குறள் 335

மரணம் சம்பவிப்பதற்கு முன்னே நல்ல காரியங்களைச் செய்து முடித்துவிட வேண்டும்.

வாழ்வின் தன்மையையும் நற்செயலுக்கான அவசரத்தையும் வற்புறுத்துகிற குறளாக இதைச் சொல்லலாம். நாக்கை இழுத்துக்கொண்டு பேச முடியாத கணத்தைப் பிரத்தியட்சமாக்கிக்கொண்டும் மரணம் வரலாம். சுகதேகியாக இருக்கும்போதே நல்வினைகளை ஆற்றிவிட வேண்டுமென்ற வற்புறுத்துகை இதன் உள்ளீடு.

நோய் அதிரவருவதே மனித வாழ்வின் இயல்பாயிருக்கிறது. இந்த உலகத்துக்கு ஒரு மகத்துவம் இருக்கிறது தெரியுமோ? நேற்று இருந்தான், இன்று இல்லையாகிப்போனான் என்று சொல்லக்கூடியதாயிருப்பதே அது. ‘நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை யென்னும் பெருமையுடைத்திவ் வுலகு’ (நிலையாமை 6) என்ற குறள் அதைத்தான் தெரிவிக்கிறது.

இன்னொரு வி~யமும் உண்டு.

நிலைத்து நிற்காத தன்மையுடையது செல்வம், அது கிடைத்தால் செய்யவேண்டிய நற்காரியங்களை விரைந்து செய்துவிடவேண்டும் என்ற பொருளில் நிலையாமையின் 3ஆம் குறள் வரும். செல்வத்தால் செய்யக்கூடிய நற்காரியமாவது யாதெனக் கேட்பின் ஈதலேயெனத் தயங்காமல் வள்ளுவன் பதிலிறுக்கக்கூடும்.

மனத்தில் அறுதியாய் விழுந்திருக்கிற கருத்து எந்தவொரு வி~யத்தைச் சொல்லவரும் போதும் தருணம் பார்த்திருந்ததுபோல் சொல்லாமல்கொள்ளாமல் ஓடிவந்து விழுந்துவிடுமென்பதற்கு வள்ளுவன் இந்த இடத்தில் சாட்சியாகிறான்.

‘நாச்செற்று … விக்குள் மேல்வரா முன்’ என்பதில் மரணத்தில் மனிதனின் பரிதாபகரம் சொல்லப்படுகிறது.

அந்த நயம்தான் மனிதனுக்கான எச்சரிக்கை.
0



(28)

ஒருபொழுதும் வாழ்வ தறியார் கருதுப
கோடியும் அல்ல பல
(அறம், துறவு, நிலையாமை 7) குறள் 337


ஒருபொழுதைக்கூட நன்றாக வாழத் தெரியவில்லை, இவர்கள்போய் கோடிக்கும் மேலான எண்ணங்களைக் கருதிக்கொள்கிறார்களே!



எவ்வளவு இரங்கற்படக்கூடிய விசயம்!

மனிதனாகப் பிறந்த எவரும் ஒருநாளாவது வாழவேண்டும், இந்த வாழ்க்கையின் சாரத்தை அனுபவிக்கவேண்டும். ஆனால் இவர்களுக்கு ஒருபொழுதைக்கூட வாழத் தெரியாமலிருக்கிறது. இருந்தும் மனத்துள் கோடி எண்ணங்களை மளமளவென வளர்த்துக்கொள்ளமட்டும் செய்துவிடுகிறார்கள்.

மனத்துள் கோடி எண்ணங்களை வளர்த்துக்கொண்டு வாழ்க்கையைக் கனவில் கரைத்துவிடுவதற்குப் பதிலாய், ஒருபொழுதையாவது வாழ்ந்துவிடுதல் சிறந்தது என்பதை நிலையாமை அதிகாரத்தில், துறவறவியலில் வள்ளுவன் கூறுவதுதான் இங்கேயுள்ள ரசம்.
அதிகாரம், இயல் பகுப்பு எல்லாவற்றையும் தாண்டி கருத்துச்சொல்ல வள்ளுவனால்தான் முடியும்.

இந்தக் கலகம் சித்த குணம். வள்ளுவனை முதல் சித்தனாய்க் கருதலாமோ?

வாழ்க்கையை வாழ் என்று இவ்வளவு ஆணித்தரமாய் வேறு தமிழிலக்கியம் சொன்னதாய் நான் அறியவில்லை.

000

அதை அதுவாக 7

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்) 7

‘வள்ளுவன் வளையுமிடங்களெல்லாம்
காலத்தை மீறமுடியாத தருணங்களின் விளைச்சலே’

-தேவகாந்தன்-



(23)

அருளிலார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை பொருளிலார்க்கு
இவ்வுலகம் இல்லாகி யாங்கு
(அறம், துறவறம், அருளுடைமை 7) குறள் 247

பொருளில்லாதவர்களுக்கு இவ்வுலக நன்மைகள் இல்லைப்போல, அருளில்லாதவர்களுக்கு மோட்ச உலகத்துப் பயன்கள் இல்;;லை.


இந்த உலகத்து வாழ்வுக்குப் பொருள் அவசியம். மறுமை உலகத்துக்கு அருள் அவசியம். ஆனாலும் இரண்டையும் ஒரே தரத்தினதாக வள்ளுவன் மதிப்பதில்லை. உலகவியல்பைச் சொன்ன குறள்இது. ஆனால் இவ்வதிகாரத்தின் ஏனைய குறள்கள் பொருளைவிட அருளே சிறந்ததென்கிற முடிவையெடுக்கவே வற்புறுத்தி நிற்கும்.

கெட்டவர்களிடத்திலும் பொருள் சேரக்கூடியது என்பான் திருவள்ளுவன்.
மேலும், பொருளற்றவர் ஒருகாலத்தில் பொருளுடையவராய் ஆதலும் கூடுமென்றும், அருளற்றவரோ அற்றவர்தான், அவர் எப்போதும் அருளாளர் ஆகவே முடியாதென்றும் அவன் கூறுவான்.

துறவறவியலைத் துவக்கிவைக்கும் இவ்வதிகாரம் அற்புதமான வைப்பு.
குறள் தோன்றிய காலம் தமிழிலக்கிய வரலாற்றிலே அறநெறிக் காலமென்று சொல்லப்படுகிற காலமாகும். இது இருண்ட காலமான களப்பிரர் ஆட்சிக் காலத்தின் உடனடிப் பின்னாய்த் தொடர்வது.
வள்ளுவன் வளையுமிடங்களெல்லாம் காலத்தின் அழுத்தத்தை அவன் மீற முடியாத தருணங்களின் விளைவேயென்பதை சுலபமாகப் புரியமுடிகிறது.
அதை ஒப்புக்கொள்ளுவதிலும் பெரிதான நட்டமில்லை.
குறள் அத்தகு குறைகளோடும்தான் நிமிர்ந்து நிற்க வல்லது என்பதில் எனக்கு நிறைய நம்பிக்கையிருக்கிறது.



(24)

இலர் பலராகிய காரணம் நோற்பார்
சிலர்பலர் நோலா தவர்
( அறம், துறவு, தவம் 10 ) குறள் 270

வறியவர் பலராய் இவ்வுலகத்தில் இருக்கக் காரணம் அவர்கள் தவம் செய்யாதவர்களாயிருப்பதே ஆகும்.


வள்ளுவனுக்குத் தெரிந்த உலகம் அக்காலத் தமிழகமாகவே இருந்திருக்க முடியும். அதுவல்ல முழு உலகம் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திராததல்ல. பிரபஞ்சம்பற்றியே தெரிந்துமிருப்பான்.
இருந்தும்தான் வறுமையில் வாடுகிறவர்கள் பலராயிருக்கிறார்களென்று தீர்மானித்துவிடுகிறான்.

ஏப்படி இது கூடிற்று?

தன் கண்கண்ட உலகத்து வறுமையை எந்த அளவுகோலால் அளந்தால் சரியாக வருமென்றுதான் வள்ளுவன் முதலில் பார்த்திருப்பான்.
இல்வாழ்வார் பலரின் ஒழுக்ககீனங்களும் அவன் கண்ணில் பட்டிருக்கும்.
துறவியரில் பலரின் ஒழுக்கத்தையும் கவனித்திருப்பான்.
உடனேயே தீர்வை அடைந்துவிட்டிருக்கிறான்.

அந்தக் காலத்திலே வேலை இருந்தது@ உழைப்பு இருக்கவில்லை. வறட்சி அல்லது வெள்ளப்பெருக்கென்று ஒரு புரள்வு மாறிமாறி ஏற்பட்டு பஞ்சம் தலைவிரித்தாடக்கூடிய வாய்ப்பிருந்ததாயும் கொள்ளமுடியும்.
அதனால்தான் உழைப்பு இல்லாமல்போனது. அரசனுக்காக வேலை, ஆண்டைக்காக வேலை, கோயிலுக்காக வேலையென்று நிறைய வேலைகள் சாதாரணனுக்கு. அதன்மூலமே அவன் தன்னதும் தன் குடும்பத்தினதும் உந்திகளைக் கழுவிக்கொள்ள முடிந்திருந்தான். உழைப்பில்லாததால் வளமாக வாழவோ, வாழ வேண்டிய விதத்தில் வாழவோ அவனால் முடியாது போயிருக்கும். அவன் வாழ்வு கெட்டழிந்தது அல்லது கெட்டழிந்ததாய்த் தோன்றியது இவ்வண்ணம்தான் ரூபம் காட்டிற்று.

வேலை, உழைப்பு என்ற இரண்டையும்பற்றிய வரையறையை இங்கே சிறிது கவனிக்கவேண்டியது அவசியமெனப்படுகிறது. வேலையென்பது தான் வாழ்தலுக்கு ஆதாரமான வரும்படிக்கானது. உழைப்பு என்பது தொழில். தன் இருத்தலின் நியாயத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது. அதனால்தான் ‘நமக்குத் தொழில் கவிதை’ என்றான் பாரதி. ஆனால் நடைமுறைப் பேச்சில் நாம் வேலை, உழைப்பு, தொழில் எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகப் போட்டுக் குழப்பி வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அது போகட்டும்.

இப்படி வேலையையும் உழைப்பையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க அக்கால சமூகத்தில் தெளிவும், சித்தாந்த வரையறைவுகளும் இருந்திருக்காது.
கார்ல் மார்க்ஸ் பிறந்ததற்குப் பின்னான காலமில்லையே அது!
அதனால் காட்சிகளின் ஆதாரத்தில் வள்ளுவன் கொண்டதே, ‘தவஞ்செய்யாதபடியாலேயே பலர் வறியவர்களாக இருக்கிறார்க’ளென்ற பிழையான தீர்மானம்.



(25)

பற்றற்றோம் என்பார் படிற்றொழுக்கம் எற்றெற்றென்று
ஏதம் பலவும் தரும்
(அறம், துறவு, கூடாவொழுக்கம் 5) குறள் 275

பற்றில்லாதவர் என்று சொல்லிக்கொண்டு அப் பற்றுக்களைக் களவில் கொண்டொழுகுவார், என்ன செய்தோம் என்ன செய்தோமென்று புலம்பி வருந்தும்படியான துன்பங்களை அடைவர்.


‘படிற்றொழுக்கம்’ என்பது களவில் பூண்டொழுகும் ஒழுக்கம்.
பெரும்பாலும் இதையே கூடாவொழுக்கமென்று வரையறை செய்கிறான் வள்ளுவன்.

இனிவரும் அதிகாரங்களில்தான் நல்ல - கெட்ட ஒழுக்கங்களைப்பற்றி விரிவாகப் பேசப்போகிறானாதலின், கூடாவொழுக்கமென்ற இந்த அதிகாரத்தில் இதற்கு முந்திய அதிகாரமான ‘தவ’ த்தின் நீட்சியாகவே கருத்துக்கள் வெளியிடப்படுவதாய்க் கொள்ளவேண்டும்.

தவத்தின் வலிவு பெரிது. கூற்றம் குதித்தலும், வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலும், ஒன்னாரைத் தெறலும், உவந்தாரை ஆக்கலும் கைகூடுவதால், தவம் பலராலும் முயலப்படுகிறது. சிலர் தவ முயற்சி பலிதமாகாமலோ அல்லது முயலாமலோகூட, வேடத்தினை மட்டும் புனைந்துகொண்டு, மோசத்தில் ஈடுபட்டிருப்பர். அதைத் தவறென்று காட்டுவதே இவ்வதிகாரத்தின் நோக்கமென்று தெரிகிறது.

வானளாவிய தவவேடத்தால் ஒருவனுக்குப் பலனில்லை@ பசு புலியின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டு களவு செய்தாற்போன்றது, உண்மையில் தவசியில்லாதவன் தவ வேடம் பூண்டொழுகுவது@ அது வேடுவன் புதரில் மறைந்துநின்று புள்ளினை வீழ்த்துவதற்குச் சமமானது@ இதனால் துன்பம்தவிர வேறு வராது.

இதைத்தான் இவ்வதிகாரத்தின் குறள்கள் மொத்தமும் கூறுவதாய்க் கொள்ளலாம்.

000

அதை அதுவாக 6

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்)
6
‘சமூக சமமின்மையின் பரிகாரமாக
ஈதல் சொல்லப்பட்டது’


தேவகாந்தன்




(20)


நல்லாறு எனினும் கொளல்தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று
(அறம், இல்லறம், ஈகை – 2) குறள் 222

நல்ல வழிமுறைகள் ஊடாகவெனினும் ஒருவரிடமிருந்து பெறுவது தீதானது. ஈதல் எப்போதும் நன்று. மேலுலகம் இல்லாவிட்டாலும்கூட நன்றுதான்.



‘ஈயென இரத்தல் இழிந்தது’ என்னும் புறநானூறு. ‘ஏற்பது இகழ்ச்சி’ என்றவள் அவ்வை. வள்ளுவன் ஒருபடி மேலே இந்தக் குறளில். நல்ல வழியில்… தனக்குரியதாக… வருவதானாலும்… அதைக் கொள்ளுதல் தீது என்பது வள்ளுவ அறம். இதுதான் ஒருவரது…ஒரு சமூகத்தினது …மொத்த மானுட வர்க்கத்தினதும்கூட …கௌரவத்தை மேலெடுத்து நிறுத்துகிற உயர் பண்பாக விளங்கக் கூடியது.

வாங்கிக் கொள்வது தன்னை இழத்தலுக்கான வழியைத் திறப்பது போன்றதென்று மிக நுட்பமாய்த் தெரிந்து சொல்கிற சமூக, உளவியல் ரீதிகளிலான கருத்து இது. இந்தக் குறள் ‘ஈகை’ என்கிற அதிகாரத்தில் வருகிறது. ஈகம் என்கிற நவீன சொல்லின் மூலமும் இது.

இப்போது உதவ முடியாமலிருக்கிறேன் என்று தன் துன்பத்தைச் சொல்லுகிற தன்மைகூட நல்ல குடிப்பிறப்பாளனிடம் கிடையாது என்கும் குறள். மட்டுமில்லை. ஏற்பவரின் இன்முகம் காணுமளவுக்கும் கழியும் பொழுதுகள் ஈவார்க்கு மிக்க கொடுமையானவை.

உலகத்தின் மிகக் கொடிய நிகழ்வு மரணம். அதுகூட ஈய முடியாத நிலைமையில் இருப்பதைவிட நல்லதாகும் என்றே அது கூறும்.




(21)


ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது
ஊதிய மில்லை உயிர்க்கு
(அறம், இல்லறம், புகழ் -1) குறள் - 231


ஈதலும் புகழோடு வாழ்தலுமே வாழ்க்கையின் இரு பெறுபேறுகளாகும்.



ஈதலை ஒரு தேசம் என்றென்றும் வற்புறுத்திக்கொண்டிருந்தது.
அற இலக்கியங்களினூடாக மட்டுமின்றி, மற இலக்கியங்களினூடாகவும்.
உடையார் சிலர், இல்லார் பலராக இருந்த சமூக சமமின்மையின் பரிகாரமாய் அது சொல்லப்பட்டதென்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

ஈதல் அந்நோக்கம் காரணமாக மட்டும் வற்புறுத்தப்பட்டதில்லை.
ஈதலும் புகழோடு வாழ்தலுமே வாழ்வின் சிகர அடையாளங்கள்.
ஈதல்கூட புகழ் தருவதுதான். எனினும் அது ஓர் அடைவுமாகும்.
அது ஒரு தனி மனநிலை. அதற்கான சாட்சியம்தான் இந்தத் திருக்குறள்.

‘மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர் தம் புகழ் நிறீஇத் தாம்மாய்ந் தனரே’ என்று கூறும் புறத்தின் 165 ஆம் குறள். அதனால்தான் சங்கத் தமிழர், ‘புகழெனின் உயிரும் கொடுக்குவ’ராய் வாழ்ந்தனராக வேண்டும்.

தமிழர் வாழ்வின் மற்றுமோர் பரிமாணம் இது. ஒரு இனம் எதையெதைப் புகழுக்குரியதாய்க் கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறது என எண்ணுகிறபோது அற்புதம் பிறக்கிறது. கூட பெருமிதமும்.




(22)


நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்
வித்தகர்க் கல்லால் அரிது
(அறம், இல்லறம், பகழ் - 5) குறள் - 235

கெட்டாலும் சங்கினைப்போல நிலை திரியாதிருக்கவேண்டும்@ சாவதானாலும் நிலைத்திருப்பற்கான புகழை வைத்துவிட்டுச் சாகவேண்டும். இந்த இரண்டும் உலக அறிவுள்ளவர்க்கே இயலக்கூடியதாகும்.


சங்கு சுட்டாலும் வெண்மை தரும். கெட்டாலும் மனங்குன்றாது ஒளிவிட வாழவேண்டும். அறிவுள்ளவர்கள் கேட்டினால் மனங்குன்றி அழிந்துபோவதில்லை.

மனிதனுக்கு உயிரும் அழியும், உடம்பும் அழியும். அவன் புகழ்தான் அழியாதிருப்பது. அதை வைத்துவிட்டுச் சாவது ஒரு வித்தகம்.
‘உளதாகும் சாக்காடு’ இவ்வாறுதான் நிகழ்கிறது.

000

அதை அதுவாக 5

உள்ளது உணர்ந்தபடி
(தேர்ந்த குறள்கள்)
5


தேவகாந்தன்



(15)


சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய சொல்லற்க
சொல்லிற் பயனிலாச் சொல்.
(அறம், இல்லறம், பயனில சொல்லாமை 10) குறள் 200

சொல்ல நேர்கிற வேளையிலும் எக் காரணம்கொண்டும் பயனில்லாவற்றைப் பேசிவிடக் கூடாது.

000


பயனுடையவற்றையே பேசவேண்டுமென்கிற கருத்து முதலடியாலேயே
பெறப்பட்டுவிடுகிறது.
உனது பேச்சு அர்த்தமுள்ளதாய் இருக்கட்டும் என்கிறான் வள்ளுவன். இந்
நிலையில் பயனில்லாத சொற்களைச் சொல்லவேண்டாமென்பதை அதன்
எதிர்நிலையில் வைத்துச் சுலபமாய்ப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.
அவ்வாறிருக்கையில் பயனில் சொல்பற்றிச் சொல்ல வந்த இடத்திலேயே
வள்ளுவன் அக் குற்றத்தைச் செய்திருப்பானா என்பது
யோசிக்கவேண்டியது.


கருத்தின் அழுத்தத்துக்காய் அவ்வாறு வரலாம்தான். தமிழிலக்கணம் அதை அனுமதித்திருக்கிறது. சில குறள்களிலேயே அவ்வாறு வந்துமிருக்கின்றது.

ஆனாலும் வேறிடங்களில் ஒத்துக்கொள்ளக்கூடிய இந்த இலக்கிய உத்தியை, சொல்பற்றிய இந்த அதிகாரத்திலேயே ஏற்றுக்கொள்வது சற்றுக் கடினமானது. பட்சத்தில், ‘ சொல்லற்க சொல்லில் பயனிலாச் சொல்’ என்ற சொற்கள் வேறோர் அர்த்தத்தைக் குறிக்க வந்தவையாகவே கொள்ள வேண்டும்.

‘சொல்லில் பயனிலாச் சொல் சொல்லற்க’ என்று சொல் மாற்றிப் போட்டுக் கொண்டால், ‘சொல்லில்’ என்பது வைரமுடைக்கும் உளியாய் வருவது தெரிய வரும்.

மோனத்தின் பின்னே வருவது சப்தம் - சொல். உன் மோனத்தை உடைப்பது பயனள்ள சொல்லாயிருக்கட்டும், மற்றும்படி மோனமே சிறந்தது என்றுதான் வள்ளுவன் கொண்டிருப்பானென அர்த்தம் கொள்வதே பொருத்தமாய் இருக்குமெனத் தோன்றுகிறது.

00



(16)


தீவினையார் அஞ்சார் விழுமியார் அஞ்சுவர்
தீவினை யென்னும் செருக்கு
( அறம், இல்லறம், தீவினையச்சம் 1) குறள் 201

தீவினையால் வரும் கர்வத்தை மேலோர் அஞ்சுவர். பாவியர் அஞ்சார்.

000


தீவினை செய்யச் செய்ய மனத்தில் ஒரு தி;டம் வரும்.
அது செருக்கைக் கொண்டுவந்துவிடும். தனக்கு ஒப்பார், மிக்கார் இல்லையென்று எண்ணவைக்கும். அதில் பெருமை கொள்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

‘எட்டாம் கட்டைக்கு எழுதப்படுதல்’ என்று ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் தண்டனைக்கிணையான ஒருவகைப் பிரகடனம், கடன்பட்டு பிறகு தீர்க்காது விட்டுவிடுகிற பேர்வழிகள்மீது யாழ்ப்பாணத்தில் விதிக்கப்பட்டு வந்ததாக அறியக் கிடக்கிறது.

மோசடிப் பேர்வழி, நம்பக்கூடாதவன் என்பதுதான் அந்தப் பிரகடனத்தின் பொருள்.

தந்தை பெயர், பாட்டன் பெயர், ஊர் முதலிய விபரங்களைச் சொல்லி தம்பட்டம் அடிப்பவன் மூலம் அரசாங்கமே பிரகடனப்படுத்திவிடும் எட்டுக் கட்டை சுற்றளவுக்குள்.

எட்டுக் கட்டை சுற்றளவுக்குள் அவனை ஊர்கள் மதிக்காது என்பது மட்டுமில்லை, அந்தப் பரப்புக்குள் கைமாற்று மோசடிக்காக மற்றுமொருமுறை அவன்மீது குற்றம் சாட்ட முடியாதது உபவிளைவாகவும் இருக்கும்.

எட்டாம் கட்டைக்கு எழுதப்படட்டவனென்றால் பெருமைப்பட ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆனால் தீமை புரிபவன் அதையே பெருமையாகக்கொண்டு கர்வமடைந்திருப்பான்.

செருக்கில் நல்லதும் கெட்டதும் உண்டு.
நல்லது, பெருமிதம்! கெட்டது, கர்வம்!
கர்வத்தை விழுமியோர் அஞ்சுவர். அஞ்சவேண்டும்.

00


(17)


அருங்கேடன் என்பது அறிக மருங்கோடித்
தீவினை செய்யா னெனின்
(அறம், இல்லறம், தீவினையச்சம் 10) குறள் 210

ஒருவர் தீவினைகளின்பாற் கவரப்பட்டு அவற்றைப் புரியாதிருப்பாராயின் கேடடைய மாட்டார்.

000



இங்கே முக்கியமாகக் கவனிக்கப்படவேண்டிய சொல் ‘மருங்கோடி’ என்பது.
மருங்கோடுதல், கவரப்படுதலின் விளைவு.

தீவினைக்கே இயல்பில் கவர்ச்சி நிரம்பவும் அதிகம்.
கவர்ந்திழுபட்டுக்கொண்டு பின்னால் ஓடுதல் அதனால் தவிர்க்க முடியாதபடிக்கு நிகழ்ந்தேவிடுகிறது பலர்க்கும்.

தன்னலமியாக இருக்கிற ஒருவன் எத்துணை சிறிய தீவினையைத்தானும் செய்யலாகாதென்கிறது இதேஅதிகாரத்தின் ஒன்பதாம் குறள்.
ஏன்?

நிழல் தவறாது அடியினை அடைவதுபோல், தீயசெயல்களைச் செய்பவன் கெட்டுப்போதல் சர்வநிச்சயமானதாகையால், தன்னைத்தான் தாதலிப்பவன் அவ்வாறு செய்துவிடக்கூடாது என்று இதற்கு விளக்கம் தருகிறது அதற்கும் முந்திய குறள்.

தீய செயல்களின்பால் , அவற்றினால் வரக்கூடிய கர்வம், சுகம் காரணமாய் ஈர்க்கப்பட்டு விடக்கூடாதென்று மூலாதாரமான தீவினையின் வி~யத்தை இந்தப் பத்தாம் குறளிலே பேசுகிறான் வள்ளுவன். பொதுவாக வேறு குறள்கள் சத்தமாயும், அடக்கமாயும் கூறுகிறபோது, ஒரு இரகசியம்போல் காதருகே வந்து கூறுகிற குறள் இது.


00


(18)


ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம்
பேரறி வாளன் திரு
(அறம், இல்லறம், ஒப்புரவறிதல் - 5) குறள் - 215

பயன்மரம் உள்ள+ர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்
நயனுடை யான்கண் படின்
(அறம், இல்லறம், ஒப்புரவறிதல் - 6) குறள் - 216

மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்
(அறம், இல்லறம், ஒப்புரவறிதல் - 7) குறள் - 217



இந்த மூன்று குறள்களும் ஏறக்குறைய ஒரே கருத்தையே சொல்வதாக நண்பர்கள் சொல்ல நான் கேட்டிருக்கிறேன்.

திரு வேறு, செல்வம் வேறு என்பதிலிருந்து இந்தப் பிரச்னையை அணுகலாம்.

திரு அமைவது. செல்வம் சேர்ககப்படுவது.

நல்வழியிலென்றாலும் அவற்றைச் செலவு செய்யும் விதம் வித்தியாசமானது. தவறாமல் அதை இந்த மூன்று குறள்களும் சுட்டிக்காட்டவே செய்கின்றன.

‘ஊருணி’ என்ற குறளை எடுத்துக்கொண்டால் அது இவ்வாறு சொல்வதாய்க் கொள்ளலாம்: ‘உலகத்தை ஆளவிரும்பும் பேரறிவாளனுடைய திரு ஊருணியிலே நீர் நிறைந்தாற்போன்று ஊராருக்கும் வழிப்போக்கருக்கும் இவர்களில் வலது குறைந்தவர்களுக்கும்கூட ஒருங்கே பயன்படவேண்டும்.’

உலகத்தை ஆள விரும்பும் பேரறிவாளனென்று ‘உலகவாம் ;(உலகு+ அவாம்) பேரறிவாளன்’ என்ற பதங்களுக்கு நான் விரிபொருள் கண்டிருக்கிறேன்.

தன்மேல் மக்களெல்லாரும் பேரன்பு கொள்ளவேண்டுமென நினைக்கிறவனது செல்வமானது ஊருண் கேணியானது நீரினால் நிறைந்தாற்போல் இருக்கவேண்டும்.
இது நிறைந்த அர்த்தத்தோடுதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஊருணியானது தக்கார் தகவிலார் , முயற்சியுடையார் முயற்சியில்லாதவர் , அயலூரார் வழிப்போக்கர் என்று எதுவும் பார்க்காது. விறுவிறுவென இறங்கி முகந்து குடித்துவிடலாம். மக்கள் விருப்புத் தன்மேல் இருக்கவேண்டுமென விரும்புகிறவனது செல்வமானது இவ்வாறு இருக்கவேண்டுமென்பதே வள்ளுவனின் அறிவுரை.

பயன்மரம், ஊருணிபோன்றதல்ல. அது பெரும்பாலும் ஊரிலுள்ளவர்களுக்கே பயன்படக்கூடியதெனினும், முயற்சியுடையவர்க்குமட்டுமே கைகூடக் கூடியது. மரத்தில் ஏறிப்பறிக்கிற முயற்சி வேண்டும் இதில்.

நன்மையை விரும்புகிறவன் மக்களிடையே மடி - முயற்சியின்மை - தோன்ற இடங்கொடுக்க மாட்டான். மரமோ பயன்மரம். பழமும் பழுத்திருக்கிறது. ஆனாலும் ஊருணிபோல் இலகுவில் கிடைத்துவிடாது. ’பயன்மரம்’ குறள் இதையே சொல்கிறது.

பெரும்பெரும் தகைமைகள் உடையவனிடம் சேரும் செல்வமானது மருத்துவ குணமுள்ள மரம் போன்றதாயிருக்கும். மருத்துவ மரம் எல்லாருக்கும் தேவையாக இருந்துவிடாது. நோயாளியே அதை நாடி வருவான். நோய் வந்துவிட்டால் நோயைத் தீர்த்துவிடும் தப்பா மரம்தான் அது. அபரிமிதமாகக் கிடைத்துவிடாத அபூர்வ மரம்கூட.
அளவறிந்து பயன்படுத்தப்பட வேண்டியதுமாகும்.

ஊருணியும், புயன்மரமும், மருந்தாகித் தப்பா மரமும் ஒன்றல்ல.

தன்மேலான நன்மை கருதி உலகு புரக்க விரும்புகிறவனது திருவானது சகலருக்கும் பயன்படுவது. உலகத்தின் நன்மை தின்மை நோக்குகிறவன் செல்வம் முயற்சியுடையவரகளுக்கு மட்டுமே பயனாகும். தேவையென்று தவிர்க்க முடியாமல் தேடிவருவோர்க்குமட்டுமே வேண்டியது வேண்டிய அளவு கொடுத்துப் புரப்பான் பெருந்தகையாளன்.

பாத்திமறிந்து பிச்சையிடு என்கிறது தமிழில் ஓரு பழமொழி.

00

Sunday, March 16, 2008

THE MANY SORROWS OF JOSEPHINE.B

பிரான்சின் சில வரலாற்றுப் பக்கங்களை 
காவியமாக்கியிருக்கும் நாவல்  



(1)

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஆங்கில நாவலிலக்கியம் வளர்ந்துவந்த பாதை மிக அழகானது. வரலாற்றுப் பின்புலங்களில் பல்வேறு நாவல்கள் தோன்றின. பயணங்கள், ஆய்வுகள், தேடல்கள்மூலம் கண்டடையப்பட்ட புதுமையான கருத்துக்கள் ஆங்கில இலக்கியத்தை உக்கிரத்துடன் நிறைத்தன. இவை ரஷ்ய, பிரெஞ்சு இலக்கியங்களுக்கு இணையாக ஆங்கில நாவலிலக்கியத்தை உயர்த்தி வைத்தன என்றாலும் மிகையில்லை.

இதனடியாக சமகாலத்திலும் வரலாற்றின் இருண்ட பக்கங்களை புனைவின் துணைகொண்டு கண்டுகொள்ளும் முயற்சிகள் பல்வேறு படைப்பாளிகளால் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் சில அச்சுப் பிரதிகளாய், சில தகவல்கள் தொகுப்புக்களாய் மாறிப்போக, சிலவே காவியங்களாய் நிலைத்துநிற்கின்றன. அவ்வாறான நாவல்களில் வரலாற்றுக் களத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டெழுந்து காவியப் பேறடைந்த நாவல்தான் ‘The Many Sorrows of Josephine B.’

(2)

காதல் என்கிற மனமெய் உணர்வு எங்கேயும் எப்போதும்தான் அழகானது. சரித்திரம் அவ்வாறான வியக்கத்தக்க காதல்களைக் கொண்டிருக்கிறது மெய்யாகவே. ஆனாலும் அதன் சாரம், நவீன மனோதத்துவ, தத்துவ ரீதிகளில் அணுகப்படும் நாவல்களினால் பிழிந்தெடுத்து முன்வைக்கப்படுகிறபோது, மனம் வாசகப் பரவசம் கொண்டுவிடுகிறது.

சங்க காலப் பாடல்கள் தமிழன் இயற்கைவழியில் வாழ்ந்த இயல்பை அகம், புறம் என்ற இருநிலைகளில் வைத்துப் பேசுகிறது. அகம் புறமென்ற இந்த இருநிலை வாழ்வு திணையளாவி தமிழிலக்கியத்தின் ஒப்பற்ற தன்மையையும் உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது. அகம் சொல்லும், ‘யாயும் ஞாயும் யாங்காகியரோ, எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர், நானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்… செம்புலப் பெயல்நீர்போல அன்புடை நெஞ்சம் தான்கலந்தனவே’ என்ற பாடலும், புறம் சொல்லும், 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற பாடலும் தமிழர்கள் தம் வாழ்வில் கண்டெடுத்த அரும் பண்புகள்.

சமகால தமிழ் நாவலிலக்கியத்தில் இவற்றைக் காவியமாக்கும் முயற்சிகள் பரவலாக நடைபெற்றது மெய். இவை ஒரு கனவுப் புலத்திலிருந்து படைப்பாகின. ஆனால், ஆங்கிலத்தில் ஒரு தேடலிலும், ஓர் ஆய்வு வெளியிலுமிருந்து முளைத்தெழுந்தன.

மாமேதைகளின், சரித்திர புருஷர்களின் பல்வேறு  காதல்களைப் பற்றியும் ஆங்கில வரலாறு பேசுகிறது. கார்ல் மார்க்ஸ், நெப்போலியன் போனபார்ட் போன்றோரின் காதல்கள் இவ்வாறு விதந்துரைக்கப்படுவன. குடும்ப அமைதி பொறுத்தவரை ஜென்னியினது காதலும், பொருளாதார நிலை பொறுத்தவரை ஏங்கெல்ஸின் நட்புமே கார்ல் மார்க்ஸின் மகத்தான நூல் ‘மூலதன’த்தின் பிறப்பிற்கு மறைமுக உந்துதல்கள் எனப்படுகிறது.

பெரு மேதாவிகளாயிருந்தாலும் தம் காமம், காதல் ஆகிய உணர்வுகளால் சாதாரண மனிதர்களாயே அவர்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிய நாம் வியப்பே கொள்கிறோம். குறிப்பாகக் கவனிக்க இங்கே ஒரு விஷயம் உண்டு. இப்பெண்கள் ஏற்கனவே கல்யாணமாகி குழந்தைகளுடனோ, குழந்தைகளின்றியோ, கணவனை உயிருடனோ இன்றியோ கொண்டிருந்தவர்கள் என்பதே அது. இவ்வகையில் முக்கியமான சரித்திரக் காதல் நெப்போலியன் ஜோசபின் மீது கொண்ட காதலாகும்.

(3)

நெப்போலியன் ஜோசபினுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் பிரெஞ்சு மொழியில் தொகுப்பாக வந்தபோதே பிரபலமாகப் பேசப்பட்டவை. அண்மையில்கூட நெப்போலியன் ஜோசபினுக்கு எழுதிய கடிமொன்று கண்டடையப்பட்டு மிகப் பெருந்தொகைக்கு ஏலம் போயிருக்கிறது. மாவீரனென்று வரலாறு போற்றும் நெப்போலியன் ஜோசபின் காதலில் எவ்வளவு சாதாரண உணர்வுள்ள மனிதனாக, அவள் காதலை எந்நேரமும் இச்சிப்பவனாக இருந்தான் என்பதை இக்கடிதங்கள் எடுத்து விளக்குகின்றன.

பிரெஞ்சிலும் ஆங்கிலத்திலுமாய் இவர்கள் காதல் குறித்து பல்வேறு நாவல்கள் இதுவரை வெளிவந்துவிட்டன. இன்னும் பல நாவல்களுக்கே இக்காதல் அடித்தளமாய் இருக்குமென்றாலும் ஆச்சரியப்பட ஏதுமில்லை. ‘The Many Sorrows of Josephine B என்கிற இந்த நாவல் கனடா ஆங்கில இலக்கியத்தில் பெரிதாகப் பேசபட்டுமிருக்கவில்லை. அண்மையில் இதை வாசிக்கும் சந்தர்ப்பம் எதிர்பாராத விதமாகத்தான் கிடைத்தது. Books City இல் இப் புத்தகத்தை வாங்கி பல நாட்களாய் சும்மா அடுக்கிலேதான் போட்டுவைத்திருந்தேன். இல்லறத்தில் துறவறமும், வானப்பிரஸ்தத்தில் இல்லறமும் எனக்கு மாறுதலையாய் விதிக்கப்பட்ட குணங்கள். இவைகளின்படி என் புதிய துறவறம் துவங்கிய காலகட்டத்தில் ஒருநாள் இந்நூலை எடுத்துப் புரட்டினேன். நூல் முற்றுமாய் என்னைத் தன்னுள்ளே இழுத்துக்கொண்டது. வாசிப்பின் மிகச் சுகமான அனுபவத்தைத் தந்த நாவல்களில் இதையும் ஒன்றாகச் சொல்ல எனக்குத் தடையில்லை. அச் சுகத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலும் ஓர் இன்பமிருக்கும் என்பதாலேயே அதை இங்கே எழுதவும் முயல்கிறேன். ஆக, பகிர்வும் சுகானுபவத்தின் ஒரு வாசலாகிறது.

(4)

அமெரிக்காவில் சான் பிரான்சிஸ்கோவைப் பிறப்பிடமாகக்கொண்டவரும் தற்போது கனடா ஒன்ராரியோ மாகாணத்தில் வசித்து வருபவருமான சந்ரா காலான்ட் (Sandra Gallund) இதன் ஆசிரியர். கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரியான இவர் 1970களின் ஆரம்பத்தில் கனடாவில் குடியேறினார். ஆரம்பத்தில் லப்ராடரில் இனுய் பழங்குடி இனத்தாரிடையிலான பள்ளிகளில் கடமையாற்றிய இவர், பின்னால் நூல் பதிப்பகத் துறையில் கடமையாற்றவேண்டி ஒன்ராரியோவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார். ஏறக்குறைய பத்தாண்டுகள் பிடித்திருக்கின்றன இந் நாவலை இவர் எழுதி முடிக்க. 1995 இல் தடித்த அட்டைப் பதிப்பாக கார்ப்பர் கொலின்ஸ் வெளியிட்ட இந்நூலின் மலிவுப் பதிப்பு 1996 இல் வெளிவந்தது.

நாவல் ஜோசபின் பார்வையிலிருந்து விரிகிறது. ஜோசபினின் நாட்குறிப்பாக ஜூன் 23, 1777 இலிருந்து தொடங்கும் இந்நாவல், 1796 மார்ச் 09 உடன் முடிவடைகிறது. ஜோசபினின் சொந்த ஊரான மார்டினிகோவில் தொடங்கி, பிரான்சியப் புரட்சி ஏற்பட்ட பின்னர் பாரிசில் தொடங்கிய குடியாட்சி முடிவடையும் தறுவாயில் சுமார் பத்தொன்பது ஆண்டுகளைக் கொண்டது இதன் காலக் களம்.

படைப்பாளி சந்ரா காலான்ட் பிரான்சியப் புரட்சியின் அனுதாபியாக இல்லையென்றே தெரிகிறது. இந்த முரண், மேல்தட்டு மாந்தரின் வாழ்முறை, கலாச்சாரமாக விரியும் நாவலானதால், கதாமாந்தரின் அபிப்பிராயமாக நூலாசிரியரின் கருத்தைக் கொண்டுவிட வாசகனால் சுலபமாக முடிந்துவிடுகிறது.

மேலே…இன்னும் மேலே என்று முன்னேறத் துடிக்கும் மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் மனோபாவம் காரணமாகவே ஜோசபினின் மார்டினிகோவிலிருந்தான முதல் நகர்வு தொடங்குகிறது. வயது வந்த எந்தவொரு பெண்ணுக்குமே திருமணம்தான் முக்கியமான அம்சமாகவிருக்கிறது அக் காலப் பகுதியான பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில். அவர்களது இலக்கியப் படிப்பும், இசைப் பயிற்சியும், ஓவியக் கற்கையும் எல்லாமே உயர்ந்த இடத்தில் திருமணத்துக்கான முயற்சிகளாகவே இருந்துவந்திருக்கின்றன. பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து, ரஷ்யா எதுவுமே இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்கவில்லை. டால்ஸ்டாயின் ‘அன்னா கரினினா’ இதை தன் ஆரம்பப் பகுதிகளில் அழகாகப் படம் பிடித்திருக்கும்.

ஜோசபினின் வாழ்க்கையும் இவ்வாறே தொடங்குகிறது. அவளது தந்தையின் நிலத்தில் வேலைபார்க்கும் ஓர் ஆபிரிக்க மாந்திரீகப் பெண் வருங்காலமுரைப்பவளாக இருக்கிறாள். பெற்றோர் அறியாமல் அவளிடம் தன் வருங்காலம் கேட்கிறாள் ஜோசபின். மாந்திரீகப் பெண் அவள் அந்நாட்டு ராணியாவாள் என ஆரூடம் கூறுகிறாள். அவளது திருமணத்தில் விழவிருக்கும் சோகங்களையும் மாந்திரீகி சொல்லத் தவறவில்லை. அதுவே அவளின் பல்வேறு முயற்சிகளினதும், பல்வேறு பாதை மாறுதல்களினதும் மூலமாய் ஆகிவிடுகிறது. ஓர் எதிர்பார்ப்பு அவள் அடிமனத்தில் எந்நேரமும் இருந்து அவளை உசுப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. குடிகாரத் தந்தையினால் தம் செல்வமிழக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் பிறக்கும் ஜோசபின், தந்தையின் குணம் தெரிந்தும்தான் அவரை தன் பெருவிருப்புக்கும் மதிப்புக்கும் உரியவராக ஆக்கிவைத்திருக்கிறாள்.

முதலில் போகர்னேயுடனான திருமணம் அவளை பாரிஸ் நோக்கி நகர வைக்கிறது. மன்னர் காலத்திலும், பின்னர் குடியரசுக் காலத்திலும் மிக்க அதிகாரமுள்ள பதவி வகிக்கும் போகர்னே, சில யுத்த முனைகளில் குடியரசுப் படைகள் அடையும் தோல்வி காரணமாய் குடியரசுக்கு எதிரானவனெனக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு மரண தண்டனை அடைகிறான். அவளது தனித்த வாழ்க்கையும், அரச மேலிடத்துத் தொடர்புகளும் மெல்லமெல்ல உருவாகின்றன. அதன் பின்னர்தான், நெப்போலியனது அறிமுகம் ஏற்படுகிறது அவளுக்கு. சொல்லப்போனால் ஒரு சாதாரண போர்வீரனாகவே ஆரம்பத்தில் அறிமுகமாகிறான் அவன். பின்னாலே அவுஸ்திரியாவுடனான யுத்தத்தில் அவன் படைத் தலைமை ஏற்பதிலிருந்துதான் படைத் தளபதியாக நெப்போலியன் உருவாகிறான். ஜோசபினுக்காகவேதான் உக்கிரமாகப் போர் புரிகிறான் அவன் என்பது படைப்பாளியால் சொல்லப்படாமலே வெளிக்காட்டப்படுகிறது.

நாவல் ஒருவகையில் நெப்போலியனது வெறிபிடித்த வகையான காதலை வெளிப்படுத்துகிறதெனினும், நாவலின் பிரதம பாத்திரம் ஜோசபின்தான். அவளூடாகவே பிரான்ஸ் நாட்டு வாழ்முறையும், வரலாறும் பேசப்படுகின்றன நாவலில். ஒரு திட்டமிட்ட வாழ்முறைக்கு தன்னையும் தன் மகனையும் எவ்வாறு அவள் வளர்த்தெடுக்கிறாள் என்பது நாவல் விரியும் தளம். அதை அற்புதமான முறையில் வடித்திருக்கிறார் சந்ரா காலான்ட். ஒரு கிராமியச் சிறுமியாக, பின்னர் பிரபு வம்சத்தில் திருமணமான சீமாட்டியாக, கணவனை விவாகரத்துச் செய்து தனித்துவாழும் பெண்ணாக, பின் கணவனை இழந்த மேட்டுக்குடிப் பெண்ணாகவென்று பல்வேறு வேடங்கள் ஜோசபினுக்கு. அவளடையும் இப் பரிமாணங்கள் அழகானவை. மட்டுமில்லை, திடமனம்கொண்ட ஒரு பெண்ணின் தவிர்க்கவியலாத வளர்ச்சிகளாவும் நாவலில் காட்டப்படுகின்றன. வரலாற்று மாந்தரின் வாழ்க்ககையை நேரில் கண்ட சுகம், நாவலை வாசித்து முடிக்கும் தருணத்தில் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கவே முடிவதில்லை.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவுதான் உயர்ந்து சென்றாலும் அவளுள் இருந்த துக்கத்தின் கீர்த்தனங்கள் எந்தவொரு உன்னத நிலைமையிலும் இசைக்கவே செய்துகொண்டிருந்தன. அவை படைப்பாளியின் தலையீட்டில் வலிந்து புகுத்தும் முயற்சிகளாக இல்லாதிருந்தது நாவலின் வெற்றி.

சமீப காலங்களில் பரவலாகப் பேசப்பட்ட பல கனடாவின் ஆங்கில நாவல்களுக்கு எவ்வகையிலும் சமமானதே சந்ரா காலான்டின் ‘The Many Sorrows of Josephine B.’ தன் கட்டமைப்பால், விஷயங்களைப் புகுத்தும் நேர்த்தியினால், ஒரு பிரான்சிய வரலாற்றுப் புலத்தில் நாவலைப் படைக்கிறோம் என்ற பிரக்ஞையுடன் அதற்கான ஒரு மொழியைச் சுவீகரித்துக்கொண்டு படைப்பிலிறங்கியதன் மூலமாய் சிறந்த ஒரு நாவலைப் படைத்தவராகிறார் சந்ரா காலான்ட். கனடா ஆங்கில இலக்கியத்தை இந் நாவல் ஒரு சிறிதாவது முன்னகர்த்தியிருக்கிறது என்றாலும் தப்பில்லை.

00000

தாய்வீடு, பெப். 2008

சிதைவும் கட்டமைப்பும்:9

-தேவகாந்தன்


‘மாத்ரு பூமி’ மலையாள இதழின் கோவை அலுவலகப் பொறுப்பாளர் திரு.விஜயகுமாரை ஒருமுறை ‘மாத்ரு பூமி’யின் கோவை அலுவலகத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தது. எழுத்துபற்றி, சிறுசஞ்சிகைகள்பற்றி, இலக்கியம் - குறிப்பாக ஈழத்து இலக்கியம் - பற்றி நிறையப் பேசினோம். ஏன் ‘கனவுச் சிறை’ நாவலைப்பற்றி அவர் முன்னமே அறிந்திருந்தார். அவர் எனது அடுத்த நூல்பற்றிக் கேட்டபோது ‘காலக் கனா’ சிறுதொகுப்பைச் சொன்னேன். ‘கனவு உங்கள் எழுத்தில் முக்கியமான அம்சமாகவிருக்குமோ?’ என்று தன் வியப்பைச் சொன்னார் விஜயகுமார். ‘அப்படி நினைத்து எழுதியதில்லை’ என்றேன் நான். ‘நினையாப்பிரகாரம் அவ்வாறு அமைய வாய்ப்பிருக்கிறது. நினையாமலே அவ்வாறு சிலருக்கு அமைய முடியும்’ என்று விஜயகுமார் பதில் சொன்னார். ஒருவகையில் அவர் சொன்னது சரிதானோவென்று இன்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. கனவுகளே இலக்கியம், கலை என எல்லாமுமாகின்றனவெனினும், இலக்கியத்தில் கனவு மய்யப்படும் எழுத்து ஒருவசீகரத்தையும், தனி அடையாளத்தையும் பெற்றுவிடுகிறதுதான்.

‘வுpதி’ நாவல்பற்றி, அவருடனான இரண்டுமணி நேரப் பேச்சில் நான் ஒருமுறை குறிப்பிட நேர்ந்தது. ‘தலைப்பே நன்றாயிருக்கிறதே. மேலோட்டமாகக் கதையைச் சொல்லமுடியுமா?’ என்று கேட்டார். நான் சொன்னேன். வாழ்க்கையைக் கனவாய்க் கண்டு, அதை அழியக் கொடுத்தவனின் கதையாக இருக்கிறதேயென்றும், அதுபோன்ற கதைகளை மலையாளத்திலேகூட தான் வாசித்ததில்லையென்றும், அக் கதையின் சுருக்கத்தை ஆங்கிலத்தில் எழுதித் தந்தால், தலைமை அலுவலகத்துக்கு அனுப்பி உரிய அனுமதியைப் பெற்றுக்கொண்டு, அதைத் தான் மலையாளத்தில் மொழி பெயர்ப்பிக்க விரும்புவதாகவும் கூறினார் அவர். சரியென்று சொல்லித்தான் வந்தேன். ஆனால் எதைத் திட்டமாய்ச் செய்தேன், அதைமட்டும் ஒழுங்காகச் செய்வதற்கு? இன்றைய நடைமுறை இலக்கிய உலகில் ஒரு படைப்பாளியின் செயற்பாடு தனியே படைப்பதாக மட்டும் இருந்துவிடக்கூடாது. அதை விமர்சன, வெகுஜன உலகுநோக்கி முன்னெடுப்பதற்கான வழி அவனுக்குப் புரிந்திருத்தலும் அவசியமாகிறது. ஒரு நல்ல வாய்ப்பு அன்று நழுவிப் போய்விட்டிருக்கிறது என் கண்முன்னாலேயே. இதை இங்கே குறிப்பிட்டதற்கான ஒரே காரணம், மலையாளத்தில் ‘விதி’ நாவல் மொழிபெயர்க்கப்படாது போயினும், பிறமொழியாளர்களின் பார்வையில் என் எழுத்துக்கள்பற்றிய மதிப்பீட்டை நானே அறிய முடிந்திருந்தது என்பதைத் தெரிவிக்கத்தான்.

தொண்ணூறுகளை தமிழக இலக்கியப் பரப்பில் குழுநிலை வாதங்கள் மேலோங்கியிருந்த காலமெனச் சொல்லலாம். சு.ரா. குழு, ஜெயமோகன் குழு, எஸ்.ராமகிரு~;ணன் குழு, சாரு நிவேதிதா குழு, அப்பாலும் சி.மோகன் குழு, லட்சுமி மணிவண்ணன் குழு, அ.மார்க்ஸ் குழு, ரவிக்குமார் குழு என அவை. இந்தக் குழுக்கள் அத்தனையுடனுமே எனக்கு நேரடித் தொடர்பு இருந்தது. தொடர்பு மட்டும்தான் இருந்தது. குழு நிலைமைகளுள் அகப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததில்;லை. ஒரு பொதுநலன் கருதிய நோக்கில் ஏதாவது குழுவில் நான் செயற்பாட்டு இணக்கம் கண்டிருந்தாலும்கூட, எதைத் தேர்வதென்பது கேள்வியாகவே வந்து நின்றிருந்திருக்கும். ஏனெனில் ஒவ்வொரு குழுவும் ஒவ்வொரு சரியான காரணத்தைப் பேசிக்கொண்டிருந்தன. இதை இன்னொரு விதமாகச்சொன்னால் ஒவ்வொரு குழுவும் ஒவ்வொரு சரியான காரணத்தோடு இருந்துகொண்டிருந்தன. இதில் எந்த நல்லதைத் தேர்வதென்பது எனக்கு மிகுந்த சிரமமான காரியம். அதனால்தான் ஊட்டியில் நடந்த மு.தளையசிங்கம் குறித்த இலக்கியவாய்வரங்கில் கலந்துகொண்டபோது இப்படியான ஒரு நிலைமையே என்னிடத்தில் ஏற்பட்டது. ஒருபோது மௌனியானேன் பேசவேண்டியவர்களுக்காய்ப் பேசாமல். பிறகு உண்மையைப் பேசி நான் யாரோடுமில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தினேன். அதனால் பல நல்ல நண்பர்களை நான் இழக்கநேரிட்டது.

இப்படியான தர்மசங்கடங்களின் மூலமாக நான் ஒரு முடிவை எடுத்தாகவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன். மற்றதுகளில் நல்லதுகளைத் தேர்வதைவிட ஏன் அத் தேர்வு என்னுடைய நல்லதாக இருக்கக்கூடாதென எண்ணினேன். இப்போது என்னைப் பற்றியும், என்னுடைய இலக்கியப் போக்குகள் பற்றியும் நான் தீவிர சிந்தனை செய்யவேண்டியவனாயிருந்தேன்.

நிலைப்பாடொன்றைக் கண்டடைவதென்பது எப்போதும் கடினமான வி~யமே. ஆனால் எனக்கு நிலைப்பாட்டினை அடையவேண்டியதாக மட்டுமே இருந்தது. என் இதுவரைகால வாசிப்பும் எழுத்தும் நான் அடையவேண்டிய முடிவுக்கு என்னைச் சுலபமாகவே இட்டுச் சென்றன.

என் இருபதுகளுக்குள் மார்க்ஸீயம் குறித்து நான் பூர்வாங்க அறிவைப் பெற்றிருந்ததனால், என் சுய வாசிப்பில் மேலும் அவ்வறிவை வளர்ப்பது எனக்குச் இலகுவாகவே கைகூடியிருந்தது. மார்க்ஸீய கட்சிகளை நான் நம்ப மறுக்கிறேன். எவ்வளவோ வெறுக்;கிறேன். குறிப்பாக இலங்கை இடதுசாரிக் கட்சிகளை. ஆனால் மார்க்ஸீயத்தை என்னால் வெறுத்துவிடவே முடியாது. எந்த ஒரு அரசியல், தனிமனித நிகழ்வுகளையும்கூட, நான் அதனூடாகவே இன்றும் விளங்கிக்கொள்கிறேன். அதன் போதாமைகள், சிற்சில தவறுகள், பிழைகள் பற்றியெல்லாம் மேற்குலக தத்துவவாதிகள், சமூகவியலாளர், அரசியலாளர் போன்றோரிடமிருந்து நூல்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. அவற்றைறெல்லாம் இங்கே பட்டியலிட வேண்டாமென நினைக்கிறேன்.

பெரும்பெரும் இலக்கியத் தத்துவவாதிகளெல்லாம் மார்க்ஸீயத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு வந்தவர்களே என்பதையும் நான் அறிந்திருக்கிறேன். பூக்கோ, போத்திரியா, சாத்தர், நோம் சாம்ஸ்கி உட்பட இந்தப் பட்டியல் பெரிதாக இருக்கிறது. இந்த உண்மை இன்னும் அதிகமாகவே என்னை மார்க்ஸீயத்தில் ஆழ்த்தத்தான் கூடியதாயிருந்திருக்கிறது. ஒரு நிகழ்வை எதனூடாக என்னால் விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறதோ, அது எனக்கு வேதமென்பதுதான் சரி. ஆனால் கட்சிப் பொதுவுடைமையாளர்போல் மாற்றை அல்லது மற்றதை கருதாமல் என்னால் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட முடியாது. இப்படியொரு தெளிவு என்னுள் எழ, நவீனயதார்த்தம் என்ற பதத்துள் என் சிந்தனை வந்து வீழ்ந்தது.

தொண்ணூற்றாறில் என்று ஞாபகம், ‘மார்க்சீயம்: கிழக்கும் மேற்கும்’ என்ற எஸ்.என்.நாகராஜனின் நூல் வெளிவந்தது. அது ஒரு அலையை மார்க்ஸீய இலக்கியர் அல்லது இலக்கிய மார்க்ஸீயர் மத்தியிலே தமிழகச் சூழலில் ஏற்படுத்தியிருக்கவேண்டும். ஆனால் மார்க்ஸீயர்கள் காண மறுத்த உண்மைகளோடு அந்நூல் உறங்கிப்போயிற்று. அந் நூல் வெளிவந்த காலத்துக்குச் சற்று முன்பின்னாக கோவை ஞானியால் பிரயோகிக்கப்பட்ட ஒரு வார்த்தைதான் நவீனயதார்த்தம் என்பது. ‘மார்க்சீயம்: கிழக்கும் மேற்கும்’ நூல் குறித்து நான் இங்கே பிரஸ்தாபிக்கக் காரணமுண்டு. இந் நூல் மார்க்ஸீயத்தை கீழ்த் திசை நாகரீகத்தோடும் வரலாற்றோடும் மக்களின் வாழ்வியலோடும் ஒப்புநோக்கிப் பார்த்து தன் கருத்துரைத்தது. நவீன யதார்த்தம் ஏறக்குறைய யதார்த்தவகை இலக்கியத்துள் பின் நவீனத்துவத்தைப் பொருத்திவைத்துப் பார்த்த உத்தி.

மார்க்ஸீயவாதியாய், தமிழறிஞராய், நவீன இலக்கிய விமர்சகராய் ஞானியின் புலமை வெகுவானது. மார்க்ஸீயராய் ஜெயமோகனையும், எஸ்.ராமகிரு~;ணனையும், சுந்தர ராமசாமியையும், எஸ்.பொன்னுத்துரையையும் படைப்புக் குறித்துப் பாராட்ட அவரால் மட்டுமே முடிந்திருந்தது. இவருக்கு அடுத்தபடியாக இன்னொருவர் தி.க.சி. தி.க.சி.கூட முகாம் சாராத படைப்பாளிகளின் படைப்பை சந்தேகத்தோடேயே அணுகுவார். இடதுசாரி விமர்சகர்களெல்லாம் வி~;ணுபுரத்தை வாங்குவாங்கென்று விமர்சித்தார்கள். ஆனாலும் அதை ஒரு படைப்பாக முன்னிறுத்தி அதன் தரத்தை விமர்சித்தது ஞானி மட்டும்தானென நினைக்கிறேன். நவீன யதார்த்தம் பற்றிய அவரது பிரஸ்தாபம் வி~;ணுபுரத்துக்கும் முந்தியதுதான். ஆனாலும் நவீன யதார்த்தம் என்ற இலக்கியத் தளத்திலிருந்தே ஞானி அதை விமர்சித்தாரென நம்ப முடியும்.

இந்தப் பார்வை, இந்தப் போக்கு எனக்குச் சரியாகப் பட்டது. இதையே இன்றுவரை என் இலக்கியக்கொள்கையாகக் கொண்டு நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

ஞானியோடு எனக்கு நிறைந்த பழக்கமுண்டு. அவர் ஒரு நல்ல மனிதரும். பார்வையிழந்த நிலையிலும் இன்றும் நல்ல வாசகர். இவையெல்லாவற்றிலும் அவரை எனக்கு விமர்சகராகவே பிடிக்கும்.

மார்க்ஸீயம் அரசியற் கட்சிகளிடையே தோற்றுப்போயிற்று. குறிப்பாக, இலங்கையில். ரு~;ய சார்பு, சீன சார்பு பொதுவுடைமைக் கட்சிகள் மட்டுமில்லை, மார்க்ஸீயத்தைப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஜே.வி.பி. அதைச் சுவாஹாவே பண்ணிவிட்டது. வாசுதேவ நானயக்கார கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்ட திருக்கூத்து சின்னதா என்ன? ஆனாலும் இன்றும், அத்தனை குட்டிக்கரணங்களுக்குப் பிறகும், நான் மதிக்கிற அளவுக்கு தன்னை மறுசீர் அமைத்திருந்த ஒருவர் முன்னாள் சீனச் சார்பு கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் நா.சண்முகதாசன்தான். அன்று இடதுசாரிகள் தமிழர் பிரச்னையில் நடந்துகொண்ட முறை, அந்த நிமி~ம்வரை விளங்கிக்கொண்டிருந்த விதம் யாவும் தவறு என்பதைத் தெளிவுபட தன் இறுதிக்காலத்துக்கு முன்னர் எழுதிவைத்துவிட்டு, ஒரு மார்க்ஸீயராய்தான் அவர் மரித்தார். அந்தவகையில் இன்று மதிப்புக்குரிய ஒரு மார்க்ஸீயராய் அவரைப் போற்ற என்னால் முடிகிறது. தேசிய இனப் பிரச்னையில் இடதுசாரிகளின் நிலைப்பாடு எப்படியானதாய் இருக்கவேண்டுமென்று இவர் எழுதியவற்றைப் போலி இடதுசாரிகள் பாடமாய்க் கற்கவேண்டும் என்பது எனது ஆசை.

இந்த இடத்தில் இன்னொரு அம்சத்தை நான் தெளிவாக்கிவிட வேண்டும். இன்று என்னளவில் மார்க்ஸீயம் என்பது ஒரு அரசியல் விஞ்ஞானம் என்பது மட்டும்தான்.

எனினும் இலக்கியம் சார்ந்த தெளிவுகள் எனக்குத் தமிழகத்திலிருக்கும்போதுதான் ஏற்பட்டன. இத் தெளிவின் பிறகே ‘யுத்தத்தின்; முதலாம் அதிகார’மும், ‘கதா கால’மும் வெளிவந்தன. அவற்றின் நடை, போக்கு, சொல்லாட்சிகள் என் முந்திய எழுத்துக்களில் இல்லாத அளவு மாற்றம்கொண்டிருப்பதற்கான காரணம் என் இப் புரிதல் தவிர வேறிருப்பதாய் நான் நினைக்கவில்லை. மார்க்ஸீயத்தினூடாக நிகழ்வுகளைப் புரிந்து, படைப்பு மொழியில் பின்நவீனத்துவம் சார்ந்து எழுதுதலென்பது ஒரு வகையில் சிரமமானதுதான். ஆனால் என்ன செய்ய? அதுவே என் அடையாளமாக இருக்கிறது. அல்லது முயற்சியாக இருக்கிறது.


என் அடியோடியிருந்த யதார்த்தவகையென்ற இலக்கியவகையைச் சிதைத்து, நவீனயதார்த்தத்தைக் கட்டமைத்த பூமியாக தமிழகத்தை நான் எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வேன்.

(இத் தொடர் உரைக்கட்டின் இறுதிப்பகுதியான இது ஒன்பதாவது பகுதி. எட்டாம் பகுதி எப்படியோ தவறிப்போய் விட்டிருக்கிறது. அதைக் கண்டடைந்தால் விரைவில், எழுதியே சேர்க்க நேர்ந்தால் தாமதமாக இது இவ்வலைப்பூவில் வாசகர்களால் வாசிக்கப்பட முடியலாம். ஒருவேளை எப்போதுமே எழுத முடியாதுபோனால் இது வெற்றிடமாகவேதான் இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.)

(முடிந்தது)

Saturday, March 08, 2008

How dare you...?

தேவகாந்தன் பக்கம்:



How dare you...?


நடக்காது என்றில்லை. நடக்கும். அப்படி நடந்துவிட்டிருக்கிறது, கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலையில்.

ஓரு முகமூடி அணிந்த நபரொருவரின் திடீர்ப் பிரசன்னம்போலதான்; அது இருந்தது. அந்த நபரின் ஊசாட்டம்பற்றிய சிலபல செய்திகளைக்; கேள்விப்படத்தான் செய்திருந்தோம். இந்த முகமறைப்பு எப்போதுமே கொள்ளையின் அடையாளமில்லை. ஆசாரம், மத அடையாளம், கடுங்குளிரென்று எதுவும் காரணமாக முடியும். ஆனால் நேரில் வந்த பிறகுதான் சரியான காரணத்தைக் கண்டடைய எம்மால் முடிந்;தது. இம் மாதம் 13ம் திகதி ஸ்கார்பரோ சிவிக் சென்ரரில் நடைபெற்ற ‘அச்சத்திற்குள் வாழ்தல்’ அறிக்கை வெளியீட்டினதும் கூட்ட நிகழ்வுகளின்போதும் மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பு என்ற அமைப்பு தமிழ் மக்கள் முன் நேரில் வந்தது குறித்த உண்மையைத்தான் இங்கு சொல்ல வருகிறேன்.

ர்ரஅயn சுiபாவள என்று தொடங்கும்போதே ருnவைநன யேவழைn ர்ரஅயn சுiபாவள அமைப்பின் முகத்திரையை அது போர்த்திக் கொள்கிறது. அதற்குமேல் றுயவஉh என்ற பதம் கண்காணிக்கும் அமைப்பு என்பதைச் சார்ந்து அதன் அர்த்தத்தைக் கொள்வதில்லை. இந்தத் தனியார் (அது பொதுவானதாக இருக்கலாம்,அது வேறு விஷயம்) அமைப்புத்தான் தமிழினத்தின் போராட்டத்தை அவமரியாதைப்படுத்திக் காட்டியிருக்கிறது. இந்த அமைப்பின் பின்னணிபற்றி முழுதாக எதுவும் எமக்குத் தெரியவரவில்லை. ஆனாலும் தேசப் பிரேமிகள் நிறுவம் என்ற பெயரிலான ஒரு பேரினவாத அமைப்பின் பின்னணியில் அது செயலாற்றியிருப்பது தெரியவந்திருக்கிறது. இது போன்ற சில இனவாத அமைப்புக்கள்தான்; 1983இன் இனக் கலவர காலத்துத் தமிழின அழிப்பில் பெரும்பங்காற்றியிருப்பதை சரித்திரம் இன்று சொல்லிநிற்கிறது. நமக்குள் இது குறித்;த எச்சரிக்கை மிகமிக அவசியம்.

அச்சத்திற்குள் வாழ்தல் என்ற நூலில் உண்மையே இல்லையென்று நிச்சயமாக நான் சொல்ல வரமாட்டேன். ஏனக்கு அது சொல்லாதுவிட்ட உண்மைகள் இன்னும் முக்கியமானவையாகத் தெரிகின்றன என்பதே இங்குள்ள பிரச்சினை. புடையில் சிறார்ச் சேர்ப்புப் பற்றிய கருத்து ஓரளவு இருக்கவே செய்கிறது என்று கொள்ளலாம். ஆனாலும் அந்த வயதானவர் என்ற வயதெல்லையை யார் வகுத்தது என்று எனக்கொரு கேள்வியிருக்கிறது. சில காலங்களுக்கு முன்னர் அந்த எல்லை 21 ஆக இருந்ததை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். சர்வசன வாக்குரிமை அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காலத்தில் 30 வயதுக்கு மேலானவர்களுக்கே அது வழங்கப்பட்டதை இப்போது நினைக்கத் தோன்றுகிறது எனக்கு. அந்த எல்லை இன்று வாக்குரிமைக்கு 18 ஆகவும் கல்;யாணத்துக்கு(ஆணுக்கு) 21ஆகவும் இருக்கிறது. ஓரு விஷயத்தின் வயதெல்லையை அந்த விஷயத்தின் தேவை தீர்மானிக்கிறது என்பதுதானே இதிலிருக்கிற நிஜம். இருந்தாலும் அது குற்றம்தான். ஆனால் அவ் விஷயத்தை அது விசாரணை செய்திருக்கிற முறையில் எனக்கு அதிருப்தியுண்டு. அதுவும் நிறைய. அது சுதந்திரமாகச் செயற்படவில்லை என்று கூட்டத்தில் அறிக்கை சமர்ப்பித்த ஜோ பெக்கர் சொல்லியதிலிருந்து தெளிவாகவே தெரிந்தது. செல்வமணிக்காக நிறையவே அழுதிருந்தார.; நாங்கள் கோணேஸ்வரிகளை நிறையவே கண்டவர்கள். செல்வமணிகூட கண்டிருக்க முடியும். ஜோ பெக்கர் கண்ட உண்மைகூட சரியான ஆய்வு வழியில் தெரிவிக்கப்படவில்லை. அப்பா குதிருக்குள் இல்லை என்ற கதையாகவே விஷயம் முடிந்திருக்கிறது இறுதியாக. வுpடுதலைப் புலிகளுக்கெதிரான பிரச்சார அறிக்கைபோலவே அது இருந்தது. போலக்கூட அல்ல, அதுவாகவேதான் இருந்தது. அது தன்னைக் காட்டிக்கொண்ட விதம் இதுதான்.


ஆறு மணிக்கு கூட்டம் தொடங்குமென்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. ரொறன்ரோ ஸ்ராரில் பக்கச் சார்பான கட்டுரை வெளியிட்டு கூட்டம் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டிருந்தபோதே எனக்கு மனதுக்குள் சந்தேகம் இப்படியான கூட்டமொன்று எப்படி முடியப்போகிறதோவென்று. நான் பயந்த அப்படியேதான் நடந்திருக்கிறது. சுமார்7.00 மணிவரை கூட்டம் தொடங்க பார்வையாளர்கள் விடவில்லை. வேறு அபிப்பிராயமுள்ள வெகுவான சிலர் அங்கே இருந்தனர். இன்னும் சிலருக்கு அவர்கள் சொல்வதையும்தான் கேட்போமே என்ற கருத்துத்தான் இருந்தது. இல்லை நண்பர்களே, தமிழினம் தன் ஒன்றுபட்ட குரலை......எதிர்ப்புக் குரலை அவ்வண்ணம் காட்டியேதான் இருக்கவேண்டும். அது ஓர் எதிர்ப்புக் குரல் மட்டுமில்லை, கலகமும். கனடாவின் முன்னாள் பிரதமர் துவக்குநராக வந்திருந்தார். தன் அரசியல் வாழ்வில் அதுபோன்ற ஓரு முறையற்ற எதிர்ப்பைத் தான்; கண்டதில்லையென்றார். அவருக்கு அவ்வாறான அனுபவம் நேரக்கூடாதென்பதற்காக தமிழினம் வேறுமாதிரி நடந்திருக்க முடியாதென்பதே எனது நிலைப்பாடு. ஏங்கள் தேசத்தில் நடந்துகொண்டிருப்பது போர்.. உள்நாட்டு யுத்தம் என்று எந்தப் பெயரிலோ எவராலெல்லாமோ அழைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் என்னளவில் அது ஒரு இனத்தின் விடுதலைப் போராட்டம். இன்று நடைபெறுவது அரசியல் போராட்ட வடிவத்தைத் தாங்கியிருப்பினும் அதுவும் விடுதலைப்போராட்டமே. குறைகளோடேயெனினும் அதுவே இன்னும் என் விடுதலையின் நம்பிக்கையாகவிருக்கிறது. மிகப்பெரும்பான்மையினரின் எண்ணமும் இதுவென்பதே என் நம்பிக்கை. இத்தகைய ஒரு இனத்தின் முன் பொய்யையும் கபடத்தையும் அரங்கேற்ற வந்தார்களே. இது விடு தேங்காய். அது ஏதிரியினது கையானின் பலத்தை அறிவதற்காய்ப்; போரடியில் உருட்டிவிடப்படுவது. பலத்தைப் பார்த்துவிட்டார்கள்,சரிதான். ஆனாலும் How dare they....

000

Thanks: www.pathivukal.com

சிதைவும் கட்டமைப்பும்:7

தேவகாந்தன்


1996ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் ‘இலக்கு’ சிறுசஞ்சிகையைக் கொண்டுவருவதென்று நான் தீர்மானித்திருந்த வேளையிலும் தமிழ்நாட்டில் எழுத்துக் கோர்த்து அச்சடிக்கும் மரபார்ந்த முறையே அச்சுத் தொழிலுலகில் அதிகமாக இருந்தது. என் அனுபவத்திலும் விசாரிப்பிலுமாய் காளிதாஸ் பிரஸ் என்ற அச்சகத்தைக் கண்டடைந்தேன். சிறுபத்திரிகையென்பதால், ஒரு கணிசமான குறைந்த தொகைக்கு இதழை அச்சடித்துத் தர இணங்கினார் அச்சக உரிமையாளர். வடக்குப் பகுதித் தமிழ்நாட்டிலிருந்து எப்பவோ ஒரு காலத்தில் அச்சு வேலையைக்கொண்டு வாழ்ந்துவிடலாமென்ற நம்பிக்கையோடு சென்னை வந்த ஒரு குடும்பம் அது. மிக வைதீகமானது. பிரித்தானியர் காலத்துப் பழைய அச்சு எந்திரமொன்றை வைத்துக்கொண்டு வாழப் போராடிக்கொண்டிருந்தது. குடும்பம் முழுவதும் அச்சகத்தில் வேலை செய்தது. அச்சடித்த தாளை மடித்தல், புத்தகம் கட்டுதல், அச்சடித்த பின் அச்சுப் பாரத்தைப் பிரித்தல் என்பனபோன்ற வேலைகளை வீட்டுப் பெண்களே செய்தார்கள். மீதியானதை பள்ளி முடிந்து வந்ததும் அந்த வீட்டுச் சிறுவர்கள் செய்தார்கள். அச்சுக் கோர்ப்பதற்கு மட்டும் ஓரிரு பெண் தொழிலாளிகள் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தனர்.

பத்திரிகையைக் கொண்டுவருவதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்தாகிவிட்டன. கட்டுரைகளும் கவிதைகளும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். தீவிரமாய் எழுதுகிற, வாசிக்கிற, சிந்திக்கிற பேர்களிடமிருந்துகூட கட்டுரைகள் பெற்றுக்கொள்வது சிரமமாகவிருந்தது. கூட்டங்களில் சந்திக்கிற எழுத்தாளர்களிடமெல்லாம் கட்டுரை கவிதைகளுக்குச் சொல்லிவைத்திருந்தேன். பத்திரிகையை 1996 ஜூனில் புதுமைப்பித்தன் நினைவு மலராகக் கொண்டுவருவதென்று ஏற்கனவே தீர்மானித்தாகிவிட்டது. இந் நிலையில் பிரசுர வி~யங்களுக்காக நான் நாயாய்ப் பேயாய் என்று சொல்வார்களே, அந்தமாதிரி அலைந்துகொண்டிருந்தேன். இதற்கெல்லாம் வசதியாக என்னிடம் சைக்கிள் இருந்தது. சென்னையின் தலை பிளக்கும் உச்சி வெய்யிலில் நான் திரியாத இடமில்லை. திரியாத தூரமுமில்லை.

ஜூனும் பிறந்தது. ஆனாலும் தேவையான கட்டுரைகள் வந்துசேரவில்லை. தொடங்கும்போதிருந்த உற்சாகம் இப்போது சோர்வாகிவிட்டது. எண்ணத்தைக் கைவிடுகிற யோசனை எழவில்லையெனினும், இந்த இடத்தில் நான் நிறைய யோசித்தேன்.

ஒரு சிறுபத்திரிகைக்கு காலாண்டு என்பது மிகக் குறைந்த காலம். பொருளாதாரத்தைச் சரி செய்து, வி~யங்களைச் சேகரித்து அடுத்த இதழைக் கொண்டுவர நிச்சயமாக அந்தளவு காலம் தேவைப்படும்தான். ஆனாலும் அந்தக் காலாண்டு கால அவகாசத்திலும்கூட குறிப்பிட்ட சஞ்சிகையின் அடுத்த இதழ் வருமென்பதை யாரும் அறுதியிட்டுக் கூறமுடியாது. ஓற்றை இதழோடு எத்தனையோ சஞ்சிகைகள் நின்றுபோயிருப்பதை சிறுபத்திரிகை வரலாற்றில் பரக்கக் காணமுடியும். ஒரு இதழுக்காக அனுப்பப்படுகிற வி~யம் அந்த இதழில் வெளிவராவிட்டால் மேலும் மூன்று மாதங்களுக்குக் காத்திருக்கவேண்டிய துர்ப்பாக்கியம் அப்படியான இடத்தில் தவிர்க்கமுடியாதபடி நிகழும். அப்போதும் இதழ் வந்தால்தான் படைப்பே வெளிவர வாய்ப்பு. அவ்வாறு காலதாமதத்தால் அல்லது இதழ் நின்றுபோனதால் எழுதிக்கொடுத்த வி~யத்தை இழந்து வருத்தப்பட்ட பலபேரை நானே பார்த்திருக்கிறேன்.

இந்த அவநம்பிக்கையும் அதனாலாலெழுந்த அச்சமும் எழுத்தாளர்கள் அனைவரிடத்திலுமே இருந்ததென்றுதான் சொல்லவேண்டும். அதனால் சிறுபத்திரிகைக்காக ஒரு வி~யதானத்தை எதிர்பார்ப்பது மிகக் க~;டமாகவே இருக்கும். புதுமைப்பித்தன் நினைவு மலருக்கான கட்டுரைகள் வந்துசேராத நிலையில் எஸ்.பொன்னுத்துரை அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து நீண்ட நாட்கள் தங்குகின்ற முடிவோடு சென்னை வருகிறாரென்ற சேதியை அறியப்பெற்றேன்.

என் மனது துளிர்த்தது.

எஸ்.பொ.வின் இலக்கிய வாழ்வு எவ்வளவு கோணல்களைக் கொண்டிருக்கின்றதோ, அவ்வளவுக்கு உன்னதங்களையும் கொண்டதாகும். கவிதை, நாடகம், அங்கதம், கட்டுரை, நாவல் என்று பலதுறை அளாவிய எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரராகவிருப்பினும், அவரது சிறப்பு வெளிப்பட்டது அவரது சிறுகதைகளிலேயே என்பதுதான் எனது தீர்மானகரமான எண்ணம். ‘தேர்’, ‘குளிர்’, ‘வீ’ போன்ற அற்புதமான சிறுகதைகளை எழுதிய படைப்பாளி அவர். நான் மாணவனாயிருந்த காலத்தில் அவரது எழுத்துக்களைத் தேடித் தேடி வாசித்திருக்கிறேன். என்போன்ற பல இளைஞர்களுக்கும் அவர் பிடித்தமான எழுத்தாளராகவிருந்தார் அப்போது.

எங்களின் வாசிப்புக்கு ஒரு தளமாக எங்க@ர் வாசிகசாலையைச் சொல்லவேண்டும். தினசரிப் பத்திரிகைகளதும், இந்திய இலங்கைச் சஞ்சிகைகளதும் வாசிப்புக்கு நாம் நாடுகிற முதலிடம் அது. ஏதாவதொரு ஞாயிறில் போகிற போக்கில் ஒரு அ:ண்ணன், ‘டேய், தம்பியள்! இண்டையில் தினகரனிலை பொன்னுத்துரையின்ரை கதை வந்திருக்காம்’ என்றுவிட்டுப் போவார். உடனேயே விழுந்தடித்துக்கொண்டு வாசிகசாலை ஓடுவோம். அங்கே அதற்குள்ளாகவே பொன்னுத்துரையின் கதையினை வாசிப்பதற்கு ஒரு கூட்டம் சேர்ந்துவிட்டிருக்கும். வரிசைபோட்டு படித்துவிட்டுத்தான் வீடு திரும்புவோம். அப்படியொரு எழுத்தாற்றல் பொன்னுத்துரைக்கு அன்று இருந்தது.

இந்த ஆதர்~ம், அவர் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி போன்றோர் மீதான தாக்குதலைத் தொடங்கும்வரை தொடர்ந்திருந்தது. பின்னால் நம் ஆதர்~ம் குறைந்துபோயிற்று. நம் விருப்பத்துக்குரிய பேராசிரியர்கள் மீதான எஸ்.பொ.வின் தாக்குதலே இதன் காரணமென்று சொல்லமுடியாது. வசையிலக்கியத்தில் அவர் ஆழ்ந்து செல்லச் செல்ல படைப்பாளுமை வரட்சிப்படத் துவங்கிவிட்டது என்பதே சரி. பொன்னுத்துரையின் எழுத்துக்களில் ஒரு போலி நடை வந்து விழுந்துவிட்டது. கலைத்தரத்தின் குறைபாட்டைக் காணாதவராக பொன்னுத்துரை தன்; ரோ~த்தில் மூர்த்ண்யமாய்ப் பொழிந்துதள்ளிக்கொண்டிருந்தார் வசை. எழுத்தில் மட்டுமில்லை, எந்தவொரு மேடைப்பேச்சானாலும்கூட பொன்னுத்துரைக்கு கைலாசபதி, சிவத்தம்பியை இழுக்காமல் பேச வராது.

அந்தக் காலத்துக்கு சுமார் 20 வரு~ங்கள் கழிய திரும்ப பொன்னுத்துரையைச் சந்திக்கப்போகிற நினைப்பு மிக இனிமையாகவே இருந்தது. பொன்னுத்துரையும் மனைவி சகிதம் வந்துசேர்ந்தார்.

பொன்னுத்துரை வந்ததும் நேரில் பார்த்துப் பேசினேன். என்ன கொடுமை! பொன்னுத்துரை மாறவேயில்லை. இன்னும் பேராசிரியர்கள் கைலாசபதியிலும் சிவத்தம்பியிலும் அதே கோபத்தின் வேகம். இருந்தாலும் தொடர்ந்தும் நாம் சந்தித்தோம். விட்டுவிட்டுப் போய் வேறு யாருடன் ஈழத்து இலக்கியம்பற்றிப் பேசுவது? அப்போது தமிழ்நாட்டில் ஈழத்துப் படைப்பாளிகளாக இருந்தது நான், செ.யோகநாதன், செ.கணேசலிங்கன் ஆகியோரே. மூன்றுபேரும் தனித்தனித் தீவுகள்போல. இதில் செ.க. கொஞ்சம் என்னோடு அணுக்கமாய் வரக்கூடிய மனிதர். இந்த நிலையில் பொன்னுத்துரையை விட்டுவிட எனக்கு மனமில்லை. சந்திப்பதற்கு வசதியாக இருவரது வீடுகளும் சமீபமாகவேயிருந்ததால் தினசரி சந்தித்துக் கொண்டோம். எம்.ஏ.ரகுமானின் ஏஆர் பிரஸ் சந்திப்பின் மையமாகவிருந்தது.

பேட்டியெடுப்பதற்கான நாளும் வந்தது. அவர் நவீன இலக்கியத்தில் காலூன்றியில்;லையென்று அப்போதுதான் தெரிந்தேன். ஆயினும் என்ன? அந்தப் படைப்பாளியை விட்டுவிட்டு அல்லது தவிர்த்துவிட்டு ஈழத்து இலக்கியம்பற்றிப் பேச முடியாது. கே.டானியலை, நீர்வை பொன்னையனைக்கூட ஒரு தேர்வில் ஒதுக்கிவிட முடியும். ஆனால் பொன்னுத்துரை இல்லாத ஈழத்துச் சிறுகதைத் தொகுப்பொன்று தொகுக்கப்படின் அது அபூர்ணம். ஆதலால் நேர்காணலை எடுக்க நான் தயங்கவில்லை. நான் அறிந்தவரையில் அந்த நேர்காணல் மட்டுமே இதுவரை காலங்களில் எடுக்கப்பட்ட பொன்னுத்துரையின் நேர்காணல்களில் கைலாசபதி, சிவத்தம்பி ஆகியோர் மீதான வசை இல்லாத நேர்காணலென்று என்னால் துணிந்து சொல்லமுடியும்.

புதுமைப்பித்தன் நினைவு மலரில் எஸ்.பொ. நேர்காணலே சிறப்பம்சம்.

சிதைவும் கட்டமைப்பும்: 6

தேவகாந்தன்





நூல் வேறு; பிரதி வேறு. நூல் கையால் தாங்கப்படுவது; புpரதி
மொழியால் தாங்கப்படுவது.
-ரோலன்ட் பார்த் (From Text to Book)


நவீனத்துவ இலக்கியக் கருத்துக்களை வளர்த்ததில் ‘கல் குதிரை’க்கு ஒரு கணிசமான இடம் ஒதுக்கப்படவேண்டுமென நினைக்கிறேன். கோணங்கியை ஆசிரியராகக் கொண்டு வெளிவந்த அந்த இதழ் அதிகமாகவும் மலர்களையே வெளியிட்டது. மார்க்வெய்ஸ், தாஸ்தாவ்ஸ்கி என்று பலவாறான மலர்கள். அதில் ஓரிரு இதழ்கள் ஜென்னி ராம் அச்சகத்தில் அச்சானதாக ஞாபகம்.

இத் தருணத்தில் ‘குதிரை வீரன் பயணம்’ என்ற இதழையும் குறிப்பிடவேண்டும். ய+மா வாசுகி இதற்கு ஆசிரியர். மாரிமுத்து என்ற பெயரில் வனைந்து வந்த ஓவியரும் இவர்தான். இவையெல்லாம் வசதியாக வாசிக்கக்கிடைத்தன. மட்டுமில்லை. இவர்களோடான நேரடி அறிமுகமும் தொடர்பும்கூட எனக்கிருந்தது.

மேலைத் தேயத்தில் வீச்சாக வளர்ந்திருந்த பின்நவீனத்துவ முகாம் தமிழகத்தில் பெரிதாக அறியப்படாதிருந்த காலமாக இதைக் கொள்ளமுடியும். தமிழவன், அ.மார்க்ஸ், நாகார்ஜுனன், ரவிக்குமார் ஆதியோர் பலபேரின் வாசிப்பில் மாற்றத்தை உருவாக்கிய முக்கியமான நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் எழுதியோராவர். முன்னைய இருவரினதும் பல்கலைக்கழக ஆய்வின் அடிசார்ந்தவையாகவும், பின்னைய இருவரினதும் அறிவார்த்தமான எழுத்துக்களாகவும் இருந்தன. தமிழவனும், சாரு நிவேதிதாவும் படைப்புரீதியாகவும் தொழிற்பட்டவர்கள். இவர்களோடு பின்னால் பிரேம் ரமேi~யும் சேர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

இந்த இடத்திலிருந்து என் வாசிப்பின் திசையும் பரப்பும் மாறத்தொடங்கிவிட்டதைக் குறிப்பிடவேண்டும். யதார்த்த வகையான எழுத்து வாசகனில் ஒரு வதையாக இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு மாற்றத்தின் அவசியத்தைப் படைப்பாளிகள் உணரத் துவங்கியிருந்தனர். இந்தளவில் தெலிங்கானாவிலும், மகாரா~;டிராவிலும் வலிமை வாய்ந்திருந்த தலித் இலக்கிய இயக்கம் தமிழ்நாட்டளவில் எட்டிப்பார்க்கவுமில்லை. இடதுசாரிகள் அரசியலில் எப்படியோ, இலக்கியத்தில் வலுவான இடத்தில் இருந்துகொண்டிருந்தார்கள். கேரளாவின் பிரபல எழுத்தாளர்களின் யதார்த்த வகையான எழுத்தின் ஆதர்~மும் இக்காலகட்டத்தில் முற்றாக நீங்கிவிட்டதென்று கூறமுடியாதிருந்தது. முற்போக்கான எழுத்துக்கு மார்க்ஸீய போக்குடையவர்களின் இலக்கியங்களையே இன்னமும் நாடவேண்டிய சூழல்.

பின்நவீனத்துவம்பற்றிய புரிதல்கள் என்னில் வளர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனாலும் படைப்பாய் அவை வெளிவரக் காலமாகுமென்றே தெரிந்தது. பின்நவீனத்துவ நடையென்பதோ படைப்பாக்கமென்பதோ ஒருவர் நினைத்ததும் வெளிப்பாடடைகிற சங்கதியில்லை. மரபார்ந்த இலக்கிய நடையொன்றில் காலகாலமான பழக்கமிருந்த ஒருவருக்கு பின்நவீனத்துவப் பாணியில் எழுதுவதென்பது எளிதில் சாத்தியமாகக் கூடியதாய்த் தெரியவில்லை. அதற்கு முதலில் படைப்பாளியின் மனநிலையில் மாற்றம் ஏற்படவேண்டும். நொன்-லீனியர் எழுத்துவகைக்கு படைப்பாளியின் மனத்துள் கலகமொன்றே நிகழவேண்டும். அவன் கலகக்காரனாக மாறியாகவேண்டும். சமூக நிறுவனங்களுக்கும், தனிமனித அவலங்களுக்கும் எதிரான குரல் அவனது மனத்துள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கவேண்டும். கட்டுக்கதையியல் துறை சார்ந்த எழுத்தில் மார்க்வெய்ஸ் அசுர சாதனை படைத்தவர். அவர்போல் அவன் சுபாவ குணமுள்ளவனாயினும், பின்நவீனத்துவம் வரும். ஆனால் கலகமில்லாதவன் மனத்தில் பின்நவீனத்துவம் படைப்பு வீறுகொண்டு வெளிப்படவே மாட்டாதென்பதைத் துணிந்து சொல்ல முடியும்.

இந்தக் கலக நிலைக்குள் என் மனம் புகுந்துகொள்ளச் சிலகாலம் வேண்டியிருந்தது. அந்தக் காலத்துள் இன்னும் பல முக்கியமான படைப்பாளிகள் விமர்சகர்களோடு எனக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அது பற்றிச் சிறிது சொல்லிக்கொண்டு இலக்கு சிற்றிதழை நான் துவக்கிய கதைக்கு வரலாமென நினைக்கிறேன்.

மூத்த படைப்பாளி என்ற வகையில் அப்போது அம்பத்தூரில் குடியிருந்த லா.ச.ரா.வை சிலமுறை சென்று சந்தித்திருக்கிறேன். அற்புதமான மனிதர். எவ்வளவு காலமாக எழுதுகிறீர்கள்? என்று ஒருபோது என்னைக் கேட்டார். நான் 1968இலிருந்து எழுதுகிறேன் எனப் பதிலளித்தேன். இவ்வளவு காலமாக எழுதுகிறீர்கள், ஏன் உங்களுடைய பெயர் இன்னும் ஸ்தாபிதமாகவில்லை? என்று மறுகேள்வி கேட்டார். அதற்கு நான், எழுதுவதுதான் என் வேலை, ஸ்தாபிதமாகிறது எழுத்துக்குப் பிறிம்பான வேறொருவேலை என்றேன். பெரிதாகச் சிரித்து அந்தப் பதிலை ரசித்தார் லா.ச.ரா. ‘நெருப்பென்றால் தீப்பிடிக்கவேண்டும்’ என்று சொல்லின் வீறுபற்றிச் சொன்னவர் இந்த லா.ச.ரா.தான். நான் சொல்லிய மொழியை, எழுதுகிற மொழியை சிங்களத் தமிழ் என்று ஒருமுறை அவர் குறிப்பிட்டபோது பெரிதாக மாறுபாடுகொண்டு அவரோடு ஒருசமயம் நான் வாதாட நேர்ந்தது. சிங்களத் தீவு எனப் பாரதி சொல்லவில்லையா? ஏன்று திருப்பி லா.ச.ரா. என்னைக் கேட்டபோது, பாரதி நல்ல கவிஞன்தான், அதற்காக அவரைச் சிறந்த வரலாற்றாளனாய் நாம் எடுக்கவேண்டியதில்லையென நான் கூறிய பதில் அவருக்கு உடன்பாடானதாய் இருக்கவில்லையெனினும், பொருத்தமான பதிலாக எடுத்துக்கொண்டு பேசாமல்விட்டுவிட்டார்.

எழுதும் ஒவ்வொரு சொல்லையும் மந்திரச் சொல்லாக மாற்றிவிடும் என்னுடைய வேட்கை லா.ச.ரா.வின் எழுத்துக்களை வாசித்ததனாலும், அவரோடான என் நேரடித்தொடர்பினாலும் ஏற்பட்டதென்றாலும் தவறில்லை. இயல்பான சொல்லுகள், அதேவேளை தம்முள் பொறியை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கக் கூடிய சொற்களின் தேடுதல் எனக்குள் உற்பவித்த விந்தை இப்படித்தான் நிகழ்ந்தது.

எனது முதல் சிறுகதைத் தொகுதி ‘நெருப்பு’. அது அத் தொகுதியிலுள்ள ஒரு சிறுகதையின் தலைப்பேயெனினும் அத் தொகுதியிலுள்ள கதைகளின் ஒட்டுமொத்தமான தன்மையின் காரணமாய் ஒரு காரணப் பெயராகவே அத் தலைப்பை நான் வைக்க நேர்ந்ததாக அத் தொகுப்பின் ‘என்னுரை’யிலேயே நான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். மணிவேலுப்பிள்ளையின் அண்மையில் வெளிவந்த நூல் ‘மொழியால் சமைந்த வீடு’ என்பது. மொழிபற்றி, மொழிபெயர்ப்புப்பற்றிச் சொல்கிற நூல் அது. ஒரு மொழியின் இலக்கியம், அறிவியல், அம் மொழி பேசும் மக்களின் சிந்தனையெல்லாம் மொழிவழியானவையே என்ற கருத்தின் பிரமாண்டத்தை அந் நூலின் தலைப்பு தன்னுள் அடக்கி நிற்கிறது.

மொழியானது கருத்தின் ஊடகம் என்பதை மேவி, கருத்தாகவே எனக்குள்ளான அர்த்தம் வலுத்திருக்கிறது. மந்திரச் சொல் வேண்டுமென யாசித்து நின்றவன் பாரதி. சொல் ஒன்று வேண்டும் என இரந்து நின்றவர் நா.பா. நெருப்பென்றால் சுடவேண்டும் என்றவர் லா.ச.ரா. சொல் எனக்குள் வேட்கையானதன் வரலாறு இதுதான்.

பின் நவீனத்துவத்தின் முன்னோடியாகச் சொல்பற்றிய பிரக்ஞைதான் உருவானதென்று சொன்னாலும் மிகையில்லை. லெப்டினன்ட் டி சசூர் குறியியல்பற்றிய பகுப்பாய்வைச் செய்ததன் பின்னரே, அது இலக்கியப் பகுப்பாய்வின் முக்கியமான தளமாகப் பார்க்;கப்பட்டது. சொல் , பொருள் என்ற இருமைக்குப் பதில் குறிப்பான் , குறிப்பீடு , குறி என்ற மும்மையை முன்வைப்பதன்மூலம் பொருளைப்பற்றிய அறுதியான உண்மையை வெளிப்படுத்தும் சாத்தியத்தை அமைப்பியல் கவனத்திலெடுத்தமை இங்கிருந்துதான் துவங்குகிறது. குறிப்பீடுகளைவிட, குறிப்பான்களுக்கு அமைப்பியல் முக்கியம் தந்ததை நாம் இந்த அடிப்படையில்தான் விளங்கிக் கொள்ளவேண்டும்.

இலக்கியச் சிந்தனை அமைப்பு சென்னையில் முக்கியமான ஒரு அமைப்பு. மாதத்தின் கடைசிச் சனிக்கிழமைகளில் மாலைநேரங்களில் அது சென்னை கஸ்தூரி காந்தி மண்டபத்தில் கூடிக்கொண்டிருந்தது. சென்னையிலிருந்த காலத்தில் பெரும்பாலும் அனைத்துக் கூட்டங்களுக்கும் நான் சென்றிருக்கிறேன். படைப்பாளிகள் பா.ராகவன், இரா.முருகன், இந்திரா பார்த்தசாரதி, அசோகமித்திரன், ம.இராஜேந்திரன் என்று பiரையும் நான் பழக்கமானது இங்கேதான். இந்த இடத்தில் ஒன்று சொல்லவேண்டும்.

‘ஈழத்து முன்னோடிச் சிறுகதைகள்’ என்ற தலைப்பில் 2001இல் செங்கையாழியானின் நூலொன்று பூபாலசிங்கம் பதிப்பக வெளியீடாக வந்திருக்கிறது. அதில் இலக்கியச் சிந்தனையின் வருடாந்தர சிறுகதைத் தொகுப்பில் மாதாந்தர சிறுகதைத் தேர்வுபெற்;று தொகுப்பில் இடம்பிடித்த சிறுகதைகளை எழுதிய ஈழத்தவராக செங்கையாழியான், பிரேமிள், எம்.ஏ.நுஃமான், சுதாராஜ் ஆகியோரே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர். உள்ளும் வெளியும், அப்புஹாமிகள் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்ற எனது இரண்டு கதைகள் வௌ;வேறு இலக்;கியச் சிந்தனைத் தொகுப்புகளில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. செங்கையாழியான் இதுபற்றி மூச்சுக்கூட விடவில்லை. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சிறுகதைகளை தொகுப்பில் எழுதியோர் கவனிக்கப்படக்கூடாதென்ற விதியேதுமிருக்கிறதோ?

உள்ளும் வெளியும் என்ற சிறுகதை கதிரில் வந்தது. அப்புஹாமிகள் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறார்கள் என்ற சிறுகதை இந்தியா டுடேயில் வந்தது. இக் கதைபற்றி பிரான்சிலிருந்து சி.புஸ்பராஜா தமிழ் நாடு வந்திருந்த தருணம், சிங்கள மக்களில் ஓரிருவரே இரக்கமுள்ளவர்களாக இருப்பதாய்க் கதை கூறுவதாகச் சொன்னபோது , அப்படியில்லை, அப்புஹாமிகள் என்று குறிப்பிடுவதன்மூலம் பலரையே குறிப்பிட்டதாக நான் பதில் கூறியிருந்தேன்.

அவ்வாறு பல வாதப் பிரதிவாதங்களை உருவாக்கிய சிறுகதைகள் அவை. 2001 வரை எனது மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. நெருப்பு, இன்னொரு பக்கம், காலக் கனா என்பன அவற்றின் தலைப்புகள். இருந்தும் 1996இல் வெளிவந்த என் நெருப்பு சிறுகதைத் தொகுப்பை மட்டும் 2000இல் வந்ததாக பட்டியலில் குறிப்பதோடு ஈழத்துச் சிறுகதை வரலாறு என்ற தலைப்பில் 2001இல் வெளியிட்ட தனது பெரும் நூலை முடித்துவைத்திருக்கிறார் அவர். எனது நூல்கள் குறிப்பிடப்படாமல், ஆய்வுக்கெடுபடாமல் தவறிப்போனமையில் எனக்கொன்றும் நட்டமில்லை. செங்கையாழியானுக்குத்தான் நட்டம். அவர் தகவல்களைத் தவறவிடுகின்றவர் என்ற பெயர் அவருக்கு நல்லதில்லை.

நல்லது. இலக்கியச் சிந்தனை மூலமாக நான் கண்டடைந்த இன்னொரு நண்பர் ஆர்.டி. பாஸ்கர் என்ற ஈழத்தவர். நிறைந்த வாசிப்புப் பின்னணியிருந்தது அவருக்கு. சினிமா குறும்படமென்று அலைந்துகொண்டிருந்தார். அவரோடான என் பழக்கம் கணையாழி கவிதை வட்டக் கூட்டங்களுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தபோதுதான் அதிகமாகியது. கணையாழி கவிதை வட்டத்தை முன்னின்று நடத்திக்கொண்டிருந்தவர் சுஜாதா என்றே சொல்லவேண்டும். நா.முத்துக்குமார், யுகபாரதியென்று நல்ல கவிஞர்களை பத்திரிகையுலகுக்கு இனங்காட்டியவர் அவர்தான். இன்று செல்வாக்குப்பெற்ற திரைப்படப் பாடலாசிரியர்களாக அவர்களிருக்கின்றார்கள். சுஜாதா, பா.வெங்கடே~;, மாலன் என்று என் அறிமுக வட்டமும் இங்கே விரிந்தது.

‘சுபமங்களா’ இப்போதும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது. ‘தாய்’ நடந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் அதன் உதவியாசிரியராக இருந்த கீதப்பிரியன் இப்போது சுபமங்களாவில் உதவியாசிரியராகவிருந்தார். கோமலைத் தெரிந்திருந்தேன். ஆனாலும் சுபமங்களாவோடு எனக்கு அந்நியோன்யம் ஏற்படவில்லை. அது ஒரு இடைநிலைப் பத்திரிகையாகவே இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீராம் நிறுவனத்தின் பண பலத்திலும், கோமலின் ஆசிரியத்துவத்திலும் பத்திரிகை நன்கு நடைபெற்றதுதான். ஆயினும் அது ஒரு இடைநிலைப் பத்திரிகையென்ற வட்டத்தை மீறி நவீனத்துவ எழுத்துக்களுக்கான களமாக இருக்கவி;ல்லையென்பதும் நிஜம். அதனால்தான் அது ஒரு அலையை உருவாக்கத் தவறியது. அந்தவகையில் அது இன்னொரு ‘தீபம்’.

என் வாசிப்பும் சிந்திப்பும் பெரிதாக என் மனநிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லையெனினும் , ஒரு புதிய உலகத்தின் பிரவேசம் எனக்குள் மெல்லமெல்ல நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. இதன் வெளிப்பாட்டினால்போலும் ‘இலக்கு’ சிறுசஞ்சிகையைத் துவங்குவதெனத் தீர்மானித்தேன். அதை விரைவிலேயே நண்பர்களிடமும் கூறினேன். 1996 இல் ஜூன் 30ம் தேதி முன் புதுமைப்பித்தன் நினைவுமலராக இலக்கு காலாண்டிதழ் வெளிவந்தது. எட்டு இதழ்களை வெளியிட்டேன். ஓன்பதாவது இதழ் ந.பிச்சைமூர்த்தி நினைவு மலராக வெளிவர கணினித் தட்டச்சுவரை முடித்துவைத்திருந்தேன். எனினும் அது வெளிவராமலே என் நீண்ட சுகவீனத்தின் காரணமாய் இதழ் நின்றுபோனது.

இலக்கு இதழ்கள் முக்கியமானவை. அவைபற்றி சற்று விரிவாகச் சொல்லவேண்டும்.

சிதைவும் கட்டமைப்பும்: 5

தேவகாந்தன்


நா.பா.வின் எழுத்தை முதன்முதலாக என் பதினெட்டாவது வயதில் வாசித்ததாக ஞாபகம். விருப்பத்துக்கு வாசிக்கக் கிடைக்காத அக் காலத்தில், நூல் வைத்திருப்பவரின் கைவசத்துக்கே வாசிக்கும்படியான நிலைமை. ஒருநாள் புத்தகமேதும் இல்லையென்ற எனக்கு நூல் இரவல் தருபவர் ஒருவர், கல்கியிலிருந்து கட்டிய பார்த்தசாரதியின் பொன்விலங்கு என்ற தொடர்கதை இருக்கிறது, விருப்பமென்றால் கொண்டுபோய் வாசித்துவிட்டு அடுத்த கிழமையே தந்துவிடவேண்டும் என்றார். நைந்த அந்தப் புத்தகத்தை சற்றே விருப்பமின்மையுடன்தான் எடுத்துச்சென்றேன். வாசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு புத்தகம் என்னை முற்றாகக் கவர்ந்து விட்டது. கவிதையின் போதையோடு வசனங்களில் வாசகனை இழுத்தாழ்த்தும் வலிமை நா.பா.வின் எழுத்துகளுக்கு இருந்தது. தனியார் பல்கலைக் கழகமொன்றில் தமிழ் விரிவுரையாளராகச் செல்லும் சத்தியமூர்த்தி என்ற கதாபாத்திரத்துக்கு, பல்கலைக் கழகத்திலேயும், அங்கத்தைய புறச் சூழலிலும் நடக்கும் நிர்வாக, வாழ்வியல்முறைச் சீர்கேடுகளின் தரிசிப்பினையும், அக் கொடுமைகளை எதிர்த்து தார்மீகக் கோபத்தோடு அது நடத்தும் போராட்டங்களையும் நா.பா. அத்தனை அழகோடும் விறுவிறுப்போடும் அதில் சொல்லியிருப்பார். ஒரு விரிவுரையாளனாக ஆகும் கனவு எனக்குள்ளும் முழைத்தது அக் காலத்தில் அவர் வாசிப்பின் காரணமாகவே.

பின்னால் எனக்கு வாசிக்கக் கிடைத்த நா.பா.வின் எழுத்து ‘மணிபல்லவம்’. சிலப்பதிகார காலத்துப் பழந் தமிழகத்தைக் கண்ணுக்கு முன்னால் கொண்டுவந்து காட்டிய ஒரு நாவல் தமிழிலே உண்டென்றால் அது ‘மணிபல்லவம்’தான் என்று தயங்காமல் சொல்லுவேன். இப்போதும்தான். சரித்திரக் கதைகளென்றாலே அரச வமிசக் கதைகள்தானென்ற கருத்துப் பரவலாக இருந்த காலத்தில் மணிபல்லவம் நாவல் எழுதப்பட்டிருந்தது. போரும் படைகளும் செங்கோலும் மந்திரியும் சேனாதிபதியுமின்றி, சாதாரண மனிதனின் வாழ்வு அற்புதமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கும் அதில். சிலப்பதிகாரத்தில் எப்படி சாதாரண குடிமக்களான வணிக குல கண்ணகியும் கோவலனும் காவிய நாயகியும் நாயகனும் ஆகியிருந்தனரோ, அவ்வாறே சாதாரண படைமறவ குலத்து இளங்குமரனென்ற பாத்திரத்தின் மல்யுத்தம், அடங்காமை, காதல் சண்டைகளையும், அவனுக்கெதிரானோரின் சூழ்ச்சிகளையும், ஆதரவானோரின் பாதுகாப்பு முயற்சிகளையும் பற்றி விளக்குகிறது நாவல். அவனது கதையை ஈழத்தில் நயினாதீவு என்று இன்று பெயர்பெற்றிருக்கும் மணிபல்லவத் தீவுவரை நடத்திச் சென்றிருப்பார் நா.பா. உடம்பின் வலிதோடு இந்திர விழாவிலே யவனனோடு மல்யுத்தம் புரியும் இளங்குமரன், உடல் வலிதானது உண்மையில் வலிதேயில்லையென்றும், அறிவின் வலிதே வலிதென்றும் உணரப்பெறும் பக்குவத்தை ஒருபோது அடையுமிடம் அற்புதமானது.

இந்திர விழாவிலே சமய வாதங்கள் நடைபெற்றன ஒருபுறம். அதில் புத்த துறவி ஒருவரின் புத்த ஞாயிறு தோன்றும் தத்துவத்தை எதிர்த்து விட்டேற்றியாய் விடலைகளோடு அலையும் இளங்குமரன் இலஞ்சி மண்டபத்திலுள்ள பிச்சைக்காரர், நோயாளிகள், அநாதரவானவர்களின் நிலைமைக்கும் அதுதான் விடிவோ எனக் கேட்டு ஆக்ரோ~மாக அவரோடு வாதம்புரிவான். வாத முறைப்படி அதில் அவன் தோற்றுப்போவான். அச் சமயத்தில்தான் அறிவின் வலிதை அவன் புரிவது. அதுகாரணமாக அவன் அறவண அடிகள் என்பவரிடம் குருகுல மாணவனாயிருந்து தர்க்கம், சமயம் முதலிய பாடங்களைக் கேட்டறிந்து, பின்னால் அதே துறவியுடன் இந்திர விழாத் தர்க்க சதுக்கத்தில் வாதம் புரிந்து தன் கொள்கையை நிலைநாட்டுவான். தலைக்கனம் பிடித்த பண்டிதரொருவரையும் தர்க்கப் போர் நடத்தி வெற்றிக் கொடி நாட்டுவான். தமிழிலக்கியத்தில் வாதப் போரை இவ்வளவு விஸ்தாரமாகப் பேசியதாய், அர்த்தமொடு ஆணித்தரமாகப் பதிவுசெய்ததாய் வேறு நாவல் இல்லை.

‘குறிஞ்சிமல’ரும் கல்கி இதழில் தொடராக வெளிவந்த கதைதான். மு.கருணாநிதியின் மகன் மு.க.ஸ்ராலின் நடித்து தொண்ணூறுகளின் பிற்பகுதியில் இக் கதை தொலைக்காட்சித் தொடராக வந்ததை இப்போது நினைத்துப் பார்க்;க முடிகிறது. அரவிந்தன், பூரணி என்ற இக் கதையின் பிரதம பாத்திரங்கள் பாதித்த அளவு வேறு எந்த எழுத்தாளரது பாத்திரங்களாவது தமிழ் வாசகரைப் பாதித்திருக்கும் என்று சொல்லவே முடியாது. ஒரு அச்சகச் சூழலின் பின்புலத்தில் அரவிந்தனதும், பூரணியினதும் காதலை மிக உயர்ந்தவொரு தளத்தில் வைத்து வளர்த்துச் சென்றிருப்பார் கதாசிரியர். அக் காதலும், அவர்கள்தம் பண்பும் வாசகரைப் பரவசத்தில் ஆழ்தின என்றாலும் தப்பில்லை. தம் குழந்தைகளுக்கு அரவிந்தன், பூரணியென்று வாசகர் வெறியோடு பெயர்வைத்தமை தமிழ்ச் சூழலில் நடந்த சம்பவம் வேறில்லை. அரவிந்தன் இறுதியில் மரணமாவதும், பூரணி அவனது ஞாபகங்களுடன் சத்திய நெறியில் தன் பொதுவாழ்வைத் தொடர்வதுமாய் நாவல் முடிகையில் தமிழ்நாட்டு வாசகர்களே துக்கம்கொண்டாடினார்கள் என்பார்கள். வாசக கடிதத் தொடர்பும் வேறுபேருக்கும் வேறு அவரது நாவலுக்கும்கூட இல்லாத அளவு நா.பா.வுக்கு இருந்திருக்கிறது இந் நாவல் காரணமாக.

‘தீபம்’ இதழை நா.பா. தொடங்கிய பிறகு, அதில் ‘கபாடபுரம்’ என்ற தலைப்பில் பழந்தமிழகத்தின் அழிந்த தலைநகரான கபாடபுரத்தை மையமாக வைத்து ஒரு நாவலை எழுதினார். ‘நெற்றிக் கண்’ நாவலும் அதில்தான் வெளிவந்தது. ஒரு பத்திரிகையாளனின் பொறுப்பும்,, சமகால புலத்தில் அவனது நேர்மைக்கு ஏற்படும் சோதனைகளும்பற்றிச் சொல்வது அது. இவ்வாறாக பதினைந்துக்கும் மேலான நாவல்களையும், பதினைந்துக்கும் மேலான குறுநாவல் சிறுகதைத் தொகுதிகளையும், இருபதுக்கும்மேலே பழந்தமிழிலக்கியக் கட்டுரைகளையும் கவிதைகளையும் இவர் எழுதியிருக்கிறார். கவிதைகளுக்காக இவர் பூண்;ட புனைபெயர் மணிவண்ணன் என்பது. ஆசிரியரின் பழந்தமிழிலக்கியப் பரிச்சயம்போல் வேறு தமிழ்ப் படைப்பாளிகளுக்கு இருந்திருக்காது என்றே நினைக்கிறேன். அதனாலோ என்னவோ ஒரு கவிப் பாங்கான நடையையே நா.பா. கையாண்டிருக்கிறார்.

இன்றைய வாசகனுக்கு இந்த நடை பிடிக்குமென்று நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியாதெனினும், அவனது பழந்தமிழிலக்கியப் பரிச்சயமின்மையையும் ஒரு காரணமாகச் சொல்லலாம்போலவே தெரிகிறது. ஆயினும் இன்றும் எனக்குப் பிடித்த இருபத்தைந்து நாவல்களில் ஒன்றாக நா.பா.வின் ‘பாண்டிமாதேவி’யைச் சொல்ல எனக்குத் தயக்கமில்லை. அரசியல் சூதும், தந்திரங்களும், யுத்தமும் அதில் ஒரு நேர்த்தியான நடையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும். முது கதா பாத்திரங்களான பாண்டிமாதேவியும், மகாமண்டலேஸ்வரருமே கதையை நடத்துபவராயிருக்கும் அதில். நடையும் ஒரு இறுகலை அதில் அடைந்திருக்கும்.

நாவலில் பாண்டிமாதேவியைப்போல், குறுநாவல்களில் எனக்கு ‘சொல் ஒன்று வேண்டும்’ பிடிக்கும். கவிதைப் பாங்கான நடையின் உச்சத்தை அக் காதல் கதையில் அடைந்திருப்பார் நா.பா. செல்லரித்த ஏட்டுச் சுவடியொன்றிலிருந்து அக் கதையைக் கண்டடையும் கதாசிரியர், மூலக் கவியின் செய்யுளில் இல்லாதுபோயிருக்கும் ஒரு சொல்லுக்காக வருந்திய வருத்தமும், அதை நிரப்ப தகுந்த சொல் தேடித் தான் செய்த உழைப்புத் தவமும்பற்றி முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பார். சொல்லுக்கான அந்தத் தபசு என் மனத்துள் ஆணிவேராய் இறங்கியிருக்கிறது. மறக்க முடியாத கதை.

ரா.சு. நல்லபெருமாளின் ‘போராட்டங்கள்’ நாவல் இப்போது சுருங்கிய ஒரு வடிவில் இந்திய சாகித்ய அகடமியினால் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறாக நா.பா.வின் சில நாவல்கள் குறுநாவல்களையேனும் இன்றைய தமிழ் வாசகர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டுமென்ற ஓரேண்ணம் எனக்கு வெகுகாலமாக உண்டு. சத்தியத்தை அவ்வளவு ஆவேசமாகவும், நளினத்தை அவ்வளவு இங்கிதமாகவும் யாரும் இதுவரை தமிழில் சொல்லியதில்லை. தமிழ்ச் சமூகத்தின் நேர்மையும், உறுதியும், வண்ணமும் இன்று என்றையையும்விட அருந்தலாகியிருக்கிற நிலையில், நா.பா. போன்றோரின் எழுத்துக்களின் தேவை அவசியம். அதற்காகவேனும் இந்த மாதிரியான எழுத்துக்களை ஒரு சுருங்கிய வடிவில் வாசகனுக்குப் பரிச்சயமாக்குகிற தேவை இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் காலம்தான் அனுமதிக்கவேண்டும்.

இவைகளுக்காகவே மட்டுமில்லை, நான் நடத்திய ‘இலக்கு’ காலாண்டிதழில் மூன்றாவதை நா.பா. நினைவுமலராக வெளியிட்டதற்கு அவரின் நடைமுறைகளும், போக்குகளும் கூடத்தான் காரணம். திருப்பூர் கிரு~;;ணனுக்கு நா.பா.வோடு மிக நெருங்கிய தொடர்பு. ‘தீபம்’ நடந்த காலத்தில் தான் படிப்பு முடித்து வேலையில்லாமல் சென்னையிலிருந்தபோது தீபம் அலுவலகத்தில் பகுதிநேர வேலையொன்று போட்டுக் கொடுத்திருக்தாராம் நா.பா. அதனால் நா.பா.வோடு நெருங்கிப் பழக வெகுவான சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கிறது திருப்பூர் கிரு~;ணனுக்கு. இந்தப் பாதிப்பில்தான் இன்றும் நா.பா.போலவே வெள்ளை வேட்டியும் வெள்ளை ஜிப்பாவும் ( நாங்கள் அதை நா~னல் என்போம்) கதரில் அணிகிறார் கிரு~;ணன். நாங்கள் இருவரும் அறிமுகமாகி ஒருசில வாரங்களிலேயே நெருக்கமாகப் போய்விட்டோம். சந்திக்கிற வேளையெல்லாம் இலங்கை, தமிழக இலக்கிய உலகம்பற்றி விரிவாகப் பேசுவோம். திருப்பூர் கிரு~;ணன் எம்.ஏ. படித்தபோது தமிழுக்;கு அப்போது மஹாகவியின் கோடை நூல் பாடமாயிருந்திருக்கிறது. மட்டுமில்லை. அவருக்குமே ஈழத்து இலக்கியங்களைப்பற்றி அறிகிற ஆர்வமிருந்தது. எம் பேச்சிடையில் நா.பா. பற்றியும் வரும். பலவாறான அவ்வி~யங்களுக்குள் இன்றும் என் மனத்தில் இடம்பிடித்திருக்கிற ஒன்றை இங்கு குறிப்பிடலாமென நினைக்கிறேன்.

இந்திய சாகித்ய அக்கடமியின் தென் பிராந்தியக் கிளைக்கு நா.பா. தலைவராக இருந்தபோது சிறப்பான ஒரு விழா எடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கு சிறப்பு விருந்தினராக அப்போது தமிழக முதலமைச்சராகவிருந்த எம்.ஜி.ஆர். அழைக்கப்பட்டிருந்தார். தென் பிராந்தியங்களுக்கான சாகித்ய அகடமி அலுவலகம் சென்னையிலேயே இயங்கிக்கொண்டிருந்தும், அதற்கு ஒரு நிலையான இடமில்லாதிருந்தது. நிறைய வாடகை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன் காரணமாக அதை வேறு பிராந்தியத்துக்கு, குறிப்பாக ஆந்திராவுக்கோ கன்னடத்துக்கோ, மாற்றுகிற திட்டத்தோடிருந்தது புதுடெல்லித் தலைமையகம். அதை எப்படியாவது தடுத்துவிடுவதெனில் அதற்கொரு சொந்தமான இடத்தை ஓதுக்குவதன் மூலம் நிறைவேற்ற முடியலாமென தமிழக எழுத்துத் துறையினர் கருதினர். அந்த வேண்டுகோள் அன்று முதல்வர் முன்னால் விடுக்கப்பட்டிருந்தது. அவரும் அதற்கு முடிந்தளவு தான் முயன்று பார்ப்பதாகத் தன் பேச்சிடையே கூறியிருந்தார். கூட்ட முடிவில் நன்றியுரையாற்ற வந்த நா.பா. அவ் வேண்டுகோள் பல காலமாகவும் பல முதல்வர்களிடமும் விடுக்கப்பட்டதாகவும், எவரும் கவனிக்கவில்லையெனவும், எம்.ஜி.ஆர். காலத்திலேயே அது அமைச்சர்கள் மூலமாக விடுக்கப்பட்ட வேண்டுகோளே எனவும் கூறிவருகையில் முதலமைச்சர் தலையிட்டு ஏதோ சொல்ல முற்பட்டீருக்கிறார். ‘உங்களுடைய நேரம் முன்பே முடிந்துவிட்டது, இது என்னுடைய நேரம், குறுக்கிடாதீர்கள்’ எனத் தடைபோட்டிருக்கிறார் நா.பா. யாருக்கு வரும் இந்தமாதிரியான அஞ்சாமை? ஏல்லோரும் காலில் விழுந்துகொண்டிருக்கிற கலாச்சாரத்தைக் கட்டியெழுப்பிக்ககொண்டிருக்கையில் எதிர்த்துப் பேச எவராவது துணிந்திருப்பரா? ஆனால் நா.பா. அதைச் செய்தார்.

‘நெற்றிக் கண்’ணில் ஒரு பத்திரிகாசிரியன் நிர்வாகத்தின் நசிப்புக்கு அடங்க மறுத்து போர்க்கொடி தூக்குவான். எக்ஸ்பிரஸ் பேப்பேர்ஸ் ஸ்தாபனத்தில் தினமணிக் கதிர் ஆசிரியாராகவிருந்தபோது நிர்வாகத்துக்கும் அவருக்கும் மோதல் ஏற்படவே வேலையைத் தூக்கியெறியவும் நா.பா. தயங்கவில்லை. எழுதுவது போல் வாழ எல்லாராலும் முடிந்துவிடுவதில்லை. நா.பா.வால் முடிந்திருக்கிறது. அதற்கான கௌரவத்தையே அன்று ‘இலக்கு’ செய்தது.

வல்லிக்கண்ணன், தி.க.சிவசங்கரன்,திருப்பூர் கிரு~;ணன் ஆகியோருக்குப் பிறகு பொன் விஜயனைப்பற்றிச் சொல்வது பொருத்தமாகவிருக்கும். நண்பர் திலீப்குமார் மூலமாகவே எனக்கு முதன்முதலில் பொன்விஜயன் அறிமுகமானது. எழுதாத சரித்திரங்கள்’ குறுநாவல் தொகுதியின் அச்சாக்கம் சம்பந்தமாக, ஒரு தொழிலார்த்தமான சந்திப்பாகவே அது இருந்ததெனினும், பின்னால் அது நெருங்கிய பழக்கமானது. மாலைகளில் சந்திப்பது நிரந்தரமாகிப் போனது. ரீ குடிப்பது, எங்காவது சைக்கிளில் சுற்றுவது, இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கும் திரைப்பட விழாக்களுக்கும் போவது என்று எமது சந்திப்பு 2002 இல்; அவரது மரணத்துக்கு முன்னான சிறிது காலம் வரை தொடர்ந்தது.

பொன்விஜயன் ஜென்னிராம் என்ற அச்சகத்தை மட்டும் நடத்தவில்லை, ‘புதிய நம்பிக்கை’ என்ற சிற்றிதழையும் நடத்தினார். அச்சகத்தில் உழைப்பதைச் சிற்றிதழில் செலவு செய்துகொண்டிருந்தார் என்றாலும் சரிதான். கூட ‘நவீன கவிதை’ என்ற புதுக்கவிதைக்கான இதழ்.

அவரோடான எனது பழக்கத்தின் காரணமாகவே ஒரு குறுகியககாலத்தில் பல இலக்கியவாதிகளையும் எனக்கு அறிமுகமாகியிருந்தது. பல்வேறு சிற்றிதழ்களின் தோற்றம் மறைவுகளின் கதைகளையும் நாம் பேசினோம். அவரோடு இன்னுமொரு நண்பர் குறிப்பிடப்பட வேண்டும். அவர்தான் ஸ்ரீரெங்கன் என்ற நண்பர். கணித ஆசிரியராகவிருந்தார். படைப்பாளியல்ல. ஆனாலும் இலக்கியம் தெரிந்தவர். சிறந்த வாசகர். திருநெல்வேலிக்காரர். தாமிரபரணி வாசம் இருந்தது அவரில். அதாவது இலக்கியவாசம். அதனால்தான் ‘புதியன’ என்ற சிற்றிதழை அவர் ஆரம்பித்தார்.
இவர்களோடான பழக்கத்தின் காரணமாயிருக்கலாம், எனது கால்கள் தீவிர இலக்கியத்துள்ளும், மறுபடி ஒரு சிற்றிதழ் துவக்குவதற்கான முயற்சியினுள்ளும் மெதுமெதுவாக இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. அது முற்றுமுழுதானதாக வெகுகாலம் பிடிக்கவில்லை.